RSS

Bądź zdrowe moje serce

Posted on

Serce to bardzo szczególny organ działający non stop przez całe życie, ale o którym przypominamy sobie na ogół tylko wtedy gdy ból daje o sobie znać.

Twoje życie nie spoczywa w Twoich rękach. Ono spoczywa przede wszystkim w Twoim sercu. Ważne zatem by Twojemu sercu zapewnić spokój. W badaniu przeprowadzonym przez New England Journal of Medicine, ludzie, których serca były niespokojne, co oznacza powyżej 75 uderzeń na minutę (bpm), byli trzykrotnie bardziej narażeni na śmierć z powodu zawału serca niż badani z wynikiem poniżej tej wartości. Naszym celem jest liczba 65 uderzeń na minutę. Serce można przyzwyczaić do wolniejszego tempa uderzeń na minutę poprzez trening, ćwiczenia fizyczne. Metodą na osiągnięcie tego celu może być na przykład bieganie. Jeżeli trenujesz na siłowni ustaw sobie na bieżni krótki dystans rzędu 0,5 km i pokonaj go w takim tempie aby przebiec możliwie szybko. Następnie zmniejsz prędkość poruszania się bieżni o połowę i przebiegnij ten dystans w wolniejszym tempie. Potem skracaj dystans i przebiegnij na przemian raz szybko raz wolno do czasu aż poczujesz się zmęczony. W ten sposób przyzwyczaisz swoje serce do wolniejszego bicia. Jedną z ważniejszych liczb dla Twojego serca jest ciśnienie krwi. Każdy przewód (wąż) ma swoją przepustowość, a naczynia krwionośne nie aż tak bardzo się od niego różnią. Jeżeli chcesz uniknąć rozerwania owego węża tj. udaru krwotocznego ciśnienie tętnicze nie może przekroczyć górnego poziomu alarmowego. Przekroczenie tego poziomu to narażanie się na ryzyko zawału serca, niewydolności serca i niewydolności nerek. Staraj się utrzymać poziom ciśnienia tętniczego oznaczonego BP poniżej 120/80 mm słupa rtęci. Co zrobić by ciśnienie krwi utrzymywać na właściwym poziomie? Cóż, specjalistami w tej dziedzinie są kanadyjscy naukowcy, którzy zauważyli, ze „wieczorne figle we dwoje” pozwalają zmniejszyć ciśnienie krwi średnio o 2,5 mmHg. Jeżeli to nie pomoże, a zazwyczaj powinno , możesz wziąć znaną Ci polopirynę (aspirynę) w niewielkich ilościach czyli zawarty w tych lekach kwas acetylosalicylowy. Oczywiście znacznie lepszym rozwiązaniem jest zażycie dedykowanego leku o właściwej dawce, choć tym samym składzie, czyli np. leku Acard lub Polocard. Przyjmowanie tych leków pozwoli obniżyć ciśnienie skurczowe o 6,8 mmHg i rozkurczowego o 4,6 mmHg. Ważne jest jednak by przed rozpoczęciem kuracji skontaktować się z lekarzem i ustalić właściwą terapię. Leki te mają swoje działania niepożądane, co oznacza, że w nielicznych przypadkach mogą nam bardziej zaszkodzić niż pomóc. I ostatnia rada, również od naukowców – módlmy się! Nowe badania pokazują, że ludzie, którzy modlą się często mają o 3,5 procent niższe ciśnienie rozkurczowe niż badani ludzie niepraktykujący.

Układ krwionośny człowieka to tzw. układ zamknięty, w którym krew (łac. sanguis) krąży w systemie naczyń krwionośnych, a serce (łac. cor) jest pompą wymuszającą nieustanny obieg krwi. Układ ten wraz z układem limfatycznym (łac. sistema lyphaticum) tworzą układ krążenia (łac. sistema circulatorium). Układ krążenia (krwionośny) zbudowany jest z zamkniętego systemu naczyń krwionośnych, które pod wpływem rytmicznych impulsów serca transportują nieustannie przez organizm krew. Krew jest nośnikiem substancji odżywczych, niezbędnych do podtrzymywania czynności życiowych, oraz spełnia funkcję oczyszczającą organizm ze szkodliwych produktów przemiany materii. Bez przerwy krąży od narządów odżywiających (układ oddechowy, pokarmowy) do tkanek ustroju i narządów wydalniczych (nerki, skóra). Układ krwionośny zbudowany jest z serca i naczyń krwionośnych – tętnic, żył i naczyń włosowatych. Układ krwionośny kręgowców jest zamknięty. Składa się z naczyń krwionośnych, w których krąży krew, oraz serca warunkującego jej krążenie. Różnice w budowie układu krążenia u poszczególnych grup kręgowców dotyczą budowy serca oraz wynikającej z budowy obecności jednego (u ryb i larw płazów) lub dwóch obiegów krwi (u kręgowców lądowych). Najwyżej rozwinięty jest u ptaków i ssaków, u których serce jest czterodziałowe. Układ krwionośny człowieka (łac. sistema sanguiferum hominis) jest układem zamkniętym, co oznacza, że krew (łac. sanguis) krąży w systemie naczyń krwionośnych, a serce (łac. cor) jest pompą, która wymusza nieustanny obieg krwi. Układ ten wraz z układem limfatycznym (łac. sistema lyphaticum) tworzą układ krążenia (łac. sistema circulatorium). Układ krwionośny jest zamknięty, oznacza to że krew krąży w systemie naczyń krwionośnych, a serce jest pompą wymuszającą nieustanny obieg krwi. Wraz z układem limfatycznym tworzą układ krążenia. Jest układem zamkniętym co oznacza, że krew wprawiana w ruch przez miarową czynność serca przemieszcza się naczyniami, nie rozlewając się w organizmie. Krew wypływa z serca tętnicami, a wraca żyłami. Im dalej od serca tym ciśnienie krwi jest mniejsze, a w żyłach nawet bliskie zeru. Twój poziom glukozy na czczo wskazuje na to czy masz problemy z cukrzycą. Jeżeli poziom ten niebezpiecznie rośnie to znaczy, że rośnie także ryzyko wystąpienia tej choroby. Warto na ten czynnik zwrócić uwagę, bo cukrzyca prowadzi do katastrofalnych skutków, zwiększa ryzyko choroby serca, choroby nerek i chorób oczu. Dopełnieniem tych wszystkich zagrożeń będą wyniki badań Journal of the American Medical Association, według których osoby z poziomem glukozy powyżej 140 mg/dl czyli 40 mg / dl powyżej normy ponoszą o 29 procent wyższe ryzyko śmierci na raka.

Aby obniżyć stężenie glukozy na czczo, trzeba poprawić zdolność organizmu do wykorzystywania glukozy we krwi czyli inaczej poprawić wrażliwość na insulinę. Najlepszym na to sposobem jest zmniejszenie masy ciała. Dodatkowym czynnikiem poprawiającym nasze wyniki glukozy we krwi będzie przyjmowanie w posiłkach dodatków ze sprzężonego kwasu linolowego (CLA). Kanadyjscy naukowcy zauważyli, że osoby, które przyjmowały 4 gramy CLA dziennie poprawiły o 27 procent wrażliwość na insulinę w zaledwie 8 tygodni. Według badań włoskich naukowców na poprawę wrażliwości na insulinę wpływa również (umiarkowane) spożycie ciemnej, niskokalorycznej czekolady.

Krążenie odkrył William Harvey a rola serca w krążeniu krwi nie była rozpoznana aż do opublikowania pracy Harveya w 1628 roku. Typowe jego doświadczenie polegało na zakładaniu opaski uciskowej na ramię i kiedy żyły nabrzmiały, naciskał je, w celu przekonania się, w którym kierunku płynie krew. Metodą eksperymentalną, Harvey ustalił to, co teraz wiemy o krążeniu krwi. W ten sposób odkrył, że krew w żyłach zawsze płynie w kierunku serca. Krew jest tkanką płynną o czerwonym kolorze, barwa jej zależy od barwnika krwi – hemoglobiny. Krew przepływa bez przerwy we wnętrzu układu krążenia, dostarczając do wszystkich komórek ciała tlen, składniki odżywcze i inne elementy potrzebne komórką do metabolizmu. Jednocześnie krew transportuje dwutlenek węgla. W organizmie znajduje się zgromadzona krew (w wątrobie i śledzionie), która normalnie nie krąży. Włączana jest ona do krążenia tylko w przypadkach konieczności uzupełnienia utraconej przez organizm krążącej krwi. W sposób nieprzerwany tworzą się nowe elementy krwi. Każdego dnia powstaje miliony krwinek czerwonych, białych i płytek krwi. Proces ten zwany hemopoezą, ma miejsce głównie w szpiku kostnym, począwszy od komórek macierzystych, z których wywodzą się różne komórki krwi. Serce jest workiem mięśniowym o budowie jamistej, który w układzie krwionośnym odgrywa rolę pompy tłoczącej. Serce położone jest w obrębie klatki piersiowej pomiędzy płucami w śródpiersiu środkowym. 2/3 części serca znajduje się po lewej stronie klatki piersiowej. Jego kształt przypomina tępy stożek o wadze około 300 gramów. Normalna wielkość serca dorosłego człowieka w przybliżeniu odpowiada wielkości jego zaciśniętej pięści. Serce (i początkowe odcinki wielkich naczyń) pokryte jest workiem osierdziowym. Ściana serca składa się z trzech warstw. Warstwa wewnętrzna – wsierdzie (przechodzi w błonę wewnętrzną naczyń krwionośnych), warstwa środkowa – właściwy mięsień sercowy, od zewnątrz zaś serce spowite jest błoną surowiczą, która składa się z dwóch listków:
– listek trzewny tzw. nasierdzie, pokrywa bezpośrednio mięsień sercowy
– listek ścienny tzw. osierdzie, zamykające jamę osierdzia
Powstała pomiędzy listkami osierdzia szczelinowata przestrzeń – jama osierdzia, wypełniona jest niewielką ilością płynu surowiczego, który podczas pracy serca zapobiega wzajemnemu tarciu obu listków.
Więcej informacji szukaj na blogach:
na żylaki
serce i układ krwionośny
na serce
zdrowe serce

O krążeniu płodowym mówimy podczas rozwoju płodu w łonie matki, gdy nie jest ono zdolne do wymiany gazowej poprzez swoje płuca, a produkty metabolizmu muszą być dostarczane bezpośrednio z organizmu matki. Krew dwoma tętnicami pępkowymi przechodzi z płodu do łożyska. Tam zostaje natlenowana i uzupełniona w produkty metabolizmu. Jednocześnie oddaje zbędne substancje przemiany materii. Następnie krew jedną żyłą pępkową wraca do płodu i przechodzi przez pierścień pępkowy płodu i dąży ku wątrobie gdzie łączy się z lewą odnogą żyły wrotnej wątroby. Rozchodzi się na dwa strumienie:
• przewód żylny
• sieć naczyń zatokowych wątroby
• Wyróżniamy tu głównie serce, krew, naczynia krwionośne.

Zadania układu krwionośnego:
• transport produktów przemiany materii do nerek;
• transport witamin, hormonów;
• udział w procesach odpornościowych organizmu;
• udział w utrzymaniu stałej temperatury ciała;
• udział w utrzymaniu stałego ciśnienia osmotycznego, pH pomiędzy tkankami.
• transport substancji odżywczych do komórek organizmu;
• transport tlenu z płuc do tkanek;
• transport dwutlenku węgla z tkanek do płuc i dalej na zewnątrz organizmu;
Odporność ( jest to zdolność leukocytów do rozpoznawania elementów własnego organizmu i ciał obcych): SWOISTA-szczepionki, surowice, przechorowanie(ospa, odra, różyczka)\ NIESWOISTA-skóra, kwas solny w żołądku, ślina, łzy. Szczepionka-osłabione lub zabite drobnoustroje podajemy gdy mamy czas na utworzenie przeciwciał.

Krew składa się z osocza (ponad 50% objętości krwi) i zawieszonych w nim elementów morfotycznych, czyli krwinek (krwinki czerwone, krwinki białe, płytki krwi). Osocze to w ponad 90% woda, resztę stanowią białka (głównie fibrynogen, albuminy, globuliny), inne związki organiczne i nieorganiczne. Osocze pozostaje w równowadze dynamicznej zarówno z płynami międzykomórkowymi, jak i wewnątrzkomórkowymi. Jedno z białek osocza – fibrynogen bierze udział w procesach krzepnięcia krwi. Lipoprteiny są nośnikiem w transporcie lipidów. Albuminy i globuliny biorą udział w regulacji równowagi pomiędzy płynami ustrojowymi.
Oba układy schodzą się w żyłę główną dolną, która biegnie do prawego przedsionka serca. Do prawego przedsionka wpada również krew z żyły głównej górnej (krew z kończyn górnych, szyi, głowy) i zatoki wieńcowej (unaczynienie serca). Wymieszana krew prawego przedsionka obiera dwie następujące drogi:
Przez otwór owalny (foramen ovale) – większa część wymieszanej krwi prawego przedsionka przechodzi przez otwór owalny do lewego przedsionka, miesza się z krwią żylną dopływającą żyłami płucnymi z płuc i przez skurcz tego przedsionka dostaje się do lewej komory. Jej skurcz powoduje wyrzut krwi przez tętnicę główną (aortę) na krwiobieg wielki.
Przez ujście przedsionkowo-komorowe prawe – mniejsza część krwi przedsionka prawego dostaję się do komory prawej, której skurcz powoduje wyrzut krwi pniem płucnym (truncus pulmonalis), przez tętnice płucne do płuc. Płuca płodu nie wykonują pracy służącej wymianie gazowej, która zaczyna się dopiero po porodzie. Stąd w przypadku ukrwienia płuc mowa tylko o unaczynieniu odżywczym narządu. Od pnia płucnego odchodzi także przewód tętniczy (przewód Botala, który zarasta po urodzeniu się dziecka), który uchodzi do wklęsłej części aorty. Krew pochodząca z prawej komory jest słabiej natlenowana, co w konsekwencji kierowania jej pniem płucnym, następnie przewodem tętniczym do aorty sprawia, iż części ciała, które zaopatrywane są przez odnogi aorty odchodzące od niej poniżej ujścia przewodu tętniczego są słabiej ukrwione i mniej rozwinięte. Tułów i kończyny dolne są słabiej rozwinięte od kończyn górnych i głowy. Serce (cor) to motor układu krążenia – jest narządem mięśniowym wielkości zaciśniętej pięści. Mieści się we wnętrzu klatki piersiowej (2/3 po lewej stronie) między dwoma płucami i ma kształt nieregularnego stożka, ułożonego w pozycji skośnej, pochylonej. Jego podstawa jest zwrócona w górę i na prawo a koniuszkiem skierowana w dół na lewo. Serce otacza błoniasty worek zwany osierdziem. W jamie serca człowieka wyróżnić można dwa przedsionki i dwie komory. Przegroda serca dzieli je na dwie części: tętniczą – obejmującą lewy przedsionek i lewą komorę i żylną – obejmuje prawy przedsionek i prawą komorę. Przedsionki i komory kurczą się i rozkurczają na przemian – równocześnie ze skurczem przedsionków rozkurczają się komory i odwrotnie. Krew wyrzucana skurczami serca przechodzi do tętnic. Coraz dalej od serca wraz z kolejnym rozgałęzieniem, tętnice stają się cieńsze aż wreszcie przechodzą w drobne naczynia włosowate doprowadzające krew do komórek ciała. Naczynia te umożliwiają również wymianę substancji odżywczych i tlenu pomiędzy krwią a płynami tkankowymi. Od naczyń włosowatych zaczyna się układ żył zbierających krew z tkanek ciała i prowadzących ją do serca. Praca serca w czasie jednej minuty obejmuje przetoczenie około 6 litrów krwi. Jama serca składa się z przedsionka prawego i lewego oraz prawej i lewej komory. Od komór serca odchodzą naczynia tętnicze, zaś do przedsionków dochodzą żyły. Pomiędzy przedsionkami a komorami oraz komorami a tętnicami znajdują się zastawki. Zastawki przepuszczają krew w jednym kierunku, uniemożliwiając jej powrót do miejsca skąd siłą skurczu została wypchnięta. Rytmiczna praca serca przebiega w kolejności: 1-skurcz przedsionków, 2-skurcz komór, 3- faza spoczynku. Pod wpływem skurczów komór krew zostaje wepchnięta do naczyń tętniczych.
Wielkością i kształtem serce nieco przypomina dłoń zaciśniętą w pięść. Położone jest w śródpiersiu za mostkiem, nad przeponą. Zbudowane jest z tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej. Z zewnątrz otoczone jest cienkim łącznotkankowym workiem zwanym osierdziem. Ściana serca jest trójwarstwowa, zbudowana z: wsierdzia, śródsierdzia, nasierdzia. W budowie serca wyróżnia się cztery części: przedsionek prawy, przedsionek lewy, komorę prawą, komorę lewą. Pomiędzy jamami znajdują się zastawki, które zapobiegają cofaniu się krwi:
• zastawka trójdzielna (mitralna), znajduje się u ujścia prawego przedsionka do komory prawej,
• dwudzielna, znajduje się między lewym przedsionkiem i lewą komorą,
• dwie zastawki półksiężycowate znajdują się na granicy obu komór i wychodzących z nich tętnic.
Serce jest narządem nadającym ruch krwi, u kręgowców leży po brzusznej stronie ciała, w trakcie ewolucji podlegało licznym przemianom: u ryb serce jest dwudziałowe – zbudowane z jednej komory i jednego przedsionka, u płazów występuje jedna komora i dwa przedsionki, u gadów serce jest również trójdziałowe, ale w komorze pojawia się częściowa przegroda, u ptaków i ssaków serce podzielone jest na cztery części: dwa przedsionki i dwie komory. Czterodziałowa budowa serca uniemożliwia mieszanie się krwi utlenionej z nieutlenioną i warunkuje utrzymanie stałocieplności. Krew z krążenia wielkiego wraca poprzez tętnice biodrowe wspólne (a. illiaca communis dextra et sinistra), tętnicami biodrowymi wewnętrznymi (a. iliaca interna dextra et sinistra), tętnicami pępkowymi (aa. umbilicalia) do łożyska. Aorta – tętnica główna, poprzez liczne odgałęzienia zaopatruje cały ustrój w bogatą w tlen krew. Aorta ma kształt laski. Biegnie ona z lewej komory serca ku górze (część wstępująca), następnie zagina się (łuk aorty) i schodzi w dół (część zstępująca). Aorta zstępująca w przebiegu przez klatkę piersiową nosi nazwę aorty piersiowej, zaś w przebiegu przez jamę brzuszną -aorty brzusznej. Przyczyną niewydolności serca jest uszkodzenie mięśnia sercowego, które polega w głównej mierze na niemożności skutecznego pompowania krwi, tj .zapewnieniu naszemu organizmowi adekwatnej do prawidłowego funkcjonowania ilości krwi. W warunkach zdrowych miesień sercowy pompuje krew, rozkurczając, a następnie kurcząc komory, i tak w czasie rozkurczu krew napływa do serca, natomiast w czasie skurczu zostaje z niego wypchnięta przenosząc tlen i składniki odżywcze do pozostałych części organizmu. Wielkość uszkodzenia decyduje o wpływie choroby na jakość życia pacjenta i tak niewielka niewydolność serca ma wpływ bardzo niewielki, często w ogóle przez nas niezauważany. Ciężka niewydolność serca natomiast uniemożliwia nam wykonanie nawet najprostszych czynności domowych i często doprowadza do zgonu. Stanowi więc poważny problem zdrowia publicznego. Wraz z wiekiem sprawność pracy serca jako pompy ulega osłabieniu u wszystkich, jednak u pacjentów z niewydolnością serca pogorszenie to jest znacznie większe i wchodzi w granice patologii. Niewydolność serca wydaje się w związku z powyższym największym wyzwaniem kardiologii i jednym z większych w nadchodzących dekadach. Postęp w kardiologii ostatnich lat w zasadzie całkowicie wyeliminował nowe przypadki nabytych wad zastawkowych, praktycznie zupełnie zmieniając etiologię ich występowania, znacznie ograniczył występowanie nadciśnienia tętniczego oraz zapewnił wyjątkowo dużą skuteczność w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych – nie mamy natomiast do tej pory skutecznej obrony przeciw wystąpieniu niewydolności serca. Pojemność minutowa serca, czyli PM, to ilość krwi pompowana przez serce w ciągu jednej minuty. Im większa jest jej ilość, tym bardziej wydaje się skuteczna praca serca jako pompy. Z kolei im mniejsza ilość przepompowywanej krwi, tym gorsza jest praca serca i tym samym większy stopień niewydolności krążenia.
Od łuku aorty odchodzą trzy tętnice:
– tętnica bezimienna (dzieli się na tętnicę: podobojczykową prawą i szyjną wspólną prawą )
– tętnica szyjna wspólna lewa
– tętnica podobojczykowa lewa

Tętnica szyjna wspólna dzieli się na tętnicę szyjną zewnętrzną i wewnętrzną (doprowadza krew do mózgowia i oka).

Tętnica podobojczykowa – jej przedłużeniem jest tętnica ramienna, ta z kolei w okolicy łokcia dzieli się na tętnicą promieniową ( tu zazwyczaj badamy puls) i na tętnicę łokciową.
Od aorty piersiowej odchodzą tętnice międzyżebrowe.

Zaopatrująca (poprzez swoje rozgałęzienia) w krew narządy jamy brzusznej aorta brzuszna, dzieli się ostatecznie na tętnice biodrową prawą i lewą. Natomiast każda z nich rozgałęzia się na tętnice biodrową wewnętrzną (zaopatruje w krew narządy miednicy) i zewnętrzną( przechodzi w tętnicę udową, a w okolicy podkolanowej w tętnicę piszczelową).
Żyła główna górna – zbiera krew z górnej części ciała. Uchodzą do niej dwie żyły bezimienne powstające z żyły szyjnej wewnętrznej i żyły podobojczykowej.
Żyła główna dolna (największa żyła ustroju)- jej rola polega na odprowadzaniu krwi z dolnej części ciała do serca (prawego przedsionka).
Krwinki czerwone, inaczej erytrocyty odpowiadają m. in. za transport tlenu. Dojrzałe erytrocyty kręgowców posiadają jądro komórkowe. U ssaków krwinki czerwone są bezjądrzaste (jądro tracone jest podczas rozwoju komórki), mają kształt dysku, dwuwklęsłego krążka. Erytrocyty mają średnicę ok. 8 μm. Dzięki dużej elastyczności, którą zapewnia głównie cytoszkielet erytrocytu, krwinki te mają zdolność do przechodzenia przez naczynia krwionośne (nawet te, o średnicy mniejszej od średnicy erytrocytu). W 1 mm3 krwi człowieka znajduje się około 4,5-5,5 mln krwinek czerwonych. Krwinki czerwone zawierają hemoglobinę – czerwony barwnik krwi, który uczestniczy w transporcie tlenu. Erytrocyty powstają w szpiku kostnym czerwonym, a po około 120 dniach życia rozkładane są w śledzionie (w wątrobie dochodzi do degradacji uwolnionej hemoglobiny).

Anemia, inaczej niedokrwistość – choroba, której objawem jest spadek poniżej normy liczby erytrocytów we krwi lub zawartych w nich hemoglobiny. Objawy: niedotlenienie tkanek organizmu, ogólne osłabienie, bladość skóry, zawroty głowy, brak apetytu. Przyczyny: silny krwotok, krwawienie wewnętrzne, niedobór żelaza, hemoliza krwinek czerwonych w skutek np. zakażeń, zatruć. Krwinki białe, czyli leukocyty biorą udział w procesach odpornościowych organizmu, charakteryzują się zdolnością do ruchu, a także do przechodzenia przez ściany naczyń włosowatych. W krwi dorosłego człowieka występuje około 4-10 tys./mm3 krwi. Podczas infekcji ilość krwinek białych może ulec zwiększeniu. Białaczka – choroba nowotworowa, w wyniku której dochodzi do nadmiernego namnażania się krwinek białych, m. in. w szpiku kostnym; inne krwinki mogą być wypierane, co często prowadzi do anemii. Nadmierna ilość krwinek białych blokuje natomiast ich rozwój, co z kolei wpływa na spadek odporności organizmu. W wyniku krwotoku wewnętrznego w mózgu, może dochodzić nawet do śmierci chorego. Leczenie białaczki opiera się w głównej mierze na radioterapii. Jej działanie może znacznie opóźnić rozwój choroby. Płytki krwi, czyli trombocyty – u ssaków są to fragmenty komórek (twory cytoplazmatyczne), które nie posiadają jądra, w przeciwieństwie do płytek krwi innych kręgowców. U zdrowego człowieka występuje około 150-400 tys./mm3 krwi. Trombocyty tworzone są w szpiku kostnym czerwonym z megakariocytów, na skutek oddzielania się fragmentów cytoplazmy z tych komórek. Płytki krwi uczestniczą w procesach krzepnięcia krwi. W wyniku uszkodzenia naczynia krwionośnego trombocyty wydzielają różne czynniki, głównie ADP, który wzmaga agregację płytek krwi. Tworzy się tzw. czop. W dalszym przebiegu procesu krzepnięcia krwi, w obecności różnych czynników, powstaje skrzep.

Reklamy

About tabletki

Tabletki to strona na temat leków i preparatów zdrowotnych oraz na temat terapii i zdrowia. Zapraszam do czytania!

One response »

  1. I really appreciate your site. Thank you for your insights and guidance. Super artykuł i myślę, że trafnie wszystko postrzegasz. Pozdrawiam.

    Odpowiedz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: