RSS

Archiwum kategorii: serce i układ krążenia

Cholesterol i serce

Jak wiadomo cholesterol to organiczny związek chemiczny, lipid z grupy steroidów zaliczany także do alkoholi. Jego pochodne występują w błonie każdej komórki zwierzęcej, działając na nią stabilizująco i decydując o wielu jej własnościach. Jest także prekursorem licznych ważnych steroidów takich jak kwasy żółciowe czy hormony steroidowe. Siedzący tryb życia, ciągła pogoń za “lepszym” życiem sprawiają, że zapominamy o tym co powinno być dla nas najważniejsze – o naszym zdrowiu! Nie zdajemy sobie sprawy, że niebezpieczeństwo choroby jest bardzo blisko.

Potocznie cholesterolem nazywa się obecne w osoczu krwi pokrewne substancje lipidowe – lipoproteiny, w skład których między innymi wchodzi też cholesterol. Niezaprzeczalnym stwierdzeniem jest fakt, iż wysokie stężenie cholesterolu sprzyja rozwojowi miażdżycy, oraz zwiększa ryzyko wystąpienia zawału serca, udaru mózgu i rozwój choroby niedokrwiennej serca. Cholesterol to organiczny związek organiczny należący do steroidów, pochodnych cyklopentanofenantrenu. Cholesterol jest składnikiem strukturalnym wszystkich błon komórkowych i śródkomórkowych, w tkance nerwowej wchodzi w skład otoczki mielinowej, jest również istotnym składnikiem lipoprotein osocza. Jego pochodne występują w błonie każdej komórki zwierzęcej, działając na nią stabilizująco i decydując o wielu jej własnościach. Potocznie „cholesterolem” nazywa się obecne w osoczu krwi pokrewne substancje lipidowe – lipoproteiny, w skład których między innymi wchodzi też cholesterol. Według Waltera Hartenbacha (Prof.dr hab.med ) normy zawartości cholesterolu we krwi były w okresie ostatnich kilkunastu lat stopniowo obniżane do poziomu 200 mg/dl i mniej bez naukowego uzasadnienia medycznego. Średnie stężenie cholesterolu we krwi osoby dorosłej powinno wynosić ok.250 mg/dl. Poziom stężenia cholesterolu zmienia się w zależności od rodzaju wykonywanej pracy (obciążenie organizmu), sposobu odżywiania i poziomu stresu. W przypadku 20% ludności prawidłowa norma stężenia cholesterolu może wynosić między 300 a 350 mg/dl, co nie jest wcale oznaką choroby,ale zwiększonej witalności organizmu. Cholesterol bierze udział w syntezie kortyzolu,bardzo ważnego sterydowego hormonu stresu, który odpowiada za aktywację glukozy (główny związek energetyczny) i potasu – glukoza i potas sterują wszelką aktywnością fizyczną i umysłową organizmu. Niskie stężenie cholesterolu we krwi osłabia czynność komórek i układu odpornościowego,destabilizuje gospodarkę białkową, hormonalną, elektrolitową i mineralną organizmu. Cholesterol jest prekursorem wielu ważnych biologicznie czynnych steroidowych cząsteczek:

hormonów płciowych

hormonów sterydowych kory nadnerczy

witaminy D3 i jej metabolitów – kwasów żółciowych

Ogólna ilość cholesterolu w organizmie przeciętnego człowieka jest oceniana na około 100 – 150 g. Mimo że cholesterol wytwarzany jest w organizmie człowieka w sposób ciągły, około 20 – 40% tego składnika w ustroju pochodzi z pożywienia – jest to tzw. cholesterol egzogenny. Cholesterol wytwarzany w organizmie, głównie w wątrobie, określany jest jako cholesterol endogenny. We krwi występuje w stężeniu 3,6 – 6,5 mmol/l, w 2/3 związany z kwasami tłuszczowymi w estry. Podobnie jak inne związki tłuszczowe cholesterol jest nierozpuszczalny ani w wodzie, ani we krwi. Dlatego też łączy się z białkami, fosfolipidami i trójglicerydami, tworząc lipoproteiny. W stanach patologicznych stężenie cholesterolu może wzrastać, co przyczynia się do jego odkładania się w ścianach naczyń krwionośnych i powstawania m.in. zmian miażdżycowych (miażdżyca).

Miażdżyca jest ściśle związana z odkładaniem się na ścianach tętnic cholesterolu, który prowadzi do ich zwężenia tym samym utrudniając swobodny przepływ krwi, co skutkuje niedokrwieniem narządów. Optymalny poziom cholesterolu w surowicy krwi powinien wynosić poniżej 200 mg/dl. Warto nadmienić, że miażdżyca jest przewlekłym procesem chorobowym nasilającym się z wiekiem, niemniej jej występowanie nie wyklucza również osób młodszych.

Wyróżnia się kilka typów miażdżyc:

miażdżyca mózgu
miażdżyca tętnic
miażdżyca naczyń wieńcowych
miażdżyca tętnic obwodowych
Dbanie o serce nie musi być skomplikowanym przedsięwzięciem. American Heart Association stworzyło krótką listę działań, które w dużym stopniu pomogą zmniejszyć ryzyko chorób serca i udaru mózgu. Zdecydowanie się na realizację każdego z wymienionych poniżej kroków pozwala na obniżenie prawdopodobieństwa śmierci (z powodu wspomnianych chorób) w ciągu najbliższych czterech o 14%.

Oto siedem punktów rekomendowanych przez AHA, których realizacja pomoże utrzymać zdrowie serca:

Nie pal papierosów
Utrzymuj zdrową wagę
Poświęć co najmniej 150 minut tygodniowo na umiarkowane ćwiczenia fizyczne
Jedz zdrowo
Utrzymuj odpowiednie ciśnienie krwi
Regularnie badaj poziom cholesterolu
Regularnie badaj poziom glukozy we krwi

Czy to się opłaca? Oj tak. Mężczyźni i kobiety z „idealnym” poziomem czterech czynników zdrowia – tj. osoby niepalące z odpowiednim ciśnieniem tętniczym krwi, poziomem cholesterolu i cukru we krwi – mają zwykle niższy stopień uwapnienia tętnic wieńcowych i grubości ścian tętnicy szyjnej.

Otóż występowanie miażdżycy uwarunkowane jest szeregiem różnych czynników, spośród których najbardziej szkodliwymi są m.in. palenie tytoniu, nadużywanie wysokoprocentowych alkoholi, nieodpowiednie odżywianie się, brak aktywności fizycznej, nadwaga, stres, a także uwarunkowanie genetyczne, wiek, i płeć (kobiety rzadziej zapadają na miażdżycę).

W biuletynie AHA opublikowano badania, z których wynika, że kobiety wykonujące trudne prace i nie mające możliwości podejmowania w nich decyzji lub wykorzystania swych kreatywnych zdolności, doświadczają silnego stresu. U takich pracownic zanotowano 40% wyższe ryzyko wystąpienia zawału serca, operacji wszczepienia pomostów naczyniowych lub angioplastyki.

Ponadto okazało się, że strach przed utratą pracy jest związany z nadciśnieniem, wysokim poziomem cholesterolu i nadwagą.

W początkowej fazie choroby dochodzi do uszkodzenia błony wewnętrznych naczyń tętniczych. Następnie następuje ich modyfikacja wraz z tworzeniem się tkanki łącznej. W konsekwencji powstaje płytka miażdżycowa, która zwęża tętnice utrudniając swobodny przepływ krwi. Wówczas, gdy choroba jest bardziej zaawansowana płytki miażdżycowe ulegają zwapnieniu, błona tętnicy powoduje niewielkie zakrzepy, aż w końcu dochodzi do całkowitego zatoru – analogicznie przepływ krwi zostaje całkowicie zatrzymany i następuje zawał mięśnia sercowego.

Badacze z Johns Hopkins University odkryli, że niedobór witaminy D jest związany z częstością śmiertelnych udarów mózgu.

Niedobór witaminy D ma związek z wysokim ciśnieniem krwi, cukrzycą, niewydolnością serca i zawała serca – i jest także związany ze śmiercią z powodu tych dolegliwości. Suplementacja prowadzi do zmniejszenia częstotliwości występowania wspomnianych chorób, wynika z badań naukowców z University of Kansas.

Niedobór witaminy D odgrywa także rolę w rozwoju stanu przednadciśnieniowego, który łatwo ulega przekształceniu w nadciśnienie.

Osoby chorujące na miażdżycę muszą regularnie przyjmować leki obniżające zarówno ciśnienie tętnicze jak i krzepliwość krwi. Wśród leków znajdują się również takowe, których zadaniem jest obniżenie złego cholesterolu. W poważnych przypadkach wykonywane są zabiegi chirurgiczne. W obecnych czasach niektórzy zauważają pewną prawidłowość, iż społeczeństwa dwudziestego pierwszego wieku zapadają na najbardziej pospolite choroby. Mowa tu o schorzeniach takich jak hemoroidy, podwyższone ciśnienie, cholesterol. Życie w ciągłym biegu powoduje, że ludzie zapominają o dbaniu o własne zdrowie, co w konsekwencji prowadzi do różnych poważnych chorób.

Jak już wspomnieliśmy powodami, przez które najczęściej chorujemy może być stres, życie w szalonym tempie, niezdrowe odżywianie i wiele tym podobnych zachowań. Potocznie zwany cholesterol w nadmiernej ilości może spowodować wiele poważnych chorób takich jak chociażby miażdżyca czy zawał serca, udar mózgu czyli choroby związane z układem sercowo-naczyniowym. Jest bowiem wsparty badaniami naukowymi. Uczeni z Włoch monitorowali stan zdrowia mężczyzn, którzy przeszli operację pomostowania tętnic wieńcowych i stwierdzili, że w przypadku większości z nich, picie dwóch do trzech drinków codziennie było związane ze zmniejszeniem liczby kolejnych zabiegów, zawałów serca, udarów i zgonów w porównaniu do osób niepijących.

Inne badanie przeprowadzone na Harvard University wykazało, że dwa do czterech drinków dziennie miało wpływ na polepszenie ogólnego stanu zdrowia kobiet w średnim wieku. Eksperci ostrzegają jednak, że takie dane nie powinny stanowić zachęty do mocno „zakrapianych” wieczorów. Alkohol może mieć działanie chroniące układ krążenia, ale tylko wówczas, gdy jest spożywany w małych ilościach.

Gazety, telewizja, Internet a nawet ulotki rozdawane w aptekach nieustannie nawołują do prowadzenia zdrowego trybu życia celem zapewnienia sobie dobrego zdrowia i uniknięcia poważnych chorób. Aby nie dopuścić do rozwoju miażdżycy należy się bezwzględnie wystrzegać palenia papierosów, spożywania nadmiernej ilości tłuszczów pochodzenia zwierzęcego, ograniczyć spożycie alkoholu. Do codziennego jadłospisu należy włączyć dużą ilość błonnika i witamin, kontrolować swoją wagę, ewentualnie zrzucić nadliczbowe kilogramy, a także – co ważne zapewnić sobie codzienną dawkę ruchu na świeżym powietrzu. Rozwój miażdżycy można również zmniejszyć poprzez stosowanie odpowiednich medykamentów, zarówno tych dostępnych bez recepty zwanych suplementami diety, oraz lekami przepisanymi przez lekarza.

Cholesterol jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu i pochodzi zarówno ze źródeł pokarmowych jak i biosyntezy de novo. Dieta niskocholesterolowa jest przeznaczona dla osób z wysokim stężeniem „złego” cholesterolu oraz dla tych wszystkich, którzy są obciążeni ryzykiem zachorowania na choroby serca (m.in. genetyka i niezdrowy tryb życia).

Cechą charakterystyczną diety niskocholesterolowej jest dostarczanie organizmowi stosunkowo dużej ilości błonnika, oraz witamin A, C, E, B6 i B12, kwasu foliowego, a także kwasów tłuszczowych z grupy omega-3. Z kolei stosując takową dietę należy wyeliminować z jadłospisu tłuste produkty pochodzenia zwierzęcego, czyli tłuste mięsa, pełnotłuste sery żółte, podroby, smalec, słoninę, masło, oraz słodycze, kawę i sól kuchenną.

Dopełnieniem diety jest rzucenie palenia papierosów, nadmiernego spożywania alkoholu, pozbycie się nadliczbowych kilogramów, wystrzeganie się sytuacji stresogennych oraz zażywanie jak największej ilości ruchu na świeżym powietrzu (ćwiczenia należy dostosować do wieku i ogólnego stanu zdrowia).

DIETA NISKOCHOLESTEROLOWA RZĄDZI SIĘ KILKOMA ZASADAMI:

Spożywanie tłuszczów pochodzenia roślinnego, bogatych w kwasy z grupy omega-3
Wyeliminowanie papierosów, słodyczy i alkoholu
W przypadku nadwagi stosowanie mniejszych porcji żywnościowych
Zmniejszenie produktów zwanych „bombami cholesterolowymi”
Ograniczenie soli kuchennej

CO JEŚĆ?

pieczywo razowe
kasze, ryż
jajka (nie więcej niż 2 w tygodniu)
odtłuszczony twaróg
ryby (dorsz, mintaj)
herbata zielona, woda niegazowana, soki naturalne
nasiona słonecznika, dyni, sezamu
mięso (filet z kurczaka, indyka, chuda wołowina i cielęcina)
oleje (sojowy, słonecznikowy) i oliwa z oliwek
warzywa i owoce
odtłuszczony nabiał

CZEGO JEŚĆ NIE WOLNO?

pełnotłuste sery żółte i topione
podroby (móżdżki, serca, nerki, wątróbka)
jasne pieczywo
tłuste mleko (powyżej 2%)
pasztety i konserwy
tłuszcze (smalec, słonina, margaryna)
potrawy smażone w głębokim tłuszczu
alkohol
śmietana
fast-foody
słodycze
majonezy
pączki i drożdżówki

Stanowi on substrat do syntezy wielu ważnych biologicznie czynnych cząsteczek:

hormony płciowe,
kortykosterydy,
witamina D3 i jej metabolity,
glikozydy nasercowe
sitosterole,
niektóre alkaloidy
kwasy żółciowe.

W organizmie człowieka cholesterol występuje w tkankach i w osoczu krwi w postaci wolnej oraz w postaci zestryfikowanej długołańcuchowymi kwasami tłuszczowymi. Ogólna ilość cholesterolu w organizmie przeciętnego człowieka jest oceniana na 150–200 g, a wg innego źródła na jedynie 140 g, czyli 363 mmol. Cholesterol i śmiercionośny syndrom X

autorem artykułu jest Barbara Gawryluk

Siedzący tryb życia, ciągła pogoń za “lepszym” życiem sprawiają, że zapominamy o tym co powinno być dla nas najważniejsze – o naszym zdrowiu! Nie zdajemy sobie sprawy, że niebezpieczeństwo choroby jest bardzo blisko. Największym problemem dzisiejszych czasów jest metaboliczny syndrom X.

Metaboliczny syndrom X to zespół zaburzeń metabolicznych, które są skutkiem pierwotnego schorzenia, jakim jest oporność na insulinę. Wszystkie nieprawidłowości metaboliczne związane z syndromem X mogą doprowadzić do chorób układu krążenia, jeśli występuje kilka z nich, wówczas ryzyko chorób układu krążenia oraz przedwczesnej śmierci jest bardzo wysokie.

Metaboliczny syndrom X dla większości z nas brzmi groźnie i niezrozumiale. Ale czy wiesz, że jest on powszechny, śmiercionośny, uleczalny i słabo poznany. I nawet Ty możesz na niego zachorować. A może nawet już na niego chorujesz? I nic o tym nie wiesz. Spójrz…

Jeżeli zdiagnozujesz u siebie współwystępowanie co najmniej trzech czynników z poniższej listy to musisz uświadomić sobie, że zachodzi u Ciebie prawdopodobieństwo, że chorujesz lub zachorujesz na syndrom X, a także występuje u Ciebie bardzo wysokie ryzyko przedwczesnej śmierci. Są to:
- otyłość brzuszna (obwód talii): mężczyźni: > 102cm; kobiety: > 88cm,
- niskie stężenie HDL = Mężczyźni: =< 40mg/dl; Kobiety: == 150 mg/dl,
- wysokie ciśnienie tętnicze krwi: >= 140 / >= 90mmHg,
- wysokie stężenie glukozy na czczo: >= 110mg/dl

Czy wiesz, że każda osoba z nadwagą, która mało ćwiczy i ma ogólnie mało ruchu, powinna bezwzględnie zbadać poziom lipidów, glukozy i zmierzyć ciśnienie krwi. Badania te dają możliwość ujawnienia wystąpienia syndromu X. Jest to istotne szczególnie wówczas, gdy w rodzinie tej osoby byli już chorzy na cukrzycę typu II. Uważa się, że syndrom X występuje w całych rodzinach.

Wiedz, że syndromu X możesz uniknąć a co najważniejsze wyleczyć!
Chociaż nie ma leków, które bezpośrednio znoszą insulinooporność wywołującą syndrom X, jest na to inny sposób, dieta i ćwiczenia. Nieprawidłowe poziomy lipidów związane z syndromem X (niski HDL, wysoki LDL i wysoki poziom trójglicerydów) również ulegają znaczącej poprawie, jeśli wprowadzi się ćwiczenia i zgubi zbędne kilogramy. Pacjenci z syndromem X mają kilka zaburzeń koagulacji, przez co ich krew łatwiej krzepnie wewnątrz naczyń krwionośnych. Skrzepy te są często czynnikiem sprzyjającym rozwojowi ataków serca. Pacjenci, u których występuje metaboliczny syndrom X mogą zażywać aspirynę, aby zapobiegać powstawaniu skrzepów. Wysokie ciśnienie krwi występuje u więcej niż połowy osób z metabolicznym syndromem X. Jeśli wysokie ciśnienie krwi występuje wraz z insulinoopornością, staje się bardzo ważnym czynnikiem ryzyka. Najnowsze badania sugerują, że skuteczne leczenie nadciśnienia u pacjentów chorych na cukrzycę może znacząco obniżyć ryzyko śmierci i chorób serca.

Prawda jest taka, że dzięki ćwiczeniom fizycznym oraz utracie wagi najczęściej można zapobiec syndromowi X (podobnie jak cukrzycy typu drugiego)… Może i wydaje Ci się to niemożliwe, ale to prawda… Musisz jedynie stosować się do poniższych wskazówek, a nie będziesz musiał przejmować się śmiercionośnym syndromem X.

- Dieta – najlepsza jest niskokaloryczna zawierająca mało cholesterolu LDL oraz duże ilości owoców, warzyw i błonnika. Zmniejszenie ilości tłuszczów nasyconych oraz cholesterolu LDL w diecie pomaga utrzymać niski poziom cholesterolu LDL we krwi. Terapia powinna koncentrować się głównie na obniżeniu poziomu LDL. Kiedy LDL zostanie odpowiednio obniżony, wówczas należy skoncentrować się na redukcji trójglicerydów oraz podwyższeniu HDL.

- Prawidłowa masa ciała – należy dołożyć wszelkich starań, aby obniżyć wagę ciała do poziomu nieprzekraczającego masy idealnej o więcej niż 20% (uwzględniając wiek i wzrost). Pozbycie się zbędnych kilogramów pomaga utrzymać w normie cholesterol LDL oraz ogólny poziom cholesterolu, pomaga także zwiększyć poziom HDL i obniża poziom trójglicerydów.

- Aktywność fizyczna – pomaga obniżyć poziom złego cholesterolu oraz zwiększyć poziom dobrego cholesterolu. Pomaga także schudnąć. Powinno się wykonywać ćwiczenia przez minimum 20 minut dziennie.

Jeśli jednocześnie zastosujesz odpowiednią dietę i będziesz ćwiczyć, ustąpi większość nieprawidłowości związanych z syndromem X. Niezwykle pomocne i niezastąpione w zwalczaniu i zapobieganiu syndromu X są również preparaty roślinno-mineralne i zawierające błonnik.

- Błonnik rozpuszczalny (pektyny) jest rozkładany do trójkarboksylowych kwasów tłuszczowych, które odpowiadają za hamowanie biosyntezy cholesterolu w wątrobie.

- Błonnik nierozpuszczalny obniża poziom trójglicerydów we krwi, przez co zmniejsza ryzyko miażdżycy.

- Abana oraz Gynostemma znacząco obniżają całkowity cholesterol oraz LDL i trójglicerydy podnosząc przy tym HDL. Dzieje się to poprzez wpływ ma wątrobowy metabolizm lipidów.

- Abana przywraca do normy ciśnienie krwi.

- Guggul jest bardzo skutecznym ziołem do zwalczania otyłości. Od dawna uznana jest jego skuteczność w obniżaniu poziomu cholesterolu i trójglicerydów przy jednoczesnym utrzymaniu lub polepszeniu stosunku frakcji HDL do LDL.

- Błonnik nie jest składnikiem odżywczym, gdyż nie dostarcza energii, witamin ani minerałów. W przypadku odchudzania jest on niezbędnym elementem. Poza tym pęcznieje w żołądku, czyli w sposób naturalny zmniejsza kaloryczność posiłków, a co za tym idzie w naturalny sposób pomaga w odchudzaniu.

tem powyższe preparaty likwidują cztery spośród pięciu objawów śmiercionośnego metabolicznego syndromu X. Stosując je możesz uniknąć tej powszechnej i mało znanej choroby.

Cholesterol zaliczamy do steroidów. Są to związki należące do lipidów (cechą łączące bardzo różne substancje tej grupy jest słaba rozpuszczalność w wodzie charakteryzująca też cholesterol umiejscawiający się w organizmie w lipoproteinach albo błonach biologicznych – w środowisku hydrofobowym).

Jak w przypadku innych steroidów, cząsteczka cholesterolu posiada 3 pierścienie sześciowęglowe (cykloheksanowe, jeden z nich zawiera też wiązanie podwójne) i czwarty pięciowęglowy (cyklopentanowy). Oznacza się je kolejnymi literami alfabetu łacińskiego odpowiednio A, B i C oraz D. Pierścienie sześciowęglowe, przedstawiane na rysunkach zazwyczaj w postaci sześciokąta foremnego, w rzeczywistości przyjmują konformację krzesłową. Niesie to za sobą pewne konsekwencje. Między innymi z 12 podstawników pierścienia cykloheksanowego 6 położonych jest ekwatorialnie (równikowo, w bok), 6 kolejnych aksjalnie (3 w górę, 3 w dół względem teoretycznej płaszczyzny pierścienia) i te właśnie cechuje duże stłoczenie przestrzenne. Wobec tego atomy węgla tworzące sąsiadujące pierścienie leżą zwykle aksjalnie, a także w położeniu trans względem siebie (jedna z grup skierowana jest lekko do góry, druga nieznacznie w stronę przeciwną, podobnie, jak w przypadku trans-dekaliny). Obie grupy metylowe ułożone aksjalnie niejako wystają na sztorc nad płaszczyzną pierścieni (są w położeniu β). Grupa hydroksylowa zajmuje położenie ekwatorialne.
model cząsteczki. W obecnych czasach niektórzy zauważają pewną prawidłowość, iż społeczeństwa dwudziestego pierwszego wieku zapadają na najbardziej pospolite choroby. Mowa tu o schorzeniach takich jak hemoroidy, podwyższone ciśnienie, cholesterol. Życie w ciągłym biegu powoduje, że ludzie zapominają o dbaniu o własne zdrowie, co w konsekwencji prowadzi do różnych poważnych chorób.

Jak już wspomnieliśmy powodami, przez które najczęściej chorujemy może być stres, życie w szalonym tempie, niezdrowe odżywianie i wiele tym podobnych zachowań. Potocznie zwany cholesterol w nadmiernej ilości może spowodować wiele poważnych chorób takich jak chociażby miażdżyca czy zawał serca, udar mózgu czyli choroby związane z układem sercowo-naczyniowym. Prawie połowa osób starszych stosuje zioła i suplementy diety, ale w większość nie informuje o tym swoich lekarzy, a medycy często nie pytają. Niestety, ludzie, którzy biorą suplementy bez wiedzy lekarzy, mogą ponieść niebezpieczne konsekwencje interakcji tych środków z przepisanymi lekami.

Warto wiedzieć, że większość najczęściej stosowanych suplementów ziołowych i suplementów diety wchodzi interakcje z warfaryną, środkiem przeciwzakrzepowym i może zwiększać ryzyko udaru mózgu.

Ta skomplikowana cząsteczka posiada aż 8 asymetrycznych (chiralnych) atomów węgla zwanych centrami stereogenicznymi. Są to atomy o numerach 3, 8, 9, 10, 13, 14, 17, 20. Teoretycznie korzystając z wzoru, wg którego maksymalna liczba izomerów wynosi 2n, gdzie n – liczba atomów chiralnych, można wyliczyć, że związek taki powinien mieć 28=256 izomerów optycznych, wśród których wyróżnilibyśmy 128 par enancjomerów, substancje należące do różnych par byłyby zaś względem siebie diastereoizomerami. Jednakże, jak to zazwyczaj ma miejsce w przypadku organizmów żywych, występuje w nich tylko jeden. Poza tym należy pamiętać, że mamy do czynienia z cząsteczką o licznych skondensowanych pierścieniach i wchodzące w grę naprężenia steryczne uniemożliwiają istnienie wielu z teoretycznych izomerów.

Serce i układ krążenia

Serce i układ krążenia to jeden z najważniejszych organów układów w naszym organizmie. By serce mogło sprawnie pracować, nieustannie potrzebuje krwi i dostarczanych z nią tlenu i składników odżywczych. Zapewniają mu je tętnice wieńcowe. Oczywiście nie za wszystko ponosimy odpowiedzialność. Społeczeństwo coraz bardziej się starzeje, a wiek jest jednym z najważniejszych czynników ryzyka chorób układu krążenia. Na złe geny też nic nie poradzimy – wiadomo, że w niektórych rodzinach choroba niedokrwienna serca i zawały zdarzają się wyraźnie częściej niż w innych.

Wiadomo, że w zdecydowanej większości przypadków kłopoty z sercem to nasza własna zasługa – na którą często pracujemy przez całe życie. Palimy papierosy, nie dbamy o zdrową dietę ani o nawet minimalną aktywność fizyczną. Wszystko to odbija się na naszym sercu.Ale z czasem, na skutek postępującego wieku i niezdrowego stylu życia, w naczyniach tych zaczyna rozwijać się miażdżyca. Ściany tętnic grubieją, stają się mniej elastyczne, a ich światło ulega zwężeniu. Do serca dociera zbyt mało krwi i tlenu, pojawia się charakterystyczny objaw – ból w klatce piersiowej. Najczęściej odczuwany jest on za mostkiem, ale może także promieniować do barków, ramion, pleców, gardła i żuchwy. Typowy ból wieńcowy wywoływany jest początkowo przez wysiłek fizyczny i utrzymuje się przez kilka minut, ustępując po odpoczynku. Z czasem, jeśli zwężenie naczyń postępuje, bóle w klatce piersiowej pojawiają się również w spoczynku, a nawet w nocy. Gdy któraś z tętnic wieńcowych zatka się całkowicie, rozwija się zawał. Serce człowieka podobnie jak serce innych ssaków składa się z czterech części: (komora prawa i przedsionek prawy, przedsionek lewy i komora lewa).Serce leży w osierdziowym worku, który wypełniony jest płynem. Ściana serca składa się nasierdzia, błony na której znajdują się naczynia wieńcowe odpowiedzialne za odżywianie mięśnia sercowego i usuwanie substancji zbędnych (sercowy układ krążenia).Pod nasierdziem leży nasierdzie, które tworzy poprzecznie prążkowana tkanka mięśniowa. Od środka serce jest wysłane tkanką łączną .Ściany przedsionków charakteryzują się ścianami cieńszymi niż w komorach. Pomiędzy prawym przedsionkiem i prawą komorą jest zastawka trójdzielna, zaś pomiędzy lewym przedsionkiem i lewą komorą dwudzielna. Z prawej komory uchodzi pień płucny dając początek płucnemu układowi krążenia (obieg mały), z lewej ujście aorty przechodzący w duży obieg krwi. Do przedsionka prawego wchodzą żyły główne, do lewego żyły płucne. Funkcją serca jest ciągle tłoczenie krwi w organizmie. Aby mogło spełniać taka rolę musi istnieć system regulujący skurcze mięśnia sercowego- tkanka węzłowa, zbudowana z węzłów: zatokowo- przedsionkowego-u wejścia żyły głównej do przedsionka prawego (główny rozrusznik), przedsionkowo komorowego- na granicy komór i przedsionków oraz pęczek Hissa rozwidlający się we włókna Purkiniego, wchodzące w mięśniówkę komór. Praca serca jest cykliczna. Na zmianę występuje skurcz i rozkurcz serca. Węzeł zatokowo-przedsionkowy wysyła impuls, krew zostaje wciśnięta z przedsionków przy otwartych zastawkach przedsionkowo-komorowych do komór( skurcz przedsionków),następnie zostają zamknięte zastawki i krew wtłaczana jest z komór do pnia płucnego i aorty ( skurcz komór). Po tym okresie następuje pauza- odpoczynek mięśnia sercowego. Obrazem pracy serce jest EKG.

Jedną z najczęstszych chorób układu krążenia jest nadciśnienie tętnicze. Uważa się, że dotyczy ono ponad 50% Polaków powyżej 65. r.ż. Drugie miejsce zajmuje choroba wieńcowa,czyli choroba niedokrwienna mięśnia sercowego. Jest ona jedną z najczęstszych przyczyn zgonu w naszym kraju. W ubiegłym roku za jej przyczyną do szpitali trafiło ok. 17% Polaków. Szacuje się, że drugie tyle osób choruje i jest leczonych poza szpitalami.

Na trzecim miejscu plasuje się niewydolność krążenia (w tym niewydolność serca). Pozostałe choroby to wady zastawek, zapalenia mięśnia sercowego, osierdzia i wsierdzia, kardiomiopatie – niezapalne schorzenia o niewyjaśnionej najczęściej przyczynie, zaburzenia rytmu pracy serca, miażdżyca naczyń obwodowych (tzw. miażdżyca zarostowa kończyn) oraz żylaki i zapalenia żył (powierzchownych i głębokich), co w efekcie daje zawały, udary.

Część mięśnia sercowego odżywianego przez tę właśnie tętnicę obumiera. Z reguły na kilka dni lub tygodni przed zawałem objawy choroby wieńcowej się nasilają – bóle są częstsze, przy coraz mniejszym wysiłku, może towarzyszyć im duszność. W typowym zawale chory odczuwa ból pośrodku klatki piersiowej, za mostkiem. W porównaniu ze zwykłym bólem wieńcowym ten zawałowy jest o wiele silniejszy – dławi, rozpiera, dłużej trwa i nie ustępuje (lub tylko na chwilę) po zażyciu leków. Może też promieniować do barków, pleców, żuchwy, ale też np. do nadbrzusza. Najczęściej towarzyszy mu lęk, niekiedy duszność, poty, nudności, wymioty. Czasami zdarza się, że zawał przebiega bez bólu, ale może powodować np. zasłabnięcie.

Krew która płynie w tętnicach jest utleniona i ma jasnoczerwony kolor. Tętnice pulsują tak samo jak serce się kurczy i rozkurcza (skurcze tętnic pomagają pompować krew). Ściany tętnic są grube, zawierają bardzo dużo włókien kolagenowych i mięśniowych (dlatego mogą się kurczyć).
Żyły (to te niebieskie) odprowadzją z tkanek odtlenowaną krew do serca. Są mniej elastyczne i sprężyste od tętnic i nie mogą się aktywnie kurczyć. Mają też cieńsze ściany. Posiadają zastawki czyli takie fałdki które uniemożliwiają cofanie się krwi żylnej. Zaburzenia w funkcjonowaniu zastawek powodują żylaki.
Naczynia włosowate czyli te najmniejsze naczynka. Łączą one zwykle tętnice z żyłami. Są bardzo cienkie i łatwo przepuszczalne.

Wyróżnia się 2 obiegi krwi w organizmie człowieka obieg mały i duży.
Obieg mały ma na celu utlenowanie krwi. Krew z prawej komory trafia do pnia płucnego a potem do tętnic płucnych. W płucach oddaje dwutlenek węgla i zabiera tlen. Do serca wraca żyłami płucnymi do lewego przedsionka. Ponieważ a tym obiegu krew przepływa przez płuca to nazywamy go też obiegiem płucnym.
Obieg duży doprowadza krew do wszystkich tkanek. Utlenowana krew przepływa z lewej komory do aorty a potem tętnicami do wszystkich części ciała.Gdy już odda tlen i zabierze dwutlenek wraca tętnicami do prawego przedsionka.

Zakrzepica to choroba polegająca na tym, że na blaszkach miażdżycowych dochodzi do “zakrzepiania się” elementów krwi przepływających przez naczynie krwionośne. Tworzy się zakrzep. Jest to działanie niepożądane gdyż, naczynie nie jest przecięte, urwane, uszkodzone od zewnątrz, ani w żadnym takim stopniu, by musiało dojść do wykrzepiania jak np. w przypadku rany skóry.
Bardzo częstym i niepokojącym zjawiskiem, obserwowanym w ostatnim czasie przez pulmunologów jest zakrzepica tętnic płucnych. Jeżeli zakrzep zamyka duże naczynie tętnicze płuca to do zgonu może dojść nawet w czasie 3 minut.

Serce przecież nigdy nie śpi i nie odpoczywa. Jego nieustanne, niezakłócone działanie jest warunkiem sprawności całego organizmu. Wyliczono kiedyś, że w ciągu ludzkiego życia wykonuje pracę pozwalającą na wniesienie lokomotywy na Mount Blanc. Ale serce to nie perpetuum mobile i stale potrzebuje krwi, a właściwie dostarczanych z nią tlenu i składników odżywczych. Te dostawy zapewnia sieć tętnic wieńcowych. Tyle że z czasem ich sprawne funkcjonowanie może ulec zakłóceniu – najczęściej na skutek miażdżycy.

Miażdżyca to grupa schorzeń, w których dochodzi do pogrubienia ścian tętnic i utraty ich elastyczności. Na ściankach naczyń od wewnątrz tworzą się tzw. blaszki miażdżycowe – to one zwężają światło naczyń. Miażdżyca wyjątkowo chętnie atakuje właśnie odżywiające serce naczynia wieńcowe, wywołując chorobę wieńcową, zwaną inaczej chorobą niedokrwienną serca. Jak się szacuje, cierpi na nią około miliona Polaków.

Sama nazwa schorzenia wskazuje na jej istotę: do mięśnia sercowego dociera zbyt mało krwi i zawartego w niej tlenu. Pojawia się wtedy charakterystyczny objaw choroby – ból w klatce piersiowej.

Najczęściej odczuwany jest on za mostkiem, ale może także promieniować do lewego barku i ramienia, do pleców, gardła i żuchwy. Typowo ból wieńcowy wywoływany jest przez wysiłek fizyczny i utrzymuje się przez kilka minut, ustępując po odpoczynku.

Najgroźniejszym powikłaniem choroby wieńcowej jest zawał mięśnia sercowego. Dochodzi do niego wówczas, gdy któraś z tętnic wieńcowych (lub jej odgałęzień) ulegnie całkowitemu zatkaniu (najczęściej powodem tego jest powstanie zakrzepu z równoczesnym pęknięciem blaszki miażdżycowej). Fragment mięśnia sercowego, który był odżywiany za pomocą właśnie tego naczynia, szybko ulega nieodwracalnemu uszkodzeniu i traci zdolność do pracy.

U około dwóch trzecich chorych kilka dni lub tygodni przed zawałem objawy choroby wieńcowej mogą się nasilać – są częstsze, bólowi towarzyszy duszność i bardzo łatwe męczenie się przy jakiejkolwiek czynności. Czasami jednak zawał jest pierwszym objawem choroby niedokrwiennej serca.

W typowym zawale chory odczuwa ból pośrodku klatki piersiowej, za mostkiem. W porównaniu ze zwykłym bólem wieńcowym ten zawałowy jest o wiele silniejszy – dławi, rozpiera, dłużej trwa i nie ustępuje (lub tylko na chwilę) po zażyciu leków. Może też promieniować do lewego barku, pleców czy żuchwy. Często towarzyszą mu: silna duszność, poty, nudności, wymioty i uczucie silnego niepokoju (chory może mieć wrażenie zbliżającej się śmierci).

To oczywiście podręcznikowy przykład zawału – czasami kogoś serce poboli trochę dłużej, ale po nocy przejdzie, i tyle. Zdarzają się też sytuacje (według niektórych źródeł nawet u co piątego zawałowca), w których zawał w ogóle nie wywołuje żadnych objawów. Wtedy człowiek dowiaduje się o przebytym zawale przypadkowo, np. podczas rutynowego badania EKG.

Objawy zawału przebiegają w sposób nietypowy częściej u kobiet niż u mężczyzn – zamiast bólu dominują poczucie duszności czy zawroty głowy. Nieprawdą jest natomiast to, że mężczyźni są bardziej narażeni na choroby układu krążenia i częściej przechodzą zawały. Jedyna różnica polega na tym, że u panów kłopoty z sercem zaczynają się o blisko dekadę wcześniej.

CYKL PRACY SERCA
1.skurcz przedsionków.Krew wpychana jesyt do komór bo zastawki trójdzielna i dwudzielna są otwarte. Zamkniete są natomiast zastawki półksiężycowate.
2.Zaczyna się skurcz komór zamykają się zastawki przedsionkowo komorowe i dlatego mamy I ton serca.
3.ciśnienie wzrasta i otwierają się zastawki księżycowate-krew tłoczona jest do aorty i pnia płucnego.
4. rozkurcz komór, zamykają się zastawki półksięzycowate. II ton serca
5.krew wypływa z żył do przedsionków bo ciśnienie spada
6. zastawki dwudzielna i trójdzielna się otwierają krew wpływa do komór.

Tkanka sercowa potrzebuje impulsów aby się kurczyć. Impulsy te wytwarza i przewodzi tzw. układ przewodzący albo elektryczny serca. Impulsy wytwarza węzeł zatokowo-przedsionkowy (Keith-Flacka). Impuls rozchodzi się na przedsionki a kiedy dojdzie do węzła przedsionkowo-komorowego (Aschoff-Tavary) przewodzony jest do komór przy pomocy włókien Purkinjego. Najczęściej rozpoznawanym dziś zaburzeniem rytmu jest migotanie przedsionków. Ryzyko pojawienia się tej arytmii wzrasta wraz z wiekiem. – Jak się szacuje, problem dotyczy ok. 8 proc. ludzi po 70.-75. roku życia. A biorąc pod uwagę, że nasze społeczeństwo starzeje się, przypadków tych na pewno będzie coraz więcej – tłumaczy prof. Stępińska. Oczywiście, migotanie przedsionków to nie tylko problem ludzi starszych – czasami pojawia się u ludzi w nawet bardzo młodym wieku. Migotanie przedsionków jest objawem, który towarzyszy wielu chorobom układu krążenia, np.: nadciśnieniu tętniczemu, chorobie wieńcowej, wadom serca. Może być związane z innymi schorzeniami: nadczynnością tarczycy, niedokrwistością, kamicą pęcherzyka żółciowego. Niekiedy leczenie choroby podstawowej powoduje również wyleczenie z arytmii – mówi prof. Stępińska. Migotanie przedsionków może też pojawić się w sposób całkowicie samoistny; tak często się zdarza u bardzo młodych ludzi. Jak objawia się migotanie przedsionków? Uczuciem kołatania, nierównego, częstego bicia serca, ale też zawrotami głowy, dusznością, spadkiem kondycji fizycznej, łatwym męczeniem się czy nawet zasłabnięciami.

Czym grozi migotanie przedsionków? – Zdrowe serce pracuje w stałym rytmie: jeden do jednego – skurcz przedsionków, potem skurcz komór. Gdy jednak przedsionki kurczą się niemiarowo i bardzo szybko – z częstością 240-360 na minutę – co któryś skurcz zostaje przewiedziony do komór serca i one również zaczynają bić nieregularnie, czasem szybko. Wyniki badań pokazują, że jeśli czynność komór jest dobrze kontrolowana, to chorzy żyją tak samo długo jak przy rytmie miarowym, zatokowym. Jednak komfort życia jest gorszy. Migotanie przedsionków u osób starszych i ze współistniejącymi innymi chorobami: nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, może stanowić poważne zagrożenie dla chorego – mówi prof. Stępińska. – To zagrożenie wynika ze zwiększonego ryzyka udaru mózgu. Jak leczy się migotanie przedsionków? To zależy od wielu czynników, m.in. wieku pacjenta, jego stanu zdrowia i oczywiście przyczyny powstania arytmii. Stosuje się zarówno metody farmakologiczne, jak i tzw. ablację, czyli zniszczenie za pomocą prądu ogniska, w którym wytwarzane są dodatkowe impulsy pobudzające serce do skurczu. W przypadku migotania przedsionków u osób starszych bardzo ważne jest podawanie leków przeciwzakrzepowych, by nie dopuścić do udaru mózgu.

Nikotyna jest substancją, która zwęża naczynia krwionośne, przez co zwiększa się ryzyko zakrzepicy, a co za tym idzie również zawału serca. W czasie palenia tytoniu dochodzi do zwiększonego uwalniania dwutlenku węgla, który również sprzyja krzepnięciu krwi oraz wypiera tlen z komórek, tkanek i mięśni, a wolne rodniki powstałe w czasie zaciągania się dymem tytoniowym przyspieszają proces miażdżycowy. Regularne palenie papierosów zwiększa ryzyko choroby wieńcowej o 100%! Szansą, by uchronić się przed ryzykiem jest radykalna zmiana stylu życiu oraz nastawienie na profilaktykę.

Kolejną chorobą związaną z zaburzeniami serca jest tzw. dusznica bolesna czyli niestabilna choroba wieńcowa. Jest to choroba naczyń wieńcowych serca objawiająca się bólem i dusznością przy jakimkolwiek wysiłku, stresie, infekcji. Pacjenci z dusznością bolesną najczęściej izolują się w domu, ponieważ ruch sprawia im cierpienie, a jedzenie staje się problemem. Choroba wieńcowa w połączeniu z miażdżycą prowadzić może do zawału mięśnia sercowego, czyli do obumarcia jego części co w sporej części przypadków może zakonczyć się dla pacjenta śmiercią. Osoby, które przeżyły pierwszy czy drugi zawał serca mają ogromne szczęście. Jest to bowiem szansa i znak by zmienić diametralnie swoje życie. Zdrowe jedzenie, wyzbycie się nałogów, włączanie się w aktywność społeczną i rodzinną, jak najwięcej ruchu i relaksu to nawyki, które należy koniecznie wdrożyć w codzienność. Większość z nas słyszała o wrodzonych wadach serca – co jakiś czas media obiega wiadomość o tym, że na świat przyszło dziecko z jakąś skomplikowaną wadą, którą chirurdzy starają się naprawić. Znacznie rzadziej słyszymy o nabytych wadach serca – tych, które pojawiają się już w trakcie życia. Dawniej wady zastawkowe były powikłaniem choroby reumatycznej. Teraz na szczęście choroby reumatycznej w Polsce prawie nie ma. Najczęstszą wadą nabytą serca jest obecnie zwężenie zastawki aortalnej, które utrudnia odpływ krwi z lewej komory do całego ciała. Głównym czynnikiem ryzyka rozwoju tej wady jest postępujący wiek i co się z tym wiąże – pojawiające się w sercu zmiany zwyrodnieniowe i wapnienie płatków zastawek. Zwężenie zastawki aortalnej powoduje m.in., że łatwiej się męczymy, mamy zawroty głowy, mroczki przed oczami, czujemy duszność, bóle w klatce piersiowej; może też dochodzić do omdleń, a nawet do pełnej utraty przytomności spowodowanej groźnymi dla życia zaburzeniami rytmu. Zawał serca jest zawsze bezpośrednim zagrożeniem życia i wymaga bezzwłocznej pomocy lekarskiej. Gdy do niego dochodzi, o życiu decydują pierwsze dwie godziny. Podstawową metodą leczenia pacjentów z zawałem jest obecnie tzw. angioplastyka wieńcowa. Polega ona na udrożnieniu zamkniętej tętnicy wieńcowej za pomocą specjalnie skonstruowanego balonika, który jest wprowadzany do naczyń serca poprzez układ tętniczy. Angioplastykę wykonuje się w znieczuleniu miejscowym; nie wymaga operacyjnego otwierania klatki piersiowej, zaś instrumenty wprowadza się do serca poprzez drobne nakłucie tętnicy promieniowej (w okolicy nadgarstka) lub tętnicy udowej (w okolicy pachwiny). Ściany tętnic i żył są zbudowane z takich samych warstw( tkanka łączna , mięśnie gładkie, śródbłonek).Ściany żył są cienkie i wiotkie gdyż posiadają mało włókien mięśniowych i sprężystych. Zawierają natomiast zawierają zastawki , które zapobiegają cofaniu się krwi. W żyłach krew płynie do serca. Tętnice posiadają grube ściany, elastyczne. Płynie w nich krew pod dużym ciśnieniem. Tętnice wyprowadzają krew z serca na obiegi. Typowym ukrwieniem dla narządów jest sieć zwykłą -tętnice rozdzielają się w drobne naczynia tętnicze włosowate, które oplatają narząd, przechodzą w naczynia żylna włosowate , a te z kolei łączą się w żyły. U ssaków występuje również tzw. sieć dziwna-do i z narządu wychodzą tętnice ( nerki, przysadka mózgowa), lub tez sieć wrotna gdy do narządu i z narządu wychodzą żyły (wątroba).

Serce pracuje w sposób cykliczny a moment rozpoczęcia cyklu wywoływany jest przez impuls pochodzący z węzła zatokowo-przedsionkowego.

Dzięki niemu dochodzi do skurczu przedsionków i pobudzenia węzła przedsionkowo-komorowego.

Krew z przedsionków dostaje się do komór. Komory kurczą się pod wpływem impulsu z węzła przedsionkowo-komorowego.

Zastawki półksiężycowate, które znajdują się w aorcie i pni płucnym otwierają się, dzięki czemu krew może być wyrzucona do tętnic. Po rozkurczu komór dochodzi do okresu spoczynku w pracy serca

( tzw. pauza). Komory kurczą się w czasie 0,3 sekundy, przedsionki w czasie 0,15 sekundy a pauza trwa najdłużej. Bo około 0,4 sekundy. Cały cykl pracy serca trwa 0,85 sekundy.

Badaniem, które umożliwia zobrazowanie elektrycznej pracy serca jest EKG ( elektrokardiogram).

Wykres badania EKG charakteryzuje się pewnymi wartościami takimi jak:

- załamek P, jest to skurcz przedsionków, będący wynikiem depolaryzacji w obrębie włókien mięśniowych w przedsionkach przed skurczem,

-załamek QRS, jest to efekt depolaryzacji mięśni w komorach,

-załamek T, rozkurczenie komór.

Kluczowy dla powodzenia zabiegu jest czas, jaki mija od momentu wystąpienia objawów do chwili, gdy pacjent trafia do szpitalnej pracowni hemodynamicznej na zabieg. Obowiązuje tu zasada „czas to mięsień serca”, czyli im krótszy czas do zabiegu udrożnienia tętnicy wieńcowej, tym mniejszy fragment mięśnia sercowego ulegnie martwicy. Generalna zasada brzmi: im szybciej, tym lepiej. W języku angielskim czas ten określa się jako door-to-baloon, czyli „od drzwi (chorego) do balonika”.

Podczas angioplastyki może zostać wszczepiony również stent, czyli rodzaj sprężyny rozprężającej tętnicę i utrzymującej jej właściwy przekrój.

Możliwe jest również częściowe przywrócenie sprawności uszkodzonym miażdżycowo naczyniom krwionośnym, gdyż polepszają elastyczność ściany naczyniowej, co dodatkowo zmniejsza ryzyko tworzenia się zakrzepów krwi. Osiągnięta w ten sposób poprawa krążenia i wymiana gazowa, szczególnie w przypadku naczyń odżywczych serca (tętnice wieńcowe) przyczynia się do zmniejszenia typowych dolegliwości ze strony układu krążenia, takich jak ból zamostkowy czy duszność.

Ogólne polepszenie stanu zdrowia można uzyskać w najbardziej naturalny i nieinwazyjny sposób poprawę funkcji serca i układu krążenia. Na zakończenie należy stwierdzić, że pełna skuteczność zastosowań będzie osiągnięta przy równoczesnym kontrolowanym leczeniu farmakologicznym, właściwemu odżywianiu, aktywności ruchowej oraz eliminacji czynników ryzyka.

„Choroby układu krążenia przybierają dzisiaj rozmiary epidemii, l chociaż nikt nie zaprzecza, że stanowią one szalone zagrożenie życia, większość z nas nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że znajduje się w grupie zwiększonego ryzyka. Za przykład może posłużyć nam nadciśnienie tętnicze – choroba, która tylko w naszym kraju dotyczy około jednej trzeciej dorosłej populacji.
Oczywiście tyle osób nie chodzi do lekarza, większość z nich nie ma pojęcia, że ich ciśnienie przekracza wartości przyjęte za prawidłowe. Dlatego tak bardzo ważna jest profilaktyka – tzn. musimy nauczyć się, jak dbać o swoje zdrowie, jak poznać objawy sygnalizujące niebezpieczeństwo i kiedy zgłaszać się po fachową pomoc.

Co to znaczy „ciśnienie krwi” i kiedy możemy mówić o nadciśnieniu? Krążenie krwi, tak jak przepływ wszystkich cieczy w naczyniach, jest możliwy dzięki panującej tam różnicy ciśnień. Jej wielkość zależy od pracy serca i stanu naczyń. Aby zrozumieć, jak działa ten złożony system, należy wyobrazić sobie przepływ wody przez gumowy wąż podłączony do pompy. Sami możemy regulować ciśnienie cieczy w wężu – albo odkręcając na cały regulator zawór kranu (pompa będzie pompować wodę z większym ciśnieniem), albo jeżeli zmniejszymy średnicę węża, to ta sama iloœć płynu będzie przepychała się przez niego z dużo większą siłą, czyli ciśnienie bardzo wzrośnie.

Zwykle ciśnienie krwi wzrasta proporcjonalnie do zwiększenia siły skurczu serca, może też podnieść się w wyniku zwężenia lub utraty elastyczności tętnic (np. w czasie miażdżycy). Człowiek potrafi w sposób prawie doskonały zaadaptować się do różnych sytuacji. Ma inne ciśnienie, gdy jest narażony na stresy codziennego życia, a inne, kiedy leży zrelaksowany w łóżku. Jeżeli zmierzymy sobie ciśnienie i wynik nie będzie mieścił się w granicach normy, nie martwmy się na zapas.

Jednorazowy wynik pomiaru ciśnienia o niczym jeszcze nie świadczy, może być jedynie pierwszym sygnałem wymagającym dalszych obserwacji. Rozpoznanie nadciśnienia powinno być oparte na wynikach kilkakrotnych pomiarów.

nadmiar soli może powodować wzrost ciśnienia, trzeba więc unikać słonych produktów (przetworów, koncentratów, chrupek) i nie nadużywać solniczki przy przyrządzaniu potraw.
trzeba ograniczyć spożycie kawy, alkoholu, cukrów prostych, tłuszczów zwierzęcych i produktów bogatych w cholesterol
w zamian można objadać się warzywami, owocami rybami i drobiem.

Potężną bronią w walce z chorobami cywilizacyjnymi są odżywki, które pospieszą sercu „na ratunek”.
Zawał wymaga natychmiastowej pomocy – obowiązuje tu zasada „czas to mięsień serca”, czyli im krótszy czas do zabiegu udrożnienia tętnicy wieńcowej, tym mniejszy fragment mięśnia sercowego ulegnie martwicy. Mówi się o tak zwanej „złotej godzinie”, czyli pierwszej godzinie bólu wieńcowego. Jeśli wtedy tętnicę uda się udrożnić, skutki zawału na ogół są niewielkie.

Podstawową metodą leczenia jest angioplastyka wieńcowa, czyli udrożnienie zamkniętej tętnicy za pomocą specjalnego cewnika z balonikiem. Angioplastykę wykonuje się w znieczuleniu miejscowym; nie wymaga otwierania klatki piersiowej, instrumenty zaś wprowadza się do serca przez tętnicę udową (w okolicy pachwiny) lub tętnicy promieniowej (w okolicy nadgarstka). Podczas angioplastyki często wszczepiany jest stent, czyli rodzaj sprężyny rozprężającej tętnicę i utrzymującej jej właściwy przekrój. – Mamy najnowocześniejsze urządzenia i świetnie wyszkolonych specjalistów. Liczba ośrodków posiadających pracownię hemodynamiczną czynną przez całą dobę, siedem dni w tygodniu, w której można pomóc choremu z zawałem, jest również wystarczająca – mówi prof. Janina Stępińska, kierownik Oddziału Intensywnej Terapii Kardiologicznej i Kliniki Wad Nabytych Serca Instytutu Kardiologii w Warszawie–Aninie. Problemem wciąż pozostaje to, że pacjent jest dowożony do takiej pracowni dość późno. – Opóźnienie nie wynika ze złej pracy pogotowia ratunkowego – karetki przyjeżdżają naprawdę szybko i równie szybko dowożą chorych. Nie wynika ono również ze złej organizacji sieci szpitali – na ogół pacjenci trafiają prosto do ośrodka mającego pracownię hemodynamiczną i prosto do tej pracowni z ominięciem innych klinik. Niestety, czas, jaki choremu czy jego rodzinie zabiera podjęcie decyzji o wezwaniu pomocy, jest zbyt długi – mówi prof. Stępińska. – Nie ma to związku z wykształceniem chorych.

Leczenie chorób serca

Niestety… choroby serca należą do najczęstszych chorób naszej ery. W Polsce są one główną przyczyną śmierci i długoletnich chorób. Także w krajach lepiej rozwiniętych z powodu chorób serca umiera rocznie więcej osób niż z powodu innych chorób razem wziętych. Niektóre choroby takie jak choroba wieńcowa lub nadciśnienie tętnicze są określane mianem przewlekłych chorób cywilizacyjnych.

Wiadomo, że gdy pojawią się jakiekolwiek dolegliwości z sercem, należy niezwłocznie udać się do lekarza, ponieważ leczenie wielu chorób najskuteczniejsze jest na początku. Najpierw należy zwrócić się do swojego lekarza rodzinnego lub internisty. Jeżeli rozpozna on chorobę układu krążenia, dalszą diagnostykę i leczenie najlepiej prowadzić pod kontrolą specjalisty kardiologa. Należy poszukać lekarza, do którego ma się pełne zaufanie i pod jego okiem przeprowadzić całą kurację. Czasami leczenie zabiegowe jest jedynym wyjściem z sytuacji i mimo strachu nie należy zwlekać z podjęciem decyzji, gdyż dalszy postęp choroby może uniemożliwić takie rozwiązanie. Prof. Georg Ertl, dyr. wydziału medycznego uniwersytetu w Wrzburgu, opisał badania, dzięki którym będzie można zapobiegać ciężkim powikłaniom zawału serca, jakim są pęknięcia lewej komory serca. Najczęściej kończy się ono zgonem, ale niektórzy chorzy szczęśliwie przeżywają, co z kolei prowadzi do poważnej niewydolności serca. Niemiecki uczony podejrzewa, że takie powikłanie zdarza się częściej u osób, u których jest niski poziom tzw. czynnika XIII-A. Badanie na zwierzętach, jakie przeprowadził, sugerują, że można temu przynajmniej częściowo zapobiec przy użyciu tzw. inhibitorów angiotensyny. Prof. Heribert Schunkert, szef kliniki uniwersytetu Szlezwik-Holsztyn w Lubece, przekonywał, że dzięki badaniom genetycznym lepiej będzie można ocenić ryzyko zawału. Jako przykład podał Billa Clintona, który w 2010 r. z powodu miażdżycy serca przeszedł zabieg poszerzenia tętnic wieńcowych. Od dawna cierpi na chorobę wieńcową, w 2004 r. musiał poddać się operacji wszczepienia bypassów, choć od wielu lat jest aktywny fizyczne. Zdaniem naukowca, u byłego prezydenta USA można podejrzewać skłonności genetyczne do miażdżycy. Obecnie o wiele większy nacisk kładzie się też na zapobieganie i optymalne leczenie wszystkich chorób, mogących doprowadzić do niewydolności serca, takich jak wspomniana już choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze lub wady zastawkowe serca (leczenie przyczynowe). Należy podkreślić, że – tak jak w przypadku wielu innych chorób – leczenie niewydolności serca wymaga ścisłej współpracy chorego z lekarzem. Konieczne jest stosowanie się do wszystkich zaleceń, zarówno dotyczących sposobu życia, jak i przyjmowania leków. Regularny kontakt z lekarzem, omawianie z nim wszelkich problemów i wątpliwości związanych ze stanem zdrowia mają podstawowe znaczenie. Każdy chory jest inny, dlatego terapię należy dostosować do indywidualnej sytuacji. W leczeniu pacjentów z niewydolnością serca wyróżnia się 3 zasadnicze elementy:

  • leczenie objawowe (farmakologiczne).
  • zmiana stylu życia (odpowiednia dieta, aktywność fizyczna);
  • leczenie przyczynowe (chirurgiczne i/lub farmakologiczne);

CHOROBA WIEŃCOWA
Jak wiadomo choroby serca i układu krążenia nie mają jednej przyczyny, zazwyczaj wpływ na ową chorobę ma kilka czynników, które akumulują się zwiększając tym samym ryzyko jej wystąpienia. W większości przypadków choroba wieńcowa ma podłoże miażdżycowe. U osób z miażdżycą, w ścianach naczyń wieńcowych odkładają się blaszki miażdżycowe (materiał tłuszczowy z krwi) spowalniając przepływ krwi i ograniczając powoli jej dopływ do mięśnia sercowego. Choroba ta jest najczęściej występującą chorobą układu krążenia w krajach rozwiniętych, zaś zawały serca bądź śmierć sercowa należą do najczęstszych przyczyn zgonów. Należy pamiętać, że dzieci i ludzie starsi inaczej reagują na leki, operacje i dlatego ich leczenie często jest odmienne od leczenia osób dorosłych. Bardzo ważne jest, aby poinformować lekarza o wszystkich swoich dolegliwościach, chorobach, przyjmowanych lekach czy ewentualnej ciąży. Leczenie jednego schorzenia może źle wpływać na inne i może być szkodliwe dla nienarodzonego dziecka. Serce, jak każdy narząd, do wykonywania pracy potrzebuje tlenu i składników odżywczych. Anatomiczna budowa serca uniemożliwia jednak wykorzystanie krwi przepływającej przez przedsionki i komory. Do tego celu służy sieć naczyń oplatających cały mięsień sercowy. Te drobne tętniczki są odgałęzieniami dwóch, lewej i prawej, odchodzących bezpośrednio od aorty i okalających serce na kształt wieńca głównych tętnic, zwanych tętnicami wieńcowymi. O chorobie wieńcowej zwanej też niewydolnością wieńcową mówi się wtedy, gdy dochodzi do zachwiania równowagi pomiędzy dopływem krwi do mięśnia sercowego, a jego potrzebami. Najczęściej zaburzenie takie jest skutkiem zmniejszenia przekroju jednej z tętnic wieńcowych spowodowanym zmianami miażdżycowymi. W pierwszym okresie choroba często przebiega bezobjawowo. Kiedy jednak zwężenie światła tętnicy przekroczy pewne granice mogą pojawiać się niespecyficzne dolegliwości bólowe w okolicy serca. Bóle te, zwane bólami dławicowymi (angina pectoris) mogą występować zarówno raz na kilka dni jak i kilka razy w ciągu dnia. Trwają od kilku do kilkunastu minut i samoistnie przechodzą po krótkim odpoczynku lub po zażyciu leków. Mogą też pojawić się duszności lub słabości. Dzieje się tak z powodu nagłego zamknięcia światła tętnicy wieńcowej, co może prowadzić do martwicy mięśnia sercowego zwanej zawałem serca. Zawsze więc w wypadku takich silnych i dłużej trwających buli należy podać zalecone środki rozszerzające naczynia wieńcowe, przeciwbólowe i uspokajające oraz porozumieć się z lekarzem. To on zadecyduje co dalej robić.

Ryzyko zachorowania na chorobę zwiększa się :
• na skutek palenia tytoniu
• u osób z wysokim ściśnieniem krwi
• u chorych na cukrzycę
• u osób z nieprawidłowym składem bądź wysokim poziomem tłuszczu we krwi

Zawał serca i choroba wieńcowa są najczęstszą przyczyną zgonów w Polsce. Co roku zapada na niego około 100 tys. osób (głównie mężczyzn); 40% spośród tych osób umiera w ciągu roku. Czynniki ryzyka choroby wieńcowej możemy podzielić na te, na które mamy wpływ i możemy je ograniczyć i te na które nie mamy wpływu.

Czynniki niezależne od człowieka:
- wiek – wraz z wiekiem rośnie ryzyko zachorowania. U kobiet ryzyko wystąpienia choroby wieńcowej gwałtownie się zwiększa po menopauzie. Najczęściej chorują mężczyźni w wieku od 40 do 55 lat. W grupie osób starszych liczba zachorowań na ową chorobę dla obu płci jest podobna.

- dziedziczność – jeśli ktoś z krewnych danej osoby (dziadkowie, rodzice, rodzeństwo) cierpiał na owe schorzenie w stosunkowo młodym wieku (mężczyźni przed 55 rokiem życia, kobiety przed 65 rokiem życia) istnieje u takiej osoby zwiększe ryzyko rozwoju choroby. Jak dotąd nie jest jeszcze znany gen odpowiedzialny za rozwój choroby.

- płeć – jak już wcześniej zostało wspomniane, częściej chorują mężczyźni.

- pochodzenie etniczne

Czynniki zależne od człowieka:
- palenie tytoniu – czynnik ten znacząco zwiększa ryzyko rozwoju choroby niedokrwiennej serca. Palący mężczyźni są co najmniej dwukrotnie bardziej obciążeni ryzykiem wystąpienia choroby niż nie palący.

- siedzący tryb życia – ludzie, którzy nie uprawiają jakiejkolwiek formy aktywności fizycznej (choćby nawet marszu) żyją krócej.

- podniesiony poziom cholesterolu – według badań, zwiększenie cholesterolu ponad poziom 180 – 200 mg/ml znacząco podnosi ryzyko zachorowania na chorobę układu sercowo-naczyniowego. Jeśli chodzi o osoby dorosłe to już 10-procentowe przekroczenie poziomu cholesterolu ponad zalecaną wartość zwiększa ryzyko zachorowania na chorobę wieńcową o 30 proc.

- nadciśnienie tętnicze – skuteczne leczenie nadciśnienia może zmniejszyć śmiertelność w chorobie wieńcowej.

- cukrzyca – może przyspieszać procesy miażdżycowe.

Do innych istotnych czynników ryzyka należy zaliczyć także otyłość (otyłość brzuszną), menopauzę, podwyższone stężenie kwasu moczowego we krwi, brak ćwiczeń oraz nadmierne spożycie napojów alkoholowych.

ZAWAŁ SERCA
Zawał mięśnia sercowego (łac. infarctus myocardii) to martwica mięśnia sercowego spowodowana jego niedokrwieniem. Dolegliwości: ostry zawał serca wywołuje najczęściej podobne dolegliwości jak napad dusznicy bolesnej. Utrudniony oddech i głębokie, tępe bóle promieniujące w okolicy sercowej do szyi, szczęki dolnej, pleców i ramion, lekki ucisk za mostkiem, lęk przed śmiercią, zimny pot, szybkie tętno lub tez nagłe omdlenia z wymiotami, ale bez bólów. W przeciwieństwie do dusznicy bóle powiązane z zawałem serca nie ustępują po kilku minutach ani po zażyciu tabletki ani po kilkuminutowym odpoczynku

Przyczyny:
• Niewystarczające zaopatrzenie mięśnia sercowego w krew, a tym samym w tlen
• Zakrzep krwi w miejscu zwężenia

Ryzyko zachorowania: w Polsce z powodu zwału umiera ok. 300 000 osób. W przekroju ogólnym mężczyźni są bardziej zagrożeni niż kobiety.

Czynniki zwiększające ryzyko:
• Palenie tytoniu. zwiększa ono ryzyko wystąpienia zawału 2 do 5 razy
• Wysokie ciśnienie krwi
• Cukrzyca
• Wysoki poziom lipidów we krwi

Zapobieganie:
• Zaniechanie palenia tytoniu
• Zredukować nadwagę
• Obniżyć poziom cholesterolu we krwi
• Koniecznie leczyć nadciśnienie
• Wprowadzić zajęcia ruchowe
• Unikać stresu psychicznego, nagłych wysiłków i nagłej dużej zmiany temp.
• Tak kształtować swoje życie aby utrzymać równowagę pomiędzy napięciem a odprężeniem
Do zawału mięśnia sercowego najczęściej dochodzi na tle miażdżycy tętnic wieńcowych w przebiegu choroby wieńcowej (często utożsamianej z chorobą niedokrwienną serca). Ognisko miażdżycy w ścianie tętnicy wieńcowej nazywane jest blaszką miażdżycową. Powoduje ona zmniejszenie światła tego naczynia i ograniczenie przepływu krwi – często w tych przypadkach pacjent odczuwa objawy dławicy piersiowej przy wysiłku czy zdenerwowaniu.

Mechanizmem, który bezpośrednio prowadzi do zawału, jest pęknięcie lub krwotok do blaszki miażdżycowej albo narastanie zakrzepu na jej powierzchni. Jeśli średnica naczynia zostanie zwężona powyżej 2/3 – 3/4 jego średnicy (krytyczne zwężenie tętnicy wieńcowej) wówczas zwykle dokonuje się zawał mięśnia sercowego w obszarze zaopatrywanym przez dane naczynie (mięsień sercowy ulega niedokrwieniu i w ciągu kilku-kilkunastu minut rozpoczyna się jego nieodwracalne uszkodzenie, które w wypadku nieprzywrócenia dopływu krwi prowadzi do powstania ogniska martwicy tego fragmentu mięśnia sercowego).

Krytyczne zwężenie światła (powyżej 2/3 średnicy) prawej tętnicy wieńcowej powoduje:

  • zawał ściany dolnej
  • zawał tylnej lewej komory serca
  • zawał tylnej części przegrody międzykomorowej.

Krytyczne zwężenie światła gałęzi okalającej lewej tętnicy wieńcowej powoduje:

  • zawał ściany przedniej
  • zawał ściany bocznej

zwężenie gałęzi międzykomorowej przedniej powoduje:

  • zawał w przedniej części przegrody
  • zawał ściany przedniej lewej komory serca.

W rzadkich przypadkach przyczyną zawału może być zator tętnicy wieńcowej, zmiany zapalne tętnic wieńcowych (np. w kile, chorobie Kawasaki), uraz (np. w wyniku wypadku komunikacyjnego) lub neuropochodne zaburzenia w regulacji przepływu krwi przez układ naczyń wieńcowych.
Ogniskowa martwica mięśnia sercowego może pojawić się także w przebiegu wstrząsu i przy dużym przeroście mięśnia sercowego.

BLOK SERCA
Termin blok serca oznacza zaburzenia przewodzenia impulsów elektrycznych w układzie bodźco-przewodzącym, który można porównać do systemu kabli elektrycznych odpowiedzialnych za przenoszenie sygnału z węzła zatokowego (naturalny „rozrusznik serca”) do mięśnia serca. Sygnał elektryczny z „rozrusznika” dociera najpierw do przedsionków, a następnie do komór serca, zapewniając odpowiednią synchronizację ich pracy. Bloki serca polegają na spowolnieniu lub braku przewodzenia impulsu na różnej wysokości tego układu. Zaburzenia rytmu serca, polegające na utrudnieniu lub przerwaniu przepływu bodźców na różnych poziomach układu przewodzącego serca, prowadzące do zaburzenia koordynacji skurczów przedsionków i komór; przyczyną blok serca mogą być zmiany morfologiczne (np. blizny po zawale, zabiegu kardiochirurgicznym, wady wrodzone, zapalenie mięśnia sercowego) lub czynnościowo-elektrofizjologiczne (wskutek np. hiperkalemii, zatrucia jadem błoniczym, przedawkowania leków lub nadmiernego pobudzenia układu parasympatycznego). Bloki serca mogą być przemijające (okresowe) lub trwałe, a ich umiejscowienie i rozmiar poznaje się elektrokardiograficznie. Klinicznie blok serca daje najczęściej obraz rzadkoskurczu, niekiedy z objawami przejściowego niedotlenienia mózgu (zawroty głowy, utrata przytomności) i niewydolności serca. Stan ten może zagrażać życiu chorego (konieczna reanimacja), co jest wskazaniem do elektrostymulacji serca (wszczepienie sztucznego rozrusznika serca). I. Bloki zatokowo-przedsionkowe (połączenie „rozrusznika” z przedsionkami serca) są dość trudne do rozpoznania. Powodują wypadanie skurczy serca (okresowy brak skurczu) lub zwolnienie pracy serca.
II. Bloki przedsionkowo-komorowe (połączenie przedsionków i komór serca = pęczek Hisa)
1) Pierwszego stopnia – zwolnienie przewodzenia impulsu elektrycznego z przedsionków do komór. Z reguły nie stanowi to istotnego problemu klinicznego.
2) Drugiego stopnia – dzielimy go jeszcze na dwie postacie: w jednej (typu Wenckebacha) dochodzi do okresowego braku przewodzenia pobudzającego impulsu do komór serca, co prowadzi do wypadania skurczu serca. W drugiej postaci (typ Mobitza) impuls nie dociera do komór w stałym rytmie – np. 2:1 – tzn. na dwa skurcze przedsionków przypada tylko jeden skurcz komór serca.
3) Trzeciego stopnia – inaczej całkowity blok serca – polega na stałym lub okresowym zupełnym braku przechodzenia impulsu z przedsionków do komór. Powoduje to uruchomienie „awaryjnego rozrusznika serca”, który jednak jest mniej wydajny i serce bije zbyt wolno – nawet 20 razy na minutę. Czasami „rozrusznik awaryjny” nie podejmuje pracy i dochodzi do zatrzymania pracy serca.
III. Bloki odnóg pęczka Hisa.
Pęczek Hisa dzieli się na prawą i lewą odnogę, która następnie dzieli się na wiązki: przednią, pośrednią i tylną. Następstwem jest pogorszenie synchronizacji skurczu prawej i lewej komory serca. Nie powodują one jednak zwolnienia pracy serca.

Krew i układ krążenia

Jak wiadomo na pewno – krew jest płynną tkanką łączną, krążącą w naczyniach krwionośnych –  układ krwionośny zamknięty -  lub w jamie ciała czyli układ krwionośny otwarty. Czerwona barwa krwi pochodzi od erytrocytów, czyli tzw. czerwonych krwinek, zawierających w sobie barwnik – hemoglobinę.

Krew łączy się z tlenem w płucach (hemoglobina utlenowana, barwa krwi jest wtedy jasnoczerwona) a oddaje go we wszystkich tkankach i narządach (krew pozbawiona tlenu ma barwę ciemnoczerwoną). Po odłączeniu tlenu, hemoglobina odtlenowana trafia do płuc, gdzie ponownie wiąże się z tlenem. Pomimo, że prawidłowe erytrocyty są z wyglądu identyczne u wszystkich ludzi, to różnią się między sobą w znacznym stopniu. Są na nich zawarte pewne charakterystyczne białka, które określa się mianem antygenów grup krwi. Istnieje szereg układów grupowych krwi. Najważniejszymi jest układ grup głównych (AB0) i układ Rh. Ze względu na obecność lub brak substancji A i B na krwinkach czerwonych rozróżnia się cztery główne grupy krwi: grupa A (40% ludności w Polsce, występuje substancja A), grupa B (12%, występuje substancja B), grupa AB (8%, występuje substancja A i B) oraz grupa 0 (40%, brak substancji A i B na krwinkach). Każda z tych grup może posiadać substancję z układu grupowego Rh – antygen D, daną osobę określa się wtedy jako Rh-dodatnią. Przeciwnie, u osoby Rh-ujemnej, substancja D nie występuje. Oznaczenie grup krwi ma podstawowe znaczenie przy doborze krwi do przetoczeń wymaganych np. w trakcie wielu zabiegów operacyjnych lub podczas leczenia chorów krwi. W razie potrzeby podawać trzeba krew identyczną w zakresie przynajmniej tych dwóch układów, a więc osobie z grupą krwi A Rh+ należy podać krew A Rh+. Grupa krwi jest niezmienna w ciągu życia, jedynie sporadycznie, po przeprowadzeniu allogenicznego przeszczepu szpiku (od rodzeństwa lub dawcy niespokrewnionego), może dojść (choć nie musi) do zmiany grupy krwi u biorcy przeszczepu. Hemoglobina przy rozkładzie krwinki czerwonej zamienia się w biliwerdynę, a odczepione żelazo zostaje ponownie wykorzystane do produkcji nowych erytrocytów. Biliwerdyna przekształca się z kolei w powszechnie znaną bilirubinę, wydalaną z żółcią do dwunastnicy. W szerokiej definicji obejmuje krew obwodową i tkankę krwiotwórczą, a w wąskiej tylko tę pierwszą. Jako jedyna (wraz z limfą) występuje w stanie płynnym. Dziedzina medycyny zajmująca się krwią to hematologia. Granulocyty dzielą się z kolei na obojętnochłonne (jest ich najwięcej), kwasochłonne i zasadochłonne (to najmniej liczna grupa). Nazwa pochodzi od sposobu barwienia się tych komórek. Granulocyty obojętnochłonne (neutrofile) są najważniejszymi „policjantami” naszego ustroju, pożerają (fagocytują) i trawią niepożądanych intruzów (głównie bakterie). Granulocyty kwasochłonne (eozynofile) niszczą obce białka, ich liczba wzrasta znacznie w chorobach alergicznych i pasożytniczych. Granulocyty zasadochłonne (bazofile) wydzielają heparynę – czynnik powstrzymujący krzepnięcie krwi.

Układ krążenia dorosłego człowieka zawiera około 70–80 ml krwi na kilogram masy ciała, czyli człowiek o przeciętnej masie ciała ma w sobie 5 do 6 litrów krwi (z racji różnicy w rozmiarach i masie ciała, mężczyźni mają przeciętnie około litra więcej krwi od kobiet). U dzieci krew to ok. 1/10 do 1/9 wagi ciała. Część krwi mieści się w zbiornikach krwi i jest włączana do krążenia tylko w razie konieczności.  Prawidłowa liczba krwinek czerwonych wynosi od 4 do 6 mln w 1 mm3 krwi, co odpowiada stężeniu hemoglobiny 12 – 16 g w 100 ml. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny i najczęściej liczby krwinek czerwonych poniżej tych wartości nazywane jest niedokrwistością (czyli anemią). Istnieje bardzo wiele przyczyn niedokrwistości. Może do nich doprowadzić m.in. niedobór żelaza (które jest głównym składnikiem hemoglobiny) lub nieprawidłowy rozwój prekursorów krwinek czerwonych w szpiku w następstwie braku niektórych witamin (zwłszcza witaminy B12 i kwasu foliowego). Niedokrwistości objawiają się bladością skóry, spojówek, męczliwością, osłabieniem, przyspieszeniem pracy serca. Niedokrwistości niedoborowe leczy się podając te substancje, których niedobór stwierdzono; są to preparaty żelaza bądź witaminy B12 albo kwas foliowy. W niektórych przypadkach terapię taką prowadzić trzeba do końca życia. Otoczka krwinek czerwonych ma ciekawe i ważne właściwości. Umieszczone są na niej polisacharydy (wielocukry) odpowiedzialne za rozróżnianie grup krwi. Takie cząsteczki polisacharydów nazywamy w tym przypadku aglutynogenami: A, B i 0. W zależności od tego, jaki aglutynogen występuje na otoczce, wyróżniamy grupę krwi A, B, 0 i AB (obecny zarówno aglutynogen A, jak i B). Najczęstszą grupą (41%) jest grupa A, drugą w kolejności jest grupa 0 (32,5%). Grupę krwi 0 można przetaczać wszystkim biorcom (mówimy o takiej osobie, że jest uniwersalnym dawcą), natomiast osoba z grupą krwi AB może przyjąć krew dowolnej grupy (mówimy, że jest uniwersalnym biorcą).

Limfocyty to kolejna grupa białych krwinek. Pochodzą z różnych narządów (szpik, grasica, węzły chłonne, śledziona) i dzielą się na różne grupy. Zasadniczym podziałem jest ten na limfocyty T i B. Pierwsze odpowiadają za reakcje odpornościowe typu komórkowego, czyli takie, w których uczestniczą całe komórki. Limfocyty B z kolei są odpowiedzialne za tworzenie przeciwciał (rekacje odpornościowe typu humoralnego), ważnego oręża w walce z drobnoustrojami.

Limfocyty T nie są jednorodną grupą, dzielą się na szereg podtypów, spośród których najważniejsze są: limfocyty TH (pomagające, to właśnie one są celem ataku wirusa HIV), limfocyty TS (supresorowe, czyli hamujące reakcje odpornościowe) oraz TC (cytotoksyczne – kolejna grupa „policjantów”). ecyficzną tkanką łączną, której płynna substancja międzykomórkowa stanowi ponad połowę jej objętości. Substancja ta nazwana jest osoczem i stanowi 54% objętości krwi, a w nim znajdują się elementy morfotyczne krwi, czyli komórki krwi. Zaliczamy do nich: erytrocyty (krwinki czerwone), leukocyty (krwinki białe) i trombocyty (płytki krwi). Stanowią one pozostałą część krwi, czyli ok. 46%. Krew występuje u człowieka w ilości ok. 6,5% ciężaru ciała kobiety i ok. 7% ciężaru ciała mężczyzny. Jest ona płynem nieprzezroczystym, a zabarwienie czerwone posiada ze względu na obecność barwnika zawartego w erytrocytach, którym jest hemoglobina. Po całym ciele przepływa pod ciśnieniem, które nadawane jest jej przez serce, które pompuje ją do tętnic, początkowo o szerokim świetle, które następnie rozgałęziają się na coraz węższe i węższe, oplatając cały organizm, by następnie przez naczynia włosowate przejść w żyły, które zbierają się w coraz szersze i docierają ponownie do serca. Osocze jest bezbarwnym lub lekko żółtawym płynem, który składa się w 90-92% z wody, a pozostałą część stanowią substancje stałe, z których większość to białka osocza. Jest to grupa bardzo zróżnicowanych białek, zarówno pod względem budowy chemicznej, struktury przestrzennej i funkcji. Zasadniczo dzielimy je na albuminy (4%), globuliny (2,8%) i fibrynogen (0,4%). Stosując dokładniejsze metody izolowania białek z osocza można wyróżnić jeszcze kilka podgrup, np. globuliny możemy podzielić na alfa-, beta- i gamma globuliny (będące nośnikiem przeciwciał) czy lipoproteiny, które odgrywają zasadniczą rolę w transporcie lipidów. Dzięki dużym rozmiarom cząsteczek białka zawieszone w osoczu nie przenikają przez ściany naczyń krwionośnych, a głównie dzięki albuminom, które wywierają ciśnienie onkotyczne na ściany naczyń, możliwa jest filtracja płynu do przestrzeni międzykomórkowej. Albuminy przyczyniają się także w dużym stopniu do utrzymania krwi w naczyniach. Albuminy oraz białka krzepnięcia krwi produkowane są w wątrobie. Poza białkami osocza, w jego skład wchodzą ponadto inne związki organiczne i sole mineralne. Do związków organicznych zaliczamy aminokwasy, kwas moczowy, fruktoza, tłuszcze, kwas mlekowy, natomiast sole mineralne stanowią ok. 1% osocza, są to jony: sodu, potasu, wapnia, magnezu, chloru, fosforu, siarki itd., z czego większość stanowi chlorek sodu NaCl.

Krew w temperaturze organizmu (36,6) ma odczyn 7,4, a zatem nieco zasadowy, a co ważne krew posiada bardzo czuły mechanizm, nie pozwalający na zmianę stężenia jonów wodorowych, gdyż od tego zależy przebieg wielu procesów życiowych i ogólne utrzymanie homeostazy ustroju. Mamy tu do czynienia z jedną z bardzo ważnych funkcji krwi, czyli utrzymywanie stałego pH całego organizmu, poprzez swoje własności buforowe. Najważniejszym układem buforowym we krwi jest układ wodorowęglan-kwas węglowy, nieco mniejsze znaczenie ma bufor fosforanowy, a także w niewielkim stopniu właściwości buforowe zależą od białek krwi i układu hemoglobina-oksyhemoglobina.

Krzepnięcie krwi jest to zdolność krwi to przekształcania się w galaretowaty skrzep, po tym jak wydostanie się z łożyska, w którym płynie. Krzepnięcie rozpoczyna się zwykle po ok. 3 minutach, a po 5-6 tworzy się skrzep. Cały proces polega na przekształcaniu się zawartego w osoczu fibrynogenu w postać włóknistą, jaką jest białko fibryna. Dzieje się to pod wpływem całego szeregu czynników. Kiedy fibrynogen zaczyna się przekształcać we włóknik, pomiędzy włókienkami zostają uwięzione elementy morfotyczne krwi, dlatego skrzep ma kolor czerwony. Po usunięciu fibrynogenu z osocza, krew nie krzepnie, a osocze takie nazywane jest surowicą. Wewnątrz organizmu, w naczyniach krew u zdrowego człowieka nie krzepnie. Krzepnięcie po przerwaniu ciągłości naczyń ma olbrzymie znaczenie, ponieważ tworzący się skrzep, jest swego rodzaju tamponem, zabezpieczającym przed wykrwawieniem się. Doskonale widać to na przykładzie hemofilii (choroby, w której występuje genetycznie uwarunkowane zaburzenie krzepnięcia krwi), kiedy nawet niewielkie zranienie stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia. Sam mechanizm krzepnięcia jest bardzo skomplikowany i ma formę kaskady (jeden czynnik aktywuje następny, a ten z kolei następny itd.), w której uczestniczy przynajmniej 30 różnych związków chemicznych. W skrócie, cały proces rozpoczyna się od przerwania ciągłości naczynia, w skutek czego, z uszkodzonych płytek krwi wydostaje się trombokinaza płytkowa, do której aktywacji niezbędne są czynniki osocza i jony wapnia. Trombokinaza wraz z jonami wapnia i czynnikami osocza warunkuje przejście protrombiny w trombinę, a to właśnie trombina jest związkiem, który bezpośrednio wpływa na przemianę fibrynogenu w fibrynę, która tworzy regularną siateczkę. Po około godzinie od utworzenia skrzepu, zaczyna się on kurczyć i być wchłaniany, co nazywamy retrakcją skrzepu, a wówczas poprzez skracanie włókien fibryny wyciskana jest z niego surowica. Następnie zachodzi powolny rozkład fibryny przez odpowiednie enzymy, a pozostałości wchłonięte.

Następną grupą białych ciałek są monocyty; po przejściu z krwi do tkanek stają się makrofagami, „pożerającymi” znaczną liczbę bakterii i martwych tkanek, wytwarzając ponadto interferon.

Erytrocyty. Mężczyzna ma około 5 mln/mm³ erytrocytów w krwi obwodowej, kobieta około 4,5 mln/mm³[3], natomiast noworodek około 7 mln/mm³[potrzebne źródło]. Ilość erytrocytów w organizmie człowieka może się zmieniać – zależy to m.in. od miejsca, w którym człowiek się znajduje i ciśnienia jakie tam panuje np. w górach może ich być do 8 mln/mm³. Erytrocyty stanowią większość z elementów upostaciowionych. Są to specyficzne komórki, które w czasie dojrzewania tracą jądro komórkowe. Komórki mają także charakterystyczny kształt spłaszczonych i dwuwklęsłych krążków o średnicy ok. 7 μm i grubości ok. 2 μm. U dorosłego mężczyzny występują w ilości 5-5,5 mln na 1 mm3, natomiast u kobiet od 4,5-5 mln/mm3. Krwinki te powstają w czerwonym szpiku kostnym, a następnie w miarę dojrzewania tracą jądro komórkowe. Niedojrzałe erytrocyty to erytroblasty, które powstają z proerytroblastów, a które przed przejściem w dojrzałe erytrocyty przechodzą najpierw w retikulocyty, które są już pozbawione jądra i posiadają hemoglobinę. Każda krwinka czerwona żyje ok. 120 dni, a rozkładane są w układzie siateczkowo-śródbłonkowym, a głównie w śledzionie. Przez czas swojego życia krwinki czerwone pełnią niezmiernie ważną funkcję przenoszenia gazów oddechowych w całym ustroju, właśnie ze względu na zawartą w nich hemoglobinę. Jest ona białkiem zbudowanym z czterech pierścieni pirogowych, między którymi umieszczony jest atom żelaza dwuwartościowego, całość tworzy grupę hemową, która połączona jest z łańcuchem polipeptydowym. W hemoglobinie występuje cztery łańcuchy polipeptydowi (2 łańcuchy alfa i dwa beta). Hemoglobina ma zdolność łączenia się z tlenem, wówczas tworzy tzw. oksyhemoglobinę, o kolorze jasno-czerwonym, natomiast, kiedy zadziałamy na atom żelaza zawarty w hemoglobinie środkiem utleniającym, przechodzi on w atom trójwartościowy, a powstała w tym procesie methemoglobina traci zdolności do przenoszenia tlenu. Podczas, gdy stare krwinki rozkładane są w śledzionie, przemianom ulega także hemoglobina. Początkowo zostaje oderwana od niej grupa hemowa, a następnie pierścień hemu zostaje rozerwany i zamieniony w biliwerdynę. Większość biliwerdyny w organizmie człowieka zostaje przekształcona w bilirubinę, która wędruje do wątroby, gdzie zostaje przyłączona do kwasu glukuronowego i wydalona wraz z żółcią. Wraz z rozkładem hemoglobiny, uwolnione z niej zostaje żelazo, które jednak nie jest wydalane, ale zatrzymywane w organizmie i ponownie wykorzystane do syntezy grupy hemowej. Podczas dużej utraty krwi z organizmu usuwane jest także żelazo, a jego brak nie pozwala na zsyntezowanie odpowiedniej ilości hemoglobiny, co objawia się niedokrwistością niedobarwliwą.

Układ krwionośny – co warto o nim wiedzieć?

Posted on

Układ krwionośny odpowiada za przenoszenie po ludzkim organizmie tlenu i substancji odżywczych. Odbiera także produkty przemiany materii z naszego organizmu, które następnie są wydalane.

Budowa serca i naczyń krwionośnych u człowieka oraz krążenie krwi
Naczynia krwionośne są zróżnicowane pod względem budowy i właściwości. Układ krwionośny składa się z dwóch obiegów: małego(płucnego) i dużego. Kluczową rolę odgrywa serce. Jest ono pompą ssąco-tłoczącą, przepompowującą krew do wszystkich narządów i dzięki temu utrzymującą cały organizm przy życiu.Aby w przybliżeniu wyobrazić sobie kształt serca, trzeba spojrzeć na własną prawą pięść – to co się zobaczy, odpowiada właśnie zarysowi serca. Jego waga wynosi około 280-340 g u mężczyzn i 230-280 g u kobiet. Bije ono około 70 razy na minutę w czasie spoczynku i w tym czasie przepompowuje 4 – 6 litrów krwi (w czasie dużego wysiłku nawet 45 litrów na minutę). Wnętrze serca podzielone jest na cztery przestrzenie: dwie komory i dwa przedsionki. Ściany oddzielające od siebie przedsionek i komorę noszą nazwę przegród przedsionkowo-komorowych. Krew jest to tkanka łączna płynna zbudowana z takich elementów morfotycznych jak:
a)erytrocyty [czerwone ciałka krwi] mają kształt dwuwklęsłego dropsa co zwiększa powierzchnie, dzięki której mogą związać więcej tlenu. Długość ich u człowieka wynosi 7,5µm. U człowieka są one bezjądrzaste, czyli nie posiadają jądra, które utraciły w końcowym procesie różnicowania komórki. Powstają w szpiku kostnym czerwonym kości długich. Żyją około od 100 do 120 dni, po czym zużyte są zniszczone w śledzionie. Głównym i zarazem bardzo ważnym składnikiem tych komórek jest hemoglobina [sub. białkowa połączona z atomem żelaza]. Dzięki niej erytrocyty są zdolne do nietrwałego łączenia się z tlenem, a takie połączenie nosi nazwę oksyhemoglobina. Łączy się ona też z dwutlenkiem węgla, ale w bardzo niewielkim stopniu, ponieważ jest on przenoszony głównie przez osocze. Erytrocyty (krwinki czerwone) to bezjądrzaste komórki, które są jednym z podstawowych elementów morfotycznych krwi. Mają kształt dwuwklęsłego dysku. Ich liczba we krwi zależy od wielu czy czynników, m. in. od wieku i płci. Główną funkcją czerwonych krwinek jest transport tlenu z płuc, poprzez serce do każdej tkanki ciała oraz odprowadzanie dwutlenku węgla z narządów do płuc.

Tętnice, to naczynia, którymi krew płynie z serca do tkanek. Tętnice mają grube ściany, gdyż krew płynie w nich pod wyższym ciśnieniem.

Żyły, to naczynia, którymi krew płynie z tkanek do serca. Ze względu na niskie ciśnienie krwi panujące w żyłach ich ściany są cienkie. Obecne w większości żył zastawki uniemożliwiają cofanie się krwi.

Naczynia włosowate tworzą w narządach gęste sieci, które łączą najmniejsze tętnice z najmniejszymi żyłami. Przez ich ściany odbywa się wymiana gazów i innych substancji.

Główne naczynia krwionośne:
– serce
– tętnica ramienna
– tętnica wątrobowa wspólna
– część brzuszna aorty
– tętnica biodrowa wspólna
– tętnica udowa
– żyła szyjna wewnętrzna
– żyła główna górna
– żyły ramienne
– żyła główna dolna
– pień trzewny
– żyła biodrowa wspólna
– żyła udowa
– tętnica szyjna wspólna
– łuk aorty
– żyła płucna
– pień płucny

Grupy krwi:
U człowieka wyróżniamy takie grupy krwi jak:
a)grupa A zawierająca antygen anty-B;
b)grupa B zawierająca antygen anty-A;
c)grupa AB nie zawierająca antygenu;
d)grupa 0 zawierająca antygen anty-A i anty-B;
Oraz czynnik Rh, który może być dodatni Rh+ [występuje czynnik Rh] lub ujemny Rh- [brak czynnika Rh].
Funkcje krwi w organizmie człowieka:
*dostarczanie wszystkim komórką ciała substancje odżywcze pobrane z jelit oraz tlen pobrany z pęcherzyków płucnych;
*odprowadzanie do narządów wydalniczych dwutlenek węgla i szkodliwe produkty przemiany materii;
*rozprowadzanie sub. wytwarzanych w organizmie;
*wyrównywanie ciepłoty ciała [termoregulacji];
*utrzymywanie stałego środowiska ustroju;
*posiadanie zdolności krzepnięcia, co zapobiega przed znaczną utratą krwi;
*bierze udział w procesie obronnym i odpornościowym ustroju;

Serce człowieka, podobnie jak wszystkich ssaków, składa się z dwóch przedsionków i dwóch komór. Między przedsionkami a komorami są zastawki. Zastawki znajdują się też na granicy komór i wychodzących z nich tętnic. Serce znajduje się w worku osierdziowym. Jest bogato unaczynione poprzez własny system naczyń wieńcowych, gdyż wymaga ciągłego i obfitego dostarczania substancji odżywczych i tlenu. Wielkością i kształtem przypomina dłoń zaciśniętą w pięść. Położone jest w klatce piersiowej tuż za mostkiem. Otoczone jest mocnym, łącznotkankowym workiem zwanym osierdziem. Wewnętrzna powierzchnia osierdzia i zewnętrzna powierzchnia serca pokryte są gładką warstwą komórek nabłonkowych. Pomiędzy tymi powierzchniami znajduje się przestrzeń jamy osierdzia wypełniona płynem, który zmniejsza tarcie podczas pracy serca. Ściana serca zbudowana jest głównie z tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej serca. Czynność serca polega na rytmicznych, naprzemiennie występujących skurczach i rozkurczach. Wyspecjalizowana w układ przewodzący tkanka mięśnia sercowego, tzw. tkanka nerwowo-mięśniowa, układa się w dwa węzły: zatokowy i przedsionkowo-komorowy i odchodzące od nich włókna (ryc. 1-3). W warunkach fizjologicznych bodźce do skurczów mięśnia sercowego powstają w węźle zatokowo-przedsionkowym. Jest on głównym rozrusznikiem serca, a impulsy w nim powstałe rozchodzą się do przedsionków i następnie przez węzeł przedsionkowo-komorowy do komór, pobudzając je do skurczu. Impulsy te przewodzone są również przez inne tkanki aż na powierzchnię skóry, gdzie można je zarejestrować w postaci elektrokardiogramu. Zaburzenia w przewodzeniu bodźców w sercu mogą być przyczyną bloków przewodnictwa, natomiast nieprawidłowa czynność rozrusznika zatokowego lub wzmożona, patologiczna pobudliwość pozazatokowych ośrodków bodźcotwórczych, są przyczyną zaburzeń rytmu serca, które odczuwać można w postaci napadów kołatania, niemiarowego bicia serca, kłucia serca. Do rejestracji zaburzeń rytmu i przewodnictwa najczęściej wykorzystuje się zwykły spoczynkowy zapis EKG, rejestrację 24-godz. EKG metodą Holtera, próbę wysiłkową, zapis EKG z wnętrza serca. Pracę serca cechuje automatyzm związany z istnieniem w sercu tzw. rozruszników zbudowanych z komórek nerwowych i mięśniowych. Głównym jest węzeł zatokowo–przedsionkowy, drugim węzeł przedsionkowo–komorowy. W węzłach tych powstają rytmiczne impulsy pobudzające serce. Cykl pracy serca:
Pierwsza faza cyklu to skurcz przedsionków. Krew przepływa wtedy do komór.
Podczas drugiej fazy, czyli skurczy Komor, krew tłoczona jest do tętnic, którymi dopływa do narządów. W fazie spoczynku przedsionki i komory serca SA rozkurczone. Jednocześnie krew stopniowo wypełnia przedsionki. Aby pracować w sposób ciągły, serce również potrzebuje tlenu i substancji odżywczych. Im bije ono szybciej np. podczas wysiłku lub zdenerwowania, tym więcej potrzebuje tlenu. Odpowiednią dostawę tlenu i substancji odżywczych zapewniają sercu tętnice wieńcowe (prawa i lewa), których początek znajduje się tuż ponad zastawką aorty w jej opuszce, a następnie oplatają mięsień sercowy i dzieląc się na drobne gałązki wnikają w jego głąb, dostarczając substancji odżywczych do komórek mięśnia sercowego. Przez serce przepływają dwa prądy krwi: krążenie przez jamy serca i krążenie wieńcowe, zaopatrujące ściany serca. Krążenie wieńcowe odznacza się m.in. tym że:mięsień sercowy jest zaopatrywany przez niezwykle bogatą sieć naczyń wieńcowych, przy przeroście mięśnia sercowego sieć naczyń włosowatych nie zwiększa się i mięsień jest wówczas względnie gorzej zaopatrzony w krew, naczynia wieńcowe mają zdolność tworzenia krążenia obocznego, omijającego miejsca przewężone lub zamknięte, co w wielu wypadkach decyduje o życiu, zwłaszcza w przypadkach nagłego zamknięcia światła większej gałęzi lub pnia tętnicy wieńcowej.

Mały obieg krwi /płucny/ zaczyna się od prawej komory, skąd krew zostaje wyrzucona do tętnicy płucnej. Jest to krew odtlenowana. Tętnica płucna rozdziela się na dwa odgałęzienia, które wchodzą do każdego z płuc, gdzie tworzą sieć naczyń włosowatych. Po wymianie gazowej utlenowana krew wraca żyłami płucnymi do lewego przedsionka, a stamtąd do lewej komory.

Duży obieg krwi rozpoczyna się w lewej komorze, skąd krew wpływa do aorty rozgałęziającej się następnie na coraz mniejsze tętnice. W tkankach tworzy się sieć naczyń włosowatych, gdzie zachodzi wymiana gazowa między krwią a komórkami. Krew po oddaniu tlenu i pobraniu dwutlenku węgla wraca żyłami do serca. Do przedsionka prawego wpływa z żyły głównej.

Zadania i funkcjonowanie układu chłonnego
* odpornościowa – w węzłach limfatycznych powstają niektóre białe ciałka krwi
* neutralizującą – zwalczanie ciał oraz substancji obcych i szkodliwych dla organizmu.
* odprowadzającą- odprowadzenie limfy z powrotem do krwi
Krążąca po organizmie limfa zbiera substancje toksyczne i odprowadza je do węzłów chłonnych, skąd są transportowane do nerek i usuwane z organizmu. To, czy układ limfatyczny dobrze funkcjonuje, zależy w dużej mierze od sprawności i elastyczności tkanki łącznej. Jeśli jest zbyt miękka i przepuszczalna, toksyny, zamiast wędrować do węzłów chłonnych, wnikają w inne tkanki np. gromadzą się w komórkach tłuszczowych. Tak więc sprawny układ limfatyczny pomaga w usuwaniu toksyn z komórek tłuszczowych, a więc pośrednio zapobiega powiększaniu się cellulitu.
Rozpoczynają go zbierające płyn tkankowy włosowate naczynia limfatyczne. Łączą się one w coraz większe naczynia chłonne, przechodzące następnie w główny przewód piersiowy, łączący się z kolei z układem krwionośnym. Dzięki temu limfa dostaje się do układu krwionośnego i dochodzi do ciągłej wymiany substancji między nią a krwią. Do układu limfatycznego zalicza się też węzły chłonne, np. w pachwinach kończyn. Funkcje układu limfatycznego związane są m.in. z wytwarzaniem tzw. przeciwciał, które łącząc się np. z bakteriami, ułatwiają ich niszczenie przez krwinki białe

Żylaki to poważny kłopot dla przedstawicielek płci pięknej

Posted on

Żylaki to takie pogrubione, poskrecane oraz zmienione chorobowo odcinki żył. Pośród rodzajów dolegliwości wyrożnia się żylaki kończyn dolnych oraz górnych, żylaki powrózka nasiennego, przełyku oraz hemoroidy. Dolegliwość żylaków nog to także ważny klopot, nie jedynie kosmetyczny, ale oraz związany ze zdrowiem.Duża liczba pacjentow uskarża się na żylaki – na ogół są to także panie niż faceci. Żylaki kończyn dolnych zaliczają się do najliczniej pojawiających się schorzeń, czestość pojawiania się schorzenia zwiększa się z czasem. Żylakami nazywamy trwałe rozszerzanie naczyń żylnych na powierzchni.

Ujawnienie się schorzenia żylaków może być dowodem pojawienia się tak zwanej dlugotrwalej niedoskonałości oraz dolegliwości żył. Podstawową funkcją żył może być odprowadzanie krwi do serca. Większe żyły posiadają zastawki, które kierują prąd krwi we właściwą strone oraz zapobiegają jej cofaniu się.

Niepokojace powinien być też też dotkliwy ból w nogach, kiedy bardzo długo stoisz albo siedzisz w tej samej pozycji. Skoro spotykasz sie z takimi objawami, nie zwlekaj z wizyta u lekarza. W leczeniu żylaków pomocne są Diohespan Max, DIH i Diosminex.

W sytuacji, kiedy jedna albo parę zastawek ulega uszkodzeniu, ludzka krew gromadzi sie w żyle pod zwiększonym ciśnieniem, doprowadzając do jej nadmiernego poszerzenia, wydłużenia oraz poskręcania. Zastój krwi powoduje bol, uczucie zmęczenia nog oraz obrzęki. Czasem pojawia sie uczucie pieczenia, swędzenia, bolesnych kurczów mieśni oraz ciężkości nog. Żylaki są schorzeniem naczyniowym wymagającym leczenia właściwego ze wskazań medycznych. Wadliwa praca zastawek żylnych czyli odpowiadajacych za to, by ludzka krew nie płynęła „pod prąd” prowadzi do zalegania krwi w nogach, a z czasem do poszerzenia żył powierzchownych. Ludzka krew krąży w żyłach, przedostając się z różnorodnych rejonów naszego ciała do serca oraz pluc. Płynąc do góry musi pokonać siłę grawitacji, ułatwiają jej to także mięśnie, które uciskajac żyły wypychają ją ku górze, a specjalne zastawki zapobiegają cofaniu sie krwi. Żylaki spowodowane sa nieprawidlowym funkcjonowaniem zastawek. Wówczas ludzka krew zamiast płynąć do serca oraz pluc, gromadzi sie w naczyniach, znajdujących sie w najniższych partiach ciała, czyli w nogach. Znamy czynniki, które predysponują do wystąpienia żylaków: wiek, płeć żeńska, ciaże (zwlaszcza liczne), stojacy albo siedzacy charakter pracy oraz otylość. Do owych czynników dochodzą mniej pewne, jak np. płaskostopie, stosowanie doustnych środkow antykoncepcyjnych, czy może również np. wysoki wzrost. Z żylakami często żyjemy dużo lat oraz nic się poważnego nie dzieje. Pomijając fakt, że kiedy mamy żylaki, powinniśmy zawczasu je wyleczyć, ale skoro nie dokuczają nam dolegliwości, raczej nie biegniemy do lekarza. Jednakże bywają sytuacje, kiedy wizyta u specjalisty może być jak najbardziej wskazana Żylaki powinny być też wtórne. To także znaczy, że powinny wystąpić jako następstwo przebytej zakrzepicy żyl głębokich (wtedy stanowią krążenie oboczne oraz mają istotne znaczenie w odplywie krwi z kończyny) albo we wrodzonych zespołach niewydolności spowodowanej anomaliami rozwojowymi układu naczyniowego kończyny. W poczatkowym etapie choroby, gdy żylaki nie są widoczne, uwagę może zwrócić uczucie ciężkości nóg (zwłaszcza w godzinach wieczornych). Pojawić się powinny tzw. pajaczki oraz żyly siateczkowate. Sygnałem żylaków są często pojawiające sie obrzęki wokół kostek, w następnej kolejności też obrzęki całego podudzia. W zaawansowanej chorobie widoczne są tak zwane zmiany troficzne skóry, czyli przebarwienia, wypryski, stwardnienia czy może rownież także owrzodzenia. Leczenie żylaków nie może być konieczne u każdej osoby u ktorej żylaki się pojawiły. Kliniczne leczenia właściwego żylaków może jednakże być też niezbędne , skoro żylaki powodują u pacjenta dyskomfort albo w przypadku pojawienia się powikłań. Przyczyną żylaków może być genetyczna albo nabyta niewydolność zastawek żył powierzchownych, skutkiem czego może być upośledzenie odpływu krwi, zastój żylny oraz wzrost ciśnienia hydrostatycznego w naczyniach powierzchownych, co sprawia że wiotkie ściany żył ulegają odkształceniu. środki leczenia poprawiające funkcjonowanie żył zmniejszają m.in. uczucie cieżkości, obrzęki , pieczenie czy może kurcze nocne. Stosowanie pończoch o stopniowanym, wzrastającym ku górze ucisku. Operacyjne usunięcie żylaków oraz podwiązanie niewydolnych żył zastosowane w odpowiednim momencie daje dobry oraz długotrwały efekt (także kosmetyczny). Na wczesnym etapie zabieg możliwy może być także poprzez kilkumilimetrowe nacięcia skory. Ważny może być ruch: pracujące mięśnie nog „napędzają” krążenie żylne. Cieżkie nogi to także jeden z pierwszych objawow dolegliwości żył, chociaż mało kto kojarzy to także uczucie z chorobą. Skoro więc już od rana masz zmęczone nogi, a pod koniec dnia puchną one w okolicach kostek, to także może być też objaw dolegliwości żył.

Każdy z owych środków może być pomocny, bo zawiera Diosminę. Jednakże w większości przypadków specyfik ów może być w stanie jedynie nieco złagodzić objawy żylaków. środki leczenia poprawiajace funkcjonowanie żył zmniejszaja m.in. uczucie ciężkości, obrzeki, pieczenie czy może kurcze nocne. Stosowanie pończoch o stopniowanym, wzrastającym ku gorze ucisku. Operacyjne usuniecie żylaków oraz podwiązanie niewydolnych żył zastosowane w odpowiednim momencie daje dobry oraz dlugotrwaly efekt (także kosmetyczny). Na wczesnym etapie zabieg możliwy może być także poprzez kilkumilimetrowe nacięcia skóry. Ważny może być ruch: pracujące mieśnie nóg „napędzają” krążenie żylne. Powikłania: Nasza skóra pokrywająca żylaki może pękać, co grozi owrzodzeniami. Czasami dochodzi do zapalenia żył albo zamknięcia żyły poprzez skrzep. Żylaki są trwalym poszerzeniem żył, ktore, widoczne poprzez skórę, szpecą nogi, a nieleczone albo lekceważone powinny mieć poważne konsekwencje. Powstaja głównie w wyniku nadmiernego ciśnienia krwi w żyłach, które rozpycha malo sprężyste ściany naczyń żylnych. By lepiej zrozumieć mechanizm powstawania żylaków należy się przyjrzeć bliżej systemowi krążenia naszego ciala. Dlaczego żylaki powinny być też leczone? Są różne motywacje zgłaszających się pacjentów. Cześć operacji polega na usunieciu żylaków oraz ich odgałęzień. Jednym z atrakcyjniejszych metod może być metoda Mulera polegajaca na wykonaniu 2-3-milimetrowych nacięć oraz usunięciu pojedynczych żylaków specjalnym haczykiem. Cięć takich można wykonać dużo wzdłuż danego żylaka, usuwając jego na calej długości. Skoro cięcia są wykonane zgodnie z liniami skórnymi oraz zamknięte plasterkiem SteriStripem, blizny po upływie 6 miesięcy są blisko niewidoczne. Udoskonaleniem tej metody może być operacja żylaków z zastosowaniem sondy kriochirurgicznej. Powikłania w chorobie żylakowej powinny być też poważne. Najczęściej dochodzi do owrzodzenia podudzi, powstają zbyt trudno gojące się oraz bolesne rany. Skoro nie są leczone, powinny być też przyczyna groźnych zakażeń calego organizmu. Także lekkie uderzenie w chorą żyłę grozi krwotokiem. Wraz z rozwojem dolegliwości przybywa powikłań, powinny to także być też m.in. zapalenia zakrzepowe żył powierzchniowych, zapalenia skory. Powikłania te powinny prowadzić do zakrzepicy, której skutkiem może być też inwalidztwo, a także śmierć. Krew może być stale pompowana poprzez serce. To także dzięki niemu dociera ona do wszystkich narzadów oraz najdalszych części składowej naszego ciala. Pomaga mu też fizyka oraz grawitacja, bo poprzez większość czasu więcej niż połowa naszego ciała znajduje się poniżej serca. Jednakże droga powrotna dla krwi może być więc już dużo trudniejsza. Nie dość, że musi pokonywać siłę grawitacji oraz płynąć z dołu do gory, to także wciąż jeszcze nie posiada do pomocy sprawnych pompek umieszczonych w najdalszych partiach ciała. Najogólniej metody walki z chorobą podzielić można na: leczenia właściwego zachowawcze, farmakologiczne i operacyjnie. Wybor adekwatnej metody zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania dolegliwości. Leczenia właściwego zachowawcze to także stosowanie maści oraz kremow zmniejszających obrzęki i uczucie ciężkości nóg. Pomocne bywa również noszenie specjalnych podkolanowek oraz rajstop, czeste unoszenie nog, wykonywanie masaży.  Zawsze kiedy przebywamy nadto bardzo długo w jednej pozycji moga być problemy, zwłaszcza stojącej albo siedzącej bez poruszania nogami. Zdarza się to także praktycznie każdemu, przy wielu okazjach – w pracy, w podróży. Też nadmierne rozszerzenie żył wskutek ich przegrzania, może powodować miejscowy zastój krwi. Dla osob z dziedzicznymi sklonnościami albo z grupy ryzyka, może to także niestety skutkować rozwojem żylakow. Najpopularniejsze sposoby walki z choroba to także obliteracja zwana również skleroterapią polegająca na wstrzyknięciu do światła żylaków środka chemicznego powodujacego ich zrośniecie oraz przekształcenie, a następnie calkowite wchłonięcie. Oblitercaja może być też również z powodzeniem stosowana do usuwania tzw. pajączków. Wówczas środek wstrzykiwany może być do mikrożyłek, albo naświetla się jej promieniami lasera powodującymi ich zamykanie oraz niszczenie. Zastosowanie tego sposobu leczenia wlaściwego nie może być możliwe, skoro zastawka u ujścia żyły pachwinowej może być niewydolna, żylaki duże oraz napięte a ludzka krew napływajaca do nich pod dużym ciśnieniem. Popularny może być kriostripping, metoda polegająca na zamrażaniu żył powierzchniowych. W przypadku drobnych żylaków powierzchownych zastosować można leczenia wlaściwego promieniami lasera. Czasami wykorzystywany może być stripping, stosowany może być w wypadku niewydolności zastawek i naczyń przeszywajacych. Zabieg polega na usunięciu chorych żył. Laserowe operacje żylakow zastępują bolesny zabieg chirurgiczny polegający na wyrwaniu żyły odpiszczelowej tzw. stripping. Metoda laserowa może być też stosowana w każdym stopniu niewydolności żylnej. Czasami przeciwwskazaniem do wykonania tego zabiegu są zaburzenia krzepniecia. Zabieg taki może być też wykonywany w każdym wieku oraz w każdym stopniu niewydolności żylnej. W prawidłowych warunkach ludzka krew z nóg odpływa głównie żyłami głębokimi. Skoro jednakże ów odpływ zostanie zaburzony np. w wyniku zatkania żył, ludzka krew kieruje się do mniejszych żył powierzchownych. Normalnie odprowadzają one jedynie 10% krwi, zatem skoro przeplyw zostanie zwiększony, może to także prowadzić do nadmiernego poszerzenia się owych żył. Tak powstają żylaki wtórne. Do zatkania żył głębokich może dojść, oraz może być to także najczęstsza przyczyna, w wyniku zakrzepicy żył. Żyły powinny być też całkowicie niedrożne albo zwężone – w każdym wypadku większa ilość krwi może być odprowadzana żyłami powierzchownymi. Skoro zauważyłaś u siebie pierwsze oznaki dolegliwości żylakowej, albo kiedy jesteś w grupie ryzyka, powinnaś zgłosić się do chirurga naczyniowego albo flebologa (specjalista od żylakow). Lekarz oceni, czy może zmiany są początkiem choroby, czy może również może być to także niegroźne rozszerzenie naczynek. Może skierować cię na badania dopplerowskie, które umożliwiają kontrolowanie przepływu krwi w naczyniach krwionośnych. Leczenie żylaków powinno być też przeprowadzane na podstawie zaleceń lekarza specjalisty. Należy unikać rozpoczynania leczenia właściwego na własną rękę, na podstawie jedynie ogólnie dostępnych informacji z różnych, czesto niesprawdzonych źródel . Jedynie fachowy lekarz może być w stanie właściwie zdiagnozować kłopot oraz zaproponować najodpowiedniejsze metody leczenia wlaściwego żylaków dla danego pacjenta.

Centrum Cardio to preparat złożony z wieloma witaminami od B do E i sterolami roślinnymi

Posted on

Zestaw Centrum to pierwsze witaminy z dodatkiem 1000mg steroli roślinnych. Oczywiście poza tym składnikiem to pełny zestaw witamin od B do E. Centrum Cardio to dobry sposób na kontrolę tak zwanego złego cholesterolu we krwi i możliwość jego obniżenia.

UWAGA: Centrum Cardio kupisz w dobrej cenie w aptece internetowej.

Sterole roślinne zmniejszają wchłanianie cholesterolu we krwi i tym samym wpływają na poziom cholesterolu ogólnego oraz frakcji LDL. Witaminy C, E oraz witamina B12 wpływają korzystnie na naczynia krwionośne. Wapń, witamina B1 i 400µg kwasu foliowego wspiera Twoje serce. Kompletny zestaw witamin i mikroelementów by dodawać energii, zwiększać przemianę materii i wspomagać układ odpornościowy. Sterole są składnikiem wszystkich organizmów żywych, z kolei fitosterole są to sterole występujące w komórkach roślin. Najbogatszym naturalnym źródłem fitosteroli są nierafinowane oleje roślinne, największe ilości tych związków występują w oleju z otrąb ryżowych, oleju kukurydzianym, oleju sezamowym (1050-850 mg/100g). Przeciętne spożycie fitosteroli na dobę waha się między 100 a 300 mg. W badaniach nad fitosterolami ustalono, że ich dobowa dawka, zapewniająca działanie obniżające poziom cholesterolu, wynosi 2 g. Oznacza to, że w zwykłej diecie jest ich ok. 10-krotnie za mało, aby można było zaobserwować ich korzystny wpływ. Wykazano, że margaryna Flora pro.activ zawierająca sterole roślinne częściowo blokuje przyswajanie cholesterolu przez jelito do krwiobiegu. Używając 25 g margaryny ze sterolami roślinnymi dziennie (np. na trzech, czterech kromkach chleba lub tostach) można obniżyć poziom szkodliwego cholesterolu (LDL) o 10-15% w ciągu tylko trzech tygodni w ramach zdrowej diety i zdrowego stylu życia.

Jak wiadomo zdolność obniżenia cholesterolu we krwi przez fitosterole związana jest głównie z hamowaniem jego wchłaniania w przewodzie pokarmowym. Dzięki strukturalnemu podobieństwu fitosterole zajmują miejsce cholesterolu pokarmowego oraz endogennego. W celu obniżenia podwyższonego poziomu cholesterolu zaleca się dostarczenie dziennie około 2g fitosteroli, ponieważ taka ilość pozwala na uzyskanie maksymalnej efektywności steroli roślinnych, roślinnych kolei dalsze zwiększenie dawki nie wykazuje lepszego działania. Istotny jest fakt, że takich ilości steroli roślinnych nie można dostarczyć w samej diecie, dlatego konieczne jest użycie produktów, które są wzbogacone w te związki, np. margaryna, jogurt. W Europie przeciętne spożycie margaryny wynosi 25 g dziennie, dlatego też produkty te są tak przygotowane, aby w dziennej porcji dostarczały około 2 g fitosteroli. Sterole występujące w roślinach nazywane są fitosterolami. Ta grupa też nie jest jednorodna – znajdują się w niej sterole, czyli związki nienasycone (zwierają podwójne wiązania) i stanole, które nie zwierają wiązań podwójnych, są więc nasycone. Cholesterol, aby był wchłonięty z jelita, musi zostać włączony do struktur zwanych micelami. Fitosterole wypierają go z miceli, a cholesterol, zamiast zostać wchłonięty ze światła jelita, jest wydalany z resztkami pokarmowymi.

Stosowanie Centrum Cardio : Dla uzyskania efektu należy przyjmować 2 tabletki dziennie, przed głównym posiłkiem.

DOPPELHERZ AKTIV pomoże ci zadbać o zdrowe serce

Posted on

Serce (łac. cor, gr. kardia) – centralny narząd układu krwionośnego człowieka. DOPPELHERZ AKTIV pomoże ci zadbać o zdrowe serce. Specyfik ten zawiera m.in. olej z łososia, ale także solidną dawkę (choć nie leczniczą) witaminy E.

Jak wiadomo serce ma kształt stożka i składa się z następujących warstw: od wewnątrz jest wysłane wsierdziem, dalej znajduje się warstwa mięśnia sercowego oraz tkanka pokryta błoną surowiczą – nasierdziem. Na jego działanie ma wpływ wiele substancji które czasami nie mogą być syntetyzowane przez człowieka i należy je pobrać zewnętrznie.

Skład DOPPELHERZ AKTIV NA SERCE:
800mg oleju z łososia (w tym 30% kwasów tłuszczowych omega-3), 12 mg witaminy E, żelatyna, glicerol

Doppelherz na serce kupisz w aptece internetowej.

Działanie DOPPELHERZ AKTIV NA SERCE:
Kwasy tłuszczowe omega-3 odgrywają istotną rolę w prawidłowej pracy serca i układu krążenia. Zapobiegają tworzeniu się złogów cholesterolu w naczyniach krwionośnych serca i mózgu. Obniżają poziom trójglicerydów, poprawiają proporcje ”dobrego” i ”złego” cholesterolu we krwi oraz łagodnie obniżają ciśnienie krwi.
Olej z łososia dostarcza codzienną dawkę dobrych kwasów tłuszczowych EPA i DHA, Omega-3. Zalecana dzienna dawka dostarcza od 500 do 2.500 miligramów tych wartościowych kwasów tłuszczowych w zależności od wagi. Ten proces przetwarzania (konwersji) jest bardzo mało wydajny i w jego rezultacie tylko 5 – 15% kwasów tłuszczowych jest metabolizowane. Olej z łososia S.O.S. zawiera duże ilości wielonienasyconych kwasów tluszczowych takich jak Omega 3 i Omega 6, które nie są produkowane przez organizm a powinny się znajdować w zdrowej diecie. Wiele karm dla psów ma niską zawartość niezbędnych składników pokarmowych a w szczególności kwasów Omega 3 i 6.

Jak wiadomo witamina E dodaje nam energii, witalności, urody, chroni przed bezpłodnością i szkodliwym wpływem wolnych rodników, stosowana jest również jako naturalny konserwant E 306 (zapobiega jełczeniu). Witamina E jest głównym antyoksydantem który chroni komórki przed utleniaczami. Bierze udział w dostarczaniu składników odżywczych do komórek. Wzmacnia ścianę naczyń krwionośnych oraz chroni czerwone krwinki przed przedwczesnym rozpadem. Wykorzystywana jest też do leczenia męskiej bezpłodności, zaburzeń mięśniowych, miażdżycy oraz chorób serca. Dym tytoniowy sprzyja degradacji witaminy E. Zapotrzebowanie człowieka wynosi 8–13 mg na dobę.

Wskazania DOPPELHERZ AKTIV NA SERCE:
- niezbędne dla prawidłowej pracy serca i układu krążenia
- w celu obniżenia ryzyka rozwoju miażdzycy naczyń krwionośnych, w tym naczyń wieńcowych mięśnia sercowego
- w okresie rekonwalescencji
- w wieku podeszłym
- dla wzmocnienia układu odpornościowego
- w stanach stresu lub obniżonego nastroju
- przy diecie odchudzającej

Dawkowanie:
Zażywać 1 kapsułkę dziennie popijając odpowiednią ilościa wody.
Sposób użycia u starszych dzieci: 1 kapsułka co drugi dzień, chyba ze lakarz zaleci inaczej

Diohespan max na żylaki

Wiele wiadomo o żylakach i metodach ich leczenia niestety leczenie żylaków nie jest takie proste. Pomaga nieco Diosmina zawarta w leku Diohespan max.

Żylaki to między innymi damska przypadłość. Powstają najczęściej na nogach, głównie łydkach, na żyłach powierzchniowych: odpiszczelowej, biegnącej od stopy po pachwinę i odstrzałkowej – od stopy po kolano. Ich przyczyny upatruje się w długotrwałej pracy w pozycji stojącej. Pojawienie się żylaków nierozerwalnie wiąże się z ich leczeniem. Wybór odpowiedniej metody jest ustalany indywidualnie i zależy od stopnia zaawansowania choroby. Przede wszystkim należy działać możliwie jak najszybciej. Kiedy zauważymy pierwsze niepokojące objawy (np. „pajączki”) trzeba skonsultować się z lekarzem. Diosmina poprawia napięcie żył, normalizuje przepuszczalność naczyń oraz działa na nie ochronnie, zapobiega powstawaniu żylaków, działa uszczelniająco na naczynka.
Wskazania:
Leczenie objawów związanych z niewydolnością krążenia żylnego kończyn dolnych m.in. uczucie ciężkości nóg, bóle nóg.
Leczenie objawowe w przypadku zaostrzenia dolegliwości związanych z żylakami odbytu.

Diohespan max to nowy standard w leczeniu żylaków nóg. Diohespan max zawiera największą na rynku dawkę mikronizowanej diosminy dostępną bez recepty – 1000 mg.

Żylaki (varixy) są to żyły ze skłonnością do rozszerzania się – najczęściej na dolnych kończynach. Żyły te są często pogrubione, niebieskie. Występują w powierzchniowym lub głębokim układzie żylnym. Badania kliniczne potwierdziły, że 1000 mg diosminy zapewnia optymalny efekt terapeutyczny. Co ważne, diohespan max wcale nie kosztuje więcej, niż inne produkty z mniejszymi dawkami. Leki poprawiające funkcjonowanie żył zmniejszają m.in. uczucie ciężkości, obrzęki, pieczenie czy kurcze nocne. Stosowanie pończoch o stopniowanym, wzrastającym ku górze ucisku. Operacyjne usunięcie żylaków i podwiązanie niewydolnych żył zastosowane w odpowiednim momencie daje dobry i długotrwały efekt (także kosmetyczny). Na wczesnym etapie zabieg możliwy jest nawet przez kilkumilimetrowe nacięcia skóry. Ważny jest ruch: pracujące mięśnie nóg „napędzają” krążenie żylne.

diohespan max kupisz w najlepszych atekach a w dobrej cenie w aptece internetowej

Najskuteczniejszą metodą pozbycia się tych zmian są zapewne operacje, jednak decyzję o ich rodzaju podejmuje chirurg. Wiele kobiet decyduje się na operację żylaków głównie z powodów estetycznych. Nie wszystkie jednak żylaki kwalifikują się do chirurgicznej ingerencji. Wskazaniem są krwawienia z żylaków i zakrzepowe zapalenie żył.
Zabieg usunięcia żylaków nie jest wskazany u kobiet w ciąży oraz chorych na nowotwór, cukrzycę, miezdżycę i niewydolność układu krążenia. Na zabieg w państwowym szpitalu czeka się nawet do dwóch lat. Prywatne gabinety nie wymagają skierowań, ale za taką operację trzeba słono zapłacić: w zależności od rodzaju zabiegu od 100 do 2000 zł. Przed operacją usunięcia żylaków pacjent przechodzi badanie krwi – głównie jej krzepliwości. Zalecane jest też profilaktyczne szczepienie przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Następnie pacjent jest badany za pomocą ultradźwięków. Najtańszym z zabiegów jest obliteracja. Tym sposobem można usunąć tylko niewielkie żylaki i pajączki, czyli popękane naczynka krwionośne. Usuwa się je poprzez wstrzykiwanie leków do chorej żyły, które powodują zrośnięcie się jej ścian.Zabieg należy powtórzyć kilkakrotnie, co kilka tygodni. Minusem tego zabiegu są przebarwienia na skórze, które u 15% pacjentów pojawiają się w miejscu wstrzykiwania lekarstwa. Najczęściej stosowanym zabiegiem jest tzw. Metoda Varady’ego, polegająca na kilkumilimetrowych nacięciach skóry i wyjęciu żylaków wraz z niewydolnymi fragmentami żył. Do zabiegu stosuje się tylko miejscowe znieczulenie. Nacięcia nie wymagają szwów, wystarczy zakleić je specjalnym plastrem. Tuż po zabiegu pacjent wraca do domu. Plaster zdejmuje się po 10 dniach. Na skórze nie powinno być żadnego śladu. Metodą Varady’ego można usunąć każdy żylak. Najdroższą, ale najbardziej skuteczną metodą jest stripping, zwany inaczej operacją Babcocka. Polega on na usunięciu żyły od kostki do pachwiny. Przez nacięcia od 2 do 8 cm wprowadzany jest stripper – instrument do wyjmowania żyły. Zabieg wykonuje się przy znieczuleniu ogólnym lub zewnątrzoponowym.

Trwa około godziny. W czasie operacji zdarzają się uszkodzenia nerwów czuciowych skóry. Jeśli pojawią się krwiaki, niezbędna jest hospitalizacja i rekonwalescencja. Po tym zabiegu raczej nie ma nawrotów choroby, operacja pozostawia jednak widoczne blizny. Znana jest również metoda kriostrippingu, polegająca na usuwaniu żył i żylaków za pomocą zamrażania. Przez nacięcia wprowadzana jest ochłodzona do -80 stopni Celsjusza sonda. Żyła i żylaki przylepiają się do sondy i wraz z nią zostają wyciągnięte. Zabieg wykonuje się przy ogólnym znieczuleniu. Po tej metodzie rzadziej pojawiają się krwiaki, jest ona mniej inwazyjna, niż stripping. Rekonwalescencja trwa krótko. Kriostripping zostawia jednak nieestetyczny ślad w miejscu wkładania sondy.

Ascofer jest preparatem uzupełniającym żelazo w organizmie

Żelazo stanowi podstawę hemoglobiny i mioglobiny oraz wielu enzymów żelazoporfirynowych, związanych z oddychaniem wewnątrzkomórkowym. Część żelaza jest bezpośrednio wykorzystywana przez komórki układu erytroblastycznego do produkcji hemoglobiny, pozostałość gromadzi się w postaci ferrytyny, głównie w wątrobie i śledzionie oraz innych narządach. ASCOFER zawiera 200 mg glukonianu żelaza (II), co odpowiada 24 mg Fe (II), oraz 20 mg kwasu askorbowego. Najważniejszą funkcją żelaza w naszym organizmie jest produkcja hemoglobiny. Żelazo wpływa na proces wzrostu, zwiększa odporność organizmu, zapobiega zmęczeniu. Niedobory żelaza są najczęściej spowodowane niewłaściwą dietą, zawierającą zbyt małe ilości tego składnika mineralnego.

Surowiczym białkiem nośnikowym żelaza jest transferyna. Żelazo zmagazynowane w organizmie pozostaje w dynamicznej równowadze z tym, które znajduje się we krwi. Żelazo zapasowe może też występować w połączeniu z hemosyderyną, która jednak w przeciwieństwie do ferrytyny cechuje się małą zdolnością do oddawania pierwiastka do tkanek i małą rozpuszczalnością. Przewlekłe zatrucie żelazem wiąże się z hemosyderozą. Podawane doustnie żelazo dość szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i przenika do szpiku. Jego nadmiar jest usuwany z osocza do magazynów tkankowych. Żelazo dzieli się na hemowe, którego źródłem są głównie produkty pochodzenia zwierzęcego oraz niehemowe – zawarte głównie w produktach roślinnych. Żelazo hemowe przyswaja się w około 20%, natomiast znacznie gorzej wchłaniane jest niehemowe (tylko w 5%). Zaznaczyć należy, że w codziennym jadłospisie powinno się znaleźć żelazo z obu źródeł.  Dlatego Ascofer może być cennym źródłem żelaza w organizmie.

Ascofer kupisz w aptece internetowej

Wskazania: Niedokrwistości z niedoboru żelaza (pierwotne, niedobarwliwe), niedokrwistość pokrwotoczna, utajony niedobór żelaza (u kobiet w wieku rozrodczym, dzieci i młodzieży w okresie intensywnego wzrostu, osób w podeszłym wieku), zwiększone zapotrzebowanie organizmu na żelazo (ciąża, laktacja, dawcy krwi).

Przeciwwskazania: Niedokrwistość hemolityczna i aplastyczna, hemochromatoza, niedokrwistość syderoachrestyczna, uchyłkowatość jelit, choroby rozrostowe, marskość wątroby.

Działanie niepożądane: Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, biegunka, zaparcia).

Interakcje:
Związki żelaza hamują wchłanianie tetracyklin i fluorochinolonów. Leki zobojętniające sok żołądkowy (związki glinu i magnezu), fosforany, neomycyna i cholestyramina zmniejszają wchłanianie żelaza, natomiast kwas askorbowy (witamina C) – ułatwia.

Dawkowanie: Doustnie 3 razy dziennie po 2-3 drażetki między posiłkami, dzieciom podaje się zwykle połowę dawki.

Uwagi: Preparat powoduje czarne zabarwienie stolca. Zaleca się kontrolę stężenia hemoglobiny i żelaza we krwi co 3-4 tygodnie. Po uzyskaniu poprawy preparat należy przyjmować jeszcze przez 1-3 miesiące w celu uzupełnienia zapasów żelaza w organizmie.

nnymi przyczynami mogą być obfite krwawienia (miesiączka, z przewodu pokarmowego), nieodpowiednie wchłanianie z przewodu pokarmowego. Specyficznym okresem w życiu kobiety jest ciąża, okres karmienia piersią, kiedy zwiększa się zapotrzebowanie na żelazo i niedobory występują bardzo często.

Bardzo często niedokrwistość dotyczy kobiet, które stosują diety odchudzające o niedoborowym poziomie żelaza i innych składników odżywczych odgrywających ogromną rolę w procesach krwiotwórczych (kwas foliowy, witamina B12, kobalt, miedź).

Objawy niedoboru:

Do objawów sugerujących niedobory żelaza należą między innymi:

• zwiększona odporność na przeziębienia i infekcje,
• obniżenie koncentracji i sprawności umysłowej,
• zły nastrój,
• spadek sprawności fizycznej
• bladość skóry,
• wypadanie włosów,
• łamliwość paznokci,
• zaburzenia pracy rytmu serca.
• osłabienie,
• apatia,
• owrzodzenie języka, jamy ustnej,
• siniaki,
• krwawienia z nosa,

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Join 2 758 other followers