RSS Feed

Category Archives: serce i układ krążenia

Cholesterol

Posted on

Jak wiadomo rozróżniamy dwa typu cholesterolu. Korzystając z obrazowego porównania typ LDL jest czymś w rodzaju podpalacza, natomiast HDL stanowi coś w rodzaju straży pożarnej. Twój cel wyrażony liczbowo to: LDL poniżej 130 mg / dl i HDL powyżej 40 mg / dl. Co zrobić aby obniżyć poziom „złego” LDL? Koreańscy naukowcy odkryli, ze pomogą nam kwaśne produkty. Dlatego śniadaniowe menu warto wzbogacić o sok z prawdziwych pomarańczy i grejpfruta.  Taka kombinacja pomoże nam obniżyć poziom LDL nawet o 17 procent i HDL zwiększyć aż o 21 procent, pod warunkiem, że pijemy trzy szklanki wspominanych soków dziennie. Następną rzeczą którą powinniśmy zrobić to dodać także do naszego menu kruszone orzechy włoskie, np. do jogurtu, co pozwoli podnieść HDL o 9 proc. Wreszcie, warto zamienić poranną kawę na herbatę. Naukowcy stwierdzili, że dzięki herbacie możemy obniżyć poziom LDL o 11 proc. Kwasy nienasycone, czyli kwasy tłuszczowe pochodzenia roślinnego o wiele szybciej ulegają rozkładowi i mogą być łatwiej przenoszone do wątroby, gdzie ulegają odpowiedniemu zmetobolizowaniu. Na ogół również ich stężenie jest znacznie niższe, niż w porównaniu od podobnie na pozór tłustych potraw zwierzęcych – podobnie jest również w przypadku różnorodnych produktów pochodzenia zwierzęcego, ale już wtórnie przerobionych, na przykład jogurtów (12mg/100g) czy mleka krowiego z oznaczeniem 3,5% zawartości tłuszczu (14mg/100g). Stosunkowo niewielkie stężenie cholesterolu występuje również w rybach, tutaj jednak należy zwrócić uwagę na gatunek, bo o ile okoń ma w sobie ok. 40 mg cholesterolu na 100 gram wagi, makrela – ok. 95 mg/100g, tak już na przykład bardziej tłusty łosoś – 360 mg/100g.
Ciśnienie krwi

Jedną z ważniejszych liczb dla Twojego serca jest ciśnienie krwi. Każdy przewód (wąż) ma swoją przepustowość, a naczynia krwionośne nie aż tak bardzo się od niego różnią. Jeżeli chcesz uniknąć rozerwania owego węża tj. udaru krwotocznego ciśnienie tętnicze nie może przekroczyć górnego poziomu alarmowego.  Przekroczenie tego poziomu to narażanie się na ryzyko zawału serca, niewydolności serca i niewydolności nerek. Staraj się utrzymać poziom ciśnienia tętniczego oznaczonego BP poniżej 120/80 mm słupa rtęci. Co zrobić by ciśnienie krwi utrzymywać na właściwym poziomie? Cóż, specjalistami w tej dziedzinie są kanadyjscy naukowcy, którzy zauważyli, ze „wieczorne figle we dwoje” pozwalają zmniejszyć ciśnienie krwi średnio o 2,5 mmHg. Jeżeli to nie pomoże, a zazwyczaj powinno  , możesz wziąć znaną Ci polopirynę (aspirynę) w niewielkich ilościach czyli zawarty w tych lekach kwas acetylosalicylowy. Oczywiście znacznie lepszym rozwiązaniem jest zażycie dedykowanego leku o właściwej dawce, choć tym samym składzie, czyli np. leku Acard lub Polocard. Przyjmowanie tych leków pozwoli obniżyć ciśnienie skurczowe o 6,8 mmHg i rozkurczowego o 4,6 mmHg. Ważne jest jednak by przed rozpoczęciem kuracji skontaktować się z lekarzem i ustalić właściwą terapię. Leki te mają swoje działania niepożądane, co oznacza, że w nielicznych przypadkach mogą nam bardziej zaszkodzić niż pomóc. I ostatnia rada, również od naukowców – módlmy się! Nowe badania pokazują, że ludzie, którzy modlą się często mają o 3,5 procent niższe ciśnienie rozkurczowe niż badani ludzie niepraktykujący.

Jeżeli z powodów zdrowotnych musisz dokonywać często pomiarów ciśnienia krwi możesz zakupić ciśnieniomierz w aptece internetowej. Jeżeli wahasz się jaki aparat do mierzenia ciśnienia kupić polecam przeczytać ten artykuł.
Spokój serca

Twoje życie nie spoczywa w Twoich rękach. Ono spoczywa przede wszystkim w Twoim sercu. Ważne zatem by Twojemu sercu zapewnić spokój. W badaniu przeprowadzonym przez New England Journal of Medicine, ludzie, których serca były niespokojne, co oznacza powyżej 75 uderzeń na minutę (bpm), byli trzykrotnie bardziej narażeni na śmierć z powodu zawału serca niż badani z wynikiem poniżej tej wartości. Naszym celem jest liczba 65 uderzeń na minutę. Serce można przyzwyczaić do wolniejszego tempa uderzeń na minutę poprzez trening, ćwiczenia fizyczne. Metodą na osiągnięcie tego celu może być na przykład bieganie. Jeżeli trenujesz na siłowni ustaw sobie na bieżni krótki dystans rzędu 0,5 km i pokonaj go w takim tempie aby przebiec możliwie szybko. Następnie zmniejsz prędkość poruszania się bieżni o połowę i przebiegnij ten dystans w wolniejszym tempie. Potem skracaj dystans i przebiegnij na przemian raz szybko raz wolno do czasu aż poczujesz się zmęczony. W ten sposób przyzwyczaisz swoje serce do wolniejszego bicia.
Stężenie glukozy we krwi na czczo

Twój poziom glukozy na czczo wskazuje na to czy masz problemy z cukrzycą. Jeżeli poziom ten niebezpiecznie rośnie to znaczy, że rośnie także ryzyko  wystąpienia tej choroby. Warto na ten czynnik zwrócić uwagę, bo cukrzyca prowadzi do katastrofalnych skutków, zwiększa ryzyko choroby serca, choroby nerek i chorób oczu. Dopełnieniem tych wszystkich zagrożeń będą wyniki badań Journal of the American Medical Association, według których osoby z poziomem glukozy powyżej 140 mg/dl czyli 40 mg / dl powyżej normy ponoszą o 29 procent wyższe ryzyko śmierci na raka.

Aby obniżyć stężenie glukozy na czczo, trzeba poprawić zdolność organizmu do wykorzystywania glukozy we krwi czyli inaczej poprawić wrażliwość na insulinę. Najlepszym na to sposobem jest zmniejszenie masy ciała. Dodatkowym czynnikiem poprawiającym nasze wyniki glukozy we krwi będzie przyjmowanie w posiłkach dodatków ze sprzężonego kwasu linolowego (CLA). Kanadyjscy naukowcy zauważyli, że osoby, które przyjmowały 4 gramy CLA dziennie poprawiły o 27 procent wrażliwość na insulinę w zaledwie 8 tygodni. Według badań włoskich naukowców na poprawę wrażliwości na insulinę wpływa również (umiarkowane) spożycie ciemnej, niskokalorycznej czekolady. Jeżeli zdiagnozujesz u siebie współwystępowanie co najmniej trzech czynników z poniższej listy to musisz udać się do lekarza czymprędzej:

– wysokie ciśnienie tętnicze krwi: >= 140 / >= 90mmHg,
– wysokie stężenie glukozy na czczo: >= 110mg/dl
– otyłość brzuszna (obwód talii): mężczyźni: > 102cm; kobiety: > 88cm,
– niskie stężenie HDL = Mężczyźni: =< 40mg/dl; Kobiety: =< 50mg/dl,
– wysokie stężenie trójglicerydów: >= 150 mg/dl,

Białko C-reaktywne

Brytyjscy lekarze mówią: obniż swój poziom CRP czyli białka C-reaktywnego, a nigdy nie będziesz potrzebować CPR (czyli Cardio-Pulmonary Resuscitation  – reanimacja). To dlatego, że podwyższone stężenie CRP jest często oznaką zapalenia naczyń i chorób serca. Poziom CRP jest wraz z poziomem cholesterolu najważniejszym czynnikiem w przewidywaniu chorób serca. Wysokie CRP, czyli powyżej 1 miligrama na litr, jest również związane z wyższym prawdopodobieństwem raka prostaty.

W utrzymaniu CRP na odpowiednim poziomie pomoże nam przyjmowanie witaminy C i magnezu. Badania naukowców z University of California w Berkeley wykazały niedawno, że przyjmując codziennie 500 mg witaminy C można zmniejszyć CRP aż o 24 procent. Równie ważna jest odpowiednia dzienna dawka magnezu. Z badań Journal of the American College of Nutrition wynika, że ludzie, którzy nie przyjmują dostatecznie dużo magnezu są dwa razy bardziej narażeni na podwyższone stężenie CRP w porównaniu do odżywiających się prawidłowo.

Bądź zdrowe moje serce

Posted on

Serce to bardzo szczególny organ działający non stop przez całe życie, ale o którym przypominamy sobie na ogół tylko wtedy gdy ból daje o sobie znać.

Twoje życie nie spoczywa w Twoich rękach. Ono spoczywa przede wszystkim w Twoim sercu. Ważne zatem by Twojemu sercu zapewnić spokój. W badaniu przeprowadzonym przez New England Journal of Medicine, ludzie, których serca były niespokojne, co oznacza powyżej 75 uderzeń na minutę (bpm), byli trzykrotnie bardziej narażeni na śmierć z powodu zawału serca niż badani z wynikiem poniżej tej wartości. Naszym celem jest liczba 65 uderzeń na minutę. Serce można przyzwyczaić do wolniejszego tempa uderzeń na minutę poprzez trening, ćwiczenia fizyczne. Metodą na osiągnięcie tego celu może być na przykład bieganie. Jeżeli trenujesz na siłowni ustaw sobie na bieżni krótki dystans rzędu 0,5 km i pokonaj go w takim tempie aby przebiec możliwie szybko. Następnie zmniejsz prędkość poruszania się bieżni o połowę i przebiegnij ten dystans w wolniejszym tempie. Potem skracaj dystans i przebiegnij na przemian raz szybko raz wolno do czasu aż poczujesz się zmęczony. W ten sposób przyzwyczaisz swoje serce do wolniejszego bicia. Jedną z ważniejszych liczb dla Twojego serca jest ciśnienie krwi. Każdy przewód (wąż) ma swoją przepustowość, a naczynia krwionośne nie aż tak bardzo się od niego różnią. Jeżeli chcesz uniknąć rozerwania owego węża tj. udaru krwotocznego ciśnienie tętnicze nie może przekroczyć górnego poziomu alarmowego. Przekroczenie tego poziomu to narażanie się na ryzyko zawału serca, niewydolności serca i niewydolności nerek. Staraj się utrzymać poziom ciśnienia tętniczego oznaczonego BP poniżej 120/80 mm słupa rtęci. Co zrobić by ciśnienie krwi utrzymywać na właściwym poziomie? Cóż, specjalistami w tej dziedzinie są kanadyjscy naukowcy, którzy zauważyli, ze „wieczorne figle we dwoje” pozwalają zmniejszyć ciśnienie krwi średnio o 2,5 mmHg. Jeżeli to nie pomoże, a zazwyczaj powinno , możesz wziąć znaną Ci polopirynę (aspirynę) w niewielkich ilościach czyli zawarty w tych lekach kwas acetylosalicylowy. Oczywiście znacznie lepszym rozwiązaniem jest zażycie dedykowanego leku o właściwej dawce, choć tym samym składzie, czyli np. leku Acard lub Polocard. Przyjmowanie tych leków pozwoli obniżyć ciśnienie skurczowe o 6,8 mmHg i rozkurczowego o 4,6 mmHg. Ważne jest jednak by przed rozpoczęciem kuracji skontaktować się z lekarzem i ustalić właściwą terapię. Leki te mają swoje działania niepożądane, co oznacza, że w nielicznych przypadkach mogą nam bardziej zaszkodzić niż pomóc. I ostatnia rada, również od naukowców – módlmy się! Nowe badania pokazują, że ludzie, którzy modlą się często mają o 3,5 procent niższe ciśnienie rozkurczowe niż badani ludzie niepraktykujący.

Układ krwionośny człowieka to tzw. układ zamknięty, w którym krew (łac. sanguis) krąży w systemie naczyń krwionośnych, a serce (łac. cor) jest pompą wymuszającą nieustanny obieg krwi. Układ ten wraz z układem limfatycznym (łac. sistema lyphaticum) tworzą układ krążenia (łac. sistema circulatorium). Układ krążenia (krwionośny) zbudowany jest z zamkniętego systemu naczyń krwionośnych, które pod wpływem rytmicznych impulsów serca transportują nieustannie przez organizm krew. Krew jest nośnikiem substancji odżywczych, niezbędnych do podtrzymywania czynności życiowych, oraz spełnia funkcję oczyszczającą organizm ze szkodliwych produktów przemiany materii. Bez przerwy krąży od narządów odżywiających (układ oddechowy, pokarmowy) do tkanek ustroju i narządów wydalniczych (nerki, skóra). Układ krwionośny zbudowany jest z serca i naczyń krwionośnych – tętnic, żył i naczyń włosowatych. Układ krwionośny kręgowców jest zamknięty. Składa się z naczyń krwionośnych, w których krąży krew, oraz serca warunkującego jej krążenie. Różnice w budowie układu krążenia u poszczególnych grup kręgowców dotyczą budowy serca oraz wynikającej z budowy obecności jednego (u ryb i larw płazów) lub dwóch obiegów krwi (u kręgowców lądowych). Najwyżej rozwinięty jest u ptaków i ssaków, u których serce jest czterodziałowe. Układ krwionośny człowieka (łac. sistema sanguiferum hominis) jest układem zamkniętym, co oznacza, że krew (łac. sanguis) krąży w systemie naczyń krwionośnych, a serce (łac. cor) jest pompą, która wymusza nieustanny obieg krwi. Układ ten wraz z układem limfatycznym (łac. sistema lyphaticum) tworzą układ krążenia (łac. sistema circulatorium). Układ krwionośny jest zamknięty, oznacza to że krew krąży w systemie naczyń krwionośnych, a serce jest pompą wymuszającą nieustanny obieg krwi. Wraz z układem limfatycznym tworzą układ krążenia. Jest układem zamkniętym co oznacza, że krew wprawiana w ruch przez miarową czynność serca przemieszcza się naczyniami, nie rozlewając się w organizmie. Krew wypływa z serca tętnicami, a wraca żyłami. Im dalej od serca tym ciśnienie krwi jest mniejsze, a w żyłach nawet bliskie zeru. Twój poziom glukozy na czczo wskazuje na to czy masz problemy z cukrzycą. Jeżeli poziom ten niebezpiecznie rośnie to znaczy, że rośnie także ryzyko wystąpienia tej choroby. Warto na ten czynnik zwrócić uwagę, bo cukrzyca prowadzi do katastrofalnych skutków, zwiększa ryzyko choroby serca, choroby nerek i chorób oczu. Dopełnieniem tych wszystkich zagrożeń będą wyniki badań Journal of the American Medical Association, według których osoby z poziomem glukozy powyżej 140 mg/dl czyli 40 mg / dl powyżej normy ponoszą o 29 procent wyższe ryzyko śmierci na raka.

Aby obniżyć stężenie glukozy na czczo, trzeba poprawić zdolność organizmu do wykorzystywania glukozy we krwi czyli inaczej poprawić wrażliwość na insulinę. Najlepszym na to sposobem jest zmniejszenie masy ciała. Dodatkowym czynnikiem poprawiającym nasze wyniki glukozy we krwi będzie przyjmowanie w posiłkach dodatków ze sprzężonego kwasu linolowego (CLA). Kanadyjscy naukowcy zauważyli, że osoby, które przyjmowały 4 gramy CLA dziennie poprawiły o 27 procent wrażliwość na insulinę w zaledwie 8 tygodni. Według badań włoskich naukowców na poprawę wrażliwości na insulinę wpływa również (umiarkowane) spożycie ciemnej, niskokalorycznej czekolady.

Krążenie odkrył William Harvey a rola serca w krążeniu krwi nie była rozpoznana aż do opublikowania pracy Harveya w 1628 roku. Typowe jego doświadczenie polegało na zakładaniu opaski uciskowej na ramię i kiedy żyły nabrzmiały, naciskał je, w celu przekonania się, w którym kierunku płynie krew. Metodą eksperymentalną, Harvey ustalił to, co teraz wiemy o krążeniu krwi. W ten sposób odkrył, że krew w żyłach zawsze płynie w kierunku serca. Krew jest tkanką płynną o czerwonym kolorze, barwa jej zależy od barwnika krwi – hemoglobiny. Krew przepływa bez przerwy we wnętrzu układu krążenia, dostarczając do wszystkich komórek ciała tlen, składniki odżywcze i inne elementy potrzebne komórką do metabolizmu. Jednocześnie krew transportuje dwutlenek węgla. W organizmie znajduje się zgromadzona krew (w wątrobie i śledzionie), która normalnie nie krąży. Włączana jest ona do krążenia tylko w przypadkach konieczności uzupełnienia utraconej przez organizm krążącej krwi. W sposób nieprzerwany tworzą się nowe elementy krwi. Każdego dnia powstaje miliony krwinek czerwonych, białych i płytek krwi. Proces ten zwany hemopoezą, ma miejsce głównie w szpiku kostnym, począwszy od komórek macierzystych, z których wywodzą się różne komórki krwi. Serce jest workiem mięśniowym o budowie jamistej, który w układzie krwionośnym odgrywa rolę pompy tłoczącej. Serce położone jest w obrębie klatki piersiowej pomiędzy płucami w śródpiersiu środkowym. 2/3 części serca znajduje się po lewej stronie klatki piersiowej. Jego kształt przypomina tępy stożek o wadze około 300 gramów. Normalna wielkość serca dorosłego człowieka w przybliżeniu odpowiada wielkości jego zaciśniętej pięści. Serce (i początkowe odcinki wielkich naczyń) pokryte jest workiem osierdziowym. Ściana serca składa się z trzech warstw. Warstwa wewnętrzna – wsierdzie (przechodzi w błonę wewnętrzną naczyń krwionośnych), warstwa środkowa – właściwy mięsień sercowy, od zewnątrz zaś serce spowite jest błoną surowiczą, która składa się z dwóch listków:
– listek trzewny tzw. nasierdzie, pokrywa bezpośrednio mięsień sercowy
– listek ścienny tzw. osierdzie, zamykające jamę osierdzia
Powstała pomiędzy listkami osierdzia szczelinowata przestrzeń – jama osierdzia, wypełniona jest niewielką ilością płynu surowiczego, który podczas pracy serca zapobiega wzajemnemu tarciu obu listków.
Więcej informacji szukaj na blogach:
na żylaki
serce i układ krwionośny
na serce
zdrowe serce

O krążeniu płodowym mówimy podczas rozwoju płodu w łonie matki, gdy nie jest ono zdolne do wymiany gazowej poprzez swoje płuca, a produkty metabolizmu muszą być dostarczane bezpośrednio z organizmu matki. Krew dwoma tętnicami pępkowymi przechodzi z płodu do łożyska. Tam zostaje natlenowana i uzupełniona w produkty metabolizmu. Jednocześnie oddaje zbędne substancje przemiany materii. Następnie krew jedną żyłą pępkową wraca do płodu i przechodzi przez pierścień pępkowy płodu i dąży ku wątrobie gdzie łączy się z lewą odnogą żyły wrotnej wątroby. Rozchodzi się na dwa strumienie:
• przewód żylny
• sieć naczyń zatokowych wątroby
• Wyróżniamy tu głównie serce, krew, naczynia krwionośne.

Zadania układu krwionośnego:
• transport produktów przemiany materii do nerek;
• transport witamin, hormonów;
• udział w procesach odpornościowych organizmu;
• udział w utrzymaniu stałej temperatury ciała;
• udział w utrzymaniu stałego ciśnienia osmotycznego, pH pomiędzy tkankami.
• transport substancji odżywczych do komórek organizmu;
• transport tlenu z płuc do tkanek;
• transport dwutlenku węgla z tkanek do płuc i dalej na zewnątrz organizmu;
Odporność ( jest to zdolność leukocytów do rozpoznawania elementów własnego organizmu i ciał obcych): SWOISTA-szczepionki, surowice, przechorowanie(ospa, odra, różyczka)\ NIESWOISTA-skóra, kwas solny w żołądku, ślina, łzy. Szczepionka-osłabione lub zabite drobnoustroje podajemy gdy mamy czas na utworzenie przeciwciał.

