RSS Feed

Łokieć tenisisty – na czym polega ten problem?

Posted on

Tzw. łokieć tenisisty może być uznany za chorobę zawodową przede wszystkim dla informatyków oraz dla tzw. pracowników biurowych. Powszechnie uważa się, że łokieć tenisisty to również stan zapalny ścięgna oraz że najlepiej leczy się go sterydami. Nic bardziej mylnego. Natomiast chorzy skarża się na dolegliwości bólowe umiejscowione w okolicy łokcia przy ruchach odwracania przedramienia oraz wyproście łokcia, zwłaszcza przy czynnościach wykonywanych z pokonywaniem pewnego oporu, np. wkręcanie śruby, żarowki, otwieranie drzwi. I wtedy ten ból może promieniować do nadgarstka albo barku i nasila się przy ucisku przyczepu wymienionych mięśni.

Warto dodać, że grupą najbardziej narażoną na problemy ze ścięgnami sa ludzie w przedziale wiekowym 30-65 lat, z kolei w szczególności pomiędzy 45 a 54 rokiem życia. Zwiększone ryzyko rozwinięcia patologii „łokcia tenisisty” zaobserwowano również u palaczy tytoniu. Tenisiści – zarówno zawodowcy jak oraz amatorzy – stanowia zaledwie 10% wszystkich pacjentów z problemem „łokcia tenisisty”; często na tę choroba zapadają ludzie pracujący na co dzień z komputerem (sekretarki, pracownicy biurowi, informatycy, etc.) – chodzi o specyficzny system rak podczas pisania na klawiaturze komputera, a również ludzie wykonujacy ruchy nadgarstka typu wkręcanie śrubokretem z silnym zaciskiem ręki (ortopedzi, elektrycy). Pozytywnym aspektem tej dolegliwości może być spontaniczne wyzdrowienie – w przeciągu 1-2 lat, obserwowane u 80-90% wszystkich przypadków. Wokół dolegliwości łokieć tenisisty nagromadziło się dużo fałszywych sądów. Pierwszy to również przekonanie, że z powodu łokcia tenisisty cierpią miłośnicy tenisa. Stanowią oni zaledwie 10 proc. osob, u których stwierdza się łokieć tenisisty. Większość chorych to również pracownicy biurowi, informatycy, monterzy, mechanicy, i dlatego rownież została ona uznana za chorobę zawodową. Uszkodzenia tego przyczepu najczęściej zdarzają sie w wyniku wykonywania naprzemiennych ruchów prostowania oraz odwracania nadgarstka, takich jak na przykład używanie śrubokręta, ale też odbijanie piłki z backhandu przy zgietym łokciu (stąd alternatywna nazwa choroby). Do dolegliwości predysponują też czynności takie jak noszenie ciężkich przedmiotów przy wyprostowanych łokciach, wykonywanie ruchów podobnych jak przy wyrywaniu chwastów albo depilacji. Dolegliwość posiada zdecydowane powiązanie z praca przy komputerze, wykonywaniu zawodów wymuszających powtarzające się czesto ruchy nadgarstka np. wyprost i ruchy podobne jak podczas wkrecania śruby. Pomimo nazwy sugerującej związek z uprawianiem gry w tenisa – jedynie ok. 10% graczy cierpi na tę dolegliwość. Dotyczy to również zwlaszcza osób rozpoczynających naukę gry, którzy nie maja wciąż jeszcze doskonale wyćwiczonej techniki uderzeń oraz generują ruch z nadgarstka zamiast z tułowia oraz barku. Rozkład sił może być nierównomierny a wytworzone podczas odbicia piłki tenisowej wibracje dodatkowo przeciążają miejsce przyczepu mieśni. Głównym objawem dolegliwości może być ból z boku łokcia pojawiający się przy ruchach nadgarstka: chwytaniu czegoś ręką, zaciskaniu, obracaniu dłoni, unoszeniu jej części składowej grzbietowej. W zaawansowanym stadium pojawia się on również w spoczynku. Poprzez całe lata w medycynie obowiązywał pogląd, że przyczyną bólu może być stan zapalny przyczepu ścięgien mieśni prostowników nadgarstka do kłykcia bocznego nasze kości ramiennej. Pod koniec lat 90. udowodniono, że pogląd ów może być błędny, bo nie stwierdzono w okolicy przyczepu czynników zapalnych. Przyczyną łokcia tenisisty są bowiem zmiany degeneracyjne. Uważa się, że wskutek przeciążeń oraz mikrourazów dochodzi do uszkodzeń struktury wlókien kolagenowych ścięgien oraz nieprawidłowego ukrwienia okolicy przyczepu zwanej entezą (dlatego schorzenie to rownież lekarze nazywają entezopatią). Skąd sie nie mniej jednak bierze bol, skoro nie posiada stanu zapalnego, a samo ściegno nie może być unerwione? Oraz ta zagadka została wyjaśniona. Procesowi degeneracyjnemu towarzyszy wydzielanie białek, które chemicznie drażnią okoliczne tkanki, wywołując ból. Za jego powstanie odpowiada również tworzenie sie patologicznych nerwów oraz naczyń krwionośnych.

Jak wiadomo przyczyną rozwinięcia zmian degeneracyjnych może być najczęściej bardzo długo trwające przeciążenie mięśni z powtarzającymi się mikrourazami na ich przyczepie do kości. W tenisie aktywnością która powoduje odgięcie grzbietowe nadgarstka (do góry) oraz napięcie w mięśniach może być niemalże każdy typ uderzenia. Zauważono, iż zawodowi gracze, ktorzy skarżą się na „łokieć tenisisty”, wykazywali zwiększoną aktywność prostowników nadgarstka w trakcie uderzenia oraz tuż po uderzeniu pilki. Ta zwiększona aktywność mięśni mogła mieć swoją przyczynę w nieprawidłowej technice prowadzenia nadgarstka oraz lokcia w trakcie uderzenia, a również tzw. uderzenia otwartą rakietą oraz dolną częścią naciągu. Zaobserwowano, iż tenisiści używający oburęcznego backhandu rzadko rozwijaja tę patologię ponieważ większość energii pochłania kończyna nie dominująca, czyli u praworęcznych podczas tego uderzenia większość energii pochłania lewa ręka. O dużo więcej przypadków „łokcia tenisisty” diagnozuje się u tenisistów amatorów w porównaniu z zawodowymi graczami. Może być to również spowodowane błędami technicznymi, co prowadzi do zwiększonej transmisji energii z rakiety na nadgarstek oraz łokieć. Redukcja energii może być możliwa poprzez prawidlowe prowadzenie rakiety też po uderzeniu, tzn. po uderzeniu należy uwolnić zacisk dloni na rakiecie. Po okresie ostrego bólu, może wystąpić także kilkumiesieczny okres mniej nasilonych dolegliwości bólowych. Wówczas należy bezwzględnie unikać czynności obciążających staw lokciowy. Ulgę przynosi również stosowanie opaski na przedramieniu, zwykle 5 cm poniżej stawu łokciowego, która zmniejsza napięcie mieśnia prostownika palców. Wśród tenisistów-amatorów popularne może być używanie gumowych wkładek pomiędzy struny naciągu by zmniejszyć wibracje. Badania naukowe dowiodly, że stosowanie tego typu urządzeń w żaden sposób nie zmniejsza amplitudy wibracji, oraz co za tym idzie nie działa prewencyjnie. Dotychczasowe standardy leczenia właściwego “łokcia tenisisty” opierają się na zastosowaniu fizykoterapii w postaci naświetlań promieniowaniem laserowym, zabiegow ultradźwiękami, krioterapii. Czasami niektorzy ortopedzi zalecają unieruchomienie stawu w celu jego odciążenia i iniekcje ze środka przeciwzapalnego. Są dwie przyczyny zmian degeneracyjnych. Pierwsza z nich (najczęstsza) to rownież długotrwałe przeciażanie ręki wskutek wykonywania czynności wymagających ruchów nadgarstka, takich jak pisanie na komputerze czy może wkręcanie śrubek. Prowadzi ono do nadto dużego napięcia mieśni oraz mikrourazów ściegien i przyczepu. Organizm uruchamia proces samonaprawy, ale w miejscach uszkodzeń powstaje tkanka znacznie słabsza od zdrowej (np. wlókna kolagenowe mają zmienioną strukturę). Skoro ręka dalej bedzie przeciążana, dochodzi do naderwań ścięgien, zwapnienia przyczepu, utworzenia się patologicznych naczyń krwionośnych.Przyczyną łokcia tenisisty może być też nie mniej jednak nie jedynie nadto duże, ale oraz nadto małe obciążanie ręki pracą. Prowadzi ono do zmian o charakterze zanikowym – rzadko wykorzystywane mięśnie i ścięgna słabną oraz zanikają. I dlatego skoro ktoś stroniący od aktywności fizycznej zabierze się np. do skręcania nowych mebli, może dojść do naderwania ścięgna nieprzyzwyczajonego do takiego wysiłku. Na transmisję energii uderzenia z rakiety na kończynę górną posiada wpływ waga gracza, technika, doświadczenie oraz wlaściwości rakiety. Dobra technika, duże doświadczenie gracza oraz większa waga ciała zmniejsza wibracje w ręce. Najczęściej pośród amatorów „łokieć tenisisty” występuje u graczy stosujacych jednoreczny backhand – może być to również spowodowane nieprawidłowym ustawieniem nadgarstka w zgięciu dłoniowym w trakcie uderzenia, podczas kiedy doświadczeni zawodnicy uderzają piłke w pozycji zgięcia grzbietowego nadgarstka, a po uderzeniu obie grupy graczy kontynuują ruch nadgarstka w wyżej wymienionych kierunkach. Skoro chodzi o rakietę, to również efekt zmniejszenia wibracji w ręce oraz przeciwdziałanie rozwojowi tendinopatii daje duży rozmiar głowy, mniejsza waga rakiety, rama grafitowa albo epoksydowa, mniejsza siła naciągu oraz większa ilość strun naciagu, z kolei obwód uchwytu rakiety nie posiada do końca udowodnionego wplywu ale zalecany może być rozmiar uchwytu 2 albo 3, a dla dzieci 1. Gra na twardych kortach też sprzyja rozwinięciu patologii. Najczęstszą przyczyna powstawania lokcia tenisisty może być długotrwałe wykonywanie czynności, podczas których niezbedna może być naprzemienna praca nadgarstków (ich zginanie oraz prostowanie).

Wróćmy do tego, kto może uskarżać się na tę chorobę. Otóż na omawianą choroba powinny narzekać też osoby pracujące w takich zawodach jak: szwacz, sprzątaczka, czy może magazynier. Nie może być też wykluczone, że z łokciem tenisisty powinny zmagać się też osoby, które wykonują naprzemienne ruchy nadgarstków wraz z odwracaniem oraz nawracaniem przedramienia np. podczas obierania ziemniakow, przykręcania śrubek czy może pracy przy komputerze. Efekty standardowego leczenia właściwego lokcia tenisisty bywają różne. Wielu pacjentów uskarża się na brak widocznej poprawy albo rownież poprawa może być niewielka albo krótkotrwala. Jak przedstawiam poniżej – leczenia wlaściwego ,,łokcia tenisisty” wymaga dużo precyzji ze strony lekarza oraz terapeuty i kosekwencji oraz cierpliwości ze strony pacjenta. Niejednokrotnie lekceważymy pobolewanie łokcia po dniu pracy. Idziemy do ortopedy, kiedy ból staje się silny, oraz oczekujemy od niego natychmiastowego rozwiązania problemu, który nawarstwiał się latami. Do niedawna lekarze mogli spełnić nasze oczekiwania, podając sterydy w zastrzykach w okolice przyczepu ściegna. Te silne środki leczenia przeciwzapalne żwawo uwalnialy od bólu, ale więcej bylo z nich szkody niż pożytku. Nie leczą, bo łokciowi tenisisty nie towarzyszy stan zapalny, natomiast wyłaczaja sygnał alarmowy – bol. Pacjenci wracali zatem do czynności przeciążających rękę. Poza tym środki leczenia te działają destrukcyjnie na strukture kolagenu, pogłębiają zatem zmiany degeneracyjne. W przypadku łokcia tenisisty nie dają efektów nie jedynie sterydy, ale rownież maści oraz żele o dzialaniu przeciwzapalnym i zabiegi fizykoterapeutyczne łagodzace stany zapalne, np. ultradźwięki, jonoforeza, krioterapia. Najczęściej ból pojawia się w okolicy zewnętrznej (bocznej) łokcia oraz promieniuje; zwiększa się, gdyzaciskamy mocno dłoń albo zginamy grzbietowo nadgarstek z oporem, np. w trakcie uderzenia. Diagnoze stawia sie na podstawie wywiadu-badania lekarskiego (odpowiednich testów), badania USG a czasami wykonuje się zdjecie rentgenowskie, rezonans magnetyczny albo elektromiografię. Leczenia właściwego „łokcia tenisisty” trwa od 6 do 12 tygodni oraz uzależnione może być od okresu trwania dolegliwości, charakteru zmian degeneracyjnych w ściegnie oraz jego przyczepie a również stosowanych wcześniej terapii. Celem leczenia właściwego może być zmniejszenie dolegliwości bólowych, usprawnienie funkcji kończyny, zwiększenie siły mieśni. By kłopot nigdy nie powrócił należy również poprawić technikę gry oraz dostosować parametry rakiety do swoich umiejetności oraz warunkow fizycznych. Należy unikać całkowitego unieruchomienia kończyny, ponieważ prowadzi to również do zaników mięśni oraz spowolnienia procesu rehabilitacji. Pierwszym doraźnym środkiem leczniczym są okłady z lodu; środki leczenia przeciwbólowe oraz przeciwzapalne działają jedynie przeciwbólowo natomiast nie lecza przyczyny dolegliwości, a czasami nawet, tak jak iniekcje sterydowe, powinny prowadzić do powiększenia zniszczeń w ściegnie. Wyniki fizykoterapii (ultradźwięki, jonoforeza, itd.) są porównywalne ze stara metodą „czas leczy rany”. Odciażenie przyczepu może być możliwe za pomocą specjalnych opasek uciskowych, ale ich nieprawidłowe stosowanie może jedynie zwiększyć dolegliwości. Z nowych metod ktore są skuteczne, można wymienić: ESWT – terapia falą uderzeniową, iniekcje z płytko pochodnych czynników wzrostowych (Recover System) oraz mini inwazyjną metodę Topaz z użyciem elektrody generującej energię fali radiowej. Ich działanie polega na stymulacji procesu regeneracji uszkodzonego ścięgna. Jedynie parę procent przypadków wymaga bardziej rozległych oraz inwazyjnych zabiegów operacyjnych. Jest rzeczą zrozumiała, że od gdy wiemy, iż łokieć tenisisty nie może być procesem zapalnym, leczy się jego inaczej niż kiedyś. Skoro ortopeda stwierdzi, że ból związany może być jedynie z przemęczeniem ręki, zaleca odpoczynek oraz miorelaksacje, czyli głeboki masaż rozluźniający mięśnie, wykonywany poprzez terapeutę. Więc już po 2–3 zabiegach powinniśmy poczuć ulgę. Warto się nauczyć takiego masażu oraz w następnej kolejności powtarzać jego samemu w domu. Jeśli ból związany może być z samym przyczepem, ortopeda zleca wykonanie USG oraz w zależności od wyników badania wybiera odpowiednią terapię. Kiedy nie doszlo wciąż jeszcze do naderwania przyczepu, ale są więc już zmiany zwyrodnieniowe, stosuje się metode leczenia właściwego zwaną terapią wstrząsową (ESWT). Chore miejsce poddaje się działaniu fali uderzeniowej pobudzajacej tkanki do regeneracji. Leczenia właściwego opisywanego schorzenia opiera sie głównie na ćwiczeniach nadgarstka (patrz: Łokieć tenisisty – jak mogę samodzielnie zmniejszyć ból), wypoczynku oraz stosowaniu NLPZ (Niesterydowych Leków Przeciwzapalnych). Niezbędna może być też fizjoterapia, terapia manualna (powinna obejmować też szyję), a w skrajnych przypadkach- operacja. Zakłada sie też specjalną opaskę elastyczną albo gips, który posiada chronić lokieć przed zbędnymi nadwyrężeniami. Bywa nie mniej jednak tak, że wszystkie te metody zawodzą oraz pacjenci sięgają po stare sprawdzone sposoby. Najpopularniejsze wydają się być też okłady z kapusty, które powinno stosować się około 4 razy w tygodniu poprzez okres okolo miesiąca albo dlużej. Niektórzy pacjenci twierdzą, że dopiero zastosowanie metody „babuni” sprawia, że odczuwają dużą poprawe albo zupełne uwolnienie od bolu. W przypadku zerwania fragmentów przyczepu oraz powstania w ściegnie ubytku stosuje się metodę, która pozwala uzupełnić jego blizną. Pod kontrolą USG wstrzykuje się w uszkodzone ściegno czynniki wzrostu uzyskane z krwi własnej pacjenta (osocze bogatopłytkowe). W następnej kolejności ścięgno wielokrotnie się nakłuwa. Regeneracja może być możliwa jedynie wtedy, kiedy czynniki wzrostowe spotkają się z krwią własna pacjenta. W czasie tworzenia sie blizny trzeba maksymalnie oszczedzać rękę. Ortopeda określa, co można robić, a czego nie na danym etapie leczenia, oraz zaleceń owych należy bezwzględnie przestrzegać. Jeśli może być za późno na takie terapie, wykonuje się operację polegajaca na calkowitym odcięciu przyczepu oraz wycieciu zdegenerowanej tkanki wspólnie z okostną. Wówczas ścięgno sie lekko zsuwa (o ok. 0,5 cm), jego koniec sam jeden się skleja blizną z kością, a naprężenie mięśnia spada. Po takim zabiegu rękę trzeba unieruchomić na 3 tygodnie. Po 3 miesiacach można wrócić do pracy.

Advertisements

About tabletki

Tabletki to strona na temat leków i preparatów zdrowotnych oraz na temat terapii i zdrowia. Zapraszam do czytania!

4 responses »

  1. Łokieć tenisisty to poważne schorzenie. Nie należy go lekceważyć tylko udać się do specjalisty zamiast szukać rad w internecie.

    Odpowiedz
  2. Nie wiem czemu nazywa się to łokieć tenisisty. Ja nigdy nie grałam w tenisa, nawet się tego nie uczyłam a lekarz mi powiedział że mam „łokieć tenisisty” To jakaś porażka.

    Odpowiedz
  3. Piszcie więcej o tym łokciu penisisty. Bardzo ciekawe to jest.

    Odpowiedz
  4. Zdrowe odżywianie – sposób odżywiania, polegajacy na przyjmowaniu substancji korzystnych dla zdrowia w celu zapewnienia albo poprawy zdrowia. Istotne może być zmniejszenie ryzyka wystąpienia dolegliwości takich jak otyłość, nowotwory, dolegliwości serca. Zdrowa skutecznia dieta polega na przyjmowaniu odpowiednich ilości niezbędnych składników odżywczych oraz wody. Składniki pokarmowe powinny być też dostarczane w postaci różnorodnych produktów, i dlatego dużo metod odżywiania oraz diet może być też uznane za zdrowe. Należy zapewnić odpowiednią ilość makroskładników (tłuszcze, białka, węglowodany), mikroskładników (sole mineralne) i energii niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Po prostu zacznij się odżywiać zdrowo oraz czerp z tego radość! Urozmaicaj swoją dietę, jedz warzywa, owoce, ryby, produkty pelnoziarniste. Nie objadaj się, jedz powoli oraz delektuj się każdym kęsem jedzenia. Pamiętaj o regularności posiłków – jedz co 3-4 godziny, by nie dopuszczać do napadów wilczego głodu. No oraz przede wszystkim – ruszaj sie. Aktywność fizyczna może być ważna, nie bez powodu umieszczono ja u podstawy piramidy zdrowego odżywiania. Skutecznia dieta paleo odnosi tak wielkie sukcesy nie jedynie w kwestii utraty wagi oraz poprawy kompozycji ciała, ale też w kwestii zdrowotnej, bo skupia sie na zapewnieniu organizmowi wszystkiego, czego potrzebuje on, by prawidłowo funkcjonować. Tym samym eliminuje również wszystkie pro-zapalne Oraz szkodliwe substancje z pożywienia. Promowanie zdrowia może być w tym miejscu najważniejszym celem, prawa sylwetki może być mile widzianym ‘skutkiem ubocznym’.

    Odpowiedz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: