RSS Feed

Cewka moczowa i pęcherz moczowy – budowa, cechy i choroby

Posted on

Cewka moczowa to inaczej końcowa część układu moczowego wyprowadzająca mocz na zewnątrz. Jest to przewód rozpoczynający się na dnie pęcherza moczowego ujściem wewnętrznym cewki, a kończący ujściem zewnętrznym u mężczyzn na końcu żołędzi prącia, u kobiet na brodawce cewkowej położonej w przedsionku pochwy. Pęcherz moczowy to worek mięśniowo-nabłonkowy pełniący funkcję zbiornika moczu spływającego z nerek poprzez dwa moczowody. Po nagromadzeniu określonej ilości (objętość fizjologiczna wynosi ok. 250-300 cm3) mocz zostaje wydalony na zewnątrz poprzez cewkę moczową w trakcie oddawania moczu.

Funkcja pęcherza moczowego, pozornie prosta, jest bardzo skomplikowana, ponieważ – ze względu na regularne oddawanie moczu – niezbędne jest poprawne anatomiczne funkcjonowanie różnych elementów neuromięśniowych oraz doskonała kontrola i skoordynowanie przez ośrodki nerwowe wielu odruchów. Zwykły cykl oddawania moczu jest regulowany przez układ nerwowy współczulny, przywspółczulny i somatyczny.
Cewka moczowa, która jest ważnym ogniwem układu, jest zagrożona przede wszystkim dwoma infekcjami: bakteryjnym zakażeniem układu moczowego oraz nierzeżączkowym zapaleniem cewki. Cewka moczowa, przewód odprowadzający mocz z pęcherza moczowego na zewnątrz. U kobiety długości od 4 do 5 cm, uchodzi do przedsionka pochwy (zatoki moczowo-płciowej). U mężczyzny jest znacznie dłuższa. W stanie niepobudzenia prącia, w którym przebiega, długość jej wynosi ok. 18 cm. Rozpoczyna się ujściem wewnętrznym w dnie pęcherza, tak samo jak u kobiety, następnie przechodzi przez gruczoł sterczowy, gdzie uchodzą do niej drogi płciowe i od tego miejsca jest przewodem moczowym i płciowym. Następnie po przejściu przez przeponę moczowo-płciową wchodzi w skład prącia, przebiegając w ciele jamistym (gąbczastym). Ujście zewnętrzne cewki znajduje się na żołędzi prącia. Cewka moczowa – (męska i żeńska) przy przejściu przez przeponę moczowo-płciową ma zwieracz prążkowany.
Pierwsza przypadłość – zakażenie układu moczowego – jest pojęciem bardzo szerokim. Określa się tak stany zakażenia tego układu nie lokalizując, gdzie nastąpiły, a dotyczą całego zespołu organów – także cewki. Obraz kliniczny tych wszystkich przypadków też jest szeroki: od zakażeń dolnego odcinka dróg moczowych, przebiegających łagodnie, wręcz bezobjawowo, po ciężkie zajęcie miąższu nerkowego. Przebieg choroby zależy od rodzaju zakażenia oraz mechanizmów obronnych ustroju, które u jednego działają silniej u drugiego słabiej.
Największa liczba zachorowań przypada na okres noworodkowy i niemowlęcy. Częściej chorują dziewczynki, czemu sprzyja krótka cewka moczowa, przez którą wnikają bakterie. U młodszych dzieci choroba może rozwijać się bezobjawowo albo te objawy są nietypowe. W pierwszej fazie mogą się jedynie pojawić bakterie w moczu. Dopiero potem mogą zaniepokoić stany podgorączkowe, wymioty, biegunka, gorszy apetyt, ale nadal nie są to objawy wskazujące jednoznacznie na przyczynę dolegliwości ulokowaną w układzie moczowym. Dopiero kiedy zmiany w moczu – jego ilości i wyglądzie – stają się widoczne, a dziecko skarży się na ból i parcie na pęcherz, obraz staje się jaśniejszy. W ostrym przebiegu choroby potwierdzenie rozpoznania opiera się na wynikach badań laboratoryjnych (badanie ogólne moczu oraz bakteriologiczne, czyli tzw. posiew) a także USG jamy brzusznej ze szczególnym uwzględnieniem nerek i dróg moczowych.

Przyczyną zła są w większości bakterie wchodzące w skład prawidłowej flory jelitowej człowieka. Za 75-80 procent wszystkich zakażeń odpowiada pałeczka okrężnicy (E.coli). W pozostałych przypadkach winę ponoszą bakterie gramm-ujemne: Proteus, Klebsiella, Enterobacter, Pseudomonas. Wśród bakterii gramm-dodatnich przyczyną zakażeń bywa najczęściej paciorkowiec kałowy (Enterococcus)i gronkowiec biały (Staphylococcus albus). Zakażenia grzybicze w ostatnim czasie, z racji powszechnego stosowania antybiotyków, zdarzają się coraz częściej.
Wśród zakażeń bakteryjnych coraz częściej obecnie spotyka się przypadki zapalenia nierzeżączkowego cewki moczowej u mężczyzn i kobiet w okresie aktywności płciowej, spowodowane chlamydiami. Rzadziej jest ono wynikiem zstępującego zakażenia bakteryjnego lub toksycznego działania szkodliwych substancji wydalanych wraz z moczem.

Z punktu widzenia klinicznego może to być:
• zapalenie ostre,
• zapalenie przewlekłe.

Objawy
Zazwyczaj występuje bolesne, częste parcie na mocz, połączone każdorazowo z oddawaniem niewielkiej ilości moczu. Zapaleniu może towarzyszyć gorączka. Podczas oglądania gołym okiem mocz może nie wykazywać zmian.

Niekiedy jednak, zwłaszcza przy krwotocznym zapaleniu pęcherza moczowego, mocz może wyglądać jak popłuczyny mięsne.

Badaniem laboratoryjnym moczu stwierdza się w nim niewielkie ilości białka oraz dość liczne krwinki białe, mniej liczne krwinki czerwone oraz złuszczone komórki nabłonka i bakterie.

Podkreślić należy, że niezmiernie ważne jest skuteczne likwidowanie wszelkich stanów zapalnych dolnego odcinka dróg moczowych i niedopuszczenie do trwałego w nich zapalenia w postaci utajonej, bezobjawowej, przewlekłej. Nie dając początkowo żadnych objawów klinicznych proces zapalny może skrycie szerzyć się wstępująco przez moczowody na miedniczki nerkowe i odmiedniczkowo na nerki, a następnie zamanifestować się poważniejszym zaostrzeniem i niewydolnością nerek w niepożądanych okresach (np. u kobiet ciężarnych) lub być źródłem opornego na leczenie septycznego zakażenia ogólnoustrojowego, czyli posocznicy, albo doprowadzić nawet do mocznicy.
Na zakażenie układu moczowego częściej narażone są kobiety. Powodem zakażenia nie są wyłącznie bakterie wnikające z zewnątrz. Ma na to wpływ zaleganie moczu w pęcherzu w wyniku jego niecałkowitego opróżniania, stany zapalne cewki moczowej, wrodzony defekt błony śluzowej pęcherza upośledzający jego działanie ochronne, odpływy wsteczne moczu wywołane wadami wrodzonymi.
Leczenie jest uzależnione od stopnia zakażenia, jego umiejscowienia oraz bakterii, które go wywołały i wielu innych czynników, które lekarz musi brać pod uwagę. Leczenie zakażeń układu moczowego jest długotrwałe. W tym czasie mocz bada się kilkakrotnie, aby nabrać pewności, że zagrożenie minęło. Przerwanie leczenia grozi nawrotem choroby. Poza lekami zaleca się w trakcie kuracji umiarkowanie aktywny tryb życia i ochronę przed oziębieniem.

Aby zapobiegać chorobom układu moczowego wystarczy przestrzegać prostych zasad:
– przestrzeganie zasad higieny osobistej;
– nieprzetrzymywanie moczu;
– regularne wypróżnianie pęcherza;
– niedoprowadzenie do stanów chorobowych.
U mężczyzn nieleczone zakażenie pęcherza moczowego może doprowadzić do zapalenia najądrza, zwężenia cewki moczowej a u kobiet do rozwoju zapalenia gruczołu Bartholiniego, zapalenia jajowodów i jajników. U obu płci może dojść do niepłodności, zapalenia stawów lub zespołu Reitera (zapalenie cewki moczowej, zapalenie stawów i zapalenie spojówek lub błony naczyniowej oka). Coraz częściej dochodzi do zapalenia gałki ocznej u noworodków urodzonych przez kobiety z zakażeniem chlamydiowym kanału szyjki macicy. Nierzeżączkowemu zakażeniu cewki moczowej można zapobiec poprzez
• utrzymywanie abstynencji seksualnej
• pozostawanie w związku z jedną, niezarażoną osobą
• unikanie przypadkowych stosunków seksualnych
• używanie prezerwatyw podczas stosunków.
Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej (NGU) jest jedną z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową, będącą przyczyną większości przypadków zapalenia cewki moczowej i szyjki macicy u kobiet, zapalenia cewki moczowej u mężczyzn oraz zapalenia odbytnicy i gardła u osób obojga płci. NGU najczęściej jest wywołane przez Chlamydia trachomatis, rzadziej przez Ureaplasma urealyticum czy Mycoplasma hominis. Co do epidemiologii największą liczbę chorych zaobserwowano wśród osób niezamężnych, poniżej 25 roku życia, które utrzymywały stosunki seksualne z dwiema, lub więcej osobami w ciągu ostatniego roku bez stosowania mechanicznych środków antykoncepcyjnych. Do zakażenia dochodzi podczas kontaktu z błonami śluzowymi zakażonej osoby. U około 75% kobiet oraz 50% mężczyzn przebieg choroby jest bezobjawowy. Z tego powodu wiele z osób nie jest leczona, a tym samym rozprzestrzenia chorobę na dalsze osoby. U mężczyzn objawy zapalenia cewki moczowej zazwyczaj pojawiają się w 7-28 dni po stosunku z chorą osobą i objawiają się uczuciem pieczenia, dyskomfortu oraz wyciekiem ropno-śluzowej wydzieliny z cewki moczowej. Powyższe objawy najbardziej nasilone są rano, kiedy to może dojść do sklejenia brzegów cewki moczowej przez zeschniętą wydzielinę, czemu towarzyszy zaczerwienienie tej okolicy. Na bieliźnie można zauważyć ślady po zaschniętej wydzielinie. W sporadycznych przypadkach przebieg choroby może być ostry, z bólami przy oddawaniu moczu oraz częstomoczem i dużą ilością ropnej wydzieliny. U kobiet do najczęściej zgłaszanych objawów należą upławy, pieczenie podczas oddawania moczu, częste oddawanie moczu oraz niekiedy bóle w podbrzuszu oraz podczas stosunku. Przy zapaleniu szyjki macicy charakterystyczna jest żółtawa, śluzowo-ropna wydzielina.
Stany chorobowe, w których występuje zaleganie moczu w pęcherzu (np. przerost gruczołu krokowego, zwężenie cewki moczowej, porażenne zwiotczenie warstwy mięśniowej pęcherza), sprzyjają jego zapaleniu. Wszelkie manipulacje w cewce moczowej (np. masturbacja) lub celowe zabiegi (np. cewnikowanie pęcherza) oraz brak higieny osobistej w okolicy zewnętrznego ujścia cewki moczowej mogą także powodować zakażenie wstępujące cewki moczowej i pęcherza moczowego. Postacie przewlekłe są najczęściej zejściem ostrego stanu zapalnego.

Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu opisanego zespołu objawów i dolegliwości ze współistniejącymi zmianami zapalnymi w moczu oraz znamiennej bakteriurii w moczu.

Leczenie zakaźnych zapaleń pęcherza moczowego polega na:
• stosowaniu środków bakteriobójczych dezynfekujących drogi moczowe i moczopędnych, których dawkowanie i czas stosowania ustala lekarz,
• stosowaniu ciepłych nasiadówek bezpośrednio przed snem,
• noszeniu ciepłej bielizny.

Potwierdzenie rozpoznania opiera się na badaniu bakteriologicznym rozmazu wydzieliny z cewki moczowej. Obecnie często wykonuje się testy wykrywające obecność Chlamydii, które przeprowadza się po pobraniu wymazów z cewki moczowej lub szyjki macicy. Badanie to ma na celu również wykluczenia zakażenia rzeżączką.

Aby uniknąć powikłań, które wynikają z zakażenia chlamydiami, w tym niepłodności czy ciąży pozamacicznej, kobiety aktywne seksualnie, które mogą ulec zakażeniu powinny poddawać się badaniu razem z testem na Chlamydie przynajmniej raz na rok.
W celu zapobiegnięcia zakażeniom oczu u noworodków, należy przeprowadzać badania w kierunku chlamydii jeszcze w czasie ciąży.
Wszystkie osoby, zarówno kobiety jak i mężczyźni, powinni przechodzić rutynowe badania kontrolne corocznie, nawet, jeśli nie mają oni żadnych objawów chorób przenoszonych drogą płciową. Kobiety powinny mieć przeprowadzane badania kontrolne w kierunku Chlamydii w przypadku, gdy:
• są aktywne seksualnie w wieku poniżej 20 roku życia
• są aktywne seksualnie i mają zwiększone ryzyko zakażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową (wielu partnerów seksualnych, stosunki płciowe z mężczyznami, którzy nie używają prezerwatyw).

Nierzeżączkowe zakażenia cewki moczowej mogą być skutecznie leczone przez 7-10dni antybiotykami, różnymi w zależności od rodzaju drobnosutroju. U osób, u których następuje nawrót choroby wymagają dłuższego podawania leków. Zawsze leczeniu powinien zostać również poddany seksualny partner, dzięki czemu ograniczy się ewentualnemu ponownemu zakażeniu. W ciężkich przypadkach, może być konieczne podanie antybiotyków dożylnie. Pełna kuracja antybiotykowa pozwala wyleczyć nierzeżączkowe zakażenie cewki moczowej, a także zapobiec jego powikłaniom.

Tak jak w przypadku wszystkich chorób, tak i przy zapaleniu cewki moczowej najważniejsza jest profilaktyka. Dzięki zapobieganiu można uniknąć nie tylko dyskomfortu związanego z chorobą, ale także wielu groźnych powikłań.
Kształt i rozmiary pęcherza różnią się w zależności od stopnia jego napełnienia. Ściany pęcherza moczowego mocno się rozciągają i w stanach patologicznych, jak przerost gruczołu krokowego lub niedrożność cewki moczowej, pęcherz może pomieścić do 2-3 l moczu. Pusty pęcherz moczowy jest całkowicie schowany w miedniczce za spojeniem łonowym u kobiet przed macicą, a u mężczyzn przed odbytnicą. Przy pustym pęcherzu zagłębienie jest zredukowane do szparki; w miarę jak zbiera się mocz, ściany pęcherza rozchodzą się i rozciągają, a najbardziej rozciągliwa, tj. przednia część, podnosi się, tworząc wypukłość; pęcherz przyjmuje wówczas kształt kulisty lub – dokładniej mówiąc – owalny, wychodzi poza wyższą krawędź spojenia łonowego i przylega do przedniej ściany brzucha.

Wewnętrzna powierzchnia pęcherza, która może zostać zbadana w trakcie cystoskopii, ma kolor żółto-różowy; przy pustym pęcherzu jest ona poprzecznie bardzo pofałdowana, podczas gdy przy napełnionym jest zupełnie gładka. Na dnie pęcherza znajdują się trzy ujścia: jedno z przodu, ujście wewnętrzne cewki moczowej, oraz dwa z tyłu (lewe i prawe), ujścia moczowodów. Ujścia te tworzą rogi równoległobocznego trójkąta pęcherzowego, którego dolny wierzchołek jest połączony u mężczyzn z gruczołem krokowym, a u kobiet z pochwą.

Przy pustym pęcherzu jego ściana może mieć grubość do 1,5 cm, przy pełnym natomiast grubość redukuje się do 0,3-0,4 cm. Ściana jest zbudowana z warstwy śluzowej, warstwy podśluzówkowej, warstwy mięśniowej oraz częściowej powłoki zewnętrznej. Warstwa śluzowa jest pokryta charakterystycznym dla pęcherza nabłonkiem pokrywającym, zwanym nabłonkiem wielorzędowym śluzowym, ponieważ budujące go komórki, przesuwając się jedna na drugą, pozwalają na rozciągnięcie pęcherza, co zapobiega przerwaniu się błony śluzowej. Powłoka mięśniowa pęcherza jest bardzo rozwinięta i tworzy tzw. mięsień wypieracz pęcherza moczowego, którego skurcze warunkują oddawanie moczu. Wokół wewnętrznego otworu cewki moczowej znajduje się mięsień zwieracza pęcherza, który podczas czynności oddawania moczu rozkurcza się, pozwalając na przepływ moczu z pęcherza do cewki (mięsień ten jest kontrolowany za pomocą woli).

Wady wrodzone pęcherza są niezwykle rzadko spotykane i łączą się z wadami cewki moczowej, a u mężczyzn dodatkowo z wadami prącia. Częściej występują wady nabyte, tj.: przepuklina pęcherza, tj. penetracja pęcherza moczowego w worek przepuklinowy, pachwinowy lub udowy, uchyłkowatość i stenoza (zwężenie) jamy pęcherza, następstwo występowania blizn, które mogą być pozostałością zabiegów chirurgicznych, laceracji czy nacieków nowotworowych ściany pęcherza; również przerost gruczołu krokowego może powodować zwężenie części pęcherza uchodzącego do cewki moczowej, wywołując trudność przy oddawaniu moczu. Mogą także występować urazy bezpośrednie bądź pośrednie pęcherza, które powodują niekiedy pęknięcie narządu. Wśród ich głównych przyczyn wyróżnia się: nadmierne rozluźnienie pęcherza na zewnątrz, np. w przypadku gdy wprowadza się do pęcherza za pośrednictwem cewnika płyn płuczący lub napełniający; pęknięcie powodujące wydostanie się moczu do otrzewnej, typowe dla wypadków samochodowych (stłuczenie brzucha w zderzeniu z kierownicą); rany kłute brzucha (zranienia bronią białą bądź pociskami) lub też samoistne pęknięcia powodowane przez choroby zapalne lub nowotworowe.
Na szczęście urazy cewki moczowej są rzadkie. Ale urazy mogą wystąpić w wyniku straddle typu upadków lub złamań miednicy. Poniższe informacje powinny pomóc wyjaśnić, dlaczego na czas oceny i właściwego zarządzania tymi obrażeń krytycznych dla najlepszych rezultatów.
Co się dzieje w normalnych warunkach?
Cewki moczowej jest rurka, przez którą mocz (i mężczyźni, nasienie) opuszcza ciało. W mężczyźni, cewki moczowej, pęcherza moczowego zaczyna się, a następnie przechodzi przez gruczoł krokowy, krocze i na całej długości penisa. Przedniej cewki moczowej przechodzi od czubka penisa poprzez krocze, obszar pomiędzy moszną i odbytem. Tylnej cewki moczowej jest głęboko w ciele. W kobiety, cewki moczowej jest znacznie krótszy i rozciąga się od pęcherza tuż przed pochwy na zewnątrz ciała. Zazwyczaj przepływ moczu mogą być kontrolowane, strumień jest silny, mocz jest jasny i nigdy nie ma żadnych widocznych krew w moczu.
Co to jest uraz cewki moczowej?
Cewki moczowej uraz może dotyczyć dwóch różnych części cewki moczowej. Trauma do przedniej cewki moczowej jest zazwyczaj z powodu urazów okrakiem jak. Ten uraz ma miejsce, gdy osoba podtrzymuje zranienia ostry cios w krocze od cewki moczowej znajduje się blisko skóry w tej dziedzinie. To uszkodzenie może wystąpić na przykład wtedy, gdy dziecko mocno straddles Fotelik do roweru lub bar lub ogrodzenia. Trauma do przedniej cewki moczowej może prowadzić do powstawania blizn nazywa się zwężenie cewki moczowej, blizny, które mogą zwolnić lub zablokować przepływ moczu z penisa.
Trauma do tylnej cewki moczowej jest prawie zawsze pojawia się w wyniku poważnych obrażeń, takich jak złamania miednicy po wypadkach samochodowych lub spadnie z dużej wysokości. W mężczyźni, cewki tylnej uraz może doprowadzić do cewki moczowej jest całkowicie rozdarty tuż poniżej prostaty. Te poważne obrażenia może również prowadzić do blizny, która spowalnia lub blokuje prawidłowy przepływ moczu. Dla kobiety, urazy cewki moczowej są rzadkie i niemal zawsze związane z miednicy złamania lub ich części, łzy, lub bezpośredni uraz do wejścia do pochwy.
Jakie są objawy urazu cewki moczowej?
Trauma do cewki moczowej może spowodować poważne problemy. Uraz może spowodować wyciek moczu do otaczających tkanek i powoduje obrzęk, stan zapalny, infekcje i ból brzucha. Cewki moczowej uraz może także spowodować niemożność oddawania moczu, zatrzymanie moczu w pęcherzu i krew w moczu (krwiomocz). Dla mężczyźni, najczęściej oznaką problemów jest krew – nawet kropli – na czubku penisa. Obrzęk i zasinienie prącia, moszny i krocza może również wystąpić, wraz z bólu w obszarze zagrożonym.
Jak uraz cewki moczowej zdiagnozowano?
Osoby, które mają krew na końcu penisa lub w moczu lub którzy nie mogą oddawać mocz po urazie cewki moczowej obszar powinien udać się do lekarza natychmiast, tak aby odpowiednie oceny (w tym promieniowanie X) może być wykonana.
U każdego pacjenta, który cierpi miednicy złamania, X-ray z cewki moczowej jest rutynowo wykonywane ze względu na wysoką częstość występowania urazów cewki moczowej (około 10 procent), związane z takimi urazami. Ten X-ray odbywa się poprzez wstrzyknięcie x-ray barwnika przeciwieństwie do otworu cewki moczowej. Rentgenowskie są podejmowane, aby zobaczyć czy którekolwiek z barwnikiem wycieków z cewki moczowej, co wskazuje na uszkodzenie.
Jak cewki moczowej uraz leczyć?
Możliwości leczenia urazów cewki moczowej zależą od stopnia i miejsca uszkodzenia. Niektóre części cewki moczowej urazów można leczyć wprowadzenie cewnika, która jest zwykle pozostawione na miejscu przez 14 do 21 dni, aby cewki moczowej naprawić, a następnie X-ray jest wykonywane w celu potwierdzenia, że wyleczeniu urazu.
W przypadku uszkodzenia przedniej cewki moczowej, szkody, może wymagać naprawy natychmiast operacji. Drobnych urazów mogą być traktowane przez skierowanie moczu od urazu, ze szczególnym rury wprowadza się do pęcherza moczowego (tzw. cewnik Foleya ). Później, X-ray z cewki moczowej jest powtarzany po cewnik został w miejscu na dwa do trzech tygodni. Jeśli wyleczeniu urazu, cewnik może być usunięty w gabinecie lekarza.
W ogóle, jeśli poważny uraz cewki moczowej jest widoczne na X-ray, mocz należy odsuwa się od poszkodowanego, aby zapobiec wyciekaniu moczu, a następnie obrzęk, stan zapalny, infekcje i blizny. W przypadku całkowitego cewki moczowej łzawienie, moczu należy spuścić z pęcherza moczowego poprzez umieszczenie nadłonowy cewnika . Jest to cewnik Foleya, który jedzie bezpośrednio przez skórę tuż powyżej kości łonowej w dolnej części brzucha do pęcherza .. Jest to najczęściej po ciężkich urazów cewki tylnej. Można to zrobić w czasie operacji brzusznej na inne związane z urazami lub przez małe zranienie przy pomocy X-ray, aby upewnić się, że cewnik umieszczony jest w pęcherzu. Lekarz może również omawiać procedurę „wyrównać” rozdarty cewki moczowej przez cewnik, co może umożliwić lepsze gojenie.
Leczenie urazów cewki tylnej jest bardziej skomplikowana, ponieważ są one prawie zawsze wiąże się z innych poważnych obrażeń. Z powodu tych urazów cewki tylnej urazów nie może być ostatecznie naprawiony w momencie urazu. Większość urologów pozostawić cewnik umieszczony w pęcherzu w momencie szkody dla trzech do sześciu miesięcy w celu umożliwienia krwawienie z miednicy złamania wchłonięcie. Łatwiej jest również do naprawienia szkody po obrzęk tkanek od szkody ustąpi. Większość urazów cewki tylnej wymagają operacji, aby naprawić szkody i ponownie dwa poszarpane krawędzie cewki moczowej. Ta operacja jest zwykle poprzez nacięcie w krocze i ciągłości cewki moczowej jest przywrócone przez szycie dwa końce cewki moczowej razem.
Po cewki moczowej został naprawiony, nadłonowy cewnik i cewnik Foleya wprowadzone przez penisa do pęcherza są pozostawione przez około trzy tygodnie po operacji, aby umożliwić gojenie cewki moczowej. Po trzech tygodniach, rentgenowskie są wykonywane, aby upewnić się, że cewki moczowej uzdrowił. Jeśli uzdrowienie miało miejsce, cewniki są usuwane. Jeśli X-ray pokazuje trwałe wycieku, cewniki pozostają jeszcze przez jakiś czas.
Czego można się spodziewać po leczeniu urazów cewki moczowej?
Jeśli zabieg chirurgiczny dla cewki moczowej obrażeń jest wykonywana, cewniki pozostają w pęcherzu i może być nieprzyjemne. Ponadto, ból od niepożądanych skurczów pęcherza może wystąpić, ponieważ pęcherz jest stale podrażnioną przez cewniki.
Po cewników zostały usunięte, objawy zwykle szybko poprawić. Choć krew w moczu może wystąpić z powodu podrażnienia z cewników, zwykle znika po ich usunięcia. Blizny w zakresie naprawy cewki moczowej jest najczęstszą i najbardziej znaczących komplikacji. Widoczne blizny zwykle powoduje spadek siły i wielkości strumienia moczu i może spowodować, że pacjent na odkształcenia podczas oddawania moczu. Może to być zazwyczaj ustalony przez rozszerzenie blizny z instrumentów umieszczona w odległości cewki moczowej. Jednak czasami chirurgiczne cewki moczowej procedurę należy powtórzyć w celu zapobieżenia dalszemu zablokowanie przepływu moczu.
Najczęściej zadawane pytania:
Po mojej operacji na tylnej zaburzenia cewki moczowej, jakie są szanse, że będę wymagać dalszych operacji?
Większość pacjentów nie wymaga leczenia operacyjnego lub rozbudowy cewki moczowej naprawy blizn po.
Czy szkody lub w wyniku operacji w problemy seksualne?
Poważne obrażenia, które prowadzą do urazów cewki tylnej mogą również uszkodzić delikatne nerwy, które działają równolegle do cewki moczowej się głęboko w ciele i podawać sygnał do penisa stać wyprostowany na aktywność seksualną. Około 50% mężczyzn, którzy z urazami cewki moczowej złamań miednicy będzie w pewnym stopniu zaburzeń erekcji po ich odzyskać. Może to od bardzo łagodnego do pełnej erekcji, ale kilka opcji leczenia nie istnieją. Zaburzenia erekcji spowodowane zabiegiem chirurgicznym w celu naprawy cewki moczowej (a nie szkody siebie) jest rzadkością.
Czy szkody lub zabiegu sprawia mi do wycieku moczu?
U niewielkiej liczby pacjentów (od 2 do 5 procent) ma problemy z nietrzymaniem moczu po naprawie uraz cewki tylnej. Powodem tego jest uważana za uszkodzenie nerwów, które kontrolują pęcherza moczowego w momencie urazie, a nie od zabiegu.

Reklamy

About tabletki

Tabletki to strona na temat leków i preparatów zdrowotnych oraz na temat terapii i zdrowia. Zapraszam do czytania!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: