RSS Feed

Nietrzymanie moczu – jak sobie z tym radzić?

Posted on

Dzisiaj zajmiemy się problemem nietrzymania moczu. Niektórzy twierdzą że jest to wstydliwy problem. Owszem, może tak, ale nie mniej wstydliwy jak problem z nietrzymaniem gazów czy symptomem Tourette’a.  Tak więc nie ma co narzekać, trzeba realnie podejść do problemu i go po prostu rozwiązać. Nikt przecież nie jest wolny od wad i ograniczeń i każdy może mieć swój zdrowotny sekret. Prawda?

Gdy mocz wydostaje sie z kanalików nerkowych zbiorczych, gromadzi się w miedniczce nerkowej. Wskutek tak zwanych perystaltycznych ruchów moczowodu, porcje moczu przemieszczają się dalej aż do pęcherza. Gdy ów wypełni sie zatem już dostatecznie oraz rozciągnie, podrażnienie receptorów powoduje wysłanie sygnalu do mózgu, który reaguje poprzez inicjowanie skurczu oraz rozkurczu mięśni gładkich zwieracza. Tak w przybliżony sposób odbywa się prawidłowe wydalanie moczu z naszego organizmu. Niestety, czesto, szczególnie w przypadku kobiet oraz osób starszych, mechanizm ow zawodzi. Skoro kłopot staje się przewlekły oraz przytrafiają nam sie kłopoty z kontrolą pecherza moczowego, najprawdopodobniej cierpimy na inkontynencję, popularnie zwaną nietrzymaniem moczu.

Nietrzymanie moczu może być jedną z najczęstszych przewlekłych dolegliwości u kobiet oraz dotyczy 14-41% kobiet powyżej 30 roku życia. Z kolei 50% z owych kobiet posiada zmniejszoną satysfakcje seksualną, a 25% ogranicza kontakty seksualne. Produkowany poprzez nerki mocz spływa do znajdujacego się w dole brzucha pęcherza moczowego, stopniowo jego wypełniajac. Mocz w pęcherzu może być też zatrzymywany dzieki mięśniom dna miednicy, które otaczają cewkę moczową oraz ją zaciskają. Kiedy pęcherz moczowy może być pełny, do mózgu dociera właściwy sygnał (pojawia się odczucie potrzeby oddania moczu). Nastepnie nasz mozg wysyla sygnał do mięśni miednicy, które ulegaja rozluźnieniu (nie zamykają zatem już cewki moczowej), a mieśnie pęcherza moczowego ulegają skurczowi, co prowadzi do wydalenia moczu z pecherza (mikcji).

Z problemem tym, nazywanym w skrócie NTM, miewają kłopot zarówno kobiety jak mężczyźni; kobiety nie mniej jednak częściej. Powody są odmienne dla obu płci, a wspolne jedynie te, które wynikają z takich chorób, jak udar mózgu, stwardnienie rozsiane, cukrzyca, niewydolność krążenia, alkoholizm albo zostały spowodowane poprzez środki leczenia – głównie antydepresyjne, moczopedne oraz tzw. alfa-adrenolityczne, stosowane np. w nadciśnieniu tętniczym. Europejskie statystyki mówią, że nietrzymanie moczu dotyka 10 proc. populacji. W Polsce cierpi na tę choroba ponad 3 miliony osób, pośród nich 300 posiada cieżki problem. Nieprawidłowości na którymś z powyższych etapów prowadzą do różnorodnych zaburzeń w oddawaniu moczu, w tym do nietrzymania moczu. Nietrzymanie moczu może być też spowodowane chorobami układu nerwowego (brak kontroli nad odruchem opróżniania pęcherza) ale znacznie dużo częściej jego przyczyną są zaburzenia w obrebie rożnorodnych odcinków drog moczowych. Jako przyczyny wysilkowego nietrzymania moczu najczęściej podaje się: ciążę, poród, przewlekły kaszel, przewlekłe zaparcia, otyłość, niektóre sporty wyczynowe. Wyżej wymienione czynniki doprowadzają do rozciągnięcia, osłabienia albo uszkodzenia mięśni oraz ich unerwienia. Najczęściej choroba tę definiuje się jako mimowolne, częściowe albo całkowite, oprożnianie pecherza moczowego. Chociaż nietrzymanie moczu zdarza sie ludziom w każdym wieku, po 65 roku życia wystepuje u 35% populacji, a po 80 roku życia dotyka zatem już 60–80%. Szczegolnie u kobiet nietrzymanie moczu urasta do rozmiarów problemu społecznego. Według szacunkowych danych, w samej Polsce dotyczy ono około 3 do 5 milionow pacjentek. W grupie kobiet po trzydziestce odsetek ów może wzrastać do 30%, a po pięćdziesiątce – do blisko 60%, co związane może być z menopauzą oraz spadkiem poziomu estrogenów. Na domiar zlego, choroba posiada charakter progresywny oraz nieleczona nie cofa się sama. I dlatego tak ważne przy inkontynencji może być przełamanie wstydu oraz początkowe udanie się do lekarza po poradę. Przewlekłe nietrzymanie moczu prowadzi do znacznego ograniczenia aktywności fizycznej z powodu nieprzyjemnego zapachu związanego z wyciekającym podczas wysiłku moczem i wystepowania powikłań takich jak zapalenie układu moczowego, zapalenie dróg rodnych i wyprysków skóry krocza.

Te zaburzenia poddaja sie leczeniu z 50-80% skuteczno scią poprzez specjalistyczna rehabilitację. Niestety wciąż jeszcze w Polsce czesto jako rozwiązanie problemu nadto wcześnie proponuje się operacje, której skuteczność w wielu przypadkach nie może być zadowalająca. Co prawda lekarze zalecają rownież swoim pacjentom ćwiczenia mięśni Kegla, jednakże, realizowane bez wcześniejszej diagnostyki nerwowo-mięśniowej oraz kontroli fizjoterapeuty przynoszą kiepskie efekty, W większości przypadków konieczna może być terapia regenerujaca unerwienie, by trening mięśni był skuteczny. Nietrzymanie moczu może być dolegliwością krępującą oraz znacznie utrudniającą codzienne życie. Chociaż nietrzymanie moczu często wystepuje u osób starszych, nie należy jego traktować jako „normalnego” objawu starzenia się oraz zawsze trzeba dążyć do wykrycia jego przyczyny oraz wdrożenia prawidlowego leczenia. Należy pamiętać, że jeśli ustalimy przyczynę nietrzymania moczu, to także istnieje dużo możliwości jego skutecznego leczenia. Nietrzymanie moczu zdarza się ludziom w każdym wieku, nasila się nie mniej jednak z przybywaniem lat. Po 65 roku życia występuje u 35 proc. populacji, po 80 roku życia dotyka zatem już 60–80 proc. W wciąż jeszcze większym stopniu, bo do 95 proc., z nietrzymaniem moczu mają problemy osoby przebywające w domach pomocy społecznej albo domach późnej starości, a to także wskazuje również na przyczyny psychiczne. Choroba posiada charakter progresywny, a zatem nie cofa się sama, jedynie postepuje. Wymaga w związku z tym porady lekarza. Bedzie ona tym skuteczniejsza, im wcześniej się o nia zwrócimy. Jednakże od pojawienia się pierwszych objawów do pójścia po porade – mówią lekarze – mija średnio parę lat. Prawdopodobnie dzieje się tak dlatego, że uważa się tę choroba za wstydliwą oraz liczy na to, że sama ustąpi. Nietrzymanie moczu może być niezwykle często występującym schorzeniem oraz nie posiada jednej przyczyny jego wystepowania. Zwykle może być skutkiem nakładania się wielu czynników występujących równolegle. Generalnie rzecz biorąc, nietrzymanie moczu może być też powiązane z chorobami urologicznymi, neurologicznymi, internistycznymi bądź ginekologicznymi. Najczęściej występuje wysilkowe nietrzymanie moczu spowodowane oslabieniem mięśni dna miednicy, które nie zaciskają prawidłowo cewki moczowej.

Leczenie właściwe polega na podawaniu leków zmniejszających skurcze pecherza – naturalnie po wykluczeniu takich przyczyn, jak infekcja dróg moczowych, kamica nerkowa itp. i rozmaitego rodzaju zabiegi chirurgiczne. II Warszawskie Seminarium Neurourologii zwróciło uwagę na koszty, jakie to także niesie dla opieki zdrowotnej: W Stanach Zjednoczonych koszt opieki, leczenia, rehabilitacji, pielęgnacji, absencji zawodowej chorych z NTM wzrósł w latach 1984–1999 z 10,3 mld dolarow do 29 mld dolarów rocznie. W Szwecji w 1999 roku wydatki te stanowiły 2 proc. łącznych nakladów na ochronę zdrowia. W Wielkiej Brytanii rocznie wydaje się na ów cel około 424 mln funtów. W Polsce takiej statystyki sie nie prowadzi. Jest wciąż jeszcze jeden aspekt – społeczny, zwiazany z cierpieniem psychicznym chorego na NTM oraz pogorszeniem jakości jego życia. Jego oraz jego rodziny. Obawa przed wykryciem dolegliwości poprzez innych wymusza zmianę stylu życia. Powoduje ograniczenie kontaktów towarzyskich, izolację, a co za tym idzie – obniżenie poczucia godności oraz wartości własnej, spadek pozycji społecznej, depresje. Mocz wycieka bezwiednie z pęcherza, kiedy rośnie w nim ciśnienie, co najczęściej zdarza się podczas wysilku fizycznego, ale też w trakcie kaszlu, kichania albo śmiechu. W wyniku akcji porodowej albo także samej ciąży, w wielu przypadkach dochodzi do uszkodzenia mięśni dna miednicy oraz ich unerwienia.

Napierajaca główka dziecka, a zwlaszcza dużego powoduje mocny ucisk oraz rozciąganie przepony miednicznej, co prowadzi do rozerwań nadciągnięć nerwow, oraz mięśni. Takie uszkodzenia skutkują nietrzymaniem moczu, zaburzeniami czucia, oslabieniem odczuć seksualnych. Zdarza się, że występuje też po urazach, w chorobach nowotworowych oraz przy wadach wrodzonych. Chorobę tę ze względu na najważniejszy powód dysfunkcji pęcherza moczowego można podzielić na trzy kategorie: inkontynencje wysiłkowa – gdy osłabienie mięśni miednicy powoduje mimowolne oddawanie moczu podczas np. śmiechu, kaszlu czy może podnoszeniu ciężkich przedmiotów inkontynencję parcia – powiązaną z nadreaktywnością pęcherza moczowego także przy małej ilości płynu inkontynencję mieszana – łączącą obie powyżej opisanej formy Oprócz tego wyróżnia sie wciąż jeszcze odruchowe nietrzymanie moczu spowodowane uszkodzeniem ukladu nerwowego, nietrzymanie moczu z przepełnienia, związane z zawężeniem cewki moczowej oraz pozacewkowe (albo inaczej przetokowe) nietrzymanie uryny, które spowodowane może być wadliwym połączeniem przewodów moczowych. Osłabione mięśnie dna miednicy powodują zmianę ułożenia moczowodów, pecherza, pochwy, macicy, odbytnicy. Narządy te nie powinny poprzez to także prawidlowo pełnić swojej funkcji. Ponadto wszystkie zwieracze zamykające cewkę moczowa, obkurczajace pochwę czy może zamykajace odbyt nie są w stanie utrzymać ciśnienia oraz zaczynają się otwierać przepuszczając mocz, stolec oraz gazy. Aż 80% kobiet posiada problemy z utrzymaniem moczu po porodzie. U części składowej z nich kłopot znika samoistnie. Panie, którym kłopot nie zniknał powinny poddać sie specjalistycznej rehabilitacji, a Panie którym kłopot zatem już nie dokucza powinny zastosować profilaktyke nietrzymania moczu, które może powrócić w przyszłości albo pojawiać się sporadycznie podczas wysiłku. Brak objawów na co dzień oznacza jedynie aż tyle że mięśnie odzyskaly funkcje, a nie pełną sprawność, co może ujawniać się np. Słabszymi odczuciami seksualnymi niż przed porodem. Nietrzymanie moczu z naglącym parciem spowodowane może być nieprawidłową oraz nadmierną aktywnością mięśni pęcherza. Występuje, często silna, potrzeba natychmiastowego oddania moczu oraz zwykle w ciągu kilku sekund dochodzi do jego wyplywu. Do takiego nagłego, intensywnego parcia dochodzi w niektórych sytuacjach (zmiana pozycji ciała, dźwięki, np. lejacej sie wody, w trakcie stosunku płciowego, typowo podczas orgazmu).

Parcie na pecherz w tym typie nietrzymania moczu może być często odczuwalne nie jedynie w dzień, ale też w nocy. Do nietrzymania moczu z naglącym parciem dochodzi, kiedy pęcherz kurczy się nadto wcześnie oraz nagle, zanim zostanie wypełniony oraz zanim otrzyma sygnał z mózgu. W większości przypadków przyczyna takiego zachowania pęcherza nie może być znana oraz lekarz rozpoznaje wówczas tzw. zespól nadpobudliwego (nadreaktywnego) pęcherza. Najczęstszą przyczyna nietrzymania moczu u osob starszych oraz niemowląt może być nieintencjonalne pobudzenie ośrodka w części składowej krzyżowej rdzenia kregowego. O ile u dzieci kłopot ów przechodzi wraz z wiekiem, gdy w mózgu wykształcają się mechanizmy odpowiedzialne za kontrolowanie oddawania moczu, u osób starszych zmiany degeneracyjne w organizmie powinny być też ciężkie do odwrocenia, a nierzadko mieć podłoże neurologiczne. Niemniej jednak, najpopularniejszą przyczyną wystepowania inkontynencji może być niestabilność mięśnia wypieracza, która polega na obecności mimowolnych skurczów pęcherza, niekiedy na aż tyle silnych, że wywołują niekontrolowany wyciek moczu. W wysiłkowym nietrzymaniu moczu mamy do czynienia z osłabieniem zwieraczy, mieśni dna miednicy albo nadmierną ruchomością szyi pęcherza. W tym przypadku bezwiedne oddawanie moczu wiaże sie ściśle z wysiłkami fizycznymi, kaszlem, kichaniem, gwałtownymi ruchami albo śmiechem. Dla nietrzymania czynnościowego typowa może być niemożność zdążenia na czas do toalety. W wiekszości przypadków nie stwierdza się natomiast żadnych zmian patologicznych w obrębie ukladu moczowego. Występujące objawy nietrzymania moczu są charakterystyczne oraz pozwalają wstępnie ustalić typ nietrzymania moczu (najcześciej wysiłkowe albo z naglacym parciem). Poza typowym badaniem fizykalnym przeprowadza się badanie ginekologiczne u kobiety i badanie prostaty palcem u meżczyzny. Wykonuje sie badanie ogolne moczu, zwykle podstawowe badania krwi i badanie USG ukladu moczowego, w tym pęcherza (gdy może być pelny i po opróżnieniu). Najwięcej informacji o zaburzeniach czynności pęcherza dostarcza badanie urodynamiczne. Ze względu na wspomniane liczne przyczyny wystepowania inkontynencji, przed podjęciem kuracji konieczny może być dokładny wywiad lekarski oraz badania.

W celu diagnozy stosuje sie m. in. badanie ogolne, posiew moczu, stężenie kreatyniny oraz mocznika w surowicy krwi, USG, a również specjalistyczne badanie urodynamiczne oraz radiologiczne. Poza typowym badaniem fizykalnym, lekarz może też przeprowadzić badanie ginekologiczne u kobiety i badanie prostaty palcem u mężczyzny. Przed leczeniem wlaściwym, dostosowanym do rodzaju oraz nasilenia nietrzymania moczu, zawsze najlepiej usunąć jego bezpośrednią przyczyne. Jeśli może być to także możliwe, w pierwszej kolejności powinniśmy pozbyć się zapalenia pecherza, odstawić ewentualne środki leczenia działajace moczopędnie, leczyć chorobę prostaty. Niezależnie od typu nietrzymania moczu często pomocna może się okazać zwykła zmiana trybu życia. Zmniejszmy spożycie alkoholu oraz kofeiny, starajmy się zrzucić ewentualna nadwagę oraz z rozwagą planować spożywanie płynów w sytuacjach kiedy chcemy uniknąć problemów z inkontynencją podczas spotkań towarzyskich. W wysiłkowym nietrzymaniu moczu u kobiety ważne może być wzmocnienie mięśni dna miednicy, co może prowadzić także do ustąpienia problemu. Są to także tzw. ćwiczenia mięśni Kegla (czyli mięśni dna miednicy). Zaczynamy zatem już gonić w piętkę, przyjmujemy środki leczenia na jakąś konkretną chorobę, a w następnej kolejności odmienne na zwalczanie wywołanych poprzez te pierwsze ubocznych skutków. Przerwać to także błedne koło może być trudno, warto nie mniej jednak próbować, sięgając do naturalnych metod. W przypadku nietrzymania moczu do prostych ćwiczeń wzmacniających zwieracze. Ćwiczenia muszą nie mniej jednak być też realizowane systematycznie, na wzór osób poprawiajacych sobie muskulaturę, wymagaja osobistego zaangażowana. Tak zreszta jak każda inna choroba, także zwykłe przeziębienie wymaga poświęcenia mu uwagi, wyleżenia w łóżku, dania organizmowi szansy na regenerację. Oto to także ćwiczenie: Należy stanąć wygodnie, pochylić się oraz na zgiętych kolanach oprzeć dłonie. Wygiąć grzbiet w górę, wydychając powietrze z pluc oraz równocześnie ściskając mięśnie zwieraczy cewki i odbytu. Następnie należy zgiąć grzbiet jak najgłębiej, wciagajac powietrze oraz podnoszac głowę jak najwyżej, równocześnie rozluźniając mięśnie obu zwieraczy. To także ćwiczenie trzeba powtarzać dziesięć razy. Można również je robić siedząc na muszli, rzecz w tym, by ściskać oraz rozluźniać mięśnie ile się da. Istnieje dużo metod wykonywania owych ćwiczeń oraz nie wymagają one żadnych specjalnych warunków. Ważne, by ćwiczenia wykonywać regularnie, co najmniej 3 razy dziennie poprzez co najmniej 3 miesiące. Dopiero po takim okresie można oczekiwać poprawy. Pierwszym etapem może być nauka napinania właściwych partii mięśni. Należy, siedzac z lekko rozsuniętymi kolanami wyobrazić sobie, że w trakcie oddawania moczu probujemy czynność przerwać, tj. zatrzymać strumień moczu. Mięśnie napinane w tym celu są tymi, które należy ćwiczyć.

Pomocne może być też wyczucie łagodnego skurczu dwoma palcami wsunietymi do pochwy. Oczywiście istnieją pomocne leki, które można zastosować w przypadku niewystarczalności tradycyjnych metod, takich jak np. ćwiczenia mięśni zwieraczy. środki leczenia (np. oksybutynina) powinny mieć nie mniej jednak poważne dzialania uboczne, i dlatego musza być też stosowane pod kontrolą lekarza. Odmienne sposoby leczenia wlaściwego (np. stymulacja nerwów krzyżowych, wstrzykiwanie botuliny do mięśni pęcherza, leczenia właściwego chirurgiczne) stosuje się jedynie wtedy, kiedy trening pecherza oraz środki leczenia okażą się nieskuteczne. W farmakoterapii zalecane są środki leczenia hormonalne. Przy nadreaktywności pęcherza moczowego, poleca sie rownież środki leczenia antycholinergiczne, z którymi nie mniej jednak należy postępować ostrożnie, bo zawierają silne substancje psychoaktywne. Fizykoterapia obejmuje m. in. elektrostymulację pecherza i zabiegi z wykorzystaniem pola magnetycznego. Obecnie istnieje możliwość zakupienie aparatów do użytku domowego. Ćwiczyć można w pozycji stojącej, siedzącej albo leżącej z lekko rozsunietymi kolanami. Należy, licząc do pieciu, powoli, maksymalnie mocno napinać mięśnie dna miednicy, a następnie je rozluźnić. Powtórzyć 4—5 razy. Następnie wykonać ćwiczenie szybko, licząc do 2 oraz powtarzając 4—5 razy. Należy wykonywać na zmianę serie wolne oraz szybkie poprzez 5 minut co najmniej 3 razy dziennie, stopniowo wydłużajac skurcze wolne do ok. 10 sekund. Najlepsze wyniki osiąga sie, ćwicząc 6—10 razy dziennie i w rożnorodnych pozycjach, tj. stojącej, siedzącej albo leżącej. Czesto udaje się pogodzić wykonywanie owych ćwiczeń z innymi czynnościami dnia codziennego (np. ćwiczyć w trakcie rozmowy telefonicznej albo ogladania telewizji). Jeśli chodzi o ćwiczenia, zalecane są te, które mają na celu wzmocnienie mięśni miednicy. Szczególnie ważne może być wzmocnienie mieśni dna miednicy po porodzie, co u wielu kobiet może zapobiec wysiłkowemu nietrzymaniu moczu w późniejszych latach życia. W przypadku nietrzymania moczu kinezyterapia, czyli kompleksowe leczenia właściwego ruchem oraz gimnastyka ruchowa, obejmuje m. in. ćwiczenie Kegla, polegające na zaciskaniu mieśni pochwy oraz odbytu na ok. 8-10 sekund oraz powtarzaniu tej czynności w krótkich odstępach czasu poprzez co najmniej 20 minut. Wzmocnione oraz bardziej elastyczne mięśnie zapobiegają wysiłkowemu nietrzymaniu moczu, ale też zwiększają satysfakcję seksualną obojga partnerów. Po nabyciu umiejętności napinania mięśni, specjaliści dobieraja indywidualny zestaw ćwiczeń do rodzaju oraz stopnia nasilenia schorzenia.

Wlaściwie wybrany sposób leczenia właściwego i systematyczne oraz prawidlowe wykonywanie zaleconych ćwiczeń sprawiają, że w wielu przypadkach nietrzymanie moczu ustępuje, a blisko zawsze dochodzi do złagodzenia jego objawów. Leczenia właściwego chirurgiczne stosuje się przede wszystkim w wysiłkowym nietrzymanu moczu. Można zastosować różne metody postępowania chirurgicznego, które mają różną skuteczność ale niekiedy nie zapewniają długotrwałego efektu (nawrót nietrzymania moczu po pewnym czasie). Do najskuteczniejszych metod chirurgicznego leczenia właściwego nietrzymania moczu należą tzw. zabiegi podwieszenia szyi pęcherza moczowego i operacje petlowe, natomiast poprawa po zabiegach wstrzykiwania substancji w okolice cewki moczowej może być też przejściowa. Jeśli nie mniej jednak tradycyjne sposoby walki z nietrzymaniem moczu okażą się nieskuteczne, zawsze pozostaja metody operacyjne. Do najskuteczniejszych należą tzw. zabiegi podwieszenia szyi pęcherza i operacje pętlowe. Tamże gdzie istnieją wskazania do leczenia wlaściwego operacyjnego, najlepiej przeprowadzić małoinwazyjny zabieg typu „sling”. W skrocie polega on na wprowadzeniu pod cewkę moczową specjalnej taśmy unoszacej oraz trwale podtrzymującej cewka i połączenia jej z pecherzem moczowym. Zabiegi te są wedlug najnowszych doniesień naukowych skuteczne (ok. 80-90% pacjentek poprzez 5 lat po zabiegu nie posiada epizodow gubienia moczu). Na szczeście ich przeprowadzenie nie wiąże sie z poważną ingerencją w ciało. W praktyce wystarczy ok. 1,5 cm nacięcie śluzówki pochwy poniżej zewnętrznego ujścia cewki moczowej a znieczulenie przewodowe pozwala na uniknięcie narkozy. W niektórych przypadkach (jeśli nietrzymaniu moczu towarzyszy obniżanie się albo wypadanie macicy oraz ścian pochwy), zabieg można poszerzyć o plastykę krocza oraz ścian pochwy w tym samym znieczuleniu. W nietrzymaniu moczu z naglącym parciem leczenia właściwego polega na zmianach stylu życia, tj. zmniejszeniu (lub odstawieniu) spożycia alkoholu oraz kofeiny, zmniejszeniu masy ciała w przypadku nadwagi oraz otyłości i ograniczeniu spożycia płynów w niektorych sytuacjach, ćwiczeniach mięśni dna miednicy i odpowiednim „treningu” pęcherza, który prowadzi do rzadszego występowania parcia i pozwala jego kontrolować, tzn. panować nad potrzebą oddania moczu.

Ćwiczenia w ramach tego treningu muszą być też systematyczne, długotrwałe i prowadzone pod kontrolą osoby z odpowiednim doświadczeniem w tym zakresie. W farmakoterapii zalecane są środki leczenia hormonalne, przy nadreaktywności pęcherza moczowego, poleca się również środki leczenia antycholinergiczne. Fizykoterapia obejmuje m. in. elektrostymulację i zabiegi z wykorzystaniem pola magnetycznego. Skoro chodzi o ćwiczenia, zalecane są te, które mają na celu wzmocnienie mięśni miednicy – kinezoterapia obejmuje m. in. ćwiczenie mięśni Kegla: polega na zaciskaniu mięśni pochwy oraz odbytu na ok. 8-10 sekund oraz powtarzaniu tej czynności w krótkich odstępach czasu poprzez co najmniej 20 minut. Wzmocnione oraz bardziej elastyczne mięśnie zapobiegają opuszczaniu się narządów oraz wysiłkowemu nietrzymaniu moczu, ale też zwiększaja również satysfakcję seksualna obojga partnerow. Po nabyciu umiejętności napinania mięśni, specjaliści dobierają indywidualny zestaw ćwiczeń do rodzaju oraz stopnia nasilenia schorzenia. Leki (m.in. fezoterodyna, oksybutynina, solifenacyna, tolterodyna oraz trospium) stosuje sie w przypadkach , kiedy trening pęcherza okazał się niedostatecznie skuteczny. środki leczenia te powinny mieć rózne (w tym poważne) działania niepożądane oraz muszą być też stosowane na zlecenie lekarza oraz pod jego kontrola. Odmienne sposoby nietrzymania moczu (np. stymulacja nerwów krzyżowych, wstrzykiwanie botuliny do mięśni pęcherza, leczenia właściwego chirurgiczne) stosuje się jedynie wtedy, kiedy trening pęcherza oraz środki leczenia okażą sie nieskuteczne.

W nietrzymaniu moczu z przepełnienia leczenia właściwego polega na zapewnieniu właściwego odplywu moczu z pęcherza poprzez usuniecie przeszkody (np. operacja gruczolu krokowego) albo wprowadzenie cewnika do pęcherza. Kontakt skóry krocza z moczem może prowadzić do podrażnienia skóry, wysypki, a także poważnych zmian zapalnych. Pomocne są tutaj środki służące do wchłaniania moczu (np. pieluchomajtki, specjalne wkładki) i stosowanie na skórę maści chroniących przed odparzeniami. U osób z nietrzymaniem moczu większe może być ryzyko wystapienia zakażenia układu moczowego. Nietrzymanie moczu, zwane inaczej inkontynencją, definiuje się jako niekontrolowane wydalanie moczu poprzez cewke w ilości sprawiajacej problemy zdrowotne albo spoleczne. Odmienne przyczyny powodują określoną forme choroby. Ogólnie rzecz biorąc, schorzenie dużo częściej dotyka kobiety niż mężczyzn, ryzyko jego wystapienia wzrasta z wiekiem, na pewien rodzaj nietrzymania moczu cierpi 35-30% pacjentek po 45 roku życia.

Reklamy

About tabletki

Tabletki to strona na temat leków i preparatów zdrowotnych oraz na temat terapii i zdrowia. Zapraszam do czytania!

9 responses »

  1. Prawdę mówiąc nie wiedziałam, że można mieć z czymś takim problem, ale okazuje się że to dość powszechne i przy tym nie każdy chce się tym chwalić co jest oczywiste

    Odpowiedz
  2. Uuuuuu paskudny problem. Dobrze że nie mam z tym do czynienia i nie mam tego problemu.

    Odpowiedz
  3. Co robić co robić? Jak to co? Założyć pieluchę i się do tego przyzwyczaić.

    Odpowiedz
  4. Strasznie bolesne jest zapalenie pęcherza moczowego, ale wtedy należy koniecznie iść do lekarza.

    Odpowiedz
  5. Moim zdaniem czasem dobre efekty przynoszą leki usprawniające pracę pęcherza a jeżeli zawodzą, cewkę i szyję pęcherza moczowego można podciągnąć chirurgicznie. Wiele kobiet decyduje się na plastykę ścian pochwy.

    Odpowiedz
  6. Też miałam problem wysiłkowego nietrzymania moczu. Znajoma poleciła mi gabinet fizjoterapeuty w Warszawie do którego się wybrałam. Na początku byłam specyficznie nastawiona, ale p. Aleksandra bardzo mi pomogła! Za to jestem jej niezmiernie wdzięczna!

    Odpowiedz
  7. Na ten problem polecam gabinet fizjoterapeuty w Warszawie

    Odpowiedz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: