RSS Feed

Chroń swój pęcherz

Posted on

Pęcherz moczowy to bardzo wrażliwy organ i łatwo jest złapać tzw. wilka, szczególnie w przypadku kobiet. Oznacza to, że powinniśmy przywiązywać szczególną wagę do czystości i higieny pęcherza moczowego.

Oprócz problemów z pęcherzem mężczyźni mają także problem z prostatą. Problem występujący najczęściej w związku z gruczołem prostaty nie jest związany z rakiem w żaden sposób. Jest to przerost prostaty, który występuje u mężczyzn (kobiety nie mają prostaty) po czterdziestce. Im bardziej przekraczasz czterdziestkę, tym większe szanse na zachorowanie. Ten typ obrzęku, które lekarze nazywają łagodnym rozrostem stercza (BPH – Benign prostatic hyperplasia) często występuje w obrębie gruczołu cewki moczowej, uniemożliwiając łatwy przepływ cieczy z pęcherza moczowego. Zabiegi medyczne, które są obecnie dostępne, pozwalają całkowicie naprawić ten stan, warto więc schować swój wstyd i odwiedzić gabinet lekarski tak szybko, jak tylko można zauważyć problem. Z czasem nie będzie lepiej, ale już tylko gorzej, w końcu można nawet doprowadzić do takiego stanu , w którym oddawanie moczu będzie niemożliwe w ogóle, co jest bardzo poważne i wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej. Inna możliwa przyczyna tego typu objawów i problemów z przepływem moczu to najczęściej zakażenie. Dotyczy to jednak mężczyzn w każdym wieku, zwykle nie ma związku z życiem seksualnym. Jeśli zakażenie jest przyczyną, to jest łatwe do leczenia i na ogół usuwa się je gładko przy odrobinie pomocy lekarza. Warto zająć się tym problemem możliwie szybko, zanim stanie się poważny. Jeżeli problem pojawia się często, w połączeniu ze stałym pragnieniem, może być oznaką, że coś jeszcze nam dolega, co wymaga leczenia w trybie pilnym (może to być oznaką cukrzycy). Czasami problemy występują, ponieważ ciało staje się odwodnione, zwłaszcza w czasie upałów. To również może być szybko naprawione poprzez picie dużej ilości płynów bezalkoholowych, takich jak woda lub soki. Jeśli to nie pomoże skontaktuj się z lekarzem. Rak prostaty jest najpoważniejszą i najrzadszą przyczyną problemów, które mogą mieć wpływ na tę część ciała. Wcześnie wykryty, jest z powodzeniem leczony.Gdy do tego dojdzie, o sposobie leczenia pouczy cię wówczas lekarz specjalista. Musisz wziąć pod uwagę prawdopodobny rozwój choroby, efekty i skutki uboczne różnych metod leczenia, które zostaną ci wyjaśnione przez lekarza. Leczenia raka jest bardziej skuteczne, gdy zaczęło się dosyć wcześnie, dlatego tak ważne jest, aby dokonać prawidłowej oceny objawów natychmiast. Tu jednak tkwi pewna trudność. Ponieważ obrzęk gruczołu krokowego zwykle wpływa na zewnętrzną powierzchnię może nie powodować braku komfortu w oddawaniu moczu i innych objawów przez dłuższy czas. Czasami objawy mogą być nie do odróżnienia od BPH (patrz wyżej) lub zakażenia – występują wahania strumienia oddawanego moczu, występuje słaby przepływ, zatrzymanie i uruchomienie strumienia podczas oddawania moczu lub uczucie, że nie możesz całkowicie opróżnić pęcherza. Objawy te powinny być w całości od razu zgłoszone u lekarza. Sam jesteś dla siebie najlepszym obserwatorem – jeżeli uważasz, że coś jest nie tak – zgłoś się do lekarza.

Pęcherz moczowy to narząd gromadzący mocz wydalany przez nerki. Mocz spływa do pęcherza moczowego stale, odpływa zaś z niego okresowo przez cewkę moczową. Pojemność pęcherza moczowego wynosi około 250–500 ml, ale może on jednak rozciągnąć się do objętości 1000–1500 ml. W ciężkich chorobach, np. w durze brzusznym, przy zatrzymaniu moczu pojemność pęcherza może osiągnąć 3–4 litry. U mężczyzn otrzewna z pęcherza przechodzi ku tyłowi na przednią powierzchnię odbytnicy, wyścielając w tym miejscu zagłębienie odbytniczo-pęcherzowe (excavatio rectovesicalis). Dno pęcherza spoczywa na gruczole krokowym (prostata). Nieco powyżej do tylno-dolnej powierzchni pęcherza moczowego przylegają pęcherzyki nasienne. Cewka moczowa ma długość 20 cm, przechodzi przez gruczoł krokowy, a następnie wzdłuż prącia, by zakończyć się ujściem zewnętrznym. U kobiet otrzewna z górnej powierzchni pęcherza moczowego przechodzi na przednią powierzchnię macicy, przy czym powstaje zagłębienie pęcherzowo – maciczne (excavatio vesicouterina). Dno pęcherza spoczywa na trójkącie moczowo – płciowym, zatem pęcherz leży niżej niż u mężczyzn. Ku tyłowi od pęcherza znajduje się macica i górny odcinek pochwy. Cewka moczowa ma 3 do 4 cm. Krótka, bo zaledwie czterocentymetrowa cewka moczowa (u mężczyzny jest cztery-pięć razy dłuższa), ułatwia zarazkom szybkie dotarcie do pęcherza. Na dodatek ujście cewki znajduje się blisko odbytu i łatwiej jest przenieść na nią bakterie znajdujące się w kale. W swoim naturalnym środowisku nie są one groźne, ale gdy dostaną się do pęcherza, mogą wywołać stan zapalny. Powinno się uczyć dziewczynki, żeby po skorzystaniu z toalety podcierały się „do tyłu”, czyli w stronę odbytu. Odwrotny ruch może (szczególnie u dziecka, które robi to niedokładnie) wprowadzić bakterie kałowe do dróg moczowych i pochwy.
Zajrzyj również na blogi:
na potencję
układ moczowo płciowy
urosept
na pęcherz

Między pęcherzem moczowym a tylną powierzchnią spojenia łonowego znajduje się wypełniona tkanką łączną przestrzeń załonowa (spatium retropubicum). Od szczytu pęcherza ku górze po tylnej powierzchni ściany jamy brzusznej ciągnie się więzadło pępkowe pośrodkowe (ligamentum umbilicale medianum). Więzadło to jest pozostałością występującego w życiu płodowym moczownika (urachus). Po obydwu stronach więzadła pępkowego pośrodkowego przebiegają dwa więzadła pępkowe boczne, które są zarośniętymi tętnicami pępkowymi (aa. umbilicales). Tętnice pępkowe grają duża rolę w życiu płodowym, u człowieka dorosłego ulegają uwstecznieniu. Od góry pęcherz moczowy jest pokryty otrzewną, która w miarę wypełniania się pęcherza unosi się wraz z nim. Przy pęcherzu wypełnionym i wystającym ponad spojenie łonowe przednia jego ściana przylega bezpośrednio do przedniej ściany jamy brzusznej, co pozwala na nakłucie pęcherza od przodu bez naruszenia otrzewnej. Pęcherz moczowy mieści się w obrębie miednicy mniejszej, do tyłu od spojenia łonowego, a do przodu od odbytnicy. U kobiet pomiędzy odbytnicą a pęcherzem moczowym występuje macica i pochwa. Od góry i tyłu pęcherz moczowy przylega do otrzewnej. Z tyłu w miejscu ujść moczowodów otrzewna przechodzi na narządy leżące za pęcherzem (np. odbytnicę czy macicę) tworząc zagłębienia odbytniczo-pęcherzowe i pęcherzowo-maciczne. Jednak tylko szczyt oraz szczyt i tylna ściana pęcherza moczowego mężczyzn sąsiaduje z pętlami jelitowymi. Ściany boczne przylegają do mięśnia dźwigacza odbytu i zasłaniacza wewnętrznego. U kobiet dno pęcherza sąsiaduje z przeponą moczowo-płciową, zaś u mężczyzn z gruczołem krokowym, pęcherzykami nasiennymi, bańkami nasieniowodów i odbytnicą. W warstwie mięśniowej występują włókna podłużne zewnętrzne i wewnętrzne oraz okrężne tworzące mięsień wypieracz moczu. W miejscu ujścia moczowodów i cewki moczowej mięśniówka tych struktur tworzy trójkąt pęcherzowy i powstający z niego zwieracz pęcherza. Część włókien obejmuje początkowy odcinek cewki moczowej (mięsień zwieracz cewki wewnętrzny). W dalszym odcinku znajduje się mięsień zewnętrzny cewki moczowej, który podlega naszej woli i leży na wysokości przepony moczowo-płciowej. Mocz stale spływa do pęcherza moczowego, z którego dopiero okresowo wypływa przez cewkę moczową. Główny udział w opróżnianiu pęcherza odgrywają mięśnie brzucha. Następnie dochodzi do rozluźnienia zwieraczy.

Pęcherz opróżniony leży poza spojeniem łonowym, wypełniony wystaje ponad spojenie. Kształt pęcherza zależny jest od stopnia wypełnienia. Pęcherz opróżniony jest spłaszczony w kierunku przednio – tylnym, wypełniony przybiera postać kulistą. Część skierowana ku górze i ku przodowi nosi nazwę szczytu pęcherza (apex vesicae), ku dołowi i tyłowi zwrócone jest dno pęcherza (fundus vesicae). Między szczytem a dnem znajduje się trzon pęcherza (corpus vesicae). Gdy pęcherz jest spłaszczony, wyróżniamy na nim ścianę przednią i ścianę tylną. Stan zapalny pęcherza moczowego, wywołany czynnikami bakteryjnymi lub, rzadziej, pasożytniczymi. Przyczyną schorzenia najczęściej są bakterie, które przez cewkę moczową dostają się do pęcherza. Infekcja powoduje zapalenie śluzówki pęcherza moczowego, co wywołuje dokuczliwe dolegliwości. W niektórych przypadkach nie jest możliwe rozpoznanie przyczyny bakteryjnej (dotyczy to często stanów spowodowanych działaniem substancji chemicznych). Także w niektórych formach niebakteryjnych trudno określić dokładnie przyczynę. Schorzenie powodują zazwyczaj mikroorganizmy chorobotwórcze bytujące w jelicie, takie jak pałeczka okrężnicy, Pseudomonas, Proteus oraz inne enterobakterie, przedostające się z cewki moczowej do pęcherza moczowego. Drobnoustroje mogą poza tym przeniknąć do dolnych dróg moczowych przez przylegające do nich jelito proste oraz przez krew. Częstym sprawcą zakażeń jest bakteria – Escherichia coli. Ten mikrob, charakterystyczny dla flory jelitowej, potrafi na długo zadomowić się w pęcherzu czy nerkach i powodować nawracanie infekcji. Jeśli kłopoty z pęcherzem stają się naszą częstą przypadłością, warto zrobić posiew bakterii z moczu i oznaczyć antybiogram, czyli ocenić, na jakie antybiotyki wrażliwy jest zarazek. Lekarz pierwszego kontaktu zazwyczaj daje nam skierowanie na badanie moczu i na jego podstawie ocenia, czy ma do czynienia z infekcją bakteryjną. Prawda jest jednak taka, że szczególnie przy pierwszym zakażeniu rzadko kieruje badanie na posiew. Najczęściej leczy nas „awansem” – daje leki, a wynik ewentualnego badania przydaje się, jeśli terapia okaże się nieskuteczna i infekcja powróci. Taki sposób leczenia nie jest ideałem, ale chodzi o czas. Namnażanie bakterii do badań trwa kilka dni, a w tym czasie choroba w szybkim tempie rozchodzi się po drogach moczowych. Bakterie obecne we krwi gromadzą się początkowo w nerkach, skąd przemieszczają się do dróg moczowych. Obecność mikroorganizmów chorobotwórczych w pęcherzu moczowym, mimo że stanowi warunek konieczny, nie jest jednak wystarczająca do wytworzenia stanu zapalnego. Jego powstanie warunkuje także obniżenie zdolności eliminacji bakterii przez układ moczowy, np. w przypadku niepełnego opróżniania pęcherza moczowego, osłabienia czynników hamujących przyleganie bakterii do ścian pęcherza oraz zmniejszenia jego aktywności antybakteryjnej. Ryzyko zapalenia błony śluzowej wycie łającej pęcherz moczowy i moczowody wzrasta również w czasie ciąży (zwłaszcza w drugiej połowie, gdy dochodzi do naturalnego poszerzenia dróg moczowych i zastoju moczu) oraz w okresie menopauzalnym (infekcji sprzyjają zmiany hormonalne, do jakich dochodzi w organizmie kobiety; estrogeny sprzyjają wytwarzaniu bakterii kwasu mlekowego, a owe bakterie utrzymują kwaśne pH pochwy dzięki czemu chorobotwórcze drobnoustroje nie mogą się tam rozwijać i przenosić z oko- lic pochwy w stronę ujścia cewki moczowej. Bardziej narażone są także kobiety stosujące antykoncepcyjne wkładki domaciczne. Tzw. spirala wywołuje w jamie macicy lekki stan zapalny, a to zwiększa prawdopodobieństwo infekcji dróg moczowych.

Przy zapaleniu pęcherza moczowego występuje ból, nadmierna częstotliwość oddawania moczu oraz zmiany w moczu. Ból o różnym natężeniu jest umiejscowiony w dolnej, środkowej części brzucha, pod pępkiem (podbrzusze); często jest silny, nierzadko nie do zniesienia, zbiega się z chwilą oddawania moczu, czemu towarzyszy uczucie pieczenia. Częstotliwość oddawania moczu jest tak duża, że powoduje podejrzenie nietrzymania moczu, a częstomocz, zarówno dzienny, jak i nocny nierzadko uniemożliwia sen. Mocz może pozostać jasny, lecz w tym wypadku badanie laboratoryjne również wykaże obecność osadu; zwykle jest jednak mętny, w ciężkich przypadkach ropny, z domieszką włókien. Po oddaniu moczu może pojawić się krwawe plamienie, a nawet obfity krwotok (krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego). O zapaleniu pęcherza mogą świadczyć konieczność częstszego niż zwykle oddawania moczu, współwystępująca z uczuciem pieczenia podczas mikcji i bezpośrednio po wydaleniu, a także mętny, ciemny mocz o intensywnym zapachu. Zdecydowanie bardziej podatne na występowanie schorzenia są kobiety; przyjmuje się, że przynajmniej 10-20% z nich przechodzi w życiu zapalenie pęcherza moczowego. Spowodowane jest to działaniem rozmaitych czynników natury anatomicznej oraz funkcjonalnej, np.: sąsiedztwem zewnętrznego otworu cewki moczowej, pochwy, odbytu, ograniczoną długością cewki moczowej, urazowością, przekrwieniem okolic miednicy (związanym z aktywnością płciową), odpływem pęcherzowo-moczowodowym (wskutek nagłego przerwania oddawania moczu i jego powrotu z cewki moczowej do pęcherza), ciążą (ze względu na oczywiste przemiany anatomiczne) oraz anomaliami hormonalnymi okresu poprzekwitaniowego (osłabiającymi naturalną odporność pęcherza), a także dolegliwościami związanymi z opróżnianiem pęcherza w podeszłym wieku (wypadanie). Ważną sprawą i problemem u kobiet w okresie menopauzy jest spadek , niedobór estrogenów. Infekcje pęcherza moczowego pojawiają się z powodu zaburzeń hormonalnych również przy antykoncepcji lub zaburzeniach tarczycy. U osób żyjących w stresie wytwarza się nadmiar kortyzolu, który jest insulino oporny, blokuje to reakcje związane z cukrami i może doprowadzić do cukrzycy a wcześniej do częstomoczu. Sex w trakcie kuracji wydłuża okres leczenia. Kiedy tylko pojawią się pierwsze niepokojące objawy, trzeba zgłosić się do lekarza. A już na pewno wtedy, gdy mocz staje się mętny i widoczne są w nim ślady krwi, a do tego odczuwamy bóle lędźwiowe. Choć zapalenie pęcherza moczowego nie jest niebezpieczne, to zaniedbany stan zapalny może doprowadzić nawet do odmiedniczkowego zapalenia nerek bądź przewlekłego zapalenia pęcherza moczowego.

Leczenie chorego pęcherza. W przypadku niepowikłanego, ostrego, objawowego zapalenia pęcherza moczowego zalecane jest wykonanie posiewu moczu oraz antybiogramu, pozwalającego na zastosowanie terapii antybiotykowej, ukierunkowanej na eliminację mikroorganizmów odpowiedzialnych za wywołanie zakażenia. Częstość, z jaką zapalenie pęcherza objawia się u kobiet, jest wskazaniem do podjęcia jego natychmiastowego leczenia. Środki powszechnie stosowane o potwierdzonej skuteczności wymagają kuracji 7-10-dniowej; możliwe jest też poddanie się terapii, przewidującej podanie pojedynczej dawki odpowiedniego leku. Pierwsza rzecz, jaką powinniśmy zrobić, to zacząć zdecydowanie więcej pić. Czasami dodatkowy litr wody mineralnej potrafi zahamować infekcję, bo bakterie, które ją wywołują, zostają wypłukane z dróg moczowych. W pierwszym okresie zakażenia pomagają także środki ziołowe, jak np. urosept, urinal czy tabletki zawierające wyciąg z żurawiny. Działają one moczopędnie i jednocześnie dezynfekująco. Zapobiegają też osadzaniu się bakterii na ściankach pęcherza. Przez dłuższy czas można je stosować także zapobiegawczo, ale pamiętajmy, że są to leki i nie należy brać ich stale. Jeśli choroba się rozwinęła i trzeba iść do lekarza, powiedz mu o tym, że zażywałeś leki ziołowe. Mogą one zafałszować wyniki badań, np. ograniczyć liczbę bakterii w moczu (wyniki badań wydają się dobre), ale nie na tyle, by zwalczyć infekcję. Trzeba odstawić środki na dwa dni i zrobić badanie ponownie. W leczeniu bardzo pomagają leki rozkurczowe, np. no-spa. Nie tylko zmniejszają ból, ale przede wszystkim ułatwiają wypłukanie mikrobów. Kiedy dolegliwości utrzymują się dłużej niż dwa dni, trzeba skontaktować się z lekarzem. Ten najpierw zapisze nam leki przeciwzapalne i bakteriostatyczne, jak: furagin, baktrim, biseptol czy trimesan, a jeśli choroba się rozwinie i dołączy do niej gorączka – antybiotyk. Pęcherz i nerki uwielbiają leżeć i wygrzewać się. Dzięki temu szybciej się wyleczymy i zmniejszymy ryzyko, że infekcja powróci. Żeby rozpoznać zapalenie pęcherza i odpowiedzialne za nie bakterie, trzeba wykonać ogólne badanie moczu, posiew moczu z antybiogramem, czasem USG dróg moczowych (do zakażeń często dochodzi przy zastoju moczu w drogach moczowych. Sprzyja temu m.in. nieprawidłowa budowa czy kamica. Oba przypadki można wykryć dzięki USG jamy brzusznej). Posiew z antybiogramem wykonywany jest po to, by przekonać się, jaka bakteria panoszy się w drogach moczowych i jaki antybiotyk jest w stanie się z nią uporać. Jeśli lekarz chce szybko rozpocząć kurację, czasem podaje antybiotyk bez posiewu. Wybiera wtedy specyfik o tzw. szerokim spektrum działania, czyli taki, który zwykle jest skuteczny w tego typu przypadkach. Terapia trwa najczęściej 7-10 dni.

Skuteczność leczenia należy zweryfikować po upływie kilku dni od zaprzestania stosowania leku poprzez ponowne wykonanie posiewu moczu. Całkowita eliminacja bakterii oznacza wyleczenie, ich częściowe unicestwienie może prowadzić do powtórnego wystąpienia objawów bezpośrednio po odstawieniu leku. Występuje wówczas nawrót choroby; powtórne zakażenie po unicestwieniu bakterii nazywane jest reinfekcją. Jeżeli zapalenie pęcherza pojawia się częściej niż dwa razy do roku, mamy do czynienia z tzw. infekcją nawracającą. W tym przypadku nie wystarcza wykonanie posiewu moczu, lecz wskazane jest przeprowadzenie badań mogących wykazać istnienie chorób układu moczowego lub chorób ogólnych, sprzyjających rozwojowi infekcji dróg moczowych, np. kamicy, wad rozwojowych (stenoza cewki moczowej, otworu cewki moczowej czy też odpływu itd.), niedoczynności neurologicznych na poziomie pęcherza i mięśnia zwieracza, chorób metabolicznych. O ile infekcja pęcherza jest dość łatwa do zdiagnozowania, to z nerkami bywa już gorzej. Nie zawsze wiemy, że tępy, czasem kłujący ból w dole pleców może oznaczać kłopoty z nerkami. Bolą nas po prostu plecy, czujemy się coraz słabsi, czasem mamy stany podgorączkowe. To może być przepracowanie, ale też początek infekcji. Lekarz podczas badania prosi nas, żebyśmy usiedli, i ręką złożoną w łódeczkę uderza nas na wysokości obu nerek. Nie jest to badanie w stu procentach potwierdzające infekcję, ale zazwyczaj, jeśli jesteśmy chorzy, odczuwamy przy uderzeniu silny ból. Możemy nie mieć wcale gorączki albo słupek rtęci w termometrze sięga 40 stopni. Przy podejrzeniu zapalenia lekarz oprócz badania moczu zleci także inne testy, które pokazują pracę naszych „oczyszczalni”. Oznacza się wtedy poziom mocznika, kreatyniny i kwasu moczowego w krwi. U kobiet bardzo ważne jest tu zachowanie higieny osobistej oraz sposób podmywania się, tzn uważamy na ujście odbytu, które często może wywoływać zakażenia. Przede wszystkim w moczu pojawia się pałeczka okrężnicy, paciorkowiec i gronkowiec. Infekcje może wywołać również wirus Herpes oraz bakterie beztlenowe

Reklamy

About tabletki

Tabletki to strona na temat leków i preparatów zdrowotnych oraz na temat terapii i zdrowia. Zapraszam do czytania!

5 responses »

  1. Ja używam na zapalenie pęcherza Urinal Intensiv, ostatnio się zdziwiłam, bo jest dostępny wraz z testem na bakterie, który można zrobić przed jak i po kuracji

    Odpowiedz
  2. Prawda, że bardzo dobry? Dla mnie to jedyny środek który na mnie zadziałal. Wczoraj kupilam sobie ta wersje z testem tak na wszelki wypadek zeby mnie nic nie zaskoczyło. Urinal zwykły biore profilaktycznie czły czas-nie zaszkodzi a pomoze.

    Odpowiedz
  3. dla mnie tez jest bardzo dobry. Mysle, ze jest to zwiazane z idealnie dobranym skladem takim ktory faktycznie wspomaga nasz uklad moczowy. Szkoda, ze tak pozno uwierzylam i postanowilam sprobowac suplementacji.

    Odpowiedz
  4. Ja to ten zwykły urinal biorę, intensive to mi farmaceuta mówił, że jak infekcja jest poważna, a tak to zwykły mogę brać.

    Odpowiedz
  5. Agnieszka Zawadzka

    Urinal intensive to lek, więc bierze się go w określonych przypadkach i maksymalnie 10 dni.

    Odpowiedz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: