RSS Feed

Author Archives: tabletki

Jakie zioła na żołądek?

Nie ma chyba osób, które nigdy w życiu nie miały problemów żołądkowych. Ludzie zwykle regularnie cierpia z powodu zgagi, kwaśnego odbijania, zespołu jelita drażliwego, bólów brzucha, wzdęć, fatalnych gazów oraz innych problemów jelitowych. Tłuste potrawy miesne to także prosta droga do bólu żoładka oraz problemów trawiennych. I dlatego warto do każdej ciężkostrawnej potrawy dorzucić niejako przy okazji trochę ziół, które pomogą trawić tłuszcze oraz przyspieszą przemianę materii. Kiedy jesz za dużo oraz za szybko, nasz żołądek nie nadąża z wytwarzaniem kwasów żołądkowych oraz trawieniem pokarmu, który powoli zaczyna fermentować.

Jak wiadomo procesowi rozkładu towarzyszy wydzielanie gazów, które powodują bóle brzucha. Dużo z owych problemów związanych może być z wrażliwością na gluten, na przetwory mleczne, na przetworzoną szamę, na brak rownowagi flory jelitowej, naturalnie z niedoborem dobrych bakterii związaną. Lub z powodu, co nagminne, nadto szybkiego pożerania prowiantu. Przy bólu brzucha warto wypić napar z rumianku. Gdy cierpisz na zgagę, należy zastosować zioła, które mają działanie osłonowe. Zgaga może być bowiem wywołana nadmiarem kwasu żołądkowego, ktory oslabia ściany żołądka. Dobry wybór na te choroba to także picie trzy razy dziennie, przed posiłkami, herbatki z kwiatu lipy. Tym, którzy przesadzili z ilością pysznych dań, poleca się napar z mięty pieprzowej, a również krople mietowe dobre na niestrawność. Powodem niestrawności może być też spożywanie nadto dużej ilości pokarmów, jedzenie nadto szybko, jedzenie pokarmów, których organizm nie toleruje, nadmiar bądź nadto mała ilość kwasow żołądkowych. Objawami niestrawności są: zgaga, ból brzucha oraz wzdecia. Objawy niestrawności jesteśmy w stanie łagodzić domowymi sposobami. Spróbuj zastosować imbir, rumianek, miete, koper wloski, kminek, sodę oczyszczona albo ocet winny. Dużo leczniczych roślin posiada delikatne działanie uspokajające, rozkurczowe oraz wspomagające pracę układu trawiennego, czyli to wszystko to, czego „drażliwcom” trzeba. Naturalnie zioła należy stosować rozsądnie oraz z umiarem. Niektore z nich, zwłaszcza te stosowane w uporczywych zaparciach (np. kora kruszyny) maja działanie drażniące na jelita. Innych, takich jak imbir – chociaż w małych ilościach niezastąpiony, jako środek przeciw nudnościom oraz odbijaniu – nie można przedawkować. Najlepiej stosowanie każdego roślinnego preparatu skonsultować z lekarzem albo odwiedzić sprawdzony sklep zielarski. Na chorobe wrzodową najlepsze zioła to także te, które zawieraja duża ilość garbników. Garbniki to także roślinne zwiazki polifenolowe, majace zdolność wiązania się z białkami, co daje rożnorodne efekty lecznicze. W kontakcie z rana na żołądku, nadżerką, garbniki łączą sie z białkiem śluzówki, ułatwiajac gojenie.

Przede wszystkim garbniki zawarte w ziolach działają przeciwzapalnie, bakteriobójczo oraz ściagajaco, co przyczynia się do gojenia nadżerek wrzodowych oraz hamowania krwawień z dróg pokarmowych. Niektóre z nich mają zdolność łączenia sie z białkowymi składnikami nabłonka jelitowego, tworzac powłokę ochronną przed żrącym działaniem kwasu solnego oraz soków żołądkowych. Przy biegunce powloka przeciwdziała odwodnieniu organizmu. Najlepsze zioła na wrzody, to: kłacze pięciornika, kłacze weżownika, korzeń szczawiu lancetowatego, kora dębu, liście mącznicy lekarskiej, liście borówki brusznicy, liście jeżyny fałdowanej, liście szałwii, liście orzecha włoskiego, kora wierzbowa, ziele dziurawca, owoce borówki, kłącze kosaćca, liście poziomki oraz babki lancetowatej i ziele przywrotnika pospolitego. Warto również sięgnąć po ziele krwawnika. Napar ze świeżego krwawnika pomaga na problemy z żołądkiem, bo hamuje drobne krwawienia z uszkodzonych naczyń wlosowatych w blonie śluzowej przewodu pokarmowego. Pomaga rownież w zaburzeniach trawiennych oraz skurczach dróg żólciowych i jelit. Na wrzody żołądka pomaga również siemię lniane. Nasiona lnu są bogate w śluzy roślinne, które maja zbawienny wpływ na przewód pokarmowy, bo chronią przed działaniem kwasu solnego, pokrywając wewnętrzną warstwę żołądka. Gdy wydzielanie naturalnego śluzu zostaje zakłócone, na nagich ściankach żołądka poddanych dzialaniu kwasu solnego tworza się wrzody. Spożywanie nasion lnu chroni nasz żołądek oraz pozwala regenerować się jego ściankom. Zielona herbata skutecznie usprawnia trawienie. Doskonale sprawdza się jako naturalny środek na wzdęcia. Skoro boli cie żołądek, wypij napar z rumianku, który działa przeciwzapalnie oraz bakteriobójczo. Skurcze żołądka powodują tępy oraz mocny bol, który zniwelują zioła rozkurczowe. Takie dzialanie posiada melisa. Zioła na wrzody to: kora dębu, szałwia, dziurawiec, babka lancetowata, pięciornik, wężownik, przywrotnik pospolity. Na wrzody pomoże siemię lniane, które ochroni nasz żołądek przed żrącym kwasem, a również napar z ziela krwawnika, bowiem skutecznie hamuje krwawienie ranek przewodu pokarmowego. Zdrowe jedzenie, które może poprawić trawienie oraz pozytywnie wpłynąć na funkcjonowanie przemiany materii to także gorzkie warzywa zielone. Gorzkie rośliny zielone stymulują ludzkie ciało w celu produkowania wiekszej ilości soków trawiennych, kwasu solnego w żołądku oraz enzymow trawiennych w jelitach i wpływają na pęcherzyki żółciowe, które pomagają enzymom w rozbijaniu jedzenia obfitego w tłuszcz. Ta żywność zawiera witaminy rozpuszczalne w tłuszczach oraz karotenoidy, takie jak beta-karoten. Gorzkie ziola powinny także wpływać na apetyt. Przyczyną przewlekłego nieżytu żoładka może być zachwianie rownowagi pomiędzy kwasem solnym a enzymami trawiennymi w żołądku, zarzucanie treści dwunastnicy oraz żółci do żołądka. Nerwowe, w ciągłym stresie nasze życie powoduje nadmierną produkcję kwasów żoładkowych, które wraz z takimi czynnikami jak: obciążanie żołądka nadto duża ilością pokarmow, niektóre środki leczenia (np. salicylany), duża ilość wypalanych papierosów, nadużywanie alkoholu, toksyczne związki chemiczne powodują stany zapalne oraz ubytki w ścianie żołądka. Za zapalenie błony śluzowej żoładka odpowiedzialna może być także stosunkowo niedawno poznana bakteria Helicobakter Pylori. Może być to także jedyna bakteria, ktora może być w stanie przetrwać w kwasie żołądkowym człowieka. Czasem żyje w żołądku od wczesnego dzieciństwa nie dając żadnych istotnych objawów. Jednakże powoli niszczy błonę śluzową oraz powoduje nadżerki (owrzodzenia) żołądka oraz dwunastnicy. Zmiany zapalne błony śluzowej wahaja się od małego obrzeku poprzez lekkie przekrwienie aż do dużych ubytkow. U niektórych osób może rozwinać się nowotwór albo chłoniak żołądka. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową. Może być to także tzw. „choroba brudnych rąk”. Szacuje się, że ok. 60-80% naszego społeczeństwa może być zakażona Helicobakter Pylori.

Jak wiadomo gorzkie w skamku ziola zapewniają doskonałe trawienne – stymulanty to także dziegiel, mniszek lekarski, tarczyca bajkalska oraz krwawnik pospolity. Jedna filiżanka herbaty ziolowej raz albo parę razy dziennie powinna wystarczająco zminimalizować problemy z trawieniem, co może wpłynąć pozytywnie na odchudzanie. Prawidłowy metabolizm wplywa na utratę wagi. Mniszek pospolity może być zapewne najbardziej popularnym środkiem trawiennym w tym zestawie. Natomiast jalowiec nie może być uważany za gorzkie zioło, ale powoduje wzrost wydzielania kwasu solnego w żołądku. Po zjedzeniu obfitego bądź pikantnego posiłku można żuć oraz połykać nasiona kopru włoskiego albo kminku. Nasiona owych ziół zawierają olejki eteryczne łagodzące skurcze jelit. Można również przygotować napar z nasion kopru włoskiego, kminku oraz biedrzeńca anyżu: łyżeczkę mieszanki nasion (po 1/3 każdego) zalać szklanką wrzątku oraz zaparzać pod przykryciem 2-3 minuty, odcedzić, podzielić na 2-3 porcje oraz pić przed posiłkami. Zioła lecznicze, ktore powinny rozproszyć gazy w jelitach to także koper, lawenda, mieta, rozmaryn oraz jałowiec. Rozmaryn zarówno zwieksza wydzielanie soków trawiennych, jak oraz usprawnia dzialanie przewodu żółciowego wspolnego. Włączenie rozmarynu oraz kopru włoskiego do diety jako przypraw może być też szczególnie przydatne dla trawienia żywności bogatej w tłuszcze. Napary z któregoś z owych ziól rozwiążą problemy z gazami oraz rozstrój żołądka. Koper zmieszany z rumiankiem może być szczegolnie pomocny dla dzieci. Zioła przeciwskurczowe to także te, które rozluźniają skurcze mieśni. Ziola lecznicze o tej wlaściwości to: mięta, lawenda, melisa, waleriana, piołun oraz krwawnik. Po ciężkim posilku wypij napar z mięty pieprzowej. W celu wzmocnienia mocy naparu, zaparz herbatkę ziołowa z łyżeczki mięty oraz łyżeczki melisy. Popularnością cieszą sie krople miętowe, które podaje się na niestrawność. Działają rozkurczowo oraz przeciwbólowo. Przy dolegliwościach żołądkowych sięgnij także po napar z liści mniszka lekarskiego. Nie jedynie pomoże na problemy żołądkowe, ale wspomoże również pracę wątroby. Inne pomocne zioła to także zioła o wlaściwościach łagodzących. Łagodza one, osłaniaja oraz nawilżają. Prawoślaz, dziewanna oraz owies są dobrymi środkami łagodzacymi. Parę filiżanek prawoślazu oraz dziewanny dziennie wystarczy na trawienne dolegliwości. Owies może być też stosowany w jego tradycyjnej postaci jako owsianka. Imbir, który zbyt trudno znaleźć w naszych ogródkach, może być także dobrym środkiem na problemy z trawieniem oraz mistrzem w zwalczaniu nudności. Inną rośliną może być dziegiel – stymulant w dolegliwościach trawiennych, i piolun, który powinien być też stosowany wewnetrznie jedynie w małych ilościach oraz jedynie wtedy, kiedy chory może być pod opieka profesjonalistow. Przeciwnikom wszelkiej maści ziół można polecić odmienne przykłady zdrowej żywności: olej z wątroby dorsza, awokado, słodkie ziemniaki i buraczki. Rumianek może być jednym z najdelikatniejszych oraz najbezpieczniejszych ziół leczniczych jakie jedynie dała nam natura. Z kolei jego reputacja jako pomoc dla naszego żołądka z pewnością rywalizuje z imbirem oraz miętą pieprzową. Według raportu opisanego w amerykańskiej Medycynie Molekularnej w listopadzie 2010, rumianek może być słusznie oraz tradycyjnie wykorzystywany do licznych zaburzeń żoładkowo-jelitowych, w tym dolegliwości układu trawiennego, skurczów, albo kolek, niestrawności, wzdęć, fatalnych gazów, owrzodzeń oraz podrażnień przewodu pokarmowego. Zgaga, czyli refluks żołądka, powoduje pieczenie oraz ból w okolicy mostka, poprzez co mylona bywa ze stanem przedzawalowym. W tym przypadku pomocne są ziola zawierające śluzy roślinne, które działają osłonowo na ściany żoładka uszkadzane nadmiarem kwasów. Dobrym przykładem może być kwiat lipy. Stad cierpiącym na zgagę zaleca się wypijanie herbatki z lipy trzy razy w ciagu dnia, przed posilkami. Pierwsze oznaki zgagi zlikwiduje także mieszanka łyżki miodu z łyżką octu jabłkowego albo sok z surowych ziemniaków. Niepozorny rumianek pospolity posiada aż tyle właściwości leczniczych, że nazywany może być również lekarskim. Zawarte w nim flawonoidy oraz pochodne kumaryny działają przeciwskurczowo oraz wiatropednie. Wlaściwości przeciwzapalne, antybakteryjne oraz przeciwuczuleniowe sprawiają, że używany może być w leczeniu nieżytów żoładka oraz jelit, łagodzeniu nietolerancji pokarmowej oraz przy terapii osłonowej przy zażywaniu antybiotyków. Bo pobudza wydzielanie żółci oraz zapobiega nadmiernej fermentacji w jelitach polecany może być we wszelkich zaburzeniach trawienia. Rumianek działa łagodnie, ale skutecznie – powinny jego pić niemowlęta oraz kobiety w ciaży. Osobom, ktore cierpią z powodu dolegliwości trawiennych zaleca się picie rumianku jako ziołowej herbaty. Napar robimy z dwóch lyżeczek koszyczków (ususzonych kwiatów) na szklankę wrzatku, pijemy po kwadransie. Rumianek można łączyć również z innymi ziołami: miętą, dziurawcem oraz szałwią. Także dotkliwe bóle brzucha, zwłaszcza mocne skurcze, zlagodzi rumianek rzymski (krewniak pospolitego, różniący się zawartością azulenu) – można jego kupić w sklepach zielarskich.

Warto wiedzieć, że lecznicze wlaściwości garbników roślinnych w leczeniu wrzodow oraz innych dolegliwości układu trawiennego znane są od lat. By zapobiec biegunce, warto pić nalewkę orzechową, herbatę z dziurawca, napar z korzenia pieciornika, odwar z tysiacznika, herbate z czarnych jagod oraz wyciag z rdestu ptasiego na czerwonym winie. Nalewka orzechowa oprócz tego, że pomaga na zaburzenia żołądkowe, wykazuje także wlaściwości przeciwzapalne, bakteriobojcze oraz przeciwkrwotoczne. Osłonowo na nasz żoładek działa siemię lniane. Wywar z nasion siemienia lnianego należy pić codziennie rano po przebudzeniu. Zaleca sie tygodniową kurację ziołową. Zamiast siemienia, możesz żuć ziarna jałowca. Dla smakoszy dobrym rozwiązaniem może okazać się wypijanie poprzez trzy dni z rządu kieliszka nalewki orzechowej przed snem. Należy poddać się badaniom, m.in. na obecność bakterii Helicobakter Pylori. Wskazana może być w tym przypadku kuracja antybiotykowa. Poprzez unikanie szkodliwych czynnikow, ktore spowodowały stany zapalne jesteśmy w stanie wspomoc leczenie. Należy stworzyć odpowiednie warunki, by błona śluzowa żołądka mogla prawidłowo pracować. Przede wszystkim zaprzestać nadużywania alkoholu, palenia tytoniu, unikać ciężkostrawnych oraz nieświeżych potraw, nie stosować leków przeciwzapalnych, takich jak: aspiryna, polopiryna, ibuprofen. Posiłki należy spożywać 5-6 razy dziennie w małych ilościach. Unikać potraw wzdymających (groch, fasola, kapusta), smażonych oraz pikantnych. Nie pić zimnych oraz gazowanych napojów. Czeste dolegliwości ze strony układu pokarmowego to także również ból brzucha oraz zaparcia. Takie symptomy można zniwelować albo zmniejszyć dzięki zielu glistnika. Glistnik jaskółcze ziele dziala rozkurczowo na mieśnie gładkie przewodu pokarmowego. Można jego z powodzeniem stosować pomocniczo w schorzeniach ukladu trawiennego, stanach zapalnych żołądka oraz jelit, nieżycie jelita grubego oraz stanach skurczowych jelit. W aptece można także znaleźć wartościowe preparaty z błonnikiem, osłaniające blony śluzowe żołądka oraz dwunastnicy. Zioła na nasz żołądek to także doskonałe naturalne środki, które powinny wspomóc leczenia wlaściwego dolegliwości układu pokarmowego. W aptece dostępne są liczne mieszanki ziołowe, które możesz samodzielnie zaparzać w domu oraz pić w postaci herbatek czy może naparów. Zioła wspomagają leczenia właściwego oraz stosowane z rozsądkiem nie szkodzą. Nieżyty żołądka, nadżerki, wrzody żołądka oraz dwunastnicy można leczyć sokiem ze świeżej kapusty. Kurację należy przeprowadzać przynajmniej poprzez dwa tygodnie pijac trzy razy dziennie najpierw 1/4 szklanki soku oraz z każdym następnym dniem więcej, aż do 2,5 szklanki trzy razy dziennie. Kurację można stosować przy zgadze oraz innych dolegliwościach ze strony ukladu pokarmowego. Świeża kapusta jednocześnie wzmocni nasz system immunologiczny, bo posiada całą gamę witamin (wit. C, B, E) i magnez, potas, wapń. Kiszona kapusta, jak twierdzą niektorzy naukowcy, chroni przed rakiem.

Jak leczymy żylaki?

Wracamy do tematu żylaków. Żylaki, czyli trwałe rozszerzenia żył, leczy się metodami zachowawczymi – leki doustne i preparaty miejscowe jak rownież zabiegami zamykania żył i operacją żylaków albo zabiegami laserowymi. Leczenia właściwego żylakow należy rozpocząć wcześnie, gdy jedynie pojawią się objawy, czyli uczucie ciężkich nóg oraz pajączki, kiedy chodzi o żylaki kończyn dolnych i pieczenie, swędzenie oraz bol odbytu, kiedy chodzi o żylaki odbytu.Żylaki są brzydkie, ale przede wszystkim są wynikiem poważnej dolegliwości układu krążenia. Niektóre przyczyny powstawania żylakow są od ciebie niezależne: wiek, płeć, ciąża oraz poród czy może dolegliwości sprzyjające powstawaniu żylaków. Nie mniej jednak za zmiany w naczyniach żylnych odpowiada również niewłaściwy styl życia oraz złe nawyki. Żylaki mogą być pierwotne albo wtórne.

Jak wiadomo żylaki pierwotne rozwijają się samoistnie, podstawowymi przyczynami ich powstawania są skłonności genetyczne współistniejace z czynnikami ryzyka takimi jak styl życia, praca związana z długotrwałą pozycją stojącą albo siedzaca, wielokrotne ciąże, nadmierny wysiłek fizyczny itp. stnieją dwie najpopularniejsze metody usuwania żylaków: leczenia właściwego chirurgiczne albo zabieg ostrzykiwania. Czynnikiem, który decyduje o wyborze sposobu leczenia wlaściwego może być przede wszystkim poziom zaawansowania choroby, jak także indywidualne predyspozycje pacjenta. Wszystkie żyły w kończynach dolnych zaopatrzone sa w zlokalizowane co parę centymetrów zastawki, które uniemożliwiają cofanie się krwi w dół, zapewniając prawidłowy kierunek jej przeplywu. Jeśli zastawki nie działają prawidłowo, nasza krew spływa w dól pod wpływem sily grawitacji oraz zamiast płynąć w kierunku serca zalega w żyłach kończyn dolnych, powodując ich stopniowe rozszerzanie oraz powstanie żylaków. Do uszkodzenia oraz nieprawidłowego działania zastawek żylnych może dochodzić w wyniku wcześniejszych dolegliwości żył (zakrzepowe zapalenie żył), dlugotrwalego stania albo w wyniku podwyższonego ciśnienia w żyłach kończyn dolnych spowodowanego utrudnionym przeplywem krwi poprzez duże żyly jamy brzusznej (ciąża, wodobrzusze, duże guzy nowotworowe jamy brzusznej). To także schorzenie, na które cierpi ok. 60% spoleczeństwa, szczególnie kobiet w zaawansowanych przypadkach może prowadzić także do trwałego inwalidztwa. W najłagodniejszej postaci manifestuje się tzw. pajączkami, w najbardziej zaawansowanej prowadzi do zbyt trudno gojących się owrzodzeń. Poza istotnym defektem kosmetycznym żylaki powinny wywołać trwałe zmiany troficzne skóry z brązowymi przebarwieniami, zapaleniem, wypryskiem oraz świądem. Żylaki powinny być też również istotnym elementem dolegliwości zatorowo-zakrzepowej. Ryzyko zatorów groźnych dla życia rośnie w przypadkach konieczności unieruchomienia kończyny (np. po urazie) czy może również operacji z innego powodu.Skalę zagrożenia powinien uświadomić fakt, że rocznie 200000 osób umiera z tego powodu w krajach Unii Europejskiej. Stosowanie leków antykoncepcyjnych i fizykoterapia także są przeciwwskazane u pacjentów z żylakami. Żylaki wtórne to także takie, które powstają w nastepstwie przebytych albo istniejących stanow chorobowych powodujących permanentny zastój krwi w układzie żylnym. Najczęstszą przyczyną są przebyte zapalenia żył głebokich, po ktorych powstaje zespól pozakrzepowy charakteryzujący się nie jedynie wtornymi żylakami, ale również obrzekami oraz zmianami troficznymi skory i nawrotowymi, przewleklymi owrzodzeniami zazwyczaj w okolicach kostek przyśrodkowych. Badnie USG Doppler może być podstawowym badaniem w potwierdzeniu rozpoznania zakrzepicy żył głębokich i podstawowym badaniem przed planowanym zabiegiem operacyjnym na żyłach powierzchownych. Badanie odbywa się w pozycji stojącej, lekarz przesuwajac głowicę po nodze obserwuje na ekranie monitora strukture oraz anatomię żył i ocenia przepływ krwi. Dzięki badaniu USG Doppler możliwe może być wykrycie także drobnych schorzeń tętnic oraz żył. Leczenie miejscowe kończyn dolnych polega na używaniu maści, kremów oraz żeli, które zmniejszaja obrzęki, wzmacniają ściany naczyń krwionośnych, poprawiają napięcie żył, poprawiają mikrokrążenie i zmniejszają przepuszczalność naczyń. Preparaty zawierają escyne z kasztanowca, rutynę, arnikę i diosmine. Leczenie uciskowe – polega na stosowaniu uciskających rajstop, dobranych indywidualnie dla każdego pacjenta, ktore poprawiają krążenie w nogach oraz nie dopuszczają do rozszerzania się żył. Leczenie farmakologiczne. Stosowanie leków flebotropowych czyli poprawiających mikrokrażenie, wzmacniających napięcie ścian naczyń oraz zmniejszających ich przepuszczalność a rownież usprawniających krążenie limfy. ylaki są powodem dokuczliwych dolegliwości, powoduja dyskomfort, uczucie „zmęczenia” nóg, skurcze nocne, obrzęki, pieczenie. Dolegliwości nasilaja się w ciągu dnia oraz ustepują częściowo w trakcie chodzenia albo po położeniu się.

Wiemy wszyscy, że żylaki dużo częściej występują u kobiet niż u mężczyzn. U kobiet objawy powinny nasilać się przed miesiączką. Objawy, które powinny skłonić nas do wizyty u lekarza to: bolesne skurcze mięśni, bol stóp oraz podudzi, tzw. uczucie cieżkich nóg, obrzęki pojawiajace się najczęściej wieczorem, pajączki naczyniowe. W niektorych przypadkach wymagane może być wykonanie usuwania żylaków metodą klasyczną. W metodzie tradycyjnej żylaki usuwa się poprzez dość liczne nacięcia skóry. W przypadku żylaków leżących w dorzeczu żyl odpiszczelowych oraz odstrzałkowych czesto usuwa się je w całości (lub częściowo wraz z bocznicami), szczegolnie wtedy, kiedy zmienione są żylakowato, a ich zastawki spływowe sa niewydolne. W niektórych przypadkach konieczne może być wykonanie tzw. strippingu, czyli nacięcia w pachwinie oraz wyrwania całej żyły odpiszczelowej. Zabieg kończy się założeniem szwów skórnych albo specjalnych plasterkow zastępujących szwy na mikro-nacieciach. Sonda kriochirurgiczna pozwala nie jedynie na usuwanie żylaków (criostriping). Za jej pomocą można wykonać zamknięcie naczyń żylnych tzw. crioobliterację. Metodę tę stosuje sie m.in. u osób obarczonych dużym ryzykiem operacyjnym, u których usuwanie żylaków mogłoby stanowić zagrożenie dla zdrowia oraz życia. Przed przystąpieniem do zabiegu niezbędna może być konsultacja u lekarza specjalisty chirurga, który szczególowo zapozna pacjenta z procedurą oraz leczeniem i zleci badania. Przed zabiegiem pacjent powinien wykonać następujące badania laboratoryjne: morfologia, poziom cukru, APTT, wskaźnik protrombinowy, poziom elektrolitów i badanie EKG. Zalecanym badaniem może być także badanie obrazowe żyl – USG – Doppler. Badanie to także umożliwia precyzyjny ogląd żył ze względu na ich możliwe uszkodzenia, co może być istotne przed operacją. Zakres badań może ulec poszerzeniu w przypadku, kiedy operacji wymaga osoba obciążona chorobami współistniejącymi. Zabiegi usuwania żylaków kończyn dolnych – skleroterapia. Zabieg polega na wstrzyknięciu do żyły środka powodującego zwłóknienie ścian naczynia oraz zamkniecie żyly. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym albo zewnątrzoponowym. Po skleroterapii należy nosić opaskę uciskową. W zabiegu skleroterepii stosuje sie środki leczenia plynne albo w postaci pianki (skleroterapia Tessariego). W leczeniu pajączków (czyli drobnych rozszerzonych naczyń – teleangiektazji) stosuje sie mikroskleroterapię albo skleroterapię z oświetleniem naczyniowym. ow drugi zabieg polega na uwidocznieniu specjalnym światlem naczynia zasilającego teleangiektazje oraz zamknięciu go. Zabieg zmniejsza ryzyko wystąpienia przebarwień. W przypadkach mniej zaawansowanych: pojedyncze żylaki, żyly siatkowate, teleangiektazje tzw. ”pajączki”, najczęściej stosuje się leczenia właściwego obliteracyjne , polegające na wstrzykiwaniu specjalnych środkow do chorych żyl, tzw. skleroterapię. W przypadku dużych żylaków leczenia wlaściwego obliteracyjne przeprowadza się metodą skleroterapii piankowej. Przed zastosowaniem skleroterapii piankowej w leczeniu dużych żylaków konieczna może być diagnostyka USG Doppler Color układu żylnego w celu wykluczenia niewydolności głównych pni żylnych. Leczenia właściwego obliteracyjne stosowane może być rownież jako postępowanie uzupełniające po leczeniu operacyjnym. Najważniejszym przeciwwskazaniem do zabiegu może być czynny proces zakrzepowy żyl głębokich i ich niedrożność. W takich przypadkach, dopiero po wykorzystaniu właściwej terapii lekowej można zastosować leczenia właściwego chirurgiczne. Dodatkowymi przeciwwskazaniami do zabiegów są: ciąża, ostre dolegliwości infekcyjne, znaczne niedokrwienie tętnicze kończyn dolnych, skaza krwotoczna i nasilony obrzęk limfatyczny. Chirurgiczne usuwanie żylaków polega na zawiązaniu żyły (stripping) oraz jej usunieciu. Operację wykonuje sie w szpitalu, w znieczuleniu ogólnym. Metoda SVS Steam Vein Sclerosis – ablacji za pomocą pary wodnej, może być aktualnie najnowocześniejszym sposobem leczenia wlaściwego niewydolnych żył. Metoda SVS może być jedyną metodą, która umożliwia usunięcie każdego rodzaju żylaków w trakcie jednego zabiegu. Metoda SVS może być rownież jedyną małoinwazyjną metoda, umożliwiającą usunięcie pni żylnych o dużej średnicy (powyżej 20 mm), dużych, powierzchownie położonych żylaków i żylaków nawrotowych. Podczas zabiegu wykonywanego metodą SVS, żyły zamykane są podaną do światła naczynia „przegrzaną parą wodną” o temperaturze około 110°C. Zabieg wykonywany może być w znieczuleniu miejscowym, pacjent bezpośrednio po zabiegu wraca do domu.

Krioterapia polega na tzw. zamrożeniu niewydolnych żył – czyli wprowadzeniu do żyl sondy działajacej niska temperatura. Zależnie od metody, zniszczona żyłe usuwa sie albo pozostawia do wchłonięcia. Zabieg wykonuje sie w znieczuleniu miejscowym. Wszystkie żyly w kończynach dolnych zaopatrzone sa w zlokalizowane co parę centymetrow zastawki, które uniemożliwiają cofanie się krwi w kierunku stóp, zapewniajac prawidlowy kierunek jej przepływu. Jeśli zastawki nie działają prawidłowo, nasza krew spływa w dół pod wpływem siły grawitacji oraz zalega w żyłach kończyn dolnych, powodując ich stopniowe rozszerzenie oraz powstanie żylakow. Występowanie żylaków kończyn dolnych może być ściśle związane z wieloma przyczynami nie mniej jednak podstawowym zaburzeniem może być brak równowagi pomiędzy ciśnieniem krwi w naczyniach żylnych a wytrzymałością ich ściany . Termokoagulacja. Odwrotnie niż w pooprzedniej metodzie – do zniszczenia zyly używa się wysokiej temperatury.RFITT (Radiofrequency Induced Thermotherapy) – termiczna ablacja żył, indukowana prądem o częstotliwości fal radiowych. Metoda RFITT zwana również metodą CELON może być jedną z najbardziej zaawansowanych technologicznie z małoinwazyjnych metod leczenia właściwego żylakow. Dzięki najniższej, skutecznej temperaturze pracy w metodzie RFITT zredukowane może być ryzyko blizn, oparzeń, rumieni. Metoda RFITT/CELON umożliwia zamykanie żyl położonych blisko skóry. Laserowe zabiegi usuwania żylakow. Zabieg polega na wprowadzeniu do żyły światłowodu. Podczas wycofywania światłowodu żyła może być zamykana promieniem świetlnym. Po ok. 3-6 miesiecy ulega całkowitemu zwłóknieniu. Zabieg może być bezbolesny, nieinwazyjny oraz nie niesie ze soba ryzyka powstania przebarwiń oraz blizn. Niezwykle istotna może być początkowa oraz szybka diagnostyka i odpowiednie leczenie. W czasie pierwszej wizyty lekarz oceni stan kończyn dolnych. Kiedy diagnoza lekarska może być pozytywna, tzn. w badaniach obrazowych (USG) zostaly potwierdzone żylaki kończyn dolnych, należy rozpocząć leczenie. Laserowe operacje żylaków zastępują bolesny zabieg chirurgiczny polegający na wyrwaniu żyly odpiszczelowej tzw. stripping. Metoda laserowego usuwania żylaków polega na naświetlaniu niewydolnego pnia żyły za pomocą wprowadzonego do jego wnętrza włókna laserowego. Światlo lasera powoduje obkurczenie oraz zamknięcie niewydolnej żyły, poprzez co nie posiada potrzeby jej chirurgicznego usuwania. Metoda ta pozwala uniknąć cięcia oraz blizny w pachwinie i krwiaków pooperacyjnych.

Jak dbać o cerę w zimę?

Idą chłodniejsze dni, zastanówmy się jak zadbać o zdrowie naszej skóry w okresie zimowym.

Jak wiadomo cery tłusta oraz mieszana radza sobie lepiej dzięki większej ilości gruczołów łojowych – wystarczy im dobry krem ochronny. Sucha, odwodniona oraz naczynkowa – wymagaja osłony w postaci kremów półtłustych oraz tłustych. Pielęgnacja skóry zimą znacznie różni się od pielęgnacji skóry wiosna czy może latem. Niska temperatura, mocny oraz mroźny wiatr – to wszystko to również często powoduje podrażnienia skóry. Dodatkowo przebywanie w ogrzewanych pomieszczeniach sprawia, że ludzka skóra staje się przesuszona, matowa, szara oraz nadwrażliwa oraz nie pomagają zwykłe kremy nawilżajace, bo nie przenikają do głębokich warstw skóry. Szczególnej pielegnacji wymaga cera naczyniowa. Ludzka skóra sucha wytwarza małą ilość sebum, co zwiększa ryzyko podrażnień oraz uszkodzeń w okresie zimowym. Zdecydowanie lepiej radza sobie osoby z cera mieszana oraz tłustą. Jednakże niezależnie od rodzaju cery warto odpowiednio zabezpieczyć skórę zmieniajac ulubione kosmetyki pielęgnacyjne oraz kremy do twarzy na takie, które uwzględnią szczególne potrzeby skory w tym okresie. Ludzka skóra źle zabezpieczona przed trudnymi warunkami atmosferycznymi łuszczy się oraz pęka. By temu zapobiec powinnyśmy zaopatrzyć kosmetyczkę w parę niezbędnych produktow. Zimą nie można również zapomnieć o pielęgnacji ust i dloni. Te partie ciała też są narażone na podrażnienia spowodowane niska temperaturą czy może wiatrem. Cera tlusta, lepiej niż odmienne typy cery, znosi chłód, mróz czy może ostry zimowy wiatr bo chroni ją w sposób naturalny wytwarzana bariera w postaci sebum. Nie oznacza to również jednak, że jej pielegnacja w zimie może być zbyteczna. Wręcz odwrotnie, zaniedbana w tym okresie, żwawo stanie się cera tradzikowa. Cera tłusta to również skóra, która się błyszczy, może być gruba, posiada widoczne pory oraz zaskorniki. Wymaga przemyślanego doboru kosmetyków i częstego głębokiego oczyszczania. Panie posiadające tłusta cerę muszą zmagać się na co dzień z efektem intensywniejszej pracy gruczołów łojowych czyli większej ilości sebum na twarzy. I dlatego rownież dobór odpowiedniego kremu może być tak ważny, bo źle dobrany kosmetyk może pogłębiać efekt świecenia sie, zapychania porów, powstawania zaskórników i zmian ropnych na skórze. Z czasem kłopot znika, bo z wiekiem stopniowo maleje produkcja łoju. Zaletą skóry tłustej może być to, że zdecydowanie wolniej się starzeje, jej grubość skutecznie zabezpiecza ja przed siateczką zmarszczek, i dlatego dosyć późno można zacząć stosować zamiast kremów pielęgnujących, kremy przeciwzmarszczkowe. Wybierając się na parę godzin w plener koniecznie sięgnij po krem zimowy z wyższym filtrem UV (nawet SPF 50), bo promienie odbite od śniegu działaja ze zdwojona siłą. Unikniesz podrażnienia skóry oraz przebarwień. Suche powietrze znacznie wpływa na nasza skórę.

Przede wszystkim jednak formuła kosmetyków nawilżających powinna zawierać rozmaite substancje higroskopijne (wiążące wodę w naskórku). Obecnie najpopularniejszym składnikiem może być kwas hialuronowy. Substancja ta mocno nawilża oraz zapobiega odwodnieniu skóry. Dobrym humektantem (składnik higroskopijny) może być również, obecna niemalże w każdym kosmetyku, gliceryna. Działa nie jedynie powierzchniowo, ale też w głębszych warstwach naskorka. Do innych składników tego typu zaliczamy glikol propylenowy. Substancja ta, podobnie jak gliceryna, wnika do stratum corneum (warstwa rogowa). Oprócz nawilżania, zwiększa też uwodnienie skory. Im ludzka skóra grubsza, tym trudniej ją podrażnić. I dlatego cery tlusta oraz mieszana są bardziej odporne na warunki atmosferyczne. Najgorzej o tej porze roku posiada się cera sucha, ponieważ może być cienka oraz delikatna. Nie znaczy to, że jedynie ją należy otoczyć szczególną ochroną. Zimą pomocy potrzebują również pozostałe typy skóry, bo każdemu z nich szkodzą te same czynniki zewnętrzne jak suche powietrze w pomieszczeniach czy może mróz oraz wiatr na zewnątrz. I dlatego przy pielęgnacji każdego typu cery nie jesteśmy w stanie zapomnieć o nawilżaniu. To, że zimą powinno odstawić się kremy nawilżające, ponieważ podrażniają skóre, może być powielanym mitem! Krem posiada wiazać wodę, by zapobiec jej „ucieczce” z naskórka. W związku z tym powinnyśmy sięgać po „mocniejsze” kremy nawilżające, ktore poradzą sobie przy temperaturze -10 stopni Celsjusza. Pielegnacja suchej skory zimą. Glówne może być nawilżanie oraz ochrona przed skokami temperatury i mrozem oraz wiatrem. Sucha ludzka skóra wymaga bogatych kremów ze świetnymi, chociaż prostymi skladnikami: gliceryną, euceryną, mocznikiem oraz kwasami tłuszczowymi. Sucha ludzka skóra może być bezradna jak dziecko wobec mrozu. Brakuje jej ochronnej warstwy lipidowej, która zabezpiecza cerę tłustą oraz mieszaną. W tej sytuacji musimy ja zbudować za pomoca kremów. Przed wyjściem na dwór trzeba zastosować krem po pierwsze zawierający skladniki nawilżające – zwłaszcza hydrofilne czyli takie które zatrzymują wode w skorze. Drugim niezbędnym elementem są kwasy tłuszczowe, czyli skladniki tworzące naturalna barierę ochronna na powierzchni skóry. Pochodza zazwyczaj z olejów roślinnych (oliwy, awokado albo masła karite). dobry może być kwas GLA, który znajdziemy w oleju z wiesiolka albo ogórecznika. Do suchej cery dojrzalej znakomity będzie krem zawierający cholesterol. Szukajmy kosmetyków zawierających również woski albo eucerynę, które zastępują warstwę ochronną skóry oraz zapobiegają ucieczce wody, rownież wtedy, kiedy z mrozu wejdziemy do ogrzewanego oraz suchego pomieszczenia w którym pracujemy. Niech w twojej zimowej diecie znajdzie sie dużo owocow oraz warzyw. Zawarte w nich witaminy oraz minerały wzmocnią barierę lipidowa skóry. Pij co najmniej 2 litry plynów dziennie, by nawilżyć cerę od wewnątrz. Dużo kobiet w okresie zimowym unika kremow nawilżajacych, ze względu na duża zawartość w nich wody. Obawiają się, że mogłaby ona zamarznąć na skórze. Nie może być to rownież prawda. Woda obecna może być w wiekszości kosmetykow. W momencie nałożenia odparowuje z powierzchni skory. Wystarczy odczekać 10-15 minut oraz bez obaw można wystawić się na działanie zimna. Przydatne okazują się również popularne wody termalne. Można stosować je w domu oraz w biurze. Zawieraja szereg minerałów. Działaja na skórę kojąco. Pamiętajmy, by po rozpyleniu kosmetyku osuszyć wizerunek chusteczką. Odparowująca woda mogłaby delikatnie wysuszyć skóre. Pielęgnacja twarzy o tej porze roku nie może ograniczyć się wyłącznie do zmiany kremu. Pamiętajmy o oczyszczaniu, dzięki któremu cera latwiej wchłonie wszystkie substancje zawarte w kremach. Zrezygnujmy z silnych, alkoholowych preparatów oczyszczajacych. Postawmy na delikatne mleczka, pianki, żele oraz kremy myjące. Chcąc wykonać peeling, decydujmy się na ów enzymatyczny. W mroźne dni wybierzmy adekwatny krem, dostosowany do typu cery (o tym niżej). Na noc stosujmy kremy nawilżające oraz odżywce, z kwasami ukierunkowanymi na dany kłopot cery. W czasie snu ludzka skóra zregeneruje się oraz uspokoi.

Pamiętajmy – co najmniej dwa razy w tygodniu sięgajmy po maski nawilżajace, regenerujące oraz odżywcze. Tlusta cera również potrzebuje nawilżenia. Skoro jego zabraknie, nie jedynie wytwarza więcej sebum, ale również wchłania zanieczyszczenia z zewnątrz, czego skutkiem sa rozszerzone pory. Warto jednakże wziąć pod uwage ilość czasu spędzanego na zewnątrz i intensywność warunków pogodowych. Skoro kontakt z zimnym powietrzem ogranicza się do przejścia z jednego pomieszczenia do drugiego, śmiało można pozostać przy dotychczasowym kremie nawilżającym albo nawilżającej emulsji ochronnej. Skoro natomiast przebywamy na zewnątrz dłużej a zima straszy nas siarczystym mrozem oraz wiatrem, wówczas posiadaczki cery tlustej powinny sięgnąć po specjalnie dobrany krem na zimę. Kremy zimowe mają zagęszczoną konsystencję, ale nie boj się tego. Kosmetyki nowej generacji doskonale się rozprowadzaja, pozostawiajac na skorze niewidzialny film ochronny. Pożadane składniki: masło kakaowe (lekko natluszcza), wit. E (antyrodnikowa), wit. C (wzmacniająca naczynka), gliceryna albo lanolina (zatrzymują wilgoć w naskórku) i filtry UV (SPF 20). Kiedy na dworze mróz oraz wiatr, musisz wyposażyć swoją skórę w odpowiednią warstwę lipidową, która zabezpieczy skóre przed utrata wody. Najlepiej zrobi to rownież krem ochronny na zimę, zawierający sfingolipidy, czyli zalążki lipidów, które pobudzą cerę do produkcji własnych lipidow. Dobrze, kiedy może być to również krem tłusty albo półtłusty, ponieważ taki najlepiej chroni skórę przed mrozem. Najlepsze składniki kremu na zimę to również masło karite i naturalne olejki, na przykład olejek jojoba, wosk pszczeli oraz olejek sezamowy. Kremy powinny zawierać różnego rodzaju emolienty. Sa to rownież specjalne substancje, które w momencie odparowania wody ze skóry, tworzą na jej powierzchni film. Krem ochronny należy stosować dwa razy dziennie – rano oraz wieczorem. Z kolei krem tłusty najlepiej nakładać przed każdym wyjściem z domu. Pomimo że może być bardziej odporna na warunki atmosferyczne, rownież wymaga pielegnacji. Przy ostrych mrozach, w trakcie dlugich spacerów czy może ekspozycji na słońce, należy sięgnąć po krem półtłusty. Po jego wchłonięciu, użyjmy podkładu oraz pudru dla zmatowienia cery. Wiem, że to również brzmi jak potrącenie wszelkich zasad pielęgnacji cery tłustej, ale wyjdzie jej to również na dobre. O ile jedynie zechce Wam sie spacerować przy temperaturze – 20 stopni Celsjusza. Jaki wybrać krem do cery tłustej w zimie? Zadanie może być trudne, bo wiatr, mroz oraz mocno ogrzewane, zatem przesuszone pomieszczenia sprawiaja, że mamy ochotę zabezpieczyć skórę grubą warstwą odżywczego kremu. Jednakże taki krem nałożony na cerę tłustą może powodować powstawanie pryszczy, zaskórników i wciąż jeszcze większe błyszczenie. Mamy dwie opcje. Jesteśmy w stanie wybrać lub krem nawilżający do cery tlustej albo mieszanej, który będzie gęściejszy oraz bogatszy w składniki odżywcze niż ów dla cery suchej, lub zastosować krem póltlusty o lekkiej konsystencji albo kremową emulsję ochronna. Krem nawilżający do cery tlustej też posiada w swoim składzie składniki złuszczające albo matujące, takie jak kwas salicylowy, cynk czy może wyciag z drzewa herbacianego. Wieczorny demakijaż musi uwolnić cere od zanieczyszczeń oraz kosmetyków stosowanych w dzień. Staraj się nie pocierać skóry, bo ją dodatkowo podrażnisz. Zmywaj wizerunek delikatnym żelem micelarnym albo mleczkiem kosmetycznym. Szukaj produktów, które oczyszczają skórę oraz jednocześnie koją podrażnienia, np. z pantenolem albo alantoiną. Zrezygnuj z toników zawierających alkohol. Wydawaloby sie, że fotoprotekcja może być wskazana głównie latem. Nic bardziej mylnego. Powinniśmy poprzez cały rok chronić skórę przed działaniem promieni slonecznych, także zimą. Światło słoneczne odbija się od kryształków śniegu. Nasza ludzka skóra może być narażona na jego działanie. Kosmetyki stosowane w zimie powinny dodatkowo zawierać filtry UV. Najlepszym rozwiązaniem są filtry wodoodporne, ponieważ padający śnieg nie zmywa ich z powierzchni skóry. Oprócz pielęgnacji skory zimą, istotna może być też pielegnacja ust. Pomadka, poza działaniem mocno natłuszczającym oraz ochronnym, powinna też zawierać filtry. Zimą cera sucha może być bardziej narażona na podrażnienia niż podczas innych pór roku. Potrzebuje intensywnej ochrony. W tej roli najlepiej sprawdzą się kremy tłuste oraz zawierające emolienty. Tworzą filtr, ktory zmniejsza parowanie, wiążą wodę. To rownież samo zastosowanie posiada kwas hialuronowy. Warto też zaopatrzyć się w krem lipidowy, który pomorze skórze wytworzyć te naturalne związki chemiczne. Polecam również preparaty z olejkami (arganowym, migdałowym, z awokado czy może moreli).

Warto dodać, że w przypadku skóry suchej nie warto przepłacać kupując krem na zimę. Posiada natłuścić, a w tej roli świetnie sprawdzą sie krem z niższych półek cenowych. To wszystko dlatego, że składniki natłuszczajace nie należą do najdroższych, w związku z czym wyprodukowanie takiego kremu również nie może być zabiegiem rujnującym portfel. Idealny krem dla cery tłustej na zimę nie powinien zawierać parafiny, ponieważ zbytnio zapcha pory. Powinien natomiast zawierać naturalne tluszcze takie jak np. masło shea. Maslo shea to rownież jeden z najlepszych naturalnych obrońców naszej skóry zima. Idealnie nawilża, ale również oraz głęboko odżywia, dostarcza skórze witamin A, E, F. Maslo, chociaż tłuste, nie zatyka porów oraz idealnie się wchłania też na skórze tłustej. Nowością może być frakcja sojowa zawierająca sterole. Sterole wchodzą w skład lipidów warstwy naskórka oraz obok kwasów tłuszczowych i ceramidów, przyczyniaja się do jego ochrony. Powstrzymują wchłanianie substancji toksycznych i cerom tłustym zapewniają właściwy poziom nawilżenia. Sprawdzaja się w połaczeniu z naturalnymi olejami roślinnymi, które nie blokuja porów cery tłustej. Czas na odnowę musi być też maksymalnie wykorzystany. Zimą przebiega ona dużo wolniej, i dlatego przyda się pomoc w postaci witaminowych maseczek (2–3 razy w tygodniu) i kremow odżywczych (codziennie po demakijażu). Woda termalna, lipidy, olejki naturalne (np. macadamia, z awokado, oliwek), ceramidy wspomogą odnowę skóry oraz odbudują ochronny płaszcz lipidowy skóry. Na suchość skóry zimą wplywa dużo czynników. Z problemem tym boryka sie coraz więcej kobiet, i dlatego również lekarze zaczęli mowić ostatnio o zimowym zapaleniu skory. Problemy z naczynkami i wrażliwe partie może mieć zarówno cera tłusta, mieszana jak oraz sucha. W tym przypadku zimowa pielęgnacja może być też bardziej złożona, bo poza zwróceniem uwagi na podstawowy typ cery, musimy pamiętać o pozostałych jej potrzebach. Osoby mające kłopot z naczynkami, zimą są szczegolnie narażone na ich podrażnienia. To wszystko poprzez nagłe skoki temperatur. Wychodzenie z ogrzanych pomieszczeń do zimnych, picie gorących płynów oraz wspomniane warunki atmosferyczne sprawiają, że naczynka na przemian rozszerzają się oraz kurczą. Przed nałożeniem kremu póltlustego, należy bardzo dobrze wizerunek nawilżyć. W celu jej zmycia, nie używamy przy tego typu cerze mydła albo mleczka, a nawilżających płynów micelarnych. Na lekko wilgotną po zmyciu wizerunek nakladamy serum nawilżajace, żelowe albo w kremie oraz po jego wchłonięciu stosujemy krem półtłusty przeznaczony do cery tłustej. Najlepszym sposobem na poprawę wyglądu cery bylaby zmiana trybu życia. Odpowiednia ilość snu, posilki o stałej porze, uregulowany rozkład dnia. Jednakże takie zachowanie w praktyce okazuje się w zasadzie niemożliwe, i dlatego należy spróbować innych metod pielęgnacji skóry. Jedna z nich może być dostarczenie skorze niezbędnych składników oraz minerałów, które zregeneruja ja od wewnątrz. Do zdrowej diety pozytywnie wpływającej na cerę warto również dołączyć suplementy diety, które uzupełnią częste w zimie braki witamin.

Jak leczyć katar?

Posted on

Katar nie leczony trwa aż dwa tygodnie, a leczony tylko 14 dni – mówi powiedzenie, które satyrycznie komentuje nasze starania w walce z tą popularną dolegliwością.

Katar to jak wiadomo wodnista albo śluzowa wydzielina z nosa. Zazwyczaj może być skutkiem infekcji wirusowej. Niestety, ów rodzaj kataru męczy nas najczęściej. Jak leczyć ten cholerny katar? Jesteśmy w stanie jedynie łagodzić objawy kataru czyli zmniejszać obrzęk błony śluzowej nosa i zwalczać wyciek wydzieliny. Katar to również nieprzyjemna dolegliwość, ktora może przytrafić się każdemu z nas. Przyczyny kataru powinny być też naprawdę różne, nie mniej jednak najczęstsze z nich to: alergia, przeziębienie, infekcja zatok. Stałe siakanie oraz wycieranie nosa może podrażnić śluzówke oraz dodatkowo pogorszyć cała sytuację. Skoro nie możesz wyeliminować przyczyny kataru, możesz przynajmniej podjąć pewne proste kroki, które powinny przynieść ulgę. Wiekszość ludzi próbuje leczyć katar na własną rękę, stosując krople do nosa. Większość z nich można kupić bez recepty, zatem sprawa może być niby prosta. Leczenia właściwego kataru posiada charakter objawowy. Oznacza to, że preparaty lecznicze nie usuwają przyczyny, ale usuwaja symptom choroby. istotne może być to, by nie bagatelizować tego objawu chorobowego. Nieleczony katar może przejść w stan przewlekły oraz w rezultacie prowadzić do zapalenia zatok przynosowych, uszu lub także rozwoju zapalenia oskrzeli albo pluc. Dlatego równolegle w leczeniu kataru warto stosować aerozole z wodą morską albo płukać nos jesteśmy w stanie wodą morską albo solą fizjologiczną. Stosując krople, spraye oraz żele obkurczające błony śluzowe trzeba pamiętać, by nie używać ich dłużej niż tydzień. W przeciwnym razie, leczac katar, jesteśmy w stanie zafundować sobie rhinitis medicamentosa czyli katar polekowy. Składniki obkurczające błonę śluzową można sobie również aplikować doustnie – to również pseudoefedryna oraz fenylefryna. Nie wolno ich nie mniej jednak zażywać osobom cierpiącym na nadciśnienie i dolegliwości krążenia. Przegrzanie oraz zmarznięcie sprzyja katarowi. Pierwsze objawy kataru, jak np.: drapanie w nosie, kichanie zwykle pojawiają się w ciagu 24-48 godzin od momentu zakażenia. Następnie, pojawia się obrzęk błony śluzowej nosa oraz problemy z oddychaniem, tzw. „uczucie zatkanego nosa” Może pojawić się pieczenie oraz łzawienie oka. Takim objawom może też towarzyszyć stan podgoraczkowy. Osoba źle się czuje, może być rozdrażniona oraz senna. ważna może być temperatura oraz wilgotność w pokoju, w którym śpimy. Zaleca się, by w sypialni nie było wiecej niż 20 stopni C. Wyższa temperatura powoduje nadmierne wysuszanie śluzowki nosa oraz oraz jego zatykanie. Katar katarowi nierówny. Może mieć postać „wody” kapiącej z nosa albo – przeciwnie – wydzieliny tak gestej, że całkowicie nos zatyka oraz zmusza do oddychania poprzez usta. Aż tyle że wtenczas tak naprawdę nie mamy zatem już do czynienia ze zwykłym katarem, ale ze stanem zapalnym błony śluzowej nosa, czyli jego nieżytem. Taki nieżyt w 9 przypadkach na 10 posiada podłoże zapalne. Oraz leczy sie jego całkowicie inaczej niż katar na podłożu niezapalnym. Na rynku dostępne są preparaty w formie aerozoli, tabletek, kropli czy może żelów na katar. Polecane są też metody tradycyjne, takie jak inhalacje, które można sporzadzić w prosty sposób. Wystarczy wkropić do gorącej wody parę kropli olejków eterycznych lub zaparzyć zioła, a następnie wdychać opary. By skutecznie oczyścić pluca należy wdychać powietrze nosem, a wydychać ustami. Do inhalacji można stosować, takie zioła jak: ziele macierzanki, koszyczek rumianku, liście szałwii oraz pedów sosny. Przy silnym katarze stosuje się też inhalacje z wapnia (np. z jednej tabletki), z kolei w początkowych stadiach kataru poleca się inhalacje z majeranku. Do stosowanych w inhalacjach olejków eterycznych zaliczają się: eukaliptusowy, sosnowy, tymiankowy oraz cytrynowy. Katar daje nam się we znaki nie jedynie utrudniając oddychanie. Cieknąca wydzielina z nosa może być równie uciażliwa.

Zastanówmy się zatem jak leczyć ów objaw kataru? W niektórych kroplach do nosa może być składnik hamujący produkcję wydzieliny oraz osuszajacy nos. Substancja ta nosi nazwe bromek ipratroprium oraz można poszukać kropli z tym jesteśmy w stanie składnikiem. Można również stosować krople antyalergiczne, z antyhistaminikami (triprolidyna, deksbromfeniramina), ale starej generacji. Innym skutecznym środkiem do walki z katarem może być namoczenie cebuli w occie. Plasterki surowej cebuli zalej octem oraz mocz je poprzez co najmniej godzine. Po tym czasie cebulę można zjeść, a ocet wypić. Lekarstwo to również z pewnościa przyniesie ci natychmiastowa ulge w katarze oraz może być dobrym (choć mało apetycznym) sposobem na zlagodzenie objawów przeziębienia. Najczęstsza przyczyną kataru może być paragrypowa infekcja wirusowa. A bo ta może być też wywołana poprzez 200 rodzajów wirusów (najczęściej poprzez rhinowirusy albo wirusy paragrypy), zatem przed katarem na tle wirusowym raczej zbyt trudno się uchronić, bo nigdy nie wiemy, jaki rodzaj wirusa nas zaatakuje. Nie mniej jednak leczeniem kataru, choćby wydawał się infekcja banalną, zająć sie trzeba. Skoro tego nie zrobimy, będziemy chodzić oraz kichać. Oraz nie dość, że zarazimy wszystkich dookoła (wystarczy przypomnieć wierszyk „Katar” Jana Brzechwy – „przed godzina jedenastą/ zatem już kichało cale miasto”), to również wciąż jeszcze złapiemy jakąś bakterię. A wtenczas katar wirusowy przerodzi się w bakteryjny, czyli mówiąc obrazowo, taki żólto-zielony. Podczas kataru powszechnie stosuje sie środki leczenia zawierające środki zmniejszające przepuszczalność naczyń, obrzek i ukrwienie błony śluzowej. Sa to również preparaty nafazoliny (Sulfarinol, Rhinazin), oksymetazoliny (Afrin, Nasivin, Oxalin, Resoxym) i ksylometazoliny (Otrivin, Nosolan, Nasorin, jakis Sudafed, Xylometazolin). Preparaty obkurczajac naczynia krwionośne, ułatwiaja oddychanie, ale należy pamiętać, że można je stosować poprzez okres do siedmiu dni. Nadto długie stosowanie prowadzi do zmniejszenia ich skuteczności oraz patologicznych zmian w obrębie śluzówki nosa, polegających na zaniku rzęsek, pełniących role odpornościowej bariery ochronnej. Choć często utrudnia nam życie, pomaga walczyć z infekcją. Kichanie oraz częste wydmuchiwanie nosa (tylko w chusteczki jednorazowe, używane jeden raz) pozwala pozbyć się z dróg oddechowych nie jedynie wydzieliny błon śluzowych, ale oraz wirusow. I dlatego tabletki albo krople do nosa powinnaś stosować jedynie poprzez pare (3-4) dni. Najlepiej korzystać z nich, kiedy zależy ci na dobrym samopoczuciu albo masz tzw. obowiazkowe wyjście. Katar wywolany infekcja wirusową uzewnętrznia sie jako wodnisto-śluzowata wydzielina, z kolei bakteryjny posiada żółtą ciecz. Katar przechodzi po siedmiu dniach, może być też przyczyna dolegliwości, takich jak np.: przewlekły nieżyt nosa, zapalenie gardła, oskrzeli czy może płuc. Oczywiście, czasami katar może skończyć się rownie szybko, jak się zaczął. Tak może być w przypadku kataru alergicznego, który wystepuje wtedy, kiedy mamy styczność z alergenem (np. pyłkami traw, kurzem), na który jesteśmy uczuleni. Czasami, ale to również naprawdę sytuacje rzadkie, jesteśmy w stanie nabawić się kataru grzybiczego, naczynioruchowego, hormonalnego albo polekowego.

Wiadomo, że niektórzy pacjenci twierdza, że walka z katarem czesto nie przynosi oczekiwanych skutkow oraz po prostu trzeba jego przeczekać, aż samoistnie zniknie. Nie może być to również do końca prawdą. Wiadomo, że dostępne środki leczenia powinny jedynie zniwelować przykre objawy kataru (leki objawowe). Jak dotąd nie wynaleziono bowiem skutecznych środków farmakologicznych przeciwko wirusom przeziebienia (leki działające przyczynowo). Nie oznacza to również jednak, by zaprzestać stosowania jakichkolwiek specyfików. Maja bowiem udowodnione działanie kliniczne, przynosza ulgę pacjentowi oraz skutecznie zwalczają symptomy kataru. Katar, który może być objawem przeziebienia, niekiedy zbyt trudno odróżnić od ostrej reakcji alergicznej, np. na pyłki kwiatowe, sierść zwierząt czy może kurz domowy. Warto zatem zapamietać, że katarowi uczuleniowemu często towarzyszy zapalenie spojówek, znaczne trudności w oddychaniu, ale rzadko podwyższona temperatura. Alergiczny nieżyt nosa może mieć charakter sezonowy, jak np. podczas kwitniecia roślin albo całoroczny, jeśli alergeny są obecne cały czas w naszym otoczeniu (np. roztocza kurzu domowego). Objawy dla alergicznego nieżytu nosa to rownież m.in.: kichanie, wodnisty wyciek z nosa i podrażnienie oczu. Katar na tle wirusowym dopada nas, gdy mamy kontakt z chorobotwórczymi wirusami, osłabiona odporność oraz wychłodzony organizm. Gdy zmarzniemy naczynia krwionośne w błonie śluzowej nosa kurczą się gwałtownie, bo organizm próbuje bronić się przed utratą ciepła. Źle ukrwiona śluzówka nie wiąże się wystarczajaco bardzo dobrze z ochronną warstwą śluzu, a to również ulatwia drobnoustrojom wnikanie do wnętrza komorek. Oraz katar gotowy. Bo nie mniej jednak jego widoczne objawy pojawiaja się po kilku dniach od zakażenia, sami będąc chorymi (i o tym nie wiedzac), w najlepsze zrażamy innych. Pij dużo płynów. Dzięki temu wydzielina się rozrzedza oraz nos łatwiej się oczyszcza. Jadaj gorące, parujace potrawy (np. rosół), pij dużo herbaty z malinami albo sokiem z czarnego bzu. Do kanapek dodawaj czosnek, bo posiada silne działanie antybakteryjne. Na kolację zrób sobie kanapke z drobno posiekana natką pietruszki (zawiera dużo witaminy C), masłem i rozgniecionym ząbkiem czosnku. Pamiętaj również o czestym myciu rak, przede wszystkim po każdym oczyszczeniu nosa jednorazową chusteczką. W czasie poważnych infekcji lepiej może być pozostać w domu, można zastosować krople na katar. Warto pamiętać, że nie należy ich stosować dłużej niż 5-7 dni. Nadto duża ilość owych preparatow prowadzi do obrzęku błony śluzowej, przestaje pełnić barierę ochronną, staje sie cienka. Kichanie posiada sens. Może być po prostu próbą usunięcia chorobotwórczych wirusów z organizmu.

Ale powiedzmy jak dochodzi do tego, że kichamy? System odpornościowy, broniąc się przed wirusami, wydziela odpowiednie substancje chemiczne, które niosąc informację o zagrożeniu sprowadzają komórki układu odpornościowego w miejsce infekcji. Te z kolei wywołują obrzęk błony śluzowej oraz zwiększoną przepuszczalność naczyń krwionośnych. Obrzęk posiada ograniczyć inwazję wirusów poprzez dostarczenie w miejsce dolegliwości jak największej liczby komórek ukladu odpornościowego, a z kolei większa przepuszczalność naczyń umożliwia przesączanie się plynu oraz wyciek treści nosa. Zapobiegają wysuszeniu śluzówki nosa, oczyszczają przewody nosowe, „przepłukując” je, ułatwiają usuwanie zalegajacej wydzieliny, nawilżają błonę śluzowa nosa, chłodzą, zmniejszają przekrwienie oraz obrzęk, dają uczucie ulgi oraz odświeżenia. Preparaty AQUA MARIS, DISNEMAR, HYPOMER, STERIMAR dostępne są w postaci aerozolu, dzięki czemu równomiernie rozpylają się w jamie nosowej. Spra’y MARIMER (także w postaci ampułek) dostępny może być w wersji izotonicznej oraz hipertonicznej. Roztwór hipertoniczny, na drodze fizycznej, powoduje też obkurczenie śluzówki nosa, zmniejszając przekrwienie. Usuwa nadmiar wydzieliny na drodze osmozy – procesu, w którym płyn przenika z roztworu o niższym steżeniu do roztworu o stężeniu wyższym (w tym przypadku może być nim roztwor preparatu). W walce z katarem stosuje sie zwiększone dawki witaminy C i Rutinoscorbinu (2-3 razy dziennie po 3-4 tabletki). Wprawdzie nie likwidują one kataru oraz nie mają żadnego znaczenia w likwidowaniu przeziębienia, ale uszczelniają oraz wzmacniają osłabione infekcją ścianki naczyń krwionośnych błony śluzowej nosa. Warto rownież przyjmować preparaty wapniowe (Calcium C), chociaż te powinny nadmiernie wysuszać błonę śluzową nosa. Na katar najlepszym lekarstwem okazuje się kwas acetylosalicylowy. Podczas kataru szczegolnie ważne może być spożywanie witaminy C (2-3 razy dziennie po 3-4 tabletki). Witamina C wzmacnia osłabione ścianki naczyń krwionośnych, utrudniając wirusom oraz bakteriom przedostanie sie do wnętrza komórek. W okresie trwania kataru należy pamiętać o oczyszczaniu nosa z wydzieliny. Warto używać często chusteczki higienicznej. Regularne wydmuchiwanie zmniejsza wydzielinę oraz ulatwia oddychanie. Kataru tak naprawde wyleczyć sie nie da (bo leczenia wlaściwego infekcji wirusowych wymyka się możliwościom farmakologii), można jedynie zmniejszyć jego objawy. Ale zmniejszać objawy kataru trzeba. Nieusuwana wydzielina bedzie zalegać oraz stanowić idealną pożywkę dla bakterii. A taki nadkażony bakteryjnie katar wirusowy prowadzi do zapalenia uszu oraz zatok przynosowych, ktore raczej zatem już nie mijają same z siebie. Biegnij do lekarza, jeśli oprócz kataru masz bóle mięśni, stawów oraz głowy i temperature przekraczającą 38 st. C. To również powinny być też pierwsze oznaki grypy. Katar, któremu towarzyszy mocny bol głowy, uczucie ucisku w okolicach policzków, skroni albo nasady nosa, a wydzielina może być ropna, wymaga konsultacji u lekarza. Możesz mieć zapalenie zatok przynosowych, a to również wymaga specjalistycznego leczenia. Podczas kataru można zwilżać nos wodą morską. ważna może być odpowiednia temperatura oraz wilgotność powietrza, w którym się przebywa. Wysoka temperatura oraz suche powietrze wpływają na wysuszenie śluzowki. Do domowych metod na katar należą również inhalacje z dodatkiem olejków eterycznych, jak np.: sosnowego, eukaliptusowego, goździkowego oraz rozmarynowego. Napary z ziół, m.in.: z kwiatu czarnego bzu, lipy, szałwii oraz tymianku są dobrym lekiem na katar. Przy lekkim katarze wystarcza użycie jedynie preparatow opartych na 0,9 proc. roztworze chlorku sodu. Pomogą oczyścić nos, a NaCl wykaże działanie antybakteryjne. Przy katarze silniejszym siegnijmy po preparaty (dostępne bez recepty), ktore w swoim składzie zawierają pseudoefedrynę, ksylometazolinę, oksymetazolinę oraz nafazoline. środki leczenia te zmniejszą obrzęk błony śluzowej nosa poprzez obkurczanie naczyń krwionośnych, co zahamuje produkcję kataralnej wydzieliny. Występują najczęściej w postaci kropli, żelu bądź sprayu do aplikowania do nosa, ale również tabletek doustnych.

Łokieć tenisisty – na czym polega ten problem?

Posted on

Tzw. łokieć tenisisty może być uznany za chorobę zawodową przede wszystkim dla informatyków oraz dla tzw. pracowników biurowych. Powszechnie uważa się, że łokieć tenisisty to również stan zapalny ścięgna oraz że najlepiej leczy się go sterydami. Nic bardziej mylnego. Natomiast chorzy skarża się na dolegliwości bólowe umiejscowione w okolicy łokcia przy ruchach odwracania przedramienia oraz wyproście łokcia, zwłaszcza przy czynnościach wykonywanych z pokonywaniem pewnego oporu, np. wkręcanie śruby, żarowki, otwieranie drzwi. I wtedy ten ból może promieniować do nadgarstka albo barku i nasila się przy ucisku przyczepu wymienionych mięśni.

Warto dodać, że grupą najbardziej narażoną na problemy ze ścięgnami sa ludzie w przedziale wiekowym 30-65 lat, z kolei w szczególności pomiędzy 45 a 54 rokiem życia. Zwiększone ryzyko rozwinięcia patologii „łokcia tenisisty” zaobserwowano również u palaczy tytoniu. Tenisiści – zarówno zawodowcy jak oraz amatorzy – stanowia zaledwie 10% wszystkich pacjentów z problemem „łokcia tenisisty”; często na tę choroba zapadają ludzie pracujący na co dzień z komputerem (sekretarki, pracownicy biurowi, informatycy, etc.) – chodzi o specyficzny system rak podczas pisania na klawiaturze komputera, a również ludzie wykonujacy ruchy nadgarstka typu wkręcanie śrubokretem z silnym zaciskiem ręki (ortopedzi, elektrycy). Pozytywnym aspektem tej dolegliwości może być spontaniczne wyzdrowienie – w przeciągu 1-2 lat, obserwowane u 80-90% wszystkich przypadków. Wokół dolegliwości łokieć tenisisty nagromadziło się dużo fałszywych sądów. Pierwszy to również przekonanie, że z powodu łokcia tenisisty cierpią miłośnicy tenisa. Stanowią oni zaledwie 10 proc. osob, u których stwierdza się łokieć tenisisty. Większość chorych to również pracownicy biurowi, informatycy, monterzy, mechanicy, i dlatego rownież została ona uznana za chorobę zawodową. Uszkodzenia tego przyczepu najczęściej zdarzają sie w wyniku wykonywania naprzemiennych ruchów prostowania oraz odwracania nadgarstka, takich jak na przykład używanie śrubokręta, ale też odbijanie piłki z backhandu przy zgietym łokciu (stąd alternatywna nazwa choroby). Do dolegliwości predysponują też czynności takie jak noszenie ciężkich przedmiotów przy wyprostowanych łokciach, wykonywanie ruchów podobnych jak przy wyrywaniu chwastów albo depilacji. Dolegliwość posiada zdecydowane powiązanie z praca przy komputerze, wykonywaniu zawodów wymuszających powtarzające się czesto ruchy nadgarstka np. wyprost i ruchy podobne jak podczas wkrecania śruby. Pomimo nazwy sugerującej związek z uprawianiem gry w tenisa – jedynie ok. 10% graczy cierpi na tę dolegliwość. Dotyczy to również zwlaszcza osób rozpoczynających naukę gry, którzy nie maja wciąż jeszcze doskonale wyćwiczonej techniki uderzeń oraz generują ruch z nadgarstka zamiast z tułowia oraz barku. Rozkład sił może być nierównomierny a wytworzone podczas odbicia piłki tenisowej wibracje dodatkowo przeciążają miejsce przyczepu mieśni. Głównym objawem dolegliwości może być ból z boku łokcia pojawiający się przy ruchach nadgarstka: chwytaniu czegoś ręką, zaciskaniu, obracaniu dłoni, unoszeniu jej części składowej grzbietowej. W zaawansowanym stadium pojawia się on również w spoczynku. Poprzez całe lata w medycynie obowiązywał pogląd, że przyczyną bólu może być stan zapalny przyczepu ścięgien mieśni prostowników nadgarstka do kłykcia bocznego nasze kości ramiennej. Pod koniec lat 90. udowodniono, że pogląd ów może być błędny, bo nie stwierdzono w okolicy przyczepu czynników zapalnych. Przyczyną łokcia tenisisty są bowiem zmiany degeneracyjne. Uważa się, że wskutek przeciążeń oraz mikrourazów dochodzi do uszkodzeń struktury wlókien kolagenowych ścięgien oraz nieprawidłowego ukrwienia okolicy przyczepu zwanej entezą (dlatego schorzenie to rownież lekarze nazywają entezopatią). Skąd sie nie mniej jednak bierze bol, skoro nie posiada stanu zapalnego, a samo ściegno nie może być unerwione? Oraz ta zagadka została wyjaśniona. Procesowi degeneracyjnemu towarzyszy wydzielanie białek, które chemicznie drażnią okoliczne tkanki, wywołując ból. Za jego powstanie odpowiada również tworzenie sie patologicznych nerwów oraz naczyń krwionośnych.

Jak wiadomo przyczyną rozwinięcia zmian degeneracyjnych może być najczęściej bardzo długo trwające przeciążenie mięśni z powtarzającymi się mikrourazami na ich przyczepie do kości. W tenisie aktywnością która powoduje odgięcie grzbietowe nadgarstka (do góry) oraz napięcie w mięśniach może być niemalże każdy typ uderzenia. Zauważono, iż zawodowi gracze, ktorzy skarżą się na „łokieć tenisisty”, wykazywali zwiększoną aktywność prostowników nadgarstka w trakcie uderzenia oraz tuż po uderzeniu pilki. Ta zwiększona aktywność mięśni mogła mieć swoją przyczynę w nieprawidłowej technice prowadzenia nadgarstka oraz lokcia w trakcie uderzenia, a również tzw. uderzenia otwartą rakietą oraz dolną częścią naciągu. Zaobserwowano, iż tenisiści używający oburęcznego backhandu rzadko rozwijaja tę patologię ponieważ większość energii pochłania kończyna nie dominująca, czyli u praworęcznych podczas tego uderzenia większość energii pochłania lewa ręka. O dużo więcej przypadków „łokcia tenisisty” diagnozuje się u tenisistów amatorów w porównaniu z zawodowymi graczami. Może być to również spowodowane błędami technicznymi, co prowadzi do zwiększonej transmisji energii z rakiety na nadgarstek oraz łokieć. Redukcja energii może być możliwa poprzez prawidlowe prowadzenie rakiety też po uderzeniu, tzn. po uderzeniu należy uwolnić zacisk dloni na rakiecie. Po okresie ostrego bólu, może wystąpić także kilkumiesieczny okres mniej nasilonych dolegliwości bólowych. Wówczas należy bezwzględnie unikać czynności obciążających staw lokciowy. Ulgę przynosi również stosowanie opaski na przedramieniu, zwykle 5 cm poniżej stawu łokciowego, która zmniejsza napięcie mieśnia prostownika palców. Wśród tenisistów-amatorów popularne może być używanie gumowych wkładek pomiędzy struny naciągu by zmniejszyć wibracje. Badania naukowe dowiodly, że stosowanie tego typu urządzeń w żaden sposób nie zmniejsza amplitudy wibracji, oraz co za tym idzie nie działa prewencyjnie. Dotychczasowe standardy leczenia właściwego “łokcia tenisisty” opierają się na zastosowaniu fizykoterapii w postaci naświetlań promieniowaniem laserowym, zabiegow ultradźwiękami, krioterapii. Czasami niektorzy ortopedzi zalecają unieruchomienie stawu w celu jego odciążenia i iniekcje ze środka przeciwzapalnego. Są dwie przyczyny zmian degeneracyjnych. Pierwsza z nich (najczęstsza) to rownież długotrwałe przeciażanie ręki wskutek wykonywania czynności wymagających ruchów nadgarstka, takich jak pisanie na komputerze czy może wkręcanie śrubek. Prowadzi ono do nadto dużego napięcia mieśni oraz mikrourazów ściegien i przyczepu. Organizm uruchamia proces samonaprawy, ale w miejscach uszkodzeń powstaje tkanka znacznie słabsza od zdrowej (np. wlókna kolagenowe mają zmienioną strukturę). Skoro ręka dalej bedzie przeciążana, dochodzi do naderwań ścięgien, zwapnienia przyczepu, utworzenia się patologicznych naczyń krwionośnych.Przyczyną łokcia tenisisty może być też nie mniej jednak nie jedynie nadto duże, ale oraz nadto małe obciążanie ręki pracą. Prowadzi ono do zmian o charakterze zanikowym – rzadko wykorzystywane mięśnie i ścięgna słabną oraz zanikają. I dlatego skoro ktoś stroniący od aktywności fizycznej zabierze się np. do skręcania nowych mebli, może dojść do naderwania ścięgna nieprzyzwyczajonego do takiego wysiłku. Na transmisję energii uderzenia z rakiety na kończynę górną posiada wpływ waga gracza, technika, doświadczenie oraz wlaściwości rakiety. Dobra technika, duże doświadczenie gracza oraz większa waga ciała zmniejsza wibracje w ręce. Najczęściej pośród amatorów „łokieć tenisisty” występuje u graczy stosujacych jednoreczny backhand – może być to również spowodowane nieprawidłowym ustawieniem nadgarstka w zgięciu dłoniowym w trakcie uderzenia, podczas kiedy doświadczeni zawodnicy uderzają piłke w pozycji zgięcia grzbietowego nadgarstka, a po uderzeniu obie grupy graczy kontynuują ruch nadgarstka w wyżej wymienionych kierunkach. Skoro chodzi o rakietę, to również efekt zmniejszenia wibracji w ręce oraz przeciwdziałanie rozwojowi tendinopatii daje duży rozmiar głowy, mniejsza waga rakiety, rama grafitowa albo epoksydowa, mniejsza siła naciągu oraz większa ilość strun naciagu, z kolei obwód uchwytu rakiety nie posiada do końca udowodnionego wplywu ale zalecany może być rozmiar uchwytu 2 albo 3, a dla dzieci 1. Gra na twardych kortach też sprzyja rozwinięciu patologii. Najczęstszą przyczyna powstawania lokcia tenisisty może być długotrwałe wykonywanie czynności, podczas których niezbedna może być naprzemienna praca nadgarstków (ich zginanie oraz prostowanie).

Wróćmy do tego, kto może uskarżać się na tę chorobę. Otóż na omawianą choroba powinny narzekać też osoby pracujące w takich zawodach jak: szwacz, sprzątaczka, czy może magazynier. Nie może być też wykluczone, że z łokciem tenisisty powinny zmagać się też osoby, które wykonują naprzemienne ruchy nadgarstków wraz z odwracaniem oraz nawracaniem przedramienia np. podczas obierania ziemniakow, przykręcania śrubek czy może pracy przy komputerze. Efekty standardowego leczenia właściwego lokcia tenisisty bywają różne. Wielu pacjentów uskarża się na brak widocznej poprawy albo rownież poprawa może być niewielka albo krótkotrwala. Jak przedstawiam poniżej – leczenia wlaściwego ,,łokcia tenisisty” wymaga dużo precyzji ze strony lekarza oraz terapeuty i kosekwencji oraz cierpliwości ze strony pacjenta. Niejednokrotnie lekceważymy pobolewanie łokcia po dniu pracy. Idziemy do ortopedy, kiedy ból staje się silny, oraz oczekujemy od niego natychmiastowego rozwiązania problemu, który nawarstwiał się latami. Do niedawna lekarze mogli spełnić nasze oczekiwania, podając sterydy w zastrzykach w okolice przyczepu ściegna. Te silne środki leczenia przeciwzapalne żwawo uwalnialy od bólu, ale więcej bylo z nich szkody niż pożytku. Nie leczą, bo łokciowi tenisisty nie towarzyszy stan zapalny, natomiast wyłaczaja sygnał alarmowy – bol. Pacjenci wracali zatem do czynności przeciążających rękę. Poza tym środki leczenia te działają destrukcyjnie na strukture kolagenu, pogłębiają zatem zmiany degeneracyjne. W przypadku łokcia tenisisty nie dają efektów nie jedynie sterydy, ale rownież maści oraz żele o dzialaniu przeciwzapalnym i zabiegi fizykoterapeutyczne łagodzace stany zapalne, np. ultradźwięki, jonoforeza, krioterapia. Najczęściej ból pojawia się w okolicy zewnętrznej (bocznej) łokcia oraz promieniuje; zwiększa się, gdyzaciskamy mocno dłoń albo zginamy grzbietowo nadgarstek z oporem, np. w trakcie uderzenia. Diagnoze stawia sie na podstawie wywiadu-badania lekarskiego (odpowiednich testów), badania USG a czasami wykonuje się zdjecie rentgenowskie, rezonans magnetyczny albo elektromiografię. Leczenia właściwego „łokcia tenisisty” trwa od 6 do 12 tygodni oraz uzależnione może być od okresu trwania dolegliwości, charakteru zmian degeneracyjnych w ściegnie oraz jego przyczepie a również stosowanych wcześniej terapii. Celem leczenia właściwego może być zmniejszenie dolegliwości bólowych, usprawnienie funkcji kończyny, zwiększenie siły mieśni. By kłopot nigdy nie powrócił należy również poprawić technikę gry oraz dostosować parametry rakiety do swoich umiejetności oraz warunkow fizycznych. Należy unikać całkowitego unieruchomienia kończyny, ponieważ prowadzi to również do zaników mięśni oraz spowolnienia procesu rehabilitacji. Pierwszym doraźnym środkiem leczniczym są okłady z lodu; środki leczenia przeciwbólowe oraz przeciwzapalne działają jedynie przeciwbólowo natomiast nie lecza przyczyny dolegliwości, a czasami nawet, tak jak iniekcje sterydowe, powinny prowadzić do powiększenia zniszczeń w ściegnie. Wyniki fizykoterapii (ultradźwięki, jonoforeza, itd.) są porównywalne ze stara metodą „czas leczy rany”. Odciażenie przyczepu może być możliwe za pomocą specjalnych opasek uciskowych, ale ich nieprawidłowe stosowanie może jedynie zwiększyć dolegliwości. Z nowych metod ktore są skuteczne, można wymienić: ESWT – terapia falą uderzeniową, iniekcje z płytko pochodnych czynników wzrostowych (Recover System) oraz mini inwazyjną metodę Topaz z użyciem elektrody generującej energię fali radiowej. Ich działanie polega na stymulacji procesu regeneracji uszkodzonego ścięgna. Jedynie parę procent przypadków wymaga bardziej rozległych oraz inwazyjnych zabiegów operacyjnych. Jest rzeczą zrozumiała, że od gdy wiemy, iż łokieć tenisisty nie może być procesem zapalnym, leczy się jego inaczej niż kiedyś. Skoro ortopeda stwierdzi, że ból związany może być jedynie z przemęczeniem ręki, zaleca odpoczynek oraz miorelaksacje, czyli głeboki masaż rozluźniający mięśnie, wykonywany poprzez terapeutę. Więc już po 2–3 zabiegach powinniśmy poczuć ulgę. Warto się nauczyć takiego masażu oraz w następnej kolejności powtarzać jego samemu w domu. Jeśli ból związany może być z samym przyczepem, ortopeda zleca wykonanie USG oraz w zależności od wyników badania wybiera odpowiednią terapię. Kiedy nie doszlo wciąż jeszcze do naderwania przyczepu, ale są więc już zmiany zwyrodnieniowe, stosuje się metode leczenia właściwego zwaną terapią wstrząsową (ESWT). Chore miejsce poddaje się działaniu fali uderzeniowej pobudzajacej tkanki do regeneracji. Leczenia właściwego opisywanego schorzenia opiera sie głównie na ćwiczeniach nadgarstka (patrz: Łokieć tenisisty – jak mogę samodzielnie zmniejszyć ból), wypoczynku oraz stosowaniu NLPZ (Niesterydowych Leków Przeciwzapalnych). Niezbędna może być też fizjoterapia, terapia manualna (powinna obejmować też szyję), a w skrajnych przypadkach- operacja. Zakłada sie też specjalną opaskę elastyczną albo gips, który posiada chronić lokieć przed zbędnymi nadwyrężeniami. Bywa nie mniej jednak tak, że wszystkie te metody zawodzą oraz pacjenci sięgają po stare sprawdzone sposoby. Najpopularniejsze wydają się być też okłady z kapusty, które powinno stosować się około 4 razy w tygodniu poprzez okres okolo miesiąca albo dlużej. Niektórzy pacjenci twierdzą, że dopiero zastosowanie metody „babuni” sprawia, że odczuwają dużą poprawe albo zupełne uwolnienie od bolu. W przypadku zerwania fragmentów przyczepu oraz powstania w ściegnie ubytku stosuje się metodę, która pozwala uzupełnić jego blizną. Pod kontrolą USG wstrzykuje się w uszkodzone ściegno czynniki wzrostu uzyskane z krwi własnej pacjenta (osocze bogatopłytkowe). W następnej kolejności ścięgno wielokrotnie się nakłuwa. Regeneracja może być możliwa jedynie wtedy, kiedy czynniki wzrostowe spotkają się z krwią własna pacjenta. W czasie tworzenia sie blizny trzeba maksymalnie oszczedzać rękę. Ortopeda określa, co można robić, a czego nie na danym etapie leczenia, oraz zaleceń owych należy bezwzględnie przestrzegać. Jeśli może być za późno na takie terapie, wykonuje się operację polegajaca na calkowitym odcięciu przyczepu oraz wycieciu zdegenerowanej tkanki wspólnie z okostną. Wówczas ścięgno sie lekko zsuwa (o ok. 0,5 cm), jego koniec sam jeden się skleja blizną z kością, a naprężenie mięśnia spada. Po takim zabiegu rękę trzeba unieruchomić na 3 tygodnie. Po 3 miesiacach można wrócić do pracy.

Cukrzyca – plaga 21. wieku

Posted on

Cukrzyca to jak wiadomo grupa dolegliwości metabolicznych charakteryzujaca się tzw. hiperglikemią czyli podwyższonym poziomem cukru we krwi, wynikającą z defektu produkcji albo dzialania insuliny wydzielanej poprzez komórki beta trzustki. A już przewlekla hiperglikemia wiąże się z uszkodzeniem, zaburzeniem czynności oraz wręcz niewydolnościa różnorodnych narządów, szczegolnie oczu, nerek, nerwów, serca oraz naczyń krwionośnych.

Wiadomo Wam zapewne, że ze względu na przyczynę oraz przebieg choroby, można wyróżnić cukrzycę typu 1, typu 2, cukrzycę ciężarnych oraz inne. Okazuje się, że skuteczna właściwa dieta musi być też prowadzona przy długofalowej współpracy z dietetykiem. Pierwsza wizyta może być tzw. zapoznawczą, podczas której lekarz przeprowadza jedynie szczegółowy wywiad z pacjentem, zapoznaje sie z problemem, jaki posiada być też niwelowany. Pamiętajmy, że do dietetyka nie zwracają się jedynie osoby z nadwagą czy może otyłością. Specjalista tego rodzaju pomaga zwalczać dzięki diecie szereg schorzeń. To także też on wskaże wlaściwy kierunek odżywiania osobom o szczególnych potrzebach – na przykład kobietom w ciąży czy może osobom, które zwyczajnie chcą zmienić swoje nawyki żywieniowe na te zdrowsze. Cukrzyca to także przewlekla dolegliwość ogólnoustrojowa charakteryzująca sie hiperglikemią, czyli podwyższonym stężeniem glukozy (cukru) we krwi. Schorzenie to także wynika z defektu wydzielania albo działania insuliny. Insulina może być hormonem wytwarzanym w trzustce, który stabilizuje prawidłowy poziom glukozy we krwi, umożliwiając jej wnikanie do komorek. Niedobór insuliny prowadzi nie jedynie do zaburzeń w metabolizmiewęglowodanów, ale również białek oraz tłuszczów. Przewlekle podwyższenie poziomu glukozy we krwi powoduje uszkodzenia różnorodnych narządów, szczególnie oczu, nerek, układu nerwowego, serca i naczyń krwionośnych. Te odległe skutki długotrwałej hiperglikemii nazywamy powikłaniami cukrzycy. Szacuje się, że w Polsce na cukrzycę choruje około 1,5 miliona osób. Dlaczego tak ważne jest, by każdy wiedział, jakie są objawy cukrzycy? Bo coraz więcej osób zapada na cukrzycę, zwłaszcza typu II, nazywana insulinoniezależną. Epidemiolodzy są zdania, że za 20 lat na świecie będzie żyło aż 300 mln diabetyków. Taki wzrost posiada dużo przyczyn – jedną z nich może być na pewno styl życia: mamy złe nawyki żywieniowe, ograniczamy do minimum aktywność fizyczną, “dorabiamy się” nadwagi oraz otyłości, palimy papierosy, nadużywamy alkoholu. Skoro w rodzinie zdarzały sie przypadki zachorowań, automatycznie zwiększa się ryzyko, że powiekszymy armię osób ze „zbyt słodka krwią”. Z amerykańskich badań wynika, że zaledwie jedna na osiem osób z tzw. stanem przedcukrzycowym wie o zagrożeniu chorobą.Na całym świecie około jedna na dziewięć osób dorosłych choruje na cukrzycę, która – jak informuje Światowej Organizacji Zdrowia – w 2030 roku będzie siódmą najważniejsza przyczyną śmierci. U większości owych pacjentów dolegliwość rozwinęła sie w wieku dorosłym. A następuje to, kiedy organizm nie może prawidłowo używać albo wyprodukować adekwatnej ilości insuliny do przemiany cukru we krwi w energię.Średnie poziomy cukru we krwi na przestrzeni kilku miesięcy można obliczyć na podstawie pomiaru zmian w ilości hemoglobiny (białka, które przenosi tlen) w krwinkach czerwonych. Badanie HbA1c określa, jaki procent hemoglobiny uległ glikacji. Odczyt 6,5 procent albo powyżej sygnalizuje cukrzycę. Odczyty HbA1c pomiedzy 5,7 oraz 6,4 procent uważane są za podwyższone, chociaż wciaż jeszcze nie oznaczaja cukrzycy. Wskaźnik WHR oznacza waist hip ratio czyli stosunek talii do bioder. Kalkulator WHR pomoże określić czy może masz tendencję do otyłości brzusznej.

Znana jest opinia wielu lekarzy, którzy uważają, że to WHR ma zwykle wieksze znaczenie dla naszego zdrowia niż BMI. A właściwy WHR posiada też istotne znaczenie w leczeniu cukrzycy. W przypadku kobiet, prawidłowy współczynnik WHR poniżej 0.8 oznacza też prawidłową gospodarke hormonalną oraz wyższa płodność. Najczęstszą postacią cukrzycy może być cukrzyca typu 2, polegająca na zmniejszonej wrażliwości tkanek na insulinę (insulinooporność). Stan ów wymaga produkcji nadmiernej ilości insuliny, co w dalszym przebiegu dolegliwości przekracza zdolności wydzielnicze trzustki. W cukrzycy typu 2, dochodzi do uszkodzenia komorek beta w wyspach trzustki oraz upośledzenia, a później zaprzestania wydzielania insuliny. Cukrzyca typu 1 polega na pierwotnym, niedostatecznym wydzielaniu insuliny, przy zachowaniu normalnej wrażliwości tkanek na ów hormon. Cukrzyca ciężarnych może być wynikiem zmian hormonalnych zwiazanych z okresem ciąży. Cukrzyca zaliczana może być do grupy dolegliwości metabolicznych. Oznacza to, że pod pojęciem cukrzycy kryje się parę odmiennych jednostek chorobowych. Powstaja na nieco innym podłożu oraz na poszczególnych etapach różnią się przebiegiem oraz rokowaniem. Na tej podstawie wyodrębniono parę rodzajów cukrzycy. Metabolizmem nazywa się ogół reakcji zachodzacych w organizmie. Są one podstawą wszystkich zjawisk biologicznych. Dzięki nim komórki dzielą się oraz rosną, komunikują sie z innymi komorkami oraz reagują na bodźce zewnętrzne. Dolegliwości metaboliczne wynikają z zaburzenia procesów przemiany materii. W przypadku cukrzycy klopot dotyczy gospodarki cukrowej. Cukrzyca typu 1 (dawniej nazywana insulinozależną, IDDM czyli Insulin Dependent Diabetes Mellitus albo typu dziecięcego) – może być spowodowana rzeczywistym brakiem insuliny na skutek uszkodzenia komórek beta wysp Langerhansa trzustki. Jedynie te komorki powinny wytwarzać insulinę. Dolegliwość pojawia się najczęściej u dzieci oraz osób młodych, chociaż może sie rozpoczać także po 80. roku życia. Leczenia wlaściwego wymaga stałego podawania insuliny. Zwykle przyczyną dolegliwości może być uszkodzenie komórek β poprzez własny system odpornościowy (autoagresja, stąd też nazwa: cukrzyca autoimmunologiczna). Tempo niszczenia komorek może być też szybkie albo wolne. Postać żwawo postępująca zwykle występuje u dzieci. Wolno postępująca postać cukrzycy występująca u dorosłych nosi nazwe utajonej cukrzycy autoimmunologicznej dorosłych (LADA – Latent Autoimmune Diabetes in Adults). U 85-90% osob z cukrzyca typu 1 w chwili wykrycia dolegliwości występuja przeciwciala przeciwwyspowe oraz (lub) przeciwinsulinowe lub przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego (GAD), które są markerami procesu autoimmunologicznego. Osoby z cukrzycą typu Oraz statystycznie dużo cześciej zapadają na odmienne dolegliwości autoimmunologiczne, m.in. chorobę Gravesa-Basedowa, chorobę Hashimoto oraz chorobe Addisona. U osób pochodzenia afrykańskiego oraz azjatyckiego istnieją postacie cukrzycy typu 1 o nieznanej etiologii (postać idiopatyczna), bez objawów procesu autoimmunologicznego. Cukrzyca typu 1 stanowi ok. 10% wszystkich typów cukrzycy. Początek zachorowania zwykle przypada pomiędzy 10., a 14. rokiem życia. Dotyczy głównie dzieci oraz osób młodych. Cukrzyca typu 1 może być spowodowana blisko całkowitym zniszczeniem poprzez przeciwciała komórek ß trzustki produkujących insulinę. Są to także tzw. autoprzeciwciała, produkowane poprzez organizm, powodujace niszczenie własnych komórek. W efekcie dochodzi do bezwzględnego braku insuliny. Ostatecznie przeżycie osoby z tą postacią cukrzycy może być uzależnione od zewnętrznego podawania insuliny. Wydzielanie insuliny może być u nich znikome bądź w ogóle nieobecne, co przejawia się małym albo niewykrywalnym steżeniem peptydu C (fragmentu białkowego powstającego podczas produkcji insuliny) w osoczu. U osób z ta postacią dolegliwości istnieje większe ryzyko wystapienia kwasicy ketonowej. Przyczyna powstawania owych przeciwciał nie zostala wciąż jeszcze wyjaśniona. Są one produkowane poprzez system odpornościowy organizmu. Może być to także zjawisko autoagresji, czyli niszczenia wlasnych komorek poprzez wlasny organizm. Wiadomo, że niektóre osoby mają predyspozycję genetyczną do autoagresji związaną z tzw. systemem HLA. Oprócz cukrzycy istnieje wciąż jeszcze dużo jednostek chorobowych, ktore powstają w wyniku autoagresji, np.: pierwotna niedoczynność tarczycy – choroba Hashimoto, nadczynność tarczycy – choroba Gravesa oraz Basedowa, celiakia, bielactwo, niedokrwistość Addisona oraz Biermera, pierwotna niedoczynność nadnerczy – choroba Addisona. Cukrzyca typu 2 (dawniej nazywana insulinoniezależną – NIDDM) – to także najczestsza postać cukrzycy. U chorych zaburzone może być zarówno działanie, jak oraz wydzielanie insuliny, przy czym dominującą rolę może odgrywać jedna albo druga nieprawidłowość. Chorzy są mało wrażliwi na działanie insuliny (insulinooporność). Zwykle w poczatkowej fazie dolegliwości insulina może być wydzielana w większej ilości, ale niewystarczajaco do zwiększonych insulinoopornościa potrzeb organizmu. Poziom peptydu C mieści się początkowo w normie albo tę norme przekracza. Po pewnym jednakże czasie wydzielanie insuliny spada (obniża się tym samym poziom peptydu C) wskutek zniszczenia nadmiernie obciążonych komórek β wysepek Langerhansa. Dokładne przyczyny rozwoju owych zaburzeń nie są wciaż jeszcze poznane. Leczenia wlaściwego polega zazwyczaj na redukcji masy ciała, stosowaniu diety cukrzycowej, wysilku fizycznego i doustnych lekow przeciwcukrzycowych; u części składowej chorych po pewnym czasie trwania dolegliwości konieczna może być insulinoterapia. Ta postać cukrzycy niejednokrotnie umyka poprzez dużo lat rozpoznaniu, ponieważ hiperglikemia nie może być na aż tyle wysoka, by wywołać klasyczne objawy cukrzycy. Niemniej u chorych zatem już w tym czasie powinny rozwinąć się powikłania cukrzycy. Cukrzyca typu 2 występuje najcześciej u osób starszych, z otyłością albo innymi zaburzeniami metabolicznymi. Otyłość, zwłaszcza nadmiar tkanki tłuszczowej w okolicy brzusznej, powoduje oporność na insulinę. Rozpoznanie cukrzycy typu 2 może być znacznie trudniejsze, objawy powinny być też zbyt trudno uchwytne oraz bardzo długo nie budzą podejrzeń chorego ( szacuje sie, że blisko połowa chorych na cukrzycę typu 2 nie może być świadoma swojej dolegliwości ). Typowe objawy są następujące: utrata wagi, zmeczenie, czeste oddawanie moczu, wzmożone pragnienie, infekcje skórne ( grzybice, czyraki ), uczucie suchości w jamie ustnej, świąd sromu czy może zaburzenia widzenia. Należy zaznaczyć, że u pewnej grupy chorych nie występują żadne objawy dolegliwości pomimo utrzymujących się wysokich wartości poziomu cukru. Podatność na cukrzycę typu 1 oraz 2 może być dziedziczna. Wydaje się jednak, że także u tych, ktorzy odziedziczą skłonność do cukrzycy typu 1 konieczny może być czynnik środowiskowy. Typ 1 może być wywoływany poprzez pewne infekcje (glównie wirusowe) albo (u mniejszej grupy pacjentów), poprzez stres albo ekspozycję środowiskową (m.in. na środki leczenia oraz niektóre związki chemiczne). Jako możliwe czynniki środowiskowe podejrzewano wirusy czy może białka mleka krowiego. Istnieją indywidualne podatności genetyczne na pewne czynniki, które powinny wywołać cukrzycę, co powiązano z konkretnymi genotypami HLA. Prawdopodobnie za podatność odpowiada dużo genow. Wcześniej przejawiające się przypadki są zwykle silniej uwarunkowane genetycznie – skoro jedno spośród bliźniat jednojajowych zachorowało przed 6. rokiem życia, drugie zachorowało w 60% przypadków. Kiedy dolegliwość objawiła sie po 25. roku życia, rodzeństwo zachorowało jedynie w 5% przypadkow.

Służba zdrowia musi radzić sobie z tą chorobą. Jak zapewne Wam wiadomo niewielka część osob z cukrzycą typu 1 posiada zmutowany gen, który może być przyczyną cukrzycy. Hiperglikemia to także stan, gdy w surowicy krwi znajduje sie za dużo glukozy. Prawidłowo jej stężenie powinno wynosić na czczo 60–100 mg/dl. Wspólna cechą wszystkich jednostek chorobowych zaliczanych do cukrzycy może być jesteśmy w stanie hiperglikemia. Pierwsze symptomy cukrzycy łatwo przeoczyć. Nawet, skoro jakaś zmiana w naszym samopoczuciu zaczyna zawracać nasza uwagę, to także łatwo ją sobie wytłumaczyć w całkowicie inny, wygodny dla siebie sposob. Na przykład zmęczenie. Pierwsze skojarzenie – nadmiar obowiązków. Senność – przepracowanie. Kłopoty z koncentracja – stres lub zmiana pogody. Zwiększony apetyt – no cóż, pewnie to także zbytnie wystawienie się na pokusy jedzeniowych przyjemności. Wzmożone pragnienie – ktoż by na to także zwrócił uwagę. Zaparcia – to także na pewno zła dieta. Nawracające infekcje – pewnie chwilowy spadek odporności, związany ze nadto eksploatujacym trybem życia. Zwiększone wypadanie włosów – przesilenie wiosenne lub reakcja po chorobie. Nieświeży oddech – zla higiena jamy ustnej. Świąd skóry – może jakieś uczulenie. Nareszcie – pogorszenie wzroku oraz przekrwienie spojówek łatwo przypisać długotrwałej pracy przed Typ 2 posiada silniejsze powiazanie z dziedziczeniem. Krewni pierwszego stopnia osoby chorej na cukrzycę typu 2 mają znacznie większe ryzyko powstania cukrzycy tego typu. Im wiecej chorych krewnych się posiada, tym wieksze ryzyko. W przypadku wystąpienia dolegliwości u jednego z bliźniąt jednojajowych, ryzyko wystąpienia u drugiego może być bliskie 100%. Jednymi z genów mających znaczenie dla rozwoju cukrzycy typu 2 są KCNJ11, który koduje kanał potasowy wysepek wrażliwy na ATP, Kir6.2 i TCF7L2, który reguluje ekspresję genu proglukagonu a co za tym idzie produkcję peptydu przypominającego glukagon-1. Dodatkowo, dla samej otyłości (która może być osobnym czynnikiem ryzyka cukrzycy typu 2) dziedziczenie posiada duże znaczenie. Podobnie jak w typie 1, uważa sie, że za podatność odpowiada dużo genów. Glukoza pełni w organizmie niezwykle ważna funkcję – stanowi dla niego podstawowe źródło energii. Wszystkie rodzaje węglowodanów, ktore spożywamy, są przekształcane jesteśmy w stanie do glukozy. Jedynie w takiej formie powinny być też wykorzystane poprzez komorki. I dlatego na drodze ewolucji wykształciły się liczne mechanizmy regulujące jej steżenie. Dużo hormonów wplywa na ilość dostępnego cukru, m.in.: insulina, glukagon, hormony tarczycy, glikokortykoidy czy może adrenalina. Ponadto potrafimy magazynować ow związek (głównie w wątrobie oraz mieśniach) pod postacią glikogenu (połączenie wielu cząsteczek glukozy). Kiedy jesteśmy glodni oraz poziom cukru niebezpiecznie spada, jego cząsteczki sa uwalniane z owych zapasów oraz jesteśmy w stanie dalej sprawnie funkcjonować. Organizm posiada rownież zdolność do syntezowania glukozy z innych substancji – aminokwasow, glicerolu oraz mleczanu. Reakcja ta zachodzi przede wszystkim w wątrobie, nerkach oraz jelitach. Komórki naszego organizmu potrzebują glukozy, która zamieniaja w energię. Glukoza może się do nich dostać, skoro pomoże jej w tym insulina. Czasem jednakże trzustka produkuje za malo tego hormonu albo komórki nie chca się z jego pomocą otworzyć dla glukozy oraz zaczynają “głodować”. Wowczas organizm, broniąc się przed niedożywieniem, uruchamia mechanizmy zwiększające apetyt. Niestety, także skoro będziemy jeść dużo oraz często, oraz tak glukoza z pożywienia nie wniknie do wnętrza komórek. One nadal będą głodować. W tej sytuacji, po pierwsze, organizm zacznie zużywać zapasy tluszczu oraz będziemy chudli pomimo wilczego apetytu, po drugie nadmiar glukozy organizm postara się jak najszybciej wydalić wraz z moczem. Najpierw jednakże musi ją rozpuścić oraz stąd zwiększone pragnienie. A im dużo częściej pijemy, tym dużo częściej korzystamy z toalety. Pozbywamy się płynów, zatem organizm domaga sie ich uzupełnienia. Oraz koło się zamyka. Prawda, jak łatwo wytlumaczyć sobie każdy niepokojący objaw? Zwróćmy jednakże uwage, że skoro jednakże kolejne kawy nie rozwiązują problemu senności, wypijane kolejne szklanki napoju nie gaszą pragnienia, apetyt rośnie bez wyraźnej przyczyny, oczy nasze bolą także wtedy, kiedy nie mamy nadto dużo pracy biurowej, a dodatkowo obserwujemy nagłe zmiany nastroju, pojawianie się niepokoju albo także stanów depresyjnych, często z kołataniem serca, warto sobie zadać pytanie o prawdziwą przyczyne tego stanu. Oczywiście, podobny zespół objawów może występować też w innych chorobach, np. w moczówce prostej czy może niewydolności nerek. Jednakże biorąc pod uwagę częstość wystepowania cukrzycy, zgodnie z rachunkiem prawdopodobieństwa, w pierwszej kolejności trzeba zawsze pomyśleć o cukrzycy.

Zdecydowanie, na pierwszej wizycie u diabetyka od cukrzycy nie otrzymamy indywidualnego jadłospisu. ow może być komponowany na podstawie wywiadu z pacjentem oraz wynikow jego badań. Podczas rozmowy należy określić problem, z jakim się borykamy i poinformować dietetyka o aktualnym stanie zdrowia czy może również zażywanych lekach. Dopiero wtenczas lekarz będzie w stanie przygotować dla nas odpowiednie menu. Podwyższone stężenie cukru w organizmie, zwlaszcza długotrwale się utrzymujące, nie pozostaje obojętne dla jego funkcjonowania. Z glukozy korzysta wlaściwie ogół komórek, wszystkie one sa narażone na powikłania takiego stanu. Hiperglikemia powoduje zaburzenia w obrębie małych oraz dużych naczyń krwionośnych, co może prowadzić do uszkodzenia narządu wzroku oraz ślepoty, uszkodzenia nerek, ich niewydolności oraz konieczności stosowania dializ, zniszczenia nerwów, zawału serca, udaru mózgu czy może martwicy w obrębie stopy oraz jej amputacji. Poza tym przyczynia się do osłabienia odporności, powstawania zaburzeń lipidowych oraz gorszego gojenia się ran. Paradoksalnie – skoro zauważamy wymienione objawy to, niestety, prawdopodobnie mamy zatem już do czynienia z niewyrównana istniejącą cukrzycą. Przy wczesnym wykrywaniu tej dolegliwości punktują ludzie starsi. Dużo częściej chodzą do lekarza, dużo częściej robią badania, zatem o istnieniu cukrzycy powinny sie dowiedzieć przy okazji leczenia właściwego innych przypadlości. Inaczej może być z ludźmi młodymi – naprawde rzadko zdarza się, by na konsultację poszedł ktoś zaniepokojony tym, że może być zmęczony, chce mu sie spać, czy może wypija za dużo wody dziennie. Oraz i dlatego tak często rozpoznaje się u nich cukrzyce w stopniu zaawansowanym.

Boli mnie ucho – co robić?

Posted on

Czasami dokucza silnie ból ucha – choroba występujaca najczęściej u dzieci, ale zdarza się coraz dużo cześciej oraz u dorosłych. Chyba każdy przynajmniej raz w życiu odczuwał ten ból ucha. Zazwyczaj ból pojawia się po przebytym przeziębieniu albo infekcji górnych drog oddechowych. Ból ucha może pojawić sie także po opróżnieniu nosa oraz położeniu sie spać.

Warto na wstępie powiedzieć, że przyczyna tego są gromadzace się w przewodzie Eustachiusza plyny. Wywierają one nacisk na ucho, powodujac ból oraz dyskomfort. Ból ów często występuje nocą, nie dając nam spać. Nie należy jego nie mniej jednak ignorować oraz liczyć, że kiedyś minie. Są przecież domowe sposoby, które powinny nam pomóc uśmierzyć ból oraz pozbyć sie jego na dobre. Ból ucha posiada różne przyczyny, bo pojawia się nie jedynie w przebiegu dolegliwości narządu słuchu, ale rownież innych schorzeń, pozornie niezwiazanych z tą częścią ciała. Ból ucha może być też objawem tak różnorodnych chorób, jak np. refluks żoładkowo-przełykowy, zapalenie tarczycy, tętniaka aorty, a także rak oraz zawał serca. Sprawdź, co powoduje ból ucha. o choroba dość powszechna oraz nie posiada co się dziwić, skoro wywołać ją powinny różnorodne czynniki. Ból może powstać w wyniku zwykłej zmiany ciśnienia, zakażenia grzybiczego, wirusowego albo bakteryjnego ucha (np. jako powikłanie grypy), bywa wywołany poprzez owrzodzenia, uszkodzenia mechaniczne, zalegające w uchu ludzkie ciało obce, czop woskowinowy. Bóle uszu powinny być też również „wtorne”, np. często odczuwa sie je przy bólach zębów, gardła, a także szyjnej części składowej kręgosłupa. Ból ucha (otalgia) może być jednym z objawów choroby, w związku z tym jego przyczyny są zróżnicowane. Ból ucha może być też następstwem dolegliwości toczacej się w samym uchu (otalgia pierwotna) albo również być też bólem rzutowanym, który pojawia się w przebiegu schorzeń niemających związku z narzadem słuchu (otalgia wtórna). Ból podchodzący z ucha może być też spowodowany różnica ciśnień panujacych w uchu środkowym oraz w otoczeniu i/lub miejscowym stanem zapalnym. Różnica ciśnień zwykle może być wynikiem niedrożności trąbki Eustachiusza, uniemożliwiającej wyrównanie ciśnienia oraz prowadzącej równocześnie do gromadzenia sie płynu w uchu środkowym. Ból pochodzacy z ucha może być ostry, ograniczony do narządu słuchu, a poprzez to także bardzo dobrze lokalizowany poprzez chorego. Z kolei ból rzutowany może być bólem nieostrym oraz trudnym do zlokalizowania. To wszystko dlatego, że wiąże sie z uszkodzeniem narządów odległych od ucha, a co za tym idzie – może być wolniej przewodzony. Do narzadów owych należa nos, zatoki przynosowe, jama nosowo-gardłowa, zęby, dziąsła, stawy, skroniowo-żuchwowe, żuchwa, ślinianki przyuszne, jezyk, migdałki podniebienne, gardło, krtań, tchawica oraz przełyk. Są to także bowiem obszary zaopatrywane poprzez nerwy czaszkowe: nerw uszno-skroniowy (nerw V), nerw uszny tylny (nerw VII), nerw Jacobsona (czyli nerw bębenkowy, nerw IX), nerw Arnolda (czyli nerw twarzowy, nerw X), a rownież poprzez nerw uszny wielki oraz potyliczny mniejszy, które przewodza czucie z miejsca powstawania do ucha zewnętrznego oraz środkowego. Rzadszymi rodzajami bólów ucha sa bóle psychogenne (odczuwane w skutek wrażenia bolu bez przyczyny) oraz dysestezje (nieprzyjemne doznania, niedoprecyzowane dolegliwości podobne do bólu ucha). Jedną z czestszych przyczyn bólu ucha są gwałtowne zmiany ciśnienia atmosferycznego, którym podlegamy podczas np. latania samolotem oraz nurkowania.

Pomimo, że zimą nie jesteśmy nadto sklonni chodzić na basen, to także z pewnością więcej niż zwykle podróżujemy samolotami – odwiedzamy rodzinę, planujemy krótkie wypady sylwestrowe. Okazuje się jednak, że wystarczy lekki katar – co przecież w tym okresie zdarza sie dość czesto – oraz klopoty gotowe. Warto zdać sobie sprawę z tego, że nieleczone prawidlowo zapalenie ucha może skutkować groźnymi powikłaniami, tj. zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, ropniem mózgu czy może zapaleniem błędnika. Jesteśmy w stanie i dlatego tak ważna może być szybka oraz prawidłowa diagnoza lekarska. Ja generalnie zawsze zalecam pacjentowi z bólem ucha wizyte u lekarza – najlepiej laryngologa. Wiem nie mniej jednak z doświadczenia, że często pacjent reaguje na takie zalecenie w sposób negatywny, tłumacząc, że „kolejki, terminy, brak czasu itp”. Jakie zatem są domowe oraz apteczne sposoby na załagodzenie tej uciążliwej dolegliwości? Niektórzy zalecają wygrzewanie ucha, czy może włożenie wacika z olejkiem kamforowym do ucha. Ja nie mniej jednak zarówno do olejku kamforowego jak oraz samego wygrzewania podchodzę z dystansem z racji na fakt, iż wygrzewanie nasila w pewien sposób stan zapalny. Oliwa z oliwek / oliwka dla dzieci. To także jeden z najbardziej popularnych sposobów. Podgrzej delikatnie oliwę, nie może być też za ciepła, na pewno nie goraca, aby nie uszkodzić ucha. Letnią oliwę zaaplikuj do ucha, około 3 do 5 kropli. Ból powinien ustać. Olej zadziala jak lubrykant, nawilży ucho oraz pomoże pozbyć się świądu oraz infekcji. Właściwie jedyny specyfik do nabycia bez recepty działajacy przeciwbólowo oraz przeciwzapalnie, który przychodzi mi do głowy, to także krople „Ototalgin” z firmy Farmina. W składzie mamy salicylan choliny, czyli de facto ta sama substancja co w znanym wszystkim „Cholinexie”. Pamietajcie jednak, że nie wolno stosować tego preparatu przy nadwrażliwości na salicylany. Jedna z częstszych przyczyn bolu ucha są gwałtowne zmiany ciśnienia atmosferycznego, którym podlegamy podczas np. latania samolotem oraz nurkowania.

Jak mówiliśmy wcześniej – wystarczy lekki katar – co przecież w tym okresie zdarza się dość często – oraz kłopoty gotowe. Farmacja lubi zaskakiwać, zatem mała ciekawostka. „Ototalgin” zawiera tą samą substancję leczniczą oraz w tym samym stężeniu, co krople „Otinum”, pewnie niektórym znane, a wydawane z apteki jedynie na podstawie recepty lekarskiej;) Polecam nie mniej jednak traktować „Ototalgin” jako tzw. wyjście awaryjne, natomiast pamiętajcie, że przy bólu ucha wskazana może być wizyta u specjalisty, który postawi właściwie rozpoznanie. Jeśli zatem ból ucha oraz odmienne objawy nie ustąpią samoistnie poprzez 1-2 dni po lądowaniu, nie powinniśmy leczyć sie sami, jedynie odwiedzić lekarza laryngologa. Utrzymywanie się dolegliwości świadczy o tym, że prawdopodobnie doszlo do ostrego zapalenia ucha środkowego, które nieprawidłowo leczone może skończyć sie perforacją błony bębenkowej oraz pogorszeniem słuchu. Ból ucha może obejmować jego sekcja wewnętrzną albo zewnętrzną (kanał słuchowy oraz małżowina), może być też łagodny, silny, piekący, pulsujący, kłujący albo tępy. Ból ucha rozpoczyna się wnet albo stopniowo narasta, może być też również bólem przeniesionym z gardła albo szczęki. Zatkana trąbka Eustachiusza (łącząca tylna sekcja gardła z uchem środkowym) to także najczęstszy powód bólu ucha u dzieci oraz dorosłych. Sprzyja temu przeziebienie, infekcja zatok bocznych nosa albo alergia. Ostre zapalenie ucha środkowego może być też wywołane nie jedynie zmianami ciśnienia, ale także wieloma innymi czynnikami, do ktorych należą m.in. alergiczny nieżyt nosa, dolegliwości infekcyjne układu oddechowego i urazy mechaniczne. W przypadku alergii, do zapalenia dochodzi w wyniku zmiany ciśnienia w uchu środkowym z powodu obrzęku ujścia trąbki słuchowej Eustachiusza. Przy schorzeniach bakteryjnych zapalenie rozwija się z powodu przedostania się patogenów z nosa albo gardła do ucha środkowego. Nie mniej jednak w większości przypadków poczatkowa fazę dysfunkcji trąbki słuchowej oraz ostrego zapalenia ucha środkowego wywołują wirusy m.in. grypy oraz paragrypy, czyli te same, z którymi walczymy w okresie jesienno-zimowym. Zapalenie ucha środkowego objawia się narastającym swedzeniem, które po pewnym czasie przejawia się w mocny ból (odczuwany szczególnie podczas przelykania). Niekiedy z ucha zaczyna cieknąć także ropna wydzielina. Do zapalenia, potocznie nazywanego „uchem pływaka”, może doprowadzić przeziębienie, niedokladne wysuszenie uszu (np. po wizycie w pływalni), wyjście na dwór z wilgotnymi wlosami, nieumiejętne usunięcie woskowiny albo reakcja alergiczna na kosmetyki (np. perfumy, lakiery do włosów). Zapalenie ucha środkowego towarzyszy często także takim chorobom jak odra, ospa wietrzna, płonica, zapalenie zatok, krwiak jamy bębenkowej i urazom ludzkie kości skroniowej albo pojawia się po wycięciu migdałków. Choroba, obok mocno odczuwanego bólu ucha (nasilajacego się często w nocy), może objawiać się również podwyższoną temperaturą ciała, uczuciem ogolnego rozbicia, biegunką, wymiotami, bólem głowy. Czasem obserwuje się także wyciek z chorego ucha – śluzowy albo śluzowo-ropny. Jeżeli zauważyliśmy u siebie objawy świadczące o zapaleniu ucha środkowego, musimy niezwłocznie udać się do lekarza. Dlaczego? Bo w leczeniu tego stanu zapalnego niezbędne są antybiotyki (dodatkowo zaleca się stosowanie środków przeciwbólowych). Jeżeli zapalenie ucha środkowego zostanie poprzez nas zaniedbane – na skutek zbierającego się w chorym uchu płynu – może dojść do perforacji błony bębenkowej. Chociaż po jej przerwaniu dolegliwości bólowe mijają, a błona odrasta, jedynie w szczególnie ciężkich przypadkach celowo może być ona nacinana poprzez lekarza laryngologa. Po przerwaniu błony bębenkowej dochodzi do wycieku wydzieliny, która wcześniej nagromadziła się w uchu. W tym czasie należy szczególnie zadbać o jego higienę, bowiem jej brak może pogorszyć stan chorego. Na zapalenie ucha środkowego najczęściej chorują małe dzieci, co może być bezpośrednio związane z anatomią tego narzadu. U maluchów trabka słuchowa może być znacznie krótsza niż u doroslych oraz i dlatego zakażenie rozprzestrzenia sie w niej znacznie szybciej. Ostrego zapalenia ucha środkowego nie powinno się leczyć samemu. Domowe sposoby powinny pomóc nam w walce z bolem, ale podstawową metoda leczenia właściwego pozostaje antybiotykoterapia, jedynie sporadycznie uzupełniona nakłuciem błony bębenkowej. Pomóc sobie jesteśmy w stanie co najwyżej starając się poprawić ogólną kondycję organizmu poprzez wypoczynek, przyjmowanie środków przeciwbólowych oraz przeciwgoraczkowych, picie dużej ilości plynów oraz ewentualnie krótkotrwałe stosowanie kropli obkurczajacych do nosa. Resztę – zostawmy lekarzowi. Dowiedz się też czegoś na temat tabletki przeciwbólowe.

Jak wiadomo ostre zapalenie ucha wewnętrznego objawia się nudnościami, wymiotami i zawrotami głowy. Najczęściej może być ono spowodowane perlakiem – guzem, ktory powstaje na skutek stanu zapalnego, a którego usunięcie odbywa się jedynie droga operacyjną. Lekarz dodatkowo przepisuje choremu antybiotyki i środki leczenia przeciwko zawrotom głowy. Zdecydowanie mniej groźne, chociaż z pewnością równie uciążliwe, może być też zaleganie tzw. czopu woskowinowego w uchu. Woskowina to także kleista substancja o kolorze od miodowego do brązowego, ktora pokrywając kanal słuchowy, chroni ucho przed drobnymi urazami, kurzem, drobnoustrojami, zawilgoceniem, natłuszcza je oraz uelastycznia. Jeśli proces jej produkcji może być prawidłowy, wydziela się ona w odpowiednich ilościach oraz nie zalega w przewodzie słuchowym, bo może być stopniowo usuwana dzięki ruchom szczęk. Bywa jednak, że proces ów zostaje zaburzony oraz woskowina staje się tak twarda, że jej samoczynne usunięcie może być niemożliwe. Zalega wtenczas w uchu, blokujac przewód słuchowy. Ostre zapalenie ucha najczęściej rozwija się u dzieci, a powstaje na skutek infekcji bakteryjnej. Objawia się silnym bólem ucha, jego zatkaniem, gorączką i upośledzeniem sluchu. Niewyleczone do końca może przejść w stan przewlekły. Pacjent odczuwa przy tym pogorszenie słuchu (najczęściej występujące jedynie w jednym uchu), uczucie ucisku, zatkania, bolu. Stan ów zwykle zmusza do wizyty u laryngologa. Na usunięcie woskowiny warto wybrać się do lekarza, chociaż oraz bez recepty można kupić krople rozpuszczające złogi woskowinowe. Dlaczego bardzo dobrze może być zasięgnać porady specjalisty? Bo twardego korka woskowinowego najczęściej nie udaje sie samodzielnie usunąć w całości, a zatkanie przewodu słuchowego wiąże się ze złą wentylacją, a to także może być też przyczyną infekcji. Aby nie dopuścić do wytworzenia się czopu woskowinowego, musimy przestrzegać higieny. Do czyszczenia uszu nie powinno się używać patyczków kosmetycznych zakończonych wacikiem. Używajac ich, także płytko w obrębie ucha zewnętrznego, sekcja woskowiny usuwamy, a resztę „upychamy” do wnętrza przewodu słuchowego, co może prowadzić do powstawania korka woskowinowego. Najlepszą metodą może być mycie oraz osuszanie uszu za pomocą chusteczki higienicznej nałożonej na palec. ow prosty sposób sprawia, że sekcja ucha widoczna dla osób wokół nas pozostaje czysta, a wnętrze przewodu słuchowego (dla nikogo niewidoczne) może być pokryte cieniutką ochronną warstewką woskowiny. Wysiękowe zapalenie ucha środkowego dotyka najczęściej dzieci oraz objawia się nagłym upośledzeniem słuchu. Chociaż może ono ustąpić samoistnie, zwykle konieczne może być podjęcie leczenia. Polega ono na nacięciu błony bębenkowej, dzięki któremu zgromadzony w uchu śluz posiada szansę ujścia. Po jego usunięciu sluch wraca do normy. Najczęstszą przyczyną wysiękowego zapalenia ucha może być przerost migdałka gardłowego, niewyleczone ostre zapalenie ucha środkowego i alergiczny nieżyt nosa. Jeśli ów rodzaj zapalenia powraca, należy pomyśleć o usunięciu przerośniętego migdałka. Czasem ból ucha może być jednym z pierwszych objawów, że coś tam niedobrego dzieje się… z zębami. Gdy mamy bowiem do czynienia ze stanem zapalnym rozwijającym się w jamie ustnej, tępy ból może nie mieć konkretnego umiejscowienia (bolący ząb), ale obejmować całą szczękę – jesteśmy w stanie uszy, a także głowę. Najczęściej nie mniej jednak w jakimś momencie jesteśmy w stanie zauważyć, że bol raczej promieniuje do uszu, niż pochodzi stamtąd. Wtenczas nie posiada co czekać – należy chwycić za telefon oraz natychmiast umówić sie ze swoim dentystą. Jeśli nie może nas przyjąć od razu, czekając na wizyte jesteśmy w stanie skorzystać z wypróbowanych metod walki z bólem zębów. Po pierwsze – myjemy nasze zęby (nie zapominając o języku) oraz płuczemy je płukanką do ust, by jak najdokladniej odkazić jamę ustną. Po drugie – sięgamy po niesteroidowe środki leczenia przeciwzapalne (np. Aspirynę, Polopirynę S, Ibuprofen), a skoro nie jesteśmy w stanie ich brać, np. ze wzgledu na uczulenie, po paracetamol – najlepiej w postaci rozpuszczalnej w wodzie, by zadziałał jak najszybciej. Pod wzgledem anatomicznym ucho jesteśmy w stanie podzielić na trzy części: ucho zewnętrzne, wewnętrzne oraz środkowe. Ucho zewnętrzne odpowiada za odbieranie oraz przenoszenie fal dźwiękowych na błonę bębenkową. Ucho środkowe obejmuje główne struktury(ślimak, przedsionek oraz kanaly półkoliste) odpowiedzialne słuch oraz poczucie rownowagi. Ucho wewnetrzne stanowi trąbka Eustachiusza, która łaczy się z nosową częścią gardla oraz służy do wyrównywania ciśnienia. Ból ucha wiąże się najczęściej z procesem zapalnym w obrębie ucha zewnętrznego, błony bębenkowej i ucha środkowego. Do innych środków pierwszej pomocy należą cieple okłady (np. z podgrzanego ryżu, ktory jesteśmy w stanie włożyć do czystej skarpetki), płukanie jamy ustnej odkażającym naparem z ziół o działaniu przeciwbakteryjnym (np. szałwią) albo specjalnie przygotowanymi płukankami dostępnymi w aptece (np. Dentosept). Jeśli udalo nam sie zlokalizować źródlo bolu, do bolacego zeba jesteśmy w stanie przylożyć wacik nasączony czystą wódką albo spirytusem spożywczym. Powinny odkazić, podziałać przeciwbólowo oraz spowodować lekkie odrętwienie tego miejsca.

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 4 995 obserwujących.