RSS Feed

Category Archives: drogi moczowe

Badanie i analiza moczu czyli co można tam znaleźć i co z tego wywnioskować

Posted on

Dzisiaj opiszemy badanie moczu. Mocz dostarcza nam wielu cennych danych o stanie zdrowia pacjenta. Jak wiadomo badanie moczu może dać dużo informacji na temat naszego zdrowia poprzez sprawdzenie m.in. zawartości glukozy, bilirubiny, cial ketonowych, białka oraz pH. Pozwala ocenić funkcję nerek oraz wątroby, można dzięki niemu wykryć cukrzycę, dolegliwości metaboliczne i zakażenia układu moczowego. Sprawdź, co powinno Cię zaniepokoić w badaniu ogólnym moczu. Badanie ogólne moczu może być też wskazówką w wykryciu wielu dolegliwości oraz informacją o ogólnym stanie zdrowia pacjenta. Rutynowe badanie moczu wykonuje się w celu wykrycia powodu powstania objawów. Nerki usuwają z moczem produkty przemiany materii, substancje organiczne, płyny oraz odmienne substancje toksyczne. Dlatego, mocz może zawierać setki różnorodnych substancji. Dużo czynników (takich jak dieta, podaż płynów, wysiłek fizyczny i czynność nerek) posiada wpływ na zawartość moczu. W moczu można oznaczyć ponad 100 różnorodnych substancji. Badanie ogólne moczu wymaga również odpowiedniego przygotowania. Stan osoby, która oddaje próbke materiału do badania musi być też jak najbardziej zbliżony do fizjologicznego, by nie zaburzyć obrazu badanego moczu. Parametry badane podczas owego testu sa na aż tyle czułe, że wychwycą każde najmniejsze odchylenie w stanie badanego organizmu. Zobacz, jakie warunki musisz spełnić, by badanie ogolne moczu było w pelni miarodajne. Badanie ogolne moczu może być jednym z najważniejszych badań laboratoryjnych wykorzystywanych codziennej diagnostyce medycznej. Badanie ogolne moczu może być proste oraz dostarcza wielu informacji na temat funkcji układu moczowego oraz może być źródłem wiedzy na temat funkcji innych narzadów oraz układów. W skład badania ogólnego moczu wchodzą ocena fizykochemiczna oraz analiza mikroskopowa osadu moczu. Badanie ogólne moczu pobierane może być ze środkowego strumienia z zachowaniem zasad aseptyki. By wynik badania był miarodajny, trzeba przestrzegać pewnych zasad. Przede wszystkim musimy zadbać o odpowiednie naczynie – najlepiej, skoro może być to rownież specjalny jałowy pojemnik na mocz (można kupić w aptece). Bo różne zanieczyszczenia powinny utrudnić interpretację wyniku, mocz należy pobrać po starannym umyciu się. Trzeba również pamiętać o tym, że początkowy strumień zawiera najwiecej zanieczyszczeń, i dlatego do badania oddajemy mocz z tzw. środkowego strumienia. Najlepiej, kiedy może być to również mocz poranny. Tak przygotowana próbka powinna trafić do badania w ciągu 4 godzin. Kolor moczu różne czynniki, takie jak bilans płynów, dieta, leki, dolegliwości mają wpływ na kolor moczu. Intensywność koloru zazwyczaj koreluje z zagęszczeniem moczu, mocz jasny albo przezroczysty może być rozcieńczony, a ciemnożółty może być zagęszczony. Suplementacja witamin z grupy B może zmienić kolor moczu na jasnożółty. Czerwonobrunatny mocz może być też spowodowany lekami, spożyciem jeżyn, buraków, lub krwią. Czynność nerek zmienia się wraz z warunkami, w jakich obecnie znajduje się ludzkie ciało pacjenta. Niewyspanie, nadmierny wysiłek fizyczne, przewlekłe przemęczenie – te czynniki powinny zaburzać obraz wyniku badania ogólnego moczu. Zanim pacjent odda próbkę materiału do badania, musi pamietać, by w nocy przed badaniem solidnie się wyspać, a dzień przed nie forsować organizmu na sposób wzmożonej aktywności fizycznej. W przeciwnym razie w moczu pojawi sie ślad białka, co może być wymogiem do przeprowadzenia adekwatnej diagnostyki w kierunku dolegliwości nerek lub przynajmniej do powtórzenia badania. Przejrzystość moczu – to rownież badanie ocenia przejrzystość albo mętność moczu. Normalny mocz, który może być klarowny może stać się mętny poprzez bakterie, krew, spermę, śluz.

Pamiętajmy o tym, że kobieta, która oddaje mocz do badania nie powinna w danym okresie mieć miesiaczki. Skoro nasza krew trafi do oddawanej próbki, wynik może wskazywać na obecność erytrocytów albo białka w moczu, co może być ważnym objawem patologii układu moczowego. Najbezpieczniej może być zatem oddawać mocz do badania 2-3 dni przed rozpoczęciem albo 2-3 dni po zakończeniu miesiączki. W moczu zdrowej osoby glukoza nie występuje albo może być jej mało. Skoro poziom może być nadto wysoki, świadczyć to rownież może o cukrzycy. U osób chorych na cukrzycę badanie moczu pod kątem obecności w nim m.in. glukozy informuje o prawidłowym (lub nie) przebiegu leczenia. Podobnie rzecz posiada się w przypadku ciąży. Pomimo iż stan ów nie może być patologią, ale fizjologicznym etapem w życiu kobiety, ciąża może dawać obraz obecności białka w moczu, co nie może być normą u zdrowej osoby. W celu uzyskania wiarygodnych wyników konieczne może być pobranie próbki moczu w ściśle określony sposób. Badanie powinno być też wykonane z porannego moczu to również znaczy moczu oddanego po nocnym spoczynku. Pacjent oddający mocz do badania powinien być też na czczo. By zapewnić wiarygodny wynik analizy konieczne może być oddanie moczu do czystego pojemnika. Pojemnik do wykonania badania ogólnego moczu nie musi być też jałowy. Okolica ujścia zewnętrznego cewki moczowej zasiedlona może być poprzez różne balkterie i dlatego konieczne może być omycie okolicy ujścia cewki ciepłą woda z mydlem oraz wytarcie papierowym ręcznikiem. Postępowanie takie zmniajsza prawdopodobieństwo wystąpienia nieprawidłowości zwiazanych z techniką pobrania materiału. Należy pamiętać, że probka moczu powinna być też oddane ze środkowego strumienia moczu – pierwsza porcja moczu oddawana może być do toalety, mocz ze środkowej porcji do pojemnika a pozostała objętość moczu do toalety. Pojemnik wystarczy wypełnić do 1/3 objętości. Mocz przeznaczony do wykonania badania ogólnego powinien być też dostarczony do laboratorium w ciągu 2 godzin. Skoro istnieje konieczność przechowywania moczu zaleca się zabezpieczenie próbki w temperaturze od 4 – 7 stopni. W niektórych chorobach zapach moczu może zostać zmieniony. Np. zakażenie bakterią E. coli może powodować cuchnący zapach, podczas kiedy w przebiegu cukrzycy mocz może mieć zapach słodki, albo owocowy. Stan, kiedy w moczu pojawiają się ciala ketonowe nazywa się ketonurią, a również acetonurią albo ketoaciduria. Do nadmiaru produkcji ketonow, a tym samym występowania ich w moczu , dochodzi, kiedy organizm nie może spalić cukrów z powodu niedoboru insuliny. Dochodzi do tego w źle leczonej cukrzycy. Ciała ketonowe powinny rownież pojawić się w przypadku nadmiernej betaoksydacji tłuszczów, do czego może doprowadzić nadmierne głodzenie się. Ciężar właściwy moczu mierzy się zawartość substancji rozpuszczonych w moczu. Wskazuje również na zdolność nerek do zagęszczania moczu. Im wyższy może być ciężar właściwy moczu tym cięższe substancje są rozpuszczone w moczu. Jeśli spożywa się dużą ilość płynów, nerki powinny wydzielać większe ilości niż normalnie ilości moczu. Gdy ogranicza się podaż płynów wówczas nerki wydzielają małe ilości zagęszczonego moczu. Kolor oraz przejrzystość moczu może dostarczyć ważnych informacji na temat zdrowia pacjenta. Prawidłowy kolor moczu posiada barwę wodojasną, słomkową albo jasnożółtą. Kolor moczu uzależniony może być od ilości wypijanych płynów, diety, stosowanych leków oraz obecności patologicznych składników takich jak hemoglobina, białko albo bilirubina. Mętny kolor moczu może być też spowodowany obecnością fosforanów albo ropomoczu. Oznaczając pH moczu oceniamy kwaśność (lub zasadowość) moczu. pH 4 moczu oznacza mocz kwaśny, pH 7 obojętny, a pH 9 zasadowy. Czasami pH moczu może być też modyfikowane poprzez podawanie specyficznych leków, np. powodując utrzymać mocz bardziej kwaśny albo zasadowy, by zapobiec tworzeniu się specyficznych kamieni. Wartości pH powyżej można zaobserwować w diecie bogatej w warzywa albo produkty mleczne. Może to również świadczyć o uporczywych wymiotach, płukaniu żołądka, nadmiernym stosowaniu leków moczopędnych, zaburzeniu/utracie zdolności nerek do zakwaszania moczu, zakażeniu układu moczowego bakteriami rozkładającymi amoniak (także nadto długiego przechowywania próbki w temperaturze pokojowej), a również o kamicy nerkowej (kamienie struwitowe). pH moczu powinny też modyfikować niektóre leki. Infekcja organizmu, choćby także nie była w żaden sposób związana z układem moczowym, predysponuje do uzyskiwania nieprawidłowych wynikow badań. Organizm w momencie podwyższonej cieploty ciała, może reagować na zaistniała sytuację białkomoczem. Białkomocz może być też fizjologiczny albo patologiczny. Ponadto patologiczny białkomocz może świadczyć o niewydolności układu krążenia, nadciśnieniu tętniczym, chorobach przebiegających z gorączką, zatruciach, szpiczaku mnogim (białko Bence-Jonesa), zespole hemolitycznym. Bilirubina nie występuje w moczu zdrowego człowieka, bo jej stężenie we krwi może być niewielkie. Nie mniej jednak w różnorodnych stanach chorobowych, jak hemoliza krwi, dolegliwości miąższu wątroby czy może zastój żółci w drogach żółciowych, dochodzi do podwyższenia stężenia bilirubiny we krwi oraz tym samym pojawia się w moczu. Świadczyć to również może o niedrożności dróg żółciowych (żółtaczka mechaniczna) albo uszkodzeniu wątroby (wirusowe zapalenie wątroby). Podobnie rzecz posiada sie w momencie zdiagnozowanej infekcji układu moczowego. Skoro badanie nie może być zaleceniem lekarskim w przebiegu choroby, lepiej jego nie wykonywać, bo wyniki powinny świadczyć o istnieniu patologii, która w istocie może być jedynie powikłaniem toczącego sie procesu zapalnego. Bilirubina może być końcowym produktem przemiany barwnika krwi hemu uwolnionego wcześniej z hemoglobiny w śledzionie, wątrobie albo szpiku kostnym w procesie niszczenia czerwonych ciałek krwi. We krwi bilirubina występuje głównie w połączeniu z albuminą oraz w tej postaci nie przesącza sie poprzez kłębki nerkowe. W wątrobie bilirubina ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym oraz jako glukuronian może być wydalana poprzez drogi żólciowe do przewodu pokarmowego. We krwi stężenie bilirubiny sprzężonej może być niewielkie oraz znacznie zwiększa się w wyniku niedrożności drog żółciowych oraz w uszkodzeniu watroby. Sprzeżona bilirubina ulega przesączaniu w kłębkach nerkowych oraz wydalaniu z moczem. Normalnie nie posiada białka w moczu. Gorączka, forsowny wysiłek, ciąża oraz niektóre dolegliwości (szczególnie dolegliwości nerek) powinny spowodować pojawienie się białka w nerkach. Odczyn pH moczu dostarcza informacji na temat gospodarki kwasowo – zasadowej pacjenta oraz może być określany poprzez pomiar stężenia jonów wodorowych w analizowanej próbce moczu.

Jakie powinno być prawidłowe ph moczu? Prawidłowe pH moczu wynosi poniżej 7,0. Rodzaj spożywanych pokarmów, schorzenia nerek albo dolegliwości wpływające na gospodarkę kwasowo – zasadową maja istotny wpływ na pH moczu. Skutecznia dieta stosowana poprzez pacjenta posiada kluczowy wpływ na odczyn pH moczu. Zwiększone spożycie białka zwierzęcego powoduje zakwaszenie moczu, natomiast duża podaż produktów roślinnych przyczynia się do jego alkalizacji. Cukier w moczu Prawidłowo w moczu nie posiada glukozy albo znajduje się w niewielkiej ilości. Jeśli we krwi może być wysoki poziom cukru, jak w niekontrolowanej cukrzycy, wówczas glukoza przedostaje się do moczu. Cukier może pojawiać się również w moczu w uszkodzeniu albo chorobach nerek. Ciała ketonowe w moczu Gdy tluszcz może być wykorzystywany jako źródło energii, organizm ludzki produkuje półprodukty zwane ciałami ketonowymi oraz wydala je z moczem. Duże ilości ciał ketonowych w moczu powinny być też oznaką niebezpiecznego stanu zwanego kwasica ketonowa. Skutecznia dieta z niska zawartością cukrow albo skrobi, głodzenie albo uporczywe wymioty powinny też spowodować powstanie ciał ketonowych w moczu Bardzo ważnym aspektem badania ogólnego moczu może być fakt, by pobrany materiał jak najszybciej dostarczyć do placowki medycznej albo laboratorium, w którym będzie realizowane badanie. W badaniu ogólnym dokonywanym pod mikroskopem analizowany może być również osad moczu. Dzieki temu można stwierdzić obecność drobnoustrojow, ilość leukocytów, kryształków różnorodnych związków (moczanów, szczawianów oraz fosforanów), wałeczków różnego pochodzenia (szklistych, ziarnistych, nabłonkowych itd.). Niedopuszczalne może być pobranie moczu dnia poprzedniego oraz przechowywanie jego na przykład w lodówce. Nie może być to również ani higieniczne, ani właściwe postepowanie – przetrzymywanie moczu w ekstremalnych temperaturach (zarowno niskich, jak oraz wysokich) może zmienić jego właściwości fizyczne oraz poprzez to również wpłynąć na wyniki badania. Analiza mikroskopowa moczu Do tego testu mocz może być odwirowywany, tak by powstał osad sedymentacyjny. Następnie rozprowadza się jego na szkiełko oraz ogląda pod mikroskopem. W osadzie można stwierdzić: Ciężar właściwy moczu uzależniony może być od steżenia oraz rodzaju rozpuszczonych w nim substancji. Za prawidłowy cieżar właściwy moczu uznaje się wartości w przedziale od 1,015 do 1,022 g/ml. Ilość wypijanych plynów i zawartość różnorodnych substancji w moczu może powodować wahania ciężaru właściwego od 1,001 do 1,035 g/ml. Niski ciężar właściwy moczu może być też spowodowany zwiększona ilością wypitych poprzez pacjenta płynów a również w przypadku niewydolności nerek (utrata zdolności zagęszczania moczu) albo moczówki prostej. Wysoki ciężar właściwy moczu obserwowany może być u pacjentów odwodnionych albo w przypadku obecności w moczu nieprawidlowych substancji takich jak glukoza, białko, mannitol albo środki cieniujące wykorzystywane w diagnostyce radiologicznej. Czerwone albo biale krwinki w moczu Prawidłowo w moczu nie powinny znajdować sie krwinki. Zapalenie, dolegliwości albo uszkodzenie nerek, moczowodow, pęcherza moczowego, cewki moczowej może spowodować pojawienie się krwi w moczu. Forsujący wysilek może też spowodować pojawienie się krwi w moczu. Białe krwinki są często oznaką infekcji, zmiany nowotworowej albo chorobę nerek. Obecność krwi w moczu nazywamy krwinkomoczem albo krwiomoczem. Krwiomocz oznacza obecność erytrocytów w moczu zmieniajacych jego barwę, a krwinkomocz to również zwiększona ilość erytrocytów w moczu niewidoczna gołym okiem. Norma wynosi do 1-2 erytrocytow w polu widzenia (wpw), co odpowiada ok. 3 milionom na dobę. Obecność krwinek czerwonych w moczu może wynikać z uszkodzenia nerek albo pecherza, kamicy nerkowej, infekcji układu moczowego, kłębuszkowego zapalenia nerek, nowotworu nerki albo pęcherza, tocznia ukladowego. Występujące w moczu białe krwinki (ropa) powinny świadczyć o zakażeniu układu moczowego, guzie pęcherza moczowego, stanie zapalnym w obrębie nerek, toczniu układowym albo infekcji: u kobiet – pochwy u mężczyzn – okolic członka . W zależności od rodzaju wałeczków występujących w moczu na podstawie jego badania można rozpoznać rodzaj zapalenia nerek albo zniszczenie kłębuszków nerkowych, zatrucie metalami ciężkimi (ołów albo rtęć), niewydolność serca albo infekcję bakteryjną. Duża liczba kryształków albo obecność w moczu krysztalków określonego typu może świadczyć o uszkodzeniu nerek, kamicy nerkowej albo zaburzeniach metabolizmu. Przyczyną obecności w moczu krysztalów powinny być też też niektore leki. Wystepowanie w moczu bakterii, komórek grzybów albo pasożytów świadczy o infekcji układu moczowego. Z kolei obecność komórek nabłonka wskazuje natomiast na zanieczyszczenie próbki oddanej do analizy. Nie może być natomiast podstawą do postawienia jakiegokolwiek rozpoznania. Lekarz może w takim przypadku zalecić powtórne oddanie moczu do badania. W prawidłowym badaniu ogólnym moczu glukoza może być nieobecna. Pośrod najczęściej obserwowanych schorzeń powodujących obecność glukozy w moczu – glukozurię wymienia się cukrzycę typu 1, 2 albo u kobiet w ciąży (konieczna diagnostyka różnicowa w celu wykluczenia cukrzycy u cieżarnej). Przenikanie glukozy do moczu obserwuje się u pacjentów ze stężeniem glukozy w osoczu krwi przekraczającym 160 mg/dl albo u pacjentów z uszkodzoną funkcją cewek nerkowych. Podwyższone wartości erytrocytów we krwi zazwyczaj świadczą o kamicy nerkowej (zwłaszcza o ataku kolki nerkowej), podczas której ostry kamień drażni cienką oraz delikatna ścianę miedniczki nerkowej albo moczowodu, wywołując krwawienie. Pozostałe przyczyny (np. uszkodzenie nerki albo odcinka dróg moczowych, nowotwory nerki albo pęcherza moczowego) są rzadsze, nie mniej jednak różnorodne, a do ich zdiagnozowania często niezbędne sa dodatkowe badania np. USG.

Co to są te wałeczki w moczu? Niektore dolegliwości nerek powodują tworzenie się zlepów z różnorodnych substancji w kanalikach nerkowych. Może być parę typów waleczków : wałeczki woskowe, tłuszczowe, białkowe, w skład których wchodza krwinki czerwone albo białe. Rodzaj waleczków pomaga w rozpoznaniu istniejącej dolegliwości nerek Pobranie moczu do posiewu wymaga od osoby, ktora tego dokonuje, niezwyklej staranności. Do moczu nie powinny bowiem trafić bakterie z żadnego innego miejsca na ciele ani z otoczenia, by nie zaburzać odczytu wyniku. Mocz pobiera się do sterylnego pojemnika, ktory otwierany może być dopiero w momencie rozpoczynania pobrania. Obecnie pojemniki do pobierania posiewu moczu zawieraja wiec już przygotowane podłoża bakteriologiczne, które umieszcza się wewnątrz pojemnika z moczem, wkrótce po jego napełnieniu. Kryształy U zdrowych osób w moczu występuje niewielka ilość kryształów. Ale większa liczba kryształów albo obecność specyficznych rodzajów, może powodować tworzenie kamieni moczowych, albo sygnalizować nieprawidłowy metabolizm organizmu. Podwyższoną ilość leukocytów w moczu określamy leukocyturią albo ropomoczem. Osoba zdrowa wydala w moczu w ciągu doby od 1,5 do 4 milionów leukocytów (może być też ich 1-5 w polu widzenia). Wyższa wartość może być też wynikiem przenikania krwinek białych do moczu w jakimkolwiek odcinku układu moczowego. Przyczyną tego stanu są stany zapalne dróg moczowych albo nerek. W warunkach prawidlowych białko wydalane może być z moczem w niewielkich ilościach, które nie przekraczają 250 mg w ciągu doby. Pojawienie się bialka w moczu może być też spowodowane dużym wysiłkiem fizycznym, gorączką albo ciążą. Białkomocz w III trymestrze ciąży może być często obserwowany pośród ciężarnych. Patologiczny bialkomocz może być też spwodowany uszkodzeniem kłębuszków albo kanalików nerkowych. Białkomocz może być też objawem takich schorzeń jak niewydolność serca, cukrzyca, naciśnienie tetnicz, albo szpiczak mnogi. Obecność bialka moczu może być powszechnie spotykana u pacjentów gorączkujących albo majacych infekcę układu moczowego. Posiew moczu Bakterie, drożdże, pasożyty nie występują w prawidłowym moczu. Obecność ich wskazuje na zakażenie. Oznaczenie ogólnego badania moczu może być też przeprowadzone w szpitalu albo w laboratorium. Pacjent może być też poproszony o przyniesienie próbki moczu ze sobą. Pobierając próbkę moczu należy pamiętać że jeśli pojemnik na mocz posiada nakrywke, należy zdjać ją oraz położyć spodem do góry tak by unikać dotykania wewnętrznej strony nakrywki. Mycie okolicy narządów płciowych: Mężczyźni powinni odprowadzić napletek oraz przemyć żołądź prącia wacikiem. Kobiety powinny rozszerzyć wargi sromowe jedna ręką, a drugą przemyć okolicę pochwy oraz ujścia cewki moczowej wacikiem, od przodu do tyłu, tak by nie zabrudzić ujścia cewki bakteriami z odbytu. Rozpocząć oddawanie moczu do toalety. Kobiety powinny kontynuować trzymanie warg sromowych podczas mikcji. Po kilkunastu sekundach, umieścić pojemnik pod strumień moczu oraz napełnić jego około 50 ml moczu (ze środkowego strumienia) bez przerywania oddawania moczu. Unikać dotykania brzegów pojemnika i dostania sie do środka papieru toaletowego, włosów lonowych, kału, krwi menstruacyjnej albo innych substancji. Zakończyć oddawanie moczu do toalety. Zamknąć pojemnik nakrywką oraz odnieść do laboratorium. Uzyskanie moczu wydzielanego poprzez nerki w danej chwili. Opróżnić pęcherz moczowy oddajac mocz do toalety. Nie pobierać próbek z tego moczu do badań. Wypić duże ilości płynów w ciagu 30-40 minut Postępować następnie zgodnie z powyższymi instrukcjami. Oddać próbkę moczu do analizy. Podczas pobierania moczu na posiew powinno sie stosować nieco intensywniejszy rygor higieniczny niż podczas pobierania moczu do badania ogólnego. Zasada ta tyczy sie zarówno umycia rąk tuż przed całą procedurą, jak oraz umycia okolic cewki moczowej. Bilirubina może być barwnikiem będącym końcowym produktem przemiany hemu – barwnika krwi uwolnionego z hemoglobiny. Fizjologiczne niszczenie erytrocytów odbywa się w śledzionie, szpiku kostnym oraz wątrobie. Bilirubina w moczu powoduje zmianę jego zabarwienia oraz nadaje mu kolor żólty, pomarańczowy albo brunatny. Zwiększone stężenie bilirubiny obserwowane może być jednym z podstawowych objawów uszkodzenia funkcji wątroby oraz towarzyszy żółtaczce mechanicznej albo hemolitycznej. Meżczyźni powinni zwrócić uwagę na usuniecie nagromadzonej wydzieliny pod napletkiem (tak zwanej mastki). Kobiety natomiast powinny dokładnie oczyścić okolice cewki moczowej oraz wejścia do pochwy zgodnie z kierunkiem „od przodu do tylu”, czyli od cewki moczowej do odbytu, by przypadkowo nie przenieść bakterii, które bytują w okolicach ujścia przewodu pokarmowego oraz nie spowodować ich błędnej indentyfikacji. Wiele artykulów spożywczych i lekow może zmienić barwe moczu. Bezbarwny mocz może być też spowodowany poprzez niewydolność nerek, niekontrolowaną cukrzycę. Przyczyna ciemnego moczu może być też odwodnienie. Czerwonawy kolor moczu może być też spowodowany poprzez krew. Ciała ketonowe są pośrednimi produktami przemiany tłuszczów. W warunkach prawidłowych ciała ketonowe nie sa obserwowane w badaniu ogólnym moczu. Obecność ketonów w moczu (aceton, kwas acetooctowy, kwas beta – hydroksymasłowy) powinny być też obserwowane u pacjentów z niewyrównaną cukrzycą, u pacjentow głodujących albo po nadużyciu alkoholu etylowego. Ciala ketonowe powinny się pojawić w moczu u osoby zdrowej, ktora nie spożywała posiłków poprzez parę albo kilkanaście godzin. Przejrzystość: Zmetnienie moczu może być też spowodowane ropą (białe krwinki), nasza krew (czerwone krwinki), sperme, bakterie, drożdże, kryształy, zarażenie pasożytami , np. Trichomonas) Każdego dnia, zależnie od ilości wypitych plynów, wydalamy od 500 do 2500 ml moczu. Mocz to również nic innego jak przefiltrowana poprzez nerki woda, zawierająca szkodliwe produkty przemiany materii oraz odrobine soli mineralnych. Z laboratorium dostajemy wydruk z wynikami, tyczącymi składu oraz właściwości badanej próbki. Niektóre artykuły spożywcze (np. szparagi), witaminy, antybiotyki (np. penicyliny) powinny spowodować specyficzny zapach. Słodki, owocowy zapach występuje w niekontrolowanej cukrzycy). Zakażenia układu moczowego powoduje cuchnący zapach. Mocz pachnący jak syrop klonowy może wskazywać na pewna mutacje genetyczną. Urobilinogen może być pochodną bilirubiny powstającą w świetle przewodu pokarmowego. Za powstanie urolbilinogenu odpowiedzialne są bakterie jelitowe. Zwiększone stężenie urobilinogenu obserwowane może być w przypadku upośledzonej funkcji watroby, krwawienia do światła przewodu pokarmowego albo żóltaczki hemolitycznej.

Podkreślmy jeszcze raz, że skład moczu dużo mówi o stanie naszego zdrowia. Pozwala ocenić stan nerek, pęcherza oraz dróg moczowych. Dzięki analizie moczu można sprawdzić rownież, czy może nie doszlo do zaburzeń przemiany materii, stwierdzić, jakie sa predyspozycji do tworzenia sie kamieni, zdiagnozować cukrzycę, żółtaczkę czy może zapalenie trzustki. Anormalnie wysoki ciężar właściwy moczu oznacza duże zagęszczenie moczu spowodowane przez: brak podaży płynów, utratę płynów (uporczywe wymioty, biegunka, nadmierne pocenie sie) albo obecność bialka albo cukrow w moczu. Anormalnie niski ciężar właściwy moczu oznacza duże rozcieńczenie moczu, którego powodem może być też nadmierna podaż płynów, ciężką chorobe nerek albo użycie diuretyków. Prawidłowa wartość powinna wynosić od 1,016 do 1,022 kg/l. Jeśli ciężar wlaściwy moczu może być niższy, może to również świadczyć m.in. o utracie funkcji nerki, cukrzycy, zapaleniu kłębkowym albo śródmiąższowym nerek. Podwyższenie ciężaru właściwego moczu może sugerować np. odwodnienie, biegunkę, niewydolność serca (związaną z obniżonym napływem krwi do nerek), białkomocz, zwężenie tętnic nerkowych. Niektóre artykuły spożywcze (np. owoce cytrusowe), środki leczenia (np. zobojętniające) powinny wpływać na pH moczu. Wysokie, alkaliczne pH może być też wywolane poprzez uporczywe wymioty, chorobę nerek, zakażenie układu moczowego, astmę. Niskie, kwaśne pH może być też oznaką odmy płucnej, niekontrolowanej cukrzycy, przedawkowania aspiryny, spożycia nadmiernej ilości alkoholu, wypicia glikolu etylenowego, przedłużającej się biegunce, odwodnienia albo głodzenia. Pojawienie sie białka w moczu oznacza uszkodzenie nerek, które może być też spowodowane zakażeniem, nowotworem, wysokim ciśnieniem krwi, cukrzycą, toczniem rumieniowatym (SLE). Obecność białka w moczu może oznaczać także: niewydolność serca, białaczkę, szpiczaka mnogiego, zatrucie (np. miedzia albo olowiem), stan przedrzucawkowy (powikłanie w ciąży) Jeżeli pomimo stwierdzenia wystepowania bakterii w moczu, nie występują objawy zakażenia, mowi się o bakteriomoczu bezobjawowym. Zwykle stan ów nie wymaga leczenia. Nie mniej jednak z drugiej strony nie należy jego ignorować, bo np. wniknięcie bakterii poprzez moczowód do jednej albo obu nerek powoduje rozwój odmiedniczkowego zapalenia nerek. Bakterie powinny świadczyć również o zakażeniu cewki moczowej, pęcherza. Po niektórych lekach glukoza może pojawić się w moczu. Nadmiar glukozy wydzielany do moczu może być spowodowany często niekontrolowaną cukrzycą. Innymi przyczynami powinny być: uszkodzenie wątroby, uszkodzenie mózgu, zatrucie specyficznymi substancjami, dolegliwości związane z nadnerczami albo dolegliwości nerek z upośledzoną reabsorpcją zwrotną glukozy z moczu. Erytrocyty to również krwinki czerwone będące elementami morfotycznymi krwi odpowiedzialnymi za transport tlenu. Krwisty kolor moczu nazywany może być krwiomoczem. Obecność erytrocytów – krwinek czerwonych w badaniu ogólnym moczu nazywany może być krwinkomoczem. Krwinkomoczem nazywa sie obecność powyżej 4 erytrocytów w polu widzenia. Erytrocyty w moczu powinny pochodzić z każdego piętra układu moczowego oraz powinny mieć różne pochodzenie. Erytrocyty powinny pojawić się w moczu w przypadku cewkowego oraz kłębuszkowego uszkodzenia nerek. Kamica moczowa, infekcje układu moczowego oraz nowotwory są najczestszymi przyczynami krwinkomoczu. Wygląd erytrocytów w badaniu ogólnym moczu sugeruje ich pochodzenie. Erytrocyty wyługowane są pochodzenia nerkowego natomiast erytrocyty świeże pochodzą z dolnego pietra układu moczowego. Obecność ich może wskazywać na źle kontrolowaną cukrzycę, diete niskowęglanową, głodzenie (w tym anoreksja oraz bulimia), alkoholizm. Ciała ketonowe pojawiają się w moczu u osob nie jedzacych poprzez 18h albo dlużej. Może pojawić sie też u osób chorych z nudnościami oraz wymiotami poprzez dłuższy czas. Niski poziom ciał ketonowych występuje czasami u zdrowych kobiet w ciąży. W momencie kiedy uda sie wyhodować bakterie na podłożach, następuje ich mikrobiologiczna identyfikacja. Rozpoczyna się to również zazwyczaj barwieniem metoda Grama, a następnie ogląda się uzyskane kolonie pod mikroskopem. Mocz powinien mieć barwę od słomkowej do ciemnożółtej. Jej intensywność świadczy o stanie nawodnienia organizmu. Im więcej płynów wypiliśmy, tym może być jaśniejszy. Zabarwienie zmienia sie na skutek przedostania się do moczu rożnorodnych barwników: np. po zjedzeniu burakow staje się różowy, kiedy zażywamy dużo witaminy B – może być intensywnie żółty, kiedy leczymy zakażenie dróg moczowych błękitem metylenowym – przybiera barwe niebieskozielonkawa, w żółtaczce mocz może być zielonożółty, a czasem przybiera kolor ciemnej herbaty, nareszcie może stać sie różowy albo purpurowoczerwony, jeśli przedostanie sie do niego krew. Gdy mikrobiologowi uda się określić rodzaj oraz gatunek bakterii, z jaką posiada do czynienia, kolejnym etapem może być wykonanie tak zwanego „antybiogramu”, czyli badania, ktore posiada na celu sprawdzenie, na jakie chemioterapeutyki dana bakteria może być oporna, a na jakie wrażliwa. Może być to rownież ważny test, obecnie rutynowo wykonywany przy każdym badaniu bakteriologicznym. Pozwala określić, jakie środki leczenia należy podać pacjentowi, by unieszkodliwić daną bakterię. Mocz posiada odczyn lekko kwaśny – jego pH zależne może być od diety, jaką stosujemy. Zwykle waha się w granicach 5,5 – 6,6 pH. W zakażeniach drog moczowych oraz w niektórych typach kamicy nerkowej odczyn moczu może być też zasadowy, czyli mieć wartość powyżej 7 pH. Niższy wynik może być też np. efektem diety bogatej w mięso. W przypadku kiedy pacjent więc już zaczął otrzymywać antybiotyk, na który zgodnie z przeprowadzonym testem, dana bakteria nie reaguje, nie przerywa się leczenia, ale kontynuuje sie cykl podawania danego antybiotyku, a następnie dodaje się do planu terapeutycznego drugi lek, który może być w stanie zwalczyć rozwiniętą więc już infekcje. Czerwone krwinki powinny pojawić się w uszkodzeniu nerek albo pęcherza moczowego, zakażeniu ukladu moczowego, zapaleniu nerek (glomerulopatii), raku nerki albo pecherza moczowego albo toczniu rumieniowatym (SLE). Białe krwinki w moczu oznaczają zakażenie układu moczowego, raku pęcherza moczowego, glomerulopatii, toczniu rumieniowatym W zależności od rodzaju, obecność wałeczków może oznaczać zapalenie albo uszkodzenie kanalików nerkowych, maly przeplyw krwi poprzez nerki, zatrucie metalami niewydolność nerek, zakażenie bakteryjne. Zwiększona ilość krysztalów albo obecność specyficznych kryształów może sugerować kamicę nerkową, uszkodzenie nerek, upośledzoną przemianę materii. Niektóre środki leczenia i szczegolne zakażenie układu moczowego może spowodować wzrost ilości kryształów w moczu. Obecność bakterii w moczu oznacza zakażenie ukladu moczowego. Drożdże i pasożyty (np. Trichomonas) powinny też spowodować zakażenie układu moczowego. Kryształy występują powinny występować u osob zdrowych oraz chorych. Rodzaj krysztalów stwierdzonych w badaniu ogólnym moczu może sugerować skład zlogów nerkowych u pacjentów z kamicą nerkową. W badaniu ogólnym moczu osób zdrowych powinny występować kryształy kwasu moczowego, szczawianu albo fosforanu wapnia. Niektóre schorzenia metaboliczne powodują pojawienie się charakterystycznych kryształów w badaniu ogólnym moczu. Cystynuria może być jednym ze schorzeń, które przebiega z pojawieniem się patologicznych krysztalów w moczu. Krew menstruacyjna może zaburzać wyniki badania ogólnego moczu. Dużo leków może zmieniać wynik badania moczu. Wysokie dawki witaminy C przyjmowane łącznie z tetracyklinami (antybiotykami) powinny podwyższyć wyniki cukru, ciał ketonowych oraz białka Witamina C łącznie z erytromycyną albo trimetroprimem (antybiotyki) powinny spowodować tworzenie sie kryształów Zanieczyszczenie, nieodpowiednie przechowywanie próbki może mieć wpływ na wynik badania. U zdrowej osoby może pojawić się jedynie w śladowej ilości, chociaż w pewnych stanach dochodzi do utraty białka z moczem, czego nie zalicza się do patologii. Sytuacja taka może mieć miejsce po wyczerpującym wysiłku fizycznym albo w ciąży. Kiedy wydalanie białka z moczem przekracza 300 mg na dobę, świadczyć to również może np. o patologii nerek albo innych narządów. W niektorych przypadkach mierzy sie objętość moczu wytwarzaną w ciągu doby. Większość dorosłych produkuje 1200 do 1500 ml moczu codziennie, a dzieci 300 do 1500 ml moczu. Zmniejszenie diurezy poniżej wartości pozwalającej na usuniecie z organizmu produktów przemiany materii (ok. 400 ml/dobę) to również skąpomocz. Natomiast spadek wartości poniżej 100 ml/dobę świadczy o bezmoczu, a zwiększenie diurezy powyżej 2000ml/dobę – wielomoczem. Zmniejszenie wydzielania moczu może być też objawem zaburzenia funkcji nerek, takich jak ostra niewydolność nerek (przednerkowa – np. wstrzas, zmniejszenie przepływu nerkowego krwi, nerkowa – ostre dolegliwości zapalne oraz niezapalne, pozanerkowa – np. kamica drog moczowych). Ponadto może świadczyć o przewlekłej niewydolności nerek (faza schyłkowa, zaostrzenie). Wielomocz występuje w takich zaburzeniach budowy oraz funkcji nerek, jak przewlekła niewydolność nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, torbielowatość, a również w ostrej niewydolności nerek po okresie skąpo- albo bezmoczu. Przyczyna wielomoczu może nie być też związana z nerkami (moczowka, poliuria poalkoholowa, cukrzyca). Odmienne substancje, ktore można oznaczać w moczu Biluribina, usuwana prawidłowo w calości z kałem oraz nie posiada jej w moczu. Obecność w moczu sugeruje uszkodzenie wątroby albo gdy odplyw żółci z przewodu żółciowego może być zablokowany (zobacz oznaczenie biluribiny) Urobilinogen, powstaje z biluribiny oraz może być wydalana w większości z kalem. Jedynie niewielka ilość urobilinogenu znajduje się prawidłowo w moczu. Pojawienie się urobilinogenu w moczu może świadczyć o chorobie wątroby (marskość, zapalenie) albo bloku w odpływie żółci z watroby oraz pęcherzyka żółciowego. Białko Bence-Jonsa wytwarzanego w nadmiernej ilości w szpiczaku mnogim, można wykryć w moczu u 50proc. osób ze szpiczakiem mnogim. Badanie to również wykonuje się przy podejrzeniu szpiczaka. Rutynowe badanie białka zazwyczaj nie wykrywa białka Bence-Jonsa. I tyle…

Liść brzozy – zioła które leczą

Liść brzozy działa wspomagająco jako środek moczopędny w łagodnych stanach zapalnych dróg moczowych. Pomocniczo w kamicy moczowej w drobnych złogach. Podczas stosowania leku mogą wystąpić łagodne dolegliwości pokarmowe (np. nudności) oraz reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, pokrzywka). W przypadku wystąpienia objawów niepożądanych należy poinformować o nich lekarza.

Dowiedz się więcej o - liść brzozy.

Wysuszony liść brzozy zawiera 1,5-2,3% związków flawonoidowych, a pośród nich hiperozyd, mirycetynę oraz luteoline, do 9% garbników katechinowych, do 3,2% saponin (tylko w młodych liściach), związki trojterpenowe (np. folientriol oraz folientetraol), ślady olejku eterycznego, kwasy organiczne, pośród nich kwas askorbowy, żywice oraz sole mineralne. W pączkach brzozy znajduje się jedynie znikoma ilość flawonoidów, za to również wiecej, niż w liściach, może być składników lotnych. W naroślach grzyba włóknouszka ukośnego wykryto obecność sterolowych związków trój- terpenowych, zbliżonych budową do glikokortykoidów kory nadnerczy (tzw. kwasy polipore- nowe A, B oraz C), a również fitosteroli, kwasów tłuszczowych oraz innych.Z brzozą wiąże się dużo ciekawostek. Jedna z nich może być to, że według wierzeń Słowian zasadzona przy grobie brzoza miała chronić grób poprzez złymi duchami Brzozie przypisywano zatem magiczne działanie. Surowiec posiada działanie moczopedne, charakteryzujace się zwiekszeniem ilości wydalanych jonów sodowch, chlorkowych oraz kwasu moczowego. Wydalanie tego ostatniego zwiazku posiada znaczenie w leczeniu kamicy nerkowej (jako środek pomocniczy). Surowiec wykazuje również działanie napotne. U niektórych osób może być ono jednakże słabe. Może być stosowany w chorobie gośćcowej. Brzoza brodawkowata może być drzewem wykorzystywanym w przemyśle oraz lecznictwie. Surowcem leczniczym sa glownie liście, jak też grzyb (tzw. guz brzozy) i sok, zawarty w pniu oraz gałęziach Liście brzozy zbiera sie w okresie wiosny, kiedy są wciąż jeszcze lepkie, obrywając recznie oraz susząc w temperaturze do 40o stopni C. Guz brzozy zawiera związki sterolowe oraz trójterpeny. Liście brzozy brodawkowatej są jednym ze starszych leków ludowych. Kiedyś świeżych liści brzozy używano do okładów przeciw reumatyzmowi, a naparu z liści oraz paczków – przy czerwonce oraz biegunce. Obecnie wyciąg z liści brzozy stosuje sie przy przewlekłych chorobach dróg moczowych, z małym wydzielaniem moczu, szczególnie przy obrzękach na tle nerkowo-sercowym. Pomocniczo przyjmuje się jego przy kamicy nerkowej oraz gośćcu. Posiada on również zastosowanie zewnętrzne przy niektórych schorzeniach skóry: łojotoku, łuszczycy oraz tradziku mlodzieńczym, do obmywa przy zaczerwienieniu skóry oraz pielęgnacji włosów. Liście brzozy wchodza w sklad mieszanek oraz leków ziołowych, takich jak Reumergan, Urogran, Fitolizyna. Guz brzozy brodawkowatej stosowany może być przy chorobach nowotworowych, przewlekłych chorobach przewodu pokarmowego oraz bakteryjnych schorzeniach wątroby. Niezależnie od tego z kory brzozowej otrzymuje się aromatyczny olejek leczniczy, a z drewna, korzeni oraz kory – dziegieć, smołe oraz olej juchtowy.Przetwory z liści brzozy wyraźnie zwiększają wydalanie moczu, a z nim jonów sodu oraz chloru i w znacznym stopniu kwasu moczowego. Wykazuja również slabe, chociaż u niektó- rych osób mało uchwytne, działanie napotne i ochronne na miąższ wątroby. Ze świeżych zmiażdżonych liści brzozy wyciska sie płyn, który po utrwaleniu dodatkiem alkoholu nazywany może być umownie sokiem brzozowym – Succus Betulae (Herbapol). Właściwie może być to również intrakt sporządzony na zimno. Niestety nasze preparaty, zwane sokami świeżymi, nie sa standaryzowane w przeciwieństwie do zagranicznych. Wskazania: Wyciag z liści może być też stosowany pomocniczo w przewlekłych schorzeniach dróg moczowych ze zmniejszonym wydzielaniem moczu, skazie moczanowej, kamicy nerkowej, w obrzękach pochodzenia sercowego albo nerkowego, w chorobie gośćcowej oraz niektorych chorobach skory. Z kolei gałązki brzozowe świetnie nadawały sie na wianki. Były również idealne do zdobienia domów w czasie Zielonych Światek. Brzoza również świetnie nadawała się na Niedzielę Palmową. Liść brzozy to również też świetna inwestycja do kuchni. Herbatki ziołowe z brzozy potrafią zwalczyć dużo naszych problemów zdrowotnych. Przede wszystkim brzoza posiada świetne działanie moczopędne. Skoro zatem masz problemy z pęcherzem, brzoza może być idealne. Zioła te mają też dobre działanie przeciwreumatyczne. Reumatyzm może być problemem, który dokucza niejednemu z nas. Zwłaszcza w starszym wieku daje o sobie znać. Świeży sok z liści brzozy pobudza przesączanie w kłębkach nerkowych oraz zwiększa ilość wydalanego moczu i zawartych w nim jonów sodu oraz chloru i szkodliwych produktów przemiany materii. Wzmaga również nieznacznie wydzielanie potu i żółci. Wykazuje ponadto własności odtruwające poprzez wiązanie niektórych składników czynnych brzozy ze szkodliwy- mi produktami przemiany materii, które nastepnie jako związki rozpuszczalne w wodzie zosta- ją wydalone z moczem. Jest wciaż jeszcze sok brzozowy wypływający na wiosnę po wywierceniu głebokiego otworu w pniu. Zbiera się jego do naczynia po zalożeniu adekwatnej rurki. Z dużego 20-letniego drzewa można otrzymać bez szkody dla rośliny 3-5 l soku. Po zebraniu soku otwor w drzewie należy mocno zakorkować. Sok ów można przechowywać w lodówce 4-6 dni. Posiada on działanie ogólnie wzmacniające, regulujące przemianę materii oraz zapobiegające tworzeniu się kamieni moczowych.Skład
100g produktu zawiera 100g liści brzozy (Betulae folium )
Stosowanie
Dorośli: 1 łyżkę (3,0g) liści zalać 1 szklanką (200 ml) wrzącej wody, naparzać pod przykryciem 15 minut. Odstawić na 10 minut, przecedzić.

Pić po szklance naparu między posiłkami 1 – 3 razy dziennie.
Uwaga
Podczas stosowania leku zaleca się wypijanie dużej ilości płynów. Jeśli objawy nasilą się, nie ustąpią lub towarzyszyć im będą gorączka, ból i trudności w oddawaniu moczu lub obecność krwi w moczu należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Ze względu na brak danych nie zaleca się stosowania u dzieci.
Przechowywanie
Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30°C, w pomieszczeniach suchych, czystych, zabezpieczonych przed szkodnikami, chroniąc produkt od światła, wilgoci i wpływu obcych zapachów.
Prowadzenie pojazdów
Nie stwierdzono
Interakcje
Nie znane
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na pyłek brzozy lub liście brzozy. Nie stosować wymuszonej diurezy w przypadku niedrożności dróg moczowych oraz obrzęków spowodowanych niewydolnością serca i nerek.
Działania niepożądane
Podczas stosowania leku mogą wystąpić łagodne dolegliwości pokarmowe (np. nudności) oraz reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, pokrzywka). W przypadku wystąpienia objawów niepożądanych należy poinformować o nich lekarza.

Moczowo – płciowy układ człowieka

Posted on

Jak wiadomo układ moczowy człowieka jest to jest inaczej układ, który ułatwia wydalanie zbędnych substancji z organizmu, np. mocznika, soli mineralnych. Jego elementem jest nerka, w której znajdują się kłębuszki nerkowe i torebka Bowmana oraz rdzeń nerkowy.

Udowodniono, że w okresie płodności mają miejsce przemiany strukturalne i funkcjonalne układu rozrodczego, kontrolowane przez układ hormonalny. Przemiany te powtarzają się zgodnie z rytmem biologicznym, który niesie ze sobą zjawiska, mające miejsce na przestrzeni ok. 28 dni. Jest to czas trwania cyklu menstruacyjnego. Regularne następowanie po sobie cykli menstruacyjnych w okresie płodności kobiet może zostać przerwane przez ciążę lub zdarzenia patologiczne. W ciągu każdego cyklu menstruacyjnego jeden z dwóch jajników wytwarza dojrzałą gametę, a w drogach płciowych powstają przejściowo warunki do zapłodnienia i jego następstw. W żeńskim układzie rozrodczym mogą występować liczne schorzenia: wady wrodzone lub nabyte, infekcje, guzy itp. Poniżej wymieniono najważniejsze.

Wiadomo, że w zależności od pozycji ciała i fazy oddechowej nerki mogą lekko zmieniać swoje położenie. Przeciętny ciężar nerek to od 120 do 170 gramów. Od tyłu nerki przylegają do przepony oraz mięśni tylnej ściany jamy brzusznej. Natomiast od przodu nerka prawa sąsiaduje z wątrobą, ze środkowym odcinkiem dwunastnicy oraz z częścią jelita grubego i jelita biodrowego. Nerka lewa z kolei przylega do trzonu trzustki, tylnej ściany żołądka oraz pętli jelita cienkiego. Swymi górnymi biegunami obie nerki stykają się z nadnerczami. Od kręgosłupa wnikają do tego narządu naczynia krwionośne i limfatyczne oraz nerwy. Znajduje się tutaj również początkowy odcinek moczowodu i miedniczka nerkowa. Miąższ nerki składa się z zewnętrznej części korowej i wewnętrznej rdzeniowej Kłębuszek nerkowy (średnica ok. 160-190 mikrometrów) zbudowany jest z naczyń włosowatych (włośniczek), powstających z rozgałęzienia tętniczki doprowadzającej i łączących się ponownie w tętniczkę odprowadzającą. Ściana naczynia włosowatego kłębuszka nerkowego stanowi tzw. błonę sączącą, składającą się z trzech zasadniczych warstw (komórek śródbłonka naczyniowego, błony podstawnej oraz komórek nabłonka tzw. torebki Bowmana). Bardzo złożona mikrostruktura błony sączącej umożliwia powstawanie moczu pierwotnego, zbierającego się w wyżej wymienionej torebce, który następnie wypływa do cewek nerkowych. Granicą umowną jest kresa miedniczna. Część brzuszna krzyżuje się z kresą i wchodzi do miednicy małej biegnie początkowo po bocznej jej ścianie, następnie na wysokości kości kulszowej moczowód się zagina i kieruje ku przodowi podążając w stronę pęcherza moczowego. U kobiet biegnie w tzw. przymaciczu, w więzadle szerokim macicy. Jego dwoma blaszkami, w pobliżu dna pęcherza krzyżuje moczowód tętnica maciczna (od przodu i od góry).U mężczyzn moczowód idzie bezpośrednio do pęcherza i w pobliżu dna krzyżuje go od przodu i góry nasieniowód, następnie moczowód przebija ścianę pęcherza i kończy się ujściem pęcherzowym na dnie pęcherza moczowego. Pęcherz moczowy-to narząd nieparzysty, leżący w miednicy małej do tyłu spojenia łonowego a do przodu: u mężczyzn-odbytnicy; -u kobiet macicy i górnego odcinka pochwy. Normalnie pęcherz nie wystaje ponad poziom spojenia łonowego. Jeżeli jednak zalega w nim mocz-wznosi się ponad jego poziom. Pęcherz składa się ze szczytu, trzonu i dna.Szczyt jest zwrócony ku górze i przodowi w stronę pępka. Trzon-w jego obrębie jest ściana przednia, tylna i 2 boczne (w pęcherzu pełnym).Po prawej przylega do wyrostka lub jajnika. Z tyłu leży macica, a u mężczyzn odbytnica. Dno- u kobiet dno pęcherza spoczywa na przeponie moczowo-płciowej, część tylna dna dotyka górnego odcinka pochwy i szyjki macicy. U mężczyzn część przednia przylega do gruczołu krokowego.

Budowa ściany-składa się z 3 warstw: błony śluzowej, błony mięśniowej i błony zewnętrznej.
Cewka nerkowa zbudowana jest z następujących, przechodzących jeden w drugi, odcinków: cewki krętej I rzędu (cewki bliższej albo proksymalnej), pętli Henlego oraz cewki krętej II rzędu (cewki dalszej albo dystalnej). Cewki dystalne sąsiadujących nefronów łączą się w cewkę zbiorczą. Po kolejnych połączeniach tworzą one duże cewki zbiorcze, uchodzące w szczycie brodawki nerkowej (brodawki znajdują się na wierzchołku piramid nerkowych) do kielichów nerkowych. Długość wszystkich cewek nerkowych wynosi w przybliżeniu 80 km, a ich powierzchnia (biorąc pod uwagę mikrokosmki, które pokrywają cewki od strony ich światła) około 40-50 metrów kwadratowych.
układ moczowy
na chory pęcherz
Pęcherz moczowy jest dobrze umięśnionym, rozciągliwym i sprężystym zbiornikiem o objętości około 400-700 ml. Po wypełnieniu pęcherza moczem dochodzi do wzrostu ciśnienia w jego wnętrzu, drażnienia zakończeń nerwów czuciowych i pojawienia się zjawiska zwanego parciem; następuje skurcz mięśnia wypierającego oraz rozkurcz zwieraczy i mocz wypływa przez cewkę na zewnątrz. Objętość dobowa moczu w warunkach prawidłowych wynosi około 1,0-3,0 litra. U niektórych chorych po dłuższym okresie trwania cukrzycy dochodzi do zmian w nerkach. Tę niewydolność organu objawiającą się m.in. zwiększeniem białka wydalanego z moczem nazywamy nefropatią cukrzycową. Zaburzenie filtracji w nerkach następuje wtedy, gdy znajdujące się w nefronie drobne naczynia krwionośne, tzw. kłębuszki nerkowe, ulegają uszkodzeniu pod wpływem długotrwałego nadmiaru cukru we krwi (hiperglikemii). Dlatego tak ważna jest profilaktyka w zapobieganiu cukrzycy, a więc niedopuszczanie do nadwagi, prowadzenie zdrowego stylu życia i dbanie o regularną aktywność fizyczną oraz kontrolny pomiar cukru we krwi. Otyłość i brak ruchu przyczyniają się także do nadciśnienia tętniczego, które prowadzi również do uszkodzenia nerek – nefropatii nadciśnieniowej i do ich niewydolności. Związki pomiędzy nadciśnieniem tętniczym a nerkami znane są lekarzom od dawna. To właśnie nerki odgrywają zasadniczą rolę m.in. w regulacji ciśnienia tętniczego, a dzieje się to głównie poprzez ich wpływ na gospodarkę sodową w ustroju.
pęcherz
tabletki na potencję
U mężczyzn jądra są wielkości piłeczki pingpongowej, orzecha włoskiego, ale są spłaszczone w płaszczyźnie strzałkowej i w tej płaszczyźnie są ułożone. W obrębie jądra wyróżnia się: – powierzchnię przyśrodkową (zwróconą do sąsiedniego jądra), – ścianę boczną, – brzeg przedni i tylny, – 2 końce (górny i dolny). Otoczone jest silną błoną łącznotkankową (tzw. błoną białawą). W odcinku tylno-górnym wpukla się ona w głąb jądra tworząc śródjądrze. Od niego w kier. błony białawej biegną łącznotkankowe przegródki jądra, które dzielą miąższ jądra na płaciki – zraziki (ok. 200).Mają one kształt stożka, podstawą przylega do błony, a szczytem zwrócone do sródjądrza. Każdy zrazik zbudowany jest z 3-4 cewek nasiennych krętych, w obrębie szczytu płacika łączą się w 1 cewkę nasienną prostą, te wnikają do śródjądrza i tu tworzą siatkę jądra.
W stanach zapalnych pochwy charakterystyczne jest to, że zwykle są one wywoływane przez mikroflorę normalnie bytującą w pochwie. Wiąże się to przeważnie ze zmianą środowiska wewnętrznego (zmiana pH pochwy). Zapalenie może też być wywołane innymi, chorobotwórczymi bakteriami, wirusami lub grzybami. Również mechaniczne uszkodzenia, jak uszkodzenia nabłonka, są zwykle przyczyną dolegliwości. Znaczną część zakażeń pochwy stanowią choroby przenoszone droga płciową, jak rzęsistkowica, rzeżączka, chlamydioza czy pleśniawka. Głównym zadaniem nerek jest zabezpieczenie stałości środowiska wewnętrznego organizmu poprzez wydalanie nadmiaru wody, soli mineralnych i innych substancji zbędnych i/lub szkodliwych dla zdrowia, które powstają podczas procesów metabolicznych albo są przyjmowane np. wraz z pokarmem (dotyczy to również np. silnie toksycznych leków). Nerki są odpowiedzialne za zachowanie stałej objętości, ciśnienia osmotycznego oraz składu elektrolitowego płynów ustrojowych.

Głównym objawem jakichkolwiek dolegliwości w obrębie dróg rodnych są upławy. Wydzielane są w dużych ilościach i często mają patologiczną barwę, konsystencję lub zapach. Po tych cechach można wnioskować o rodzaju zakażenia. Standardowe badanie ginekologiczne z łatwością jest w stanie zidentyfikować stan zapalny pochwy. W ciężkich przypadkach (trudnych do wyleczenia, nawracających) dokładna diagnoza i prawidłowe leczenie są możliwe dopiero po analizie wymazu z pochwy.
U mężczyzn siatka jądra wnika w najądrze tworząc przewodziki odprowadzające , z nich wytwarza się 1 przewód najądrza (przewodziki tworzą głowę najądrza,przewód (trzon i ogon). Funkcja: *produkuje swoją własna wydzielinę, która przyczynie się do dojrzewania plemników, *plemniki są tu magazynowane i tu dojrzewają. Nasieniowód – ogon najądrza zagina się i przechodzi w nasieniowód, który ma ok. 56-60cm.W obrębie nasieniowodu wyróżnia się odcinki: *jądrowy – wzdłuż brzegu tylnego jądra i najądrza, *powrózkowy. Oba te odcinki znajdują się w worku mosznowym, a następnie nasieniowód, poprzez pierścień pachwinowy-powierzchowny, wchodzi do jamy brzusznej, przekracza kresę graniczną i wnika do miednicy małej. *pachwinowy i miedniczny – początkowo biegnie po bocznej ścianie miednicy małej, potem się zagina i podąża do pęcherza. Nasieniowód w pobliży dna pęcherza krzyżuje moczowód, dalej nasieniowód się rozszerza tworząc bańkę nasieniowodu, następnie się zwęża, wchodzi do gruczołu krokowego i uchodzi na wzgórku nasiennym [tu uchodzą oba przewody wytryskowe (prawy i lewy) i liczne przewody gruczołu krokowego].
Leczenie zapalenia pochwy powinno objąć również partnera chorej kobiety, gdyż mężczyźni mogą być rezerwuarem chorobotwórczych drobnoustrojów. Należy oczywiście również unikać stosunków seksualnych. Zwykle stosuje się miejscowe leczenie w postaci globulek dopochwowych, kremów lub żelów, co trwa około 1-2 tygodni. Gonady i gruczoły przedsionkowe większe mają cechy strukturalne narządów miąższowych; wyróżnia się miąższ otoczony zrębem. Poszczególne odcinki dróg płciowych mają natomiast strukturę narządów jamistych. Ich ściana jest zbudowana z błony śluzowej, błony mięśniowej i przydanki, która w różnych narządach jest zastąpiona błoną surowiczą. Analogicznie do męskiego układu rozrodczego, wszystkie narządy układu rozrodczego żeńskiego podlegają głębokimi przemianom strukturalnym i funkcjonalnym wraz z wiekiem. Dojrzałość morfofunkcjonalna żeńskiego układu rozrodczego ustala się stopniowo podczas rozwoju postnatalnego i zostaje osiągnięta w okresie dojrzewania trwa przez cały okres płodności kobiety, czyli ok. 30 lat, i kończy się menopauzą.

Cewka moczowa (łac. urethra) – końcowa część układu moczowego wyprowadzająca mocz na zewnątrz. Jest to przewód rozpoczynający się na dnie pęcherza moczowego ujściem wewnętrznym cewki, a kończący ujściem zewnętrznym u mężczyzn na końcu żołędzi prącia, u kobiet na brodawce cewkowej położonej w przedsionku pochwy. Bezpośrednią przyczyną zapalenia szyjki macicy są infekcje bakteryjne lub zakażenie chlamydiami. Sprzyjają temu uszkodzenia mechaniczne szyjki oraz częste zmiany partnerów seksualnych. Często zakażenie takie rozprzestrzenia się na inne odcinki dróg rodnych, bywa także przenoszone na partnera. Podstawą w diagnozie – podobnie jak w przypadku innych dolegliwości dróg rodnych – jest badanie ginekologiczne oraz analiza mikrobiologiczna wymazu z szyjki macicy. W leczeniu zapalenia szyjki macicy stosuje się antybiotyki w sposób miejscowy i ogólny. Ponadto można zastosować środki, które powodują koagulację nabłonka (np. azotan srebra) oraz preparaty hormonalne, które ograniczają wydzielanie śluzu z szyjki macicy. W poważniejszych przypadkach konieczny jest zabieg chirurgiczny.

Cewka moczowa i pęcherz moczowy – budowa, cechy i choroby

Cewka moczowa to inaczej końcowa część układu moczowego wyprowadzająca mocz na zewnątrz. Jest to przewód rozpoczynający się na dnie pęcherza moczowego ujściem wewnętrznym cewki, a kończący ujściem zewnętrznym u mężczyzn na końcu żołędzi prącia, u kobiet na brodawce cewkowej położonej w przedsionku pochwy. Pęcherz moczowy to worek mięśniowo-nabłonkowy pełniący funkcję zbiornika moczu spływającego z nerek poprzez dwa moczowody. Po nagromadzeniu określonej ilości (objętość fizjologiczna wynosi ok. 250-300 cm3) mocz zostaje wydalony na zewnątrz poprzez cewkę moczową w trakcie oddawania moczu.

Leki na zapalenie pęcherza moczowego.
Funkcja pęcherza moczowego, pozornie prosta, jest bardzo skomplikowana, ponieważ – ze względu na regularne oddawanie moczu – niezbędne jest poprawne anatomiczne funkcjonowanie różnych elementów neuromięśniowych oraz doskonała kontrola i skoordynowanie przez ośrodki nerwowe wielu odruchów. Zwykły cykl oddawania moczu jest regulowany przez układ nerwowy współczulny, przywspółczulny i somatyczny.
Cewka moczowa, która jest ważnym ogniwem układu, jest zagrożona przede wszystkim dwoma infekcjami: bakteryjnym zakażeniem układu moczowego oraz nierzeżączkowym zapaleniem cewki. Cewka moczowa, przewód odprowadzający mocz z pęcherza moczowego na zewnątrz. U kobiety długości od 4 do 5 cm, uchodzi do przedsionka pochwy (zatoki moczowo-płciowej). U mężczyzny jest znacznie dłuższa. W stanie niepobudzenia prącia, w którym przebiega, długość jej wynosi ok. 18 cm. Rozpoczyna się ujściem wewnętrznym w dnie pęcherza, tak samo jak u kobiety, następnie przechodzi przez gruczoł sterczowy, gdzie uchodzą do niej drogi płciowe i od tego miejsca jest przewodem moczowym i płciowym. Następnie po przejściu przez przeponę moczowo-płciową wchodzi w skład prącia, przebiegając w ciele jamistym (gąbczastym). Ujście zewnętrzne cewki znajduje się na żołędzi prącia. Cewka moczowa – (męska i żeńska) przy przejściu przez przeponę moczowo-płciową ma zwieracz prążkowany.
Pierwsza przypadłość – zakażenie układu moczowego – jest pojęciem bardzo szerokim. Określa się tak stany zakażenia tego układu nie lokalizując, gdzie nastąpiły, a dotyczą całego zespołu organów – także cewki. Obraz kliniczny tych wszystkich przypadków też jest szeroki: od zakażeń dolnego odcinka dróg moczowych, przebiegających łagodnie, wręcz bezobjawowo, po ciężkie zajęcie miąższu nerkowego. Przebieg choroby zależy od rodzaju zakażenia oraz mechanizmów obronnych ustroju, które u jednego działają silniej u drugiego słabiej.
Największa liczba zachorowań przypada na okres noworodkowy i niemowlęcy. Częściej chorują dziewczynki, czemu sprzyja krótka cewka moczowa, przez którą wnikają bakterie. U młodszych dzieci choroba może rozwijać się bezobjawowo albo te objawy są nietypowe. W pierwszej fazie mogą się jedynie pojawić bakterie w moczu. Dopiero potem mogą zaniepokoić stany podgorączkowe, wymioty, biegunka, gorszy apetyt, ale nadal nie są to objawy wskazujące jednoznacznie na przyczynę dolegliwości ulokowaną w układzie moczowym. Dopiero kiedy zmiany w moczu – jego ilości i wyglądzie – stają się widoczne, a dziecko skarży się na ból i parcie na pęcherz, obraz staje się jaśniejszy. W ostrym przebiegu choroby potwierdzenie rozpoznania opiera się na wynikach badań laboratoryjnych (badanie ogólne moczu oraz bakteriologiczne, czyli tzw. posiew) a także USG jamy brzusznej ze szczególnym uwzględnieniem nerek i dróg moczowych.

Przyczyną zła są w większości bakterie wchodzące w skład prawidłowej flory jelitowej człowieka. Za 75-80 procent wszystkich zakażeń odpowiada pałeczka okrężnicy (E.coli). W pozostałych przypadkach winę ponoszą bakterie gramm-ujemne: Proteus, Klebsiella, Enterobacter, Pseudomonas. Wśród bakterii gramm-dodatnich przyczyną zakażeń bywa najczęściej paciorkowiec kałowy (Enterococcus)i gronkowiec biały (Staphylococcus albus). Zakażenia grzybicze w ostatnim czasie, z racji powszechnego stosowania antybiotyków, zdarzają się coraz częściej.
Wśród zakażeń bakteryjnych coraz częściej obecnie spotyka się przypadki zapalenia nierzeżączkowego cewki moczowej u mężczyzn i kobiet w okresie aktywności płciowej, spowodowane chlamydiami. Rzadziej jest ono wynikiem zstępującego zakażenia bakteryjnego lub toksycznego działania szkodliwych substancji wydalanych wraz z moczem.

Z punktu widzenia klinicznego może to być:
• zapalenie ostre,
• zapalenie przewlekłe.

Objawy
Zazwyczaj występuje bolesne, częste parcie na mocz, połączone każdorazowo z oddawaniem niewielkiej ilości moczu. Zapaleniu może towarzyszyć gorączka. Podczas oglądania gołym okiem mocz może nie wykazywać zmian.

Niekiedy jednak, zwłaszcza przy krwotocznym zapaleniu pęcherza moczowego, mocz może wyglądać jak popłuczyny mięsne.

Badaniem laboratoryjnym moczu stwierdza się w nim niewielkie ilości białka oraz dość liczne krwinki białe, mniej liczne krwinki czerwone oraz złuszczone komórki nabłonka i bakterie.

Podkreślić należy, że niezmiernie ważne jest skuteczne likwidowanie wszelkich stanów zapalnych dolnego odcinka dróg moczowych i niedopuszczenie do trwałego w nich zapalenia w postaci utajonej, bezobjawowej, przewlekłej. Nie dając początkowo żadnych objawów klinicznych proces zapalny może skrycie szerzyć się wstępująco przez moczowody na miedniczki nerkowe i odmiedniczkowo na nerki, a następnie zamanifestować się poważniejszym zaostrzeniem i niewydolnością nerek w niepożądanych okresach (np. u kobiet ciężarnych) lub być źródłem opornego na leczenie septycznego zakażenia ogólnoustrojowego, czyli posocznicy, albo doprowadzić nawet do mocznicy.
Na zakażenie układu moczowego częściej narażone są kobiety. Powodem zakażenia nie są wyłącznie bakterie wnikające z zewnątrz. Ma na to wpływ zaleganie moczu w pęcherzu w wyniku jego niecałkowitego opróżniania, stany zapalne cewki moczowej, wrodzony defekt błony śluzowej pęcherza upośledzający jego działanie ochronne, odpływy wsteczne moczu wywołane wadami wrodzonymi.
Leczenie jest uzależnione od stopnia zakażenia, jego umiejscowienia oraz bakterii, które go wywołały i wielu innych czynników, które lekarz musi brać pod uwagę. Leczenie zakażeń układu moczowego jest długotrwałe. W tym czasie mocz bada się kilkakrotnie, aby nabrać pewności, że zagrożenie minęło. Przerwanie leczenia grozi nawrotem choroby. Poza lekami zaleca się w trakcie kuracji umiarkowanie aktywny tryb życia i ochronę przed oziębieniem.

Aby zapobiegać chorobom układu moczowego wystarczy przestrzegać prostych zasad:
- przestrzeganie zasad higieny osobistej;
- nieprzetrzymywanie moczu;
- regularne wypróżnianie pęcherza;
- niedoprowadzenie do stanów chorobowych.
U mężczyzn nieleczone zakażenie pęcherza moczowego może doprowadzić do zapalenia najądrza, zwężenia cewki moczowej a u kobiet do rozwoju zapalenia gruczołu Bartholiniego, zapalenia jajowodów i jajników. U obu płci może dojść do niepłodności, zapalenia stawów lub zespołu Reitera (zapalenie cewki moczowej, zapalenie stawów i zapalenie spojówek lub błony naczyniowej oka). Coraz częściej dochodzi do zapalenia gałki ocznej u noworodków urodzonych przez kobiety z zakażeniem chlamydiowym kanału szyjki macicy. Nierzeżączkowemu zakażeniu cewki moczowej można zapobiec poprzez
• utrzymywanie abstynencji seksualnej
• pozostawanie w związku z jedną, niezarażoną osobą
• unikanie przypadkowych stosunków seksualnych
• używanie prezerwatyw podczas stosunków.
Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej (NGU) jest jedną z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową, będącą przyczyną większości przypadków zapalenia cewki moczowej i szyjki macicy u kobiet, zapalenia cewki moczowej u mężczyzn oraz zapalenia odbytnicy i gardła u osób obojga płci. NGU najczęściej jest wywołane przez Chlamydia trachomatis, rzadziej przez Ureaplasma urealyticum czy Mycoplasma hominis. Co do epidemiologii największą liczbę chorych zaobserwowano wśród osób niezamężnych, poniżej 25 roku życia, które utrzymywały stosunki seksualne z dwiema, lub więcej osobami w ciągu ostatniego roku bez stosowania mechanicznych środków antykoncepcyjnych. Do zakażenia dochodzi podczas kontaktu z błonami śluzowymi zakażonej osoby. U około 75% kobiet oraz 50% mężczyzn przebieg choroby jest bezobjawowy. Z tego powodu wiele z osób nie jest leczona, a tym samym rozprzestrzenia chorobę na dalsze osoby. U mężczyzn objawy zapalenia cewki moczowej zazwyczaj pojawiają się w 7-28 dni po stosunku z chorą osobą i objawiają się uczuciem pieczenia, dyskomfortu oraz wyciekiem ropno-śluzowej wydzieliny z cewki moczowej. Powyższe objawy najbardziej nasilone są rano, kiedy to może dojść do sklejenia brzegów cewki moczowej przez zeschniętą wydzielinę, czemu towarzyszy zaczerwienienie tej okolicy. Na bieliźnie można zauważyć ślady po zaschniętej wydzielinie. W sporadycznych przypadkach przebieg choroby może być ostry, z bólami przy oddawaniu moczu oraz częstomoczem i dużą ilością ropnej wydzieliny. U kobiet do najczęściej zgłaszanych objawów należą upławy, pieczenie podczas oddawania moczu, częste oddawanie moczu oraz niekiedy bóle w podbrzuszu oraz podczas stosunku. Przy zapaleniu szyjki macicy charakterystyczna jest żółtawa, śluzowo-ropna wydzielina.
Stany chorobowe, w których występuje zaleganie moczu w pęcherzu (np. przerost gruczołu krokowego, zwężenie cewki moczowej, porażenne zwiotczenie warstwy mięśniowej pęcherza), sprzyjają jego zapaleniu. Wszelkie manipulacje w cewce moczowej (np. masturbacja) lub celowe zabiegi (np. cewnikowanie pęcherza) oraz brak higieny osobistej w okolicy zewnętrznego ujścia cewki moczowej mogą także powodować zakażenie wstępujące cewki moczowej i pęcherza moczowego. Postacie przewlekłe są najczęściej zejściem ostrego stanu zapalnego.

Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu opisanego zespołu objawów i dolegliwości ze współistniejącymi zmianami zapalnymi w moczu oraz znamiennej bakteriurii w moczu.

Leczenie zakaźnych zapaleń pęcherza moczowego polega na:
• stosowaniu środków bakteriobójczych dezynfekujących drogi moczowe i moczopędnych, których dawkowanie i czas stosowania ustala lekarz,
• stosowaniu ciepłych nasiadówek bezpośrednio przed snem,
• noszeniu ciepłej bielizny.

Potwierdzenie rozpoznania opiera się na badaniu bakteriologicznym rozmazu wydzieliny z cewki moczowej. Obecnie często wykonuje się testy wykrywające obecność Chlamydii, które przeprowadza się po pobraniu wymazów z cewki moczowej lub szyjki macicy. Badanie to ma na celu również wykluczenia zakażenia rzeżączką.

Aby uniknąć powikłań, które wynikają z zakażenia chlamydiami, w tym niepłodności czy ciąży pozamacicznej, kobiety aktywne seksualnie, które mogą ulec zakażeniu powinny poddawać się badaniu razem z testem na Chlamydie przynajmniej raz na rok.
W celu zapobiegnięcia zakażeniom oczu u noworodków, należy przeprowadzać badania w kierunku chlamydii jeszcze w czasie ciąży.
Wszystkie osoby, zarówno kobiety jak i mężczyźni, powinni przechodzić rutynowe badania kontrolne corocznie, nawet, jeśli nie mają oni żadnych objawów chorób przenoszonych drogą płciową. Kobiety powinny mieć przeprowadzane badania kontrolne w kierunku Chlamydii w przypadku, gdy:
• są aktywne seksualnie w wieku poniżej 20 roku życia
• są aktywne seksualnie i mają zwiększone ryzyko zakażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową (wielu partnerów seksualnych, stosunki płciowe z mężczyznami, którzy nie używają prezerwatyw).

Nierzeżączkowe zakażenia cewki moczowej mogą być skutecznie leczone przez 7-10dni antybiotykami, różnymi w zależności od rodzaju drobnosutroju. U osób, u których następuje nawrót choroby wymagają dłuższego podawania leków. Zawsze leczeniu powinien zostać również poddany seksualny partner, dzięki czemu ograniczy się ewentualnemu ponownemu zakażeniu. W ciężkich przypadkach, może być konieczne podanie antybiotyków dożylnie. Pełna kuracja antybiotykowa pozwala wyleczyć nierzeżączkowe zakażenie cewki moczowej, a także zapobiec jego powikłaniom.

Tak jak w przypadku wszystkich chorób, tak i przy zapaleniu cewki moczowej najważniejsza jest profilaktyka. Dzięki zapobieganiu można uniknąć nie tylko dyskomfortu związanego z chorobą, ale także wielu groźnych powikłań.
Kształt i rozmiary pęcherza różnią się w zależności od stopnia jego napełnienia. Ściany pęcherza moczowego mocno się rozciągają i w stanach patologicznych, jak przerost gruczołu krokowego lub niedrożność cewki moczowej, pęcherz może pomieścić do 2-3 l moczu. Pusty pęcherz moczowy jest całkowicie schowany w miedniczce za spojeniem łonowym u kobiet przed macicą, a u mężczyzn przed odbytnicą. Przy pustym pęcherzu zagłębienie jest zredukowane do szparki; w miarę jak zbiera się mocz, ściany pęcherza rozchodzą się i rozciągają, a najbardziej rozciągliwa, tj. przednia część, podnosi się, tworząc wypukłość; pęcherz przyjmuje wówczas kształt kulisty lub – dokładniej mówiąc – owalny, wychodzi poza wyższą krawędź spojenia łonowego i przylega do przedniej ściany brzucha.

Wewnętrzna powierzchnia pęcherza, która może zostać zbadana w trakcie cystoskopii, ma kolor żółto-różowy; przy pustym pęcherzu jest ona poprzecznie bardzo pofałdowana, podczas gdy przy napełnionym jest zupełnie gładka. Na dnie pęcherza znajdują się trzy ujścia: jedno z przodu, ujście wewnętrzne cewki moczowej, oraz dwa z tyłu (lewe i prawe), ujścia moczowodów. Ujścia te tworzą rogi równoległobocznego trójkąta pęcherzowego, którego dolny wierzchołek jest połączony u mężczyzn z gruczołem krokowym, a u kobiet z pochwą.

Przy pustym pęcherzu jego ściana może mieć grubość do 1,5 cm, przy pełnym natomiast grubość redukuje się do 0,3-0,4 cm. Ściana jest zbudowana z warstwy śluzowej, warstwy podśluzówkowej, warstwy mięśniowej oraz częściowej powłoki zewnętrznej. Warstwa śluzowa jest pokryta charakterystycznym dla pęcherza nabłonkiem pokrywającym, zwanym nabłonkiem wielorzędowym śluzowym, ponieważ budujące go komórki, przesuwając się jedna na drugą, pozwalają na rozciągnięcie pęcherza, co zapobiega przerwaniu się błony śluzowej. Powłoka mięśniowa pęcherza jest bardzo rozwinięta i tworzy tzw. mięsień wypieracz pęcherza moczowego, którego skurcze warunkują oddawanie moczu. Wokół wewnętrznego otworu cewki moczowej znajduje się mięsień zwieracza pęcherza, który podczas czynności oddawania moczu rozkurcza się, pozwalając na przepływ moczu z pęcherza do cewki (mięsień ten jest kontrolowany za pomocą woli).

Wady wrodzone pęcherza są niezwykle rzadko spotykane i łączą się z wadami cewki moczowej, a u mężczyzn dodatkowo z wadami prącia. Częściej występują wady nabyte, tj.: przepuklina pęcherza, tj. penetracja pęcherza moczowego w worek przepuklinowy, pachwinowy lub udowy, uchyłkowatość i stenoza (zwężenie) jamy pęcherza, następstwo występowania blizn, które mogą być pozostałością zabiegów chirurgicznych, laceracji czy nacieków nowotworowych ściany pęcherza; również przerost gruczołu krokowego może powodować zwężenie części pęcherza uchodzącego do cewki moczowej, wywołując trudność przy oddawaniu moczu. Mogą także występować urazy bezpośrednie bądź pośrednie pęcherza, które powodują niekiedy pęknięcie narządu. Wśród ich głównych przyczyn wyróżnia się: nadmierne rozluźnienie pęcherza na zewnątrz, np. w przypadku gdy wprowadza się do pęcherza za pośrednictwem cewnika płyn płuczący lub napełniający; pęknięcie powodujące wydostanie się moczu do otrzewnej, typowe dla wypadków samochodowych (stłuczenie brzucha w zderzeniu z kierownicą); rany kłute brzucha (zranienia bronią białą bądź pociskami) lub też samoistne pęknięcia powodowane przez choroby zapalne lub nowotworowe.
Na szczęście urazy cewki moczowej są rzadkie. Ale urazy mogą wystąpić w wyniku straddle typu upadków lub złamań miednicy. Poniższe informacje powinny pomóc wyjaśnić, dlaczego na czas oceny i właściwego zarządzania tymi obrażeń krytycznych dla najlepszych rezultatów.
Co się dzieje w normalnych warunkach?
Cewki moczowej jest rurka, przez którą mocz (i mężczyźni, nasienie) opuszcza ciało. W mężczyźni, cewki moczowej, pęcherza moczowego zaczyna się, a następnie przechodzi przez gruczoł krokowy, krocze i na całej długości penisa. Przedniej cewki moczowej przechodzi od czubka penisa poprzez krocze, obszar pomiędzy moszną i odbytem. Tylnej cewki moczowej jest głęboko w ciele. W kobiety, cewki moczowej jest znacznie krótszy i rozciąga się od pęcherza tuż przed pochwy na zewnątrz ciała. Zazwyczaj przepływ moczu mogą być kontrolowane, strumień jest silny, mocz jest jasny i nigdy nie ma żadnych widocznych krew w moczu.
Co to jest uraz cewki moczowej?
Cewki moczowej uraz może dotyczyć dwóch różnych części cewki moczowej. Trauma do przedniej cewki moczowej jest zazwyczaj z powodu urazów okrakiem jak. Ten uraz ma miejsce, gdy osoba podtrzymuje zranienia ostry cios w krocze od cewki moczowej znajduje się blisko skóry w tej dziedzinie. To uszkodzenie może wystąpić na przykład wtedy, gdy dziecko mocno straddles Fotelik do roweru lub bar lub ogrodzenia. Trauma do przedniej cewki moczowej może prowadzić do powstawania blizn nazywa się zwężenie cewki moczowej, blizny, które mogą zwolnić lub zablokować przepływ moczu z penisa.
Trauma do tylnej cewki moczowej jest prawie zawsze pojawia się w wyniku poważnych obrażeń, takich jak złamania miednicy po wypadkach samochodowych lub spadnie z dużej wysokości. W mężczyźni, cewki tylnej uraz może doprowadzić do cewki moczowej jest całkowicie rozdarty tuż poniżej prostaty. Te poważne obrażenia może również prowadzić do blizny, która spowalnia lub blokuje prawidłowy przepływ moczu. Dla kobiety, urazy cewki moczowej są rzadkie i niemal zawsze związane z miednicy złamania lub ich części, łzy, lub bezpośredni uraz do wejścia do pochwy.
Jakie są objawy urazu cewki moczowej?
Trauma do cewki moczowej może spowodować poważne problemy. Uraz może spowodować wyciek moczu do otaczających tkanek i powoduje obrzęk, stan zapalny, infekcje i ból brzucha. Cewki moczowej uraz może także spowodować niemożność oddawania moczu, zatrzymanie moczu w pęcherzu i krew w moczu (krwiomocz). Dla mężczyźni, najczęściej oznaką problemów jest krew – nawet kropli – na czubku penisa. Obrzęk i zasinienie prącia, moszny i krocza może również wystąpić, wraz z bólu w obszarze zagrożonym.
Jak uraz cewki moczowej zdiagnozowano?
Osoby, które mają krew na końcu penisa lub w moczu lub którzy nie mogą oddawać mocz po urazie cewki moczowej obszar powinien udać się do lekarza natychmiast, tak aby odpowiednie oceny (w tym promieniowanie X) może być wykonana.
U każdego pacjenta, który cierpi miednicy złamania, X-ray z cewki moczowej jest rutynowo wykonywane ze względu na wysoką częstość występowania urazów cewki moczowej (około 10 procent), związane z takimi urazami. Ten X-ray odbywa się poprzez wstrzyknięcie x-ray barwnika przeciwieństwie do otworu cewki moczowej. Rentgenowskie są podejmowane, aby zobaczyć czy którekolwiek z barwnikiem wycieków z cewki moczowej, co wskazuje na uszkodzenie.
Jak cewki moczowej uraz leczyć?
Możliwości leczenia urazów cewki moczowej zależą od stopnia i miejsca uszkodzenia. Niektóre części cewki moczowej urazów można leczyć wprowadzenie cewnika, która jest zwykle pozostawione na miejscu przez 14 do 21 dni, aby cewki moczowej naprawić, a następnie X-ray jest wykonywane w celu potwierdzenia, że wyleczeniu urazu.
W przypadku uszkodzenia przedniej cewki moczowej, szkody, może wymagać naprawy natychmiast operacji. Drobnych urazów mogą być traktowane przez skierowanie moczu od urazu, ze szczególnym rury wprowadza się do pęcherza moczowego (tzw. cewnik Foleya ). Później, X-ray z cewki moczowej jest powtarzany po cewnik został w miejscu na dwa do trzech tygodni. Jeśli wyleczeniu urazu, cewnik może być usunięty w gabinecie lekarza.
W ogóle, jeśli poważny uraz cewki moczowej jest widoczne na X-ray, mocz należy odsuwa się od poszkodowanego, aby zapobiec wyciekaniu moczu, a następnie obrzęk, stan zapalny, infekcje i blizny. W przypadku całkowitego cewki moczowej łzawienie, moczu należy spuścić z pęcherza moczowego poprzez umieszczenie nadłonowy cewnika . Jest to cewnik Foleya, który jedzie bezpośrednio przez skórę tuż powyżej kości łonowej w dolnej części brzucha do pęcherza .. Jest to najczęściej po ciężkich urazów cewki tylnej. Można to zrobić w czasie operacji brzusznej na inne związane z urazami lub przez małe zranienie przy pomocy X-ray, aby upewnić się, że cewnik umieszczony jest w pęcherzu. Lekarz może również omawiać procedurę „wyrównać” rozdarty cewki moczowej przez cewnik, co może umożliwić lepsze gojenie.
Leczenie urazów cewki tylnej jest bardziej skomplikowana, ponieważ są one prawie zawsze wiąże się z innych poważnych obrażeń. Z powodu tych urazów cewki tylnej urazów nie może być ostatecznie naprawiony w momencie urazu. Większość urologów pozostawić cewnik umieszczony w pęcherzu w momencie szkody dla trzech do sześciu miesięcy w celu umożliwienia krwawienie z miednicy złamania wchłonięcie. Łatwiej jest również do naprawienia szkody po obrzęk tkanek od szkody ustąpi. Większość urazów cewki tylnej wymagają operacji, aby naprawić szkody i ponownie dwa poszarpane krawędzie cewki moczowej. Ta operacja jest zwykle poprzez nacięcie w krocze i ciągłości cewki moczowej jest przywrócone przez szycie dwa końce cewki moczowej razem.
Po cewki moczowej został naprawiony, nadłonowy cewnik i cewnik Foleya wprowadzone przez penisa do pęcherza są pozostawione przez około trzy tygodnie po operacji, aby umożliwić gojenie cewki moczowej. Po trzech tygodniach, rentgenowskie są wykonywane, aby upewnić się, że cewki moczowej uzdrowił. Jeśli uzdrowienie miało miejsce, cewniki są usuwane. Jeśli X-ray pokazuje trwałe wycieku, cewniki pozostają jeszcze przez jakiś czas.
Czego można się spodziewać po leczeniu urazów cewki moczowej?
Jeśli zabieg chirurgiczny dla cewki moczowej obrażeń jest wykonywana, cewniki pozostają w pęcherzu i może być nieprzyjemne. Ponadto, ból od niepożądanych skurczów pęcherza może wystąpić, ponieważ pęcherz jest stale podrażnioną przez cewniki.
Po cewników zostały usunięte, objawy zwykle szybko poprawić. Choć krew w moczu może wystąpić z powodu podrażnienia z cewników, zwykle znika po ich usunięcia. Blizny w zakresie naprawy cewki moczowej jest najczęstszą i najbardziej znaczących komplikacji. Widoczne blizny zwykle powoduje spadek siły i wielkości strumienia moczu i może spowodować, że pacjent na odkształcenia podczas oddawania moczu. Może to być zazwyczaj ustalony przez rozszerzenie blizny z instrumentów umieszczona w odległości cewki moczowej. Jednak czasami chirurgiczne cewki moczowej procedurę należy powtórzyć w celu zapobieżenia dalszemu zablokowanie przepływu moczu.
Najczęściej zadawane pytania:
Po mojej operacji na tylnej zaburzenia cewki moczowej, jakie są szanse, że będę wymagać dalszych operacji?
Większość pacjentów nie wymaga leczenia operacyjnego lub rozbudowy cewki moczowej naprawy blizn po.
Czy szkody lub w wyniku operacji w problemy seksualne?
Poważne obrażenia, które prowadzą do urazów cewki tylnej mogą również uszkodzić delikatne nerwy, które działają równolegle do cewki moczowej się głęboko w ciele i podawać sygnał do penisa stać wyprostowany na aktywność seksualną. Około 50% mężczyzn, którzy z urazami cewki moczowej złamań miednicy będzie w pewnym stopniu zaburzeń erekcji po ich odzyskać. Może to od bardzo łagodnego do pełnej erekcji, ale kilka opcji leczenia nie istnieją. Zaburzenia erekcji spowodowane zabiegiem chirurgicznym w celu naprawy cewki moczowej (a nie szkody siebie) jest rzadkością.
Czy szkody lub zabiegu sprawia mi do wycieku moczu?
U niewielkiej liczby pacjentów (od 2 do 5 procent) ma problemy z nietrzymaniem moczu po naprawie uraz cewki tylnej. Powodem tego jest uważana za uszkodzenie nerwów, które kontrolują pęcherza moczowego w momencie urazie, a nie od zabiegu.

Ból pęcherza – jak sobie z nim radzić?

Posted on

Jak wiadomo bóle w dolnej części brzucha oraz częste, bolesne i połączone z pieczeniem oddawanie moczu są najbardziej charakterystycznymi objawami cystitis, czyli zapalenia pęcherza moczowego. Objawom tym może towarzyszyć gorączka i złe samopoczucie, a w moczu pojawienie się białka i wzrost ilości leukocytów oraz, niekiedy, krwinek czerwonych. W większości przypadków sprawcami infekcji są bakterie Escherichia coli żyjące w jelicie grubym, które przy niedostatecznej higienie mogą trafić do pęcherza. Chorobę mogą wywoływać też inne drobnoustroje, m.in. przenoszone drogą płciową chlamydie. Pęcherz moczowy jest dobrze umięśnionym, rozciągliwym i sprężystym zbiornikiem. Po wypełnieniu pęcherza moczem dochodzi do wzrostu ciśnienia w jego wnętrzu, drażnienia zakończeń nerwów czuciowych i pojawienia się parcia; następuje skurcz mięśnia wypierającego oraz rozkurcz zwieraczy i mocz wypływa przez cewkę na zewnątrz. Objętość dobowa moczu w warunkach prawidłowych wynosi od 1 do 3 litrów.

Sprawdź leki na zapalenie pęcherza.

Można powiedzieć, że w przypadku nadreaktywnego pęcherza(OAB) i śródmiąższowego zapalenia pęcherza (IC) bóle, na jakie skarżą się pacjenci, to przede wszystkim bóle o podłożu neurologicznym. Odczuwane są jako pieczenie, mrowienie, kłucie, rwanie. Przyczyną schorzenia najczęściej są bakterie, które przez cewkę moczową dostają się do pęcherza. Infekcja powoduje zapalenie śluzówki pęcherza moczowego, co wywołuje dokuczliwe dolegliwości. Dotkliwość bólu w niewielkim stopniu, niestety, złagodzić mogą tradycyjnie stosowane w lecznictwie opioidy. Leczenie komplikuje fakt, że chorzy z OAB i IC (zwłaszcza z tą ostatnią chorobą) otrzymują diagnozę i wdrożoną terapię po wielu latach, a zgodnego ze standardami postępowania leczenia przeciwbólowego nierzadko nigdy nie dostają lub otrzymują je w stanie, gdy stopień uszkodzeń uniemożliwia skuteczną terapię przeciwbólową. Duże znaczenie w takim postępowaniu mają lekceważenie dolegliwości pacjenta i przypisywanie ich jego psychice oraz obawa przed włączeniem w odpowiednim czasie silniejszych leków przeciwbólowych (w tym opioidów). Pojęcie „pęcherz nadreaktywny” bywa używane wymiennie z „nadreaktywnością pęcherza”. Precyzyjnie pierwsze określa zespół objawów, drugie natomiast oznacza obiektywnie stwierdzone w badaniu urodynamicznym skurcze pęcherza. Ze względu na rodzaj zaburzeń układu nerwowego (por. następny podrozdział) różnicuje się niekiedy pojęcia „pęcherz nadaktywny”, definiujący „zbyt częstą reakcję”, i „pęcherz nadreaktywny”, określający „zbyt intensywną reakcję pęcherza”. Przyczyny pęcherza nadreaktywnego tkwią w zaburzeniach funkcjonowania nerwów odpowiadających za działanie układu moczowego. Zaburzenia te mogą wynikać z uszkodzeń układu nerwowego (rdzenia kręgowego, nieprawidłowości związanych z połączeniami nerwowo-mięśniowymi, z połączeniami międzykomórkowymi, z nadmiernym przewodnictwem czuciowym). Pęcherz nadreaktywny występuje też w przebiegu takich chorób, jak cukrzyca, choroba Parkinsona, choroba Alzheimera, stwardnienie rozsiane (SM). Ryzyko zachorowania zwiększa się w przypadku występowania niektórych chorób, np. obecności piasku w drogach moczowych, kamicy nerkowej, wad układu moczowego lub cukrzycy. Zapaleniu pęcherza moczowego sprzyjają też przeziębienia i przemarznięcia organizmu, stany zapalne dróg rodnych, ciąża. Zmiany zapalne obejmują błonę śluzową cewki oraz pęcherza moczowego (czasem jego głębsze warstwy). Wśród objawów dominują bóle w okolicy łonowej, wzmożone parcie i częste oddawanie moczu. Temperatura z reguły nie przekracza 37,5 – 38 oC. W badaniu ogólnym moczu stwierdza się zwiększoną liczbę krwinek białych i czerwonych (krwiomocz) oraz niewielkie ilości białka, w posiewie zaś obecność drobnoustrojów. Jedynie u 2/3 osób przyczyną zapalenia są drobnoustroje (bakterie G-, G+, Chlamydia, Mycoplasma), u pozostałych natomiast wywołują je czynniki alergiczne, toksyczne lub wirusy.

Na osobną uwagę zasługują, znajdujące się obecnie w fazie testów klinicznych, próby zastąpienia morfiny endogennymi peptydami opioidowymi, czyli endomorfinami. Są to naturalne środki przeciwbólowe produkowane przez nasz organizm (endorfiny), których skutków działania doświadczamy np. w szoku powypadkowym, kiedy to nie czujemy bólu.

Próby przeprowadzone na zwierzętach okazały się bardzo obiecujące – endomorfiny radzą sobie z bólem neuropatycznym o wiele lepiej niż morfina, a ryzyko wystąpienia skutków niepożądanych jest o wiele mniejsze. Problemem pozostaje sposób podawania endomorfin (nie przedostają się one z krwią do mózgu) i ich szybki rozkład w organizmie (konieczne są dalsze modyfikacje). Ponieważ objawy podobne do towarzyszących pęcherzowi nadreaktywnemu daje wiele chorób, należy wykluczyć zakażenia układu moczowego i płciowego, choroby nerek, moczówkę prostą, cukrzycę. Parcie, częstomocz, ból w podbrzuszu, które ustępują w nocy, mogą wskazywać na zespół jelita nadwrażliwego. W celu wykluczenia powyższych schorzeń wykonuje się badanie moczu, test wkładkowy, polegający na pomiarze ilości wyciekającego moczu (pacjentka zakłada na kilka godzin wkładkę pochłaniającą mocz, która jest ważona przed badaniem i po nim), USG jamy brzusznej (pozwala ocenić m.in. ilość moczu zalegającego w pęcherzu), badanie urodynamiczne. W przypadku podejrzenia zaburzeń układu nerwowego (chorób neurologicznych, urazów itp.) lekarz może zlecić rezonans magnetyczny, ale ze względu na wysoki koszt badania (prywatnie pacjent musiałby zapłacić około 500 zł) w praktyce jest ono wykonywane jako ostatnie, po wyeliminowaniu innych potencjalnych przyczyn problemów z pęcherzem. W obserwacji pęcherza nadreaktywnego przydatne są też tzw. dzienniczki mikcji, w których pacjent zapisuje szczegółowo godzinę, ilość oddanego moczu, dolegliwości temu towarzyszące itp. Kiedy tylko pojawią się pierwsze niepokojące objawy, trzeba zgłosić się do lekarza. A już na pewno wtedy, gdy mocz staje się mętny i widoczne są w nim ślady krwi, a do tego odczuwamy bóle lędźwiowe. Choć zapalenie pęcherza moczowego nie jest niebezpieczne, to zaniedbany stan zapalny może doprowadzić nawet do odmiedniczkowego zapalenia nerek bądź przewlekłego zapalenia pęcherza moczowego. W przypadku bakteriurii bezobjawowej w układzie moczowym wykrywa się drobnoustroje w ilościach znamiennych. Brak jest natomiast innych objawów infekcji. Chory nie zgłasza więc żadnych dolegliwości, a wynik badania ogólnego moczu jest prawidłowy (w osadzie moczu nie stwierdza się zwiększonej liczby krwinek białych). Schorzenie to rozpoznaje się zazwyczaj wśród osób wytypowanych do badań epidemiologicznych (np. kobiety zatrudnione w zakładach pracy, pensjonariusze domów opieki).

Bakteriuria bezobjawowa jest istotnym zagrożeniem zdrowia i może się przyczynić do rozwoju ciężkich postaci zakażeń układu moczowego (np. ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek). Zdarza się tak w szczególności u małych dzieci oraz kobiet w ciąży. Badania statystyczne wykazały, że aż u 30% tych kobiet dochodzi do ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek, które może być przyczyną przedwczesnego porodu lub nawet zagrozić życiu płodu. Konieczne jest więc leczenie bakteriurii bezobjawowej. Dotyczy to również osób, u których współistnieją inne choroby układu moczowego upośledzające odpływ moczu, np. kamica nerkowa, zwężenie dróg moczowych, przerost gruczołu krokowego. Zapalenie pęcherza leczy się antybiotykami i lekami przeciwzapalnymi. Dodatkowo, by złagodzić dolegliwości bólowe, lekarz może przepisać środki rozkurczowe. Kuracja winna trwać dwa tygodnie. W żadnym wypadku nie wolno jej przerwać, nawet gdy dokuczliwe objawy ustąpią, bo grozi to nawrotem choroby i uodpornieniem się bakterii na stosowany antybiotyk.

W Polsce już dwadzieścia lat temu polscy naukowcy zsyntetyzowali substancję przeciwbólową – bifalinę, o której mówi się, że stanowi morfinę XXI wieku (jednak dopiero niedawno uzyskali zgodę na dalsze badania). Pod względem budowy jest ona bliska enkefalinom, naturalnym opioidom, które występują w ludzkim organizmie i regulują poziom bodźców bólowych docierających do mózgu. Bifalina jest znacznie silniejsza niż morfina, nie wykazuje skutków ubocznych morfiny i jest znacznie mniej toksyczna. Postępowanie w stanie zapalnym pęcherza moczowego polega na leczeniu przyczynowym polegającym na usunięciu przeszkody w odpływie moczu lub wyeliminowaniu i leczeniu czynników predysponujących. Często w leczeniu zapalenia pęcherza moczowego oraz dróg moczowych niezbędne jest stosowanie antybiotyków oraz chemioterapeutyków. W razie potrzeby można przyjmować środki przeciwbólowe. Przydatne również mogą okazać się ziołowe preparaty dostępne bez recepty, takie jak urosept czy nefrosept. Należy również pić duże ilości kwaśnych płynów, np. soków, a także herbatek moczopędnych (ze skrzypu, liści brzozy czy pokrzywy). Można również zażywać witaminę C w tabletkach w celu zakwaszenia moczu co ogranicza rozprzestrzenianie się bakterii. W pozostałych przypadkach postępowanie polega na leczeniu objawowym. Postępowanie ogólne polega na:

  • unikanie zaparć
  • odstawienie leków przeciwbólowych uszkadzających nerki
  • leżeniu w łóżku
  • przyjmowaniu co najmniej 2 litrów płynów na dobę, tak aby dobowa ilość wydalanego moczu wynosiła ok. 2 litrów przy braku przeciwwskazań
  • regularne wypróżnianie pęcherza, oddawanie moczu bezpośrednio przed snem oraz po stosunku płciowym
  • utrzymywanie właściwej higieny osobistej, częste podmywanie pod bieżącą wodą

Pamiętać trzeba, że w przypadku zapalenia pęcherza moczowego niepowikłanego tzn występującego u osób mimo braku czynników predysponujących leczenie polega na empirycznym podaniu antybiotyków (ofloksacyna, cyprofloksacyna, fleroksacyna, trimetoprim) bez wykonywania antybiogramu. Za skuteczne leczenie uznaje się takie po którym w ciągu 24h ustąpiły dolegliwości kliniczne w tym gorączka. Po zakończeniu leczenia zaleca się wykonanie kontrolnego badana ogólnego moczu. W przypadku zapalenia pęcherza moczowego powikłanego tzn występującego u osób u których występują czynniki predysponujące leczenie polega podaniu antybiotyków (ofloksacyna, cyprofloksacyna, fleroksacyna, trimetoprim) po wcześniejszym wykonaniu posiewu moczu i antybiogramu pokazującego na który lek dana bakteria jest wrażliwa. Leczenie bakteriurii bezobjawowej jest wskazane u kobiet w ciąży, dzieci, chorych na cukrzycę, po przeszczepach i z upośledzonym odpływem moczu. Kolejną obiecującą substancją o podobnym działaniu jest opiorfina – naturalny środek przeciwbólowy wyabstrahowany przez francuskich naukowców z ludzkiej śliny. W przeprowadzonych badaniach wykazali oni, że opiorfina jest sześć razy skuteczniejsza niż morfina: zastrzyki podawane w dawce 1 mg na kilogram ciała wykazywały skuteczność przeciwbólową równą iniekcjom 6 mg morfiny na kilogram ciała. Działanie opiorfiny ma polegać na hamowaniu rozkładu enkefalin.

Jak wiadomo ból neuropatyczny jest w medycynie definiowany jako ból odczuwany w związku z zakłóceniem czynności albo uszkodzeniem ośrodkowego, obwodowego lub współczulnego układu nerwowego, zaś w praktyce określany, jako ból pojawiający się w miejscu zmienionego czucia.

W zależności od stopnia nasilenia wyróżnia się trzy główne objawy:

- przewlekły, piekący lub kłujący ból o cechach dyzestezji,

- napadowy ból odczuwany jako przeszywające kłucie lub porównywany do porażenia prądem elektrycznym,

- allodynia – ból wywoływany jest przez niebolesny w normalnych warunkach bodziec: mechaniczny (np. dotyk) lub termiczny (pod wpływem ciepła lub zimna).

Inne, obserwowane u leczonych symptomy to:

- przeczulica (hiperalgezja) – nadmierna reakcja na słabe bodźce dotykowe lub bólowe,

- hiperpatia – odczuwanie bólu także po usunięciu jego źródła,

- parestezje (zakłócenia czucia w postaci nieprzyjemnego mrowienia, pieczenia, kłucia).

Urosept – lek na zapalenie dróg moczowych oraz domowe sposoby na tę dolegliwość

Posted on

Urosept zawiera takie składniki jak Radix Petroselini, Pericarpium Phaseloi, Folium Betulae, Chamomill anthodium, Vitis id folium, Phaseoli Pericarpium plv, Acidum citricum, Kalium citricum, Natrium citricum. To lek który przeznaczony jest do leczenia problemów z drogami moczowymi.

Co zrobić gdy boli nas pęcherz? Oczywiście sięgnąć po Urospet dostępny w aptece internetowej. Ale możemy zrobić jeszcze coś. Podczas infekcji największym problemem jest ból przy oddawaniu moczu. Z drugiej strony wysiusianie się przynosi chwilową ulgę. Jeśli kolejna wizyta w toalecie nas przeraża, załatwmy się w wodzie. Najpierw przy oddawaniu moczu odczuwasz niewielkie pieczenie. Potem silne parcie na pęcherz sprawia, że co chwilę biegasz do toalety. A gdy już się w niej znajdziesz, z trudem wyciskasz kilka kropel. Dość często towarzyszy temu silne pieczenie i ból w okolicy cewki moczowej. Co jeszcze możesz zrobić? Przede wszystkim dużo pij. Na początku nawet szklankę płynu co pół godziny, żeby przyśpieszyć wypłukiwanie drobnoustrojów z dróg moczowych. Rozcieńczony mocz nie będzie powodował pieczenia podczas siusiania. Najzdrowsza jest mineralna woda niegazowana, ale rodzaj napoju w zasadzie nie ma znaczenia. Unikaj tylko kawy i czarnej herbaty, bo podrażniają pęcherz. Dobrze robi rozcieńczony sok z aronii lub czarnej porzeczki, który dzięki dużej zawartości witaminy C hamuje rozmnażanie się bakterii.

Układ moczowy to zespół narządów, których naturalną funkcją jest usuwanie z organizmu zbędnych produktów przemiany materii oraz regulacja zawartości wody w organizmie. Jak wiadomo częstsze oddawanie moczu nie zawsze oznacza, że przyplątała nam się jakaś infekcja (częściej chodzimy do łazienki także np., kiedy jesteśmy zdenerwowani). Gdy jednak czujemy, że mimo parcia na pęcherz nie możemy się wysiusiać, a jeżeli już, to towarzyszą temu ból i pieczenie, prawdopodobnie dopadła nas choroba. Jej przyczyną są bakterie, które dostały się do pęcherza moczowego. Do objawów należą także nudności, bóle krzyża, podbrzusza, głowy i uczucie znużenia.

Związki czynne zawarte w preparacie Urosept wykazują właściwości moczopędne, przeciwzapalne i rozkurczające. Urosept stosowany jest pomocniczo w zakażeniach układu moczowego, w kamicy dróg moczowych, we wszystkich przypadkach chorób przebiegających z zastojem i zaleganiem moczu. Preparat można stosować w leczeniu przez dłuższy okres czasu, również w leczeniu skojarzonym z innymi lekami, wykazującymi działanie moczopędne i rozkurczowe.

Częstym sprawcą zakażeń jest bakteria – Escherichia coli. Ta bakteria, charakterystyczna dla flory jelitowej, potrafi na długo zadomowić się w pęcherzu czy nerkach i powodować nawracanie infekcji. Jeśli kłopoty z pęcherzem stają się naszą częstą przypadłością, warto zrobić posiew bakterii z moczu i oznaczyć antybiogram, czyli ocenić, na jakie antybiotyki wrażliwy jest zarazek. Lekarz pierwszego kontaktu zazwyczaj daje nam skierowanie na badanie moczu i na jego podstawie ocenia, czy ma do czynienia z infekcją bakteryjną. Prawda jest jednak taka, że szczególnie przy pierwszym zakażeniu rzadko kieruje badanie na posiew. Najczęściej leczy nas „awansem” – daje leki, a wynik ewentualnego badania przydaje się, jeśli terapia okaże się nieskuteczna i infekcja powróci. Taki sposób leczenia nie jest ideałem, ale chodzi o czas. Namnażanie bakterii do badań trwa kilka dni, a w tym czasie choroba w szybkim tempie rozchodzi się po drogach moczowych.

Przeciwwskazania dla Urosept: Nie stwierdzono objawów nietolerancji leku. Nie stwierdzono objawów ubocznych.

Urinal INTENSIV lek na problemy z pęcherzem z dużą dawką żurawiny

Posted on

Skutecznym i znanym od lat sposobem na kłopoty z drogami moczowymi są proantocyjanidyny (PAC), zawarte w owocach żurawiny wielkoowocowej. Stosuje się je zarówno w profilaktyce, jak i jako „pierwszą pomoc”. Nowy suplement diety – Urinal® INTENSIV zawiera najwyższą koncentrację substancji czynnej w jednym opakowaniu, odpowiadającą aż 3 kilogramom żurawiny.

Skutecznym i znanym od lat sposobem na kłopoty z drogami moczowymi są proantocyjanidyny (PAC), zawarte w owocach żurawiny wielkoowocowej. Stosuje się je zarówno w profilaktyce, jak i jako „pierwszą pomoc”. Nowy suplement diety – Urinal® INTENSIV zawiera najwyższą koncentrację substancji czynnej. Nowy Urinal® INTENSIV zawiera innowacyjny składnik CystiCran®, pozyskiwany z wyciągu z żurawiny wielkoowocowej (Vaccinium macrocarpon) w zaawansowanym i opatentowanym procesie technologicznym, umożliwiającym uzyskanie wysokiej i jednakowej zawartości proantocyjanidyn (PAC).

Wysoko skoncentrowany wyciąg CystiCran® odpowiada minimalnie 338 400 mg owoców żurawiny z Ameryki Północnej w jednej tabletce. Jest to maksymalnie skoncentrowana forma substancji aktywnej, unikalna na rynku suplementów diety.

Nowy Urinal INTENSIV zawiera innowacyjny składnik CystiCran®, pozyskiwany z wyciągu z żurawiny wielkoowocowej (Vaccinium macrocarpon) w zaawansowanym i opatentowanym procesie technologicznym, umożliwiającym uzyskanie wysokiej i jednakowej zawartości proantocyjanidyn.
Urinal® INTENSIV – Suplement diety
skład
Proantocyjanidyny z żurawiny 36,0 mg najwyższa koncentracja ekstraktu z żurawiny wielkoowocowej

Sposób użycia:
1 tabletka dziennie
Darmowa S

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 2 735 obserwujących.