Krew składa się z osocza (ponad 50% objętości krwi) i zawieszonych w nim elementów morfotycznych, czyli krwinek (krwinki czerwone, krwinki białe, płytki krwi). Osocze to w ponad 90% woda, resztę stanowią białka (głównie fibrynogen, albuminy, globuliny), inne związki organiczne i nieorganiczne. Osocze pozostaje w równowadze dynamicznej zarówno z płynami międzykomórkowymi, jak i wewnątrzkomórkowymi. Jedno z białek osocza – fibrynogen bierze udział w procesach krzepnięcia krwi. Lipoprteiny są nośnikiem w transporcie lipidów. Albuminy i globuliny biorą udział w regulacji równowagi pomiędzy płynami ustrojowymi.
Oba układy schodzą się w żyłę główną dolną, która biegnie do prawego przedsionka serca. Do prawego przedsionka wpada również krew z żyły głównej górnej (krew z kończyn górnych, szyi, głowy) i zatoki wieńcowej (unaczynienie serca). Wymieszana krew prawego przedsionka obiera dwie następujące drogi:
Przez otwór owalny (foramen ovale) – większa część wymieszanej krwi prawego przedsionka przechodzi przez otwór owalny do lewego przedsionka, miesza się z krwią żylną dopływającą żyłami płucnymi z płuc i przez skurcz tego przedsionka dostaje się do lewej komory. Jej skurcz powoduje wyrzut krwi przez tętnicę główną (aortę) na krwiobieg wielki.
Przez ujście przedsionkowo-komorowe prawe – mniejsza część krwi przedsionka prawego dostaję się do komory prawej, której skurcz powoduje wyrzut krwi pniem płucnym (truncus pulmonalis), przez tętnice płucne do płuc. Płuca płodu nie wykonują pracy służącej wymianie gazowej, która zaczyna się dopiero po porodzie. Stąd w przypadku ukrwienia płuc mowa tylko o unaczynieniu odżywczym narządu. Od pnia płucnego odchodzi także przewód tętniczy (przewód Botala, który zarasta po urodzeniu się dziecka), który uchodzi do wklęsłej części aorty. Krew pochodząca z prawej komory jest słabiej natlenowana, co w konsekwencji kierowania jej pniem płucnym, następnie przewodem tętniczym do aorty sprawia, iż części ciała, które zaopatrywane są przez odnogi aorty odchodzące od niej poniżej ujścia przewodu tętniczego są słabiej ukrwione i mniej rozwinięte. Tułów i kończyny dolne są słabiej rozwinięte od kończyn górnych i głowy. Serce (cor) to motor układu krążenia – jest narządem mięśniowym wielkości zaciśniętej pięści. Mieści się we wnętrzu klatki piersiowej (2/3 po lewej stronie) między dwoma płucami i ma kształt nieregularnego stożka, ułożonego w pozycji skośnej, pochylonej. Jego podstawa jest zwrócona w górę i na prawo a koniuszkiem skierowana w dół na lewo. Serce otacza błoniasty worek zwany osierdziem. W jamie serca człowieka wyróżnić można dwa przedsionki i dwie komory. Przegroda serca dzieli je na dwie części: tętniczą – obejmującą lewy przedsionek i lewą komorę i żylną – obejmuje prawy przedsionek i prawą komorę. Przedsionki i komory kurczą się i rozkurczają na przemian – równocześnie ze skurczem przedsionków rozkurczają się komory i odwrotnie. Krew wyrzucana skurczami serca przechodzi do tętnic. Coraz dalej od serca wraz z kolejnym rozgałęzieniem, tętnice stają się cieńsze aż wreszcie przechodzą w drobne naczynia włosowate doprowadzające krew do komórek ciała. Naczynia te umożliwiają również wymianę substancji odżywczych i tlenu pomiędzy krwią a płynami tkankowymi. Od naczyń włosowatych zaczyna się układ żył zbierających krew z tkanek ciała i prowadzących ją do serca. Praca serca w czasie jednej minuty obejmuje przetoczenie około 6 litrów krwi. Jama serca składa się z przedsionka prawego i lewego oraz prawej i lewej komory. Od komór serca odchodzą naczynia tętnicze, zaś do przedsionków dochodzą żyły. Pomiędzy przedsionkami a komorami oraz komorami a tętnicami znajdują się zastawki. Zastawki przepuszczają krew w jednym kierunku, uniemożliwiając jej powrót do miejsca skąd siłą skurczu została wypchnięta. Rytmiczna praca serca przebiega w kolejności: 1-skurcz przedsionków, 2-skurcz komór, 3- faza spoczynku. Pod wpływem skurczów komór krew zostaje wepchnięta do naczyń tętniczych.
Wielkością i kształtem serce nieco przypomina dłoń zaciśniętą w pięść. Położone jest w śródpiersiu za mostkiem, nad przeponą. Zbudowane jest z tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej. Z zewnątrz otoczone jest cienkim łącznotkankowym workiem zwanym osierdziem. Ściana serca jest trójwarstwowa, zbudowana z: wsierdzia, śródsierdzia, nasierdzia. W budowie serca wyróżnia się cztery części: przedsionek prawy, przedsionek lewy, komorę prawą, komorę lewą. Pomiędzy jamami znajdują się zastawki, które zapobiegają cofaniu się krwi:
• zastawka trójdzielna (mitralna), znajduje się u ujścia prawego przedsionka do komory prawej,
• dwudzielna, znajduje się między lewym przedsionkiem i lewą komorą,
• dwie zastawki półksiężycowate znajdują się na granicy obu komór i wychodzących z nich tętnic.
Serce jest narządem nadającym ruch krwi, u kręgowców leży po brzusznej stronie ciała, w trakcie ewolucji podlegało licznym przemianom: u ryb serce jest dwudziałowe – zbudowane z jednej komory i jednego przedsionka, u płazów występuje jedna komora i dwa przedsionki, u gadów serce jest również trójdziałowe, ale w komorze pojawia się częściowa przegroda, u ptaków i ssaków serce podzielone jest na cztery części: dwa przedsionki i dwie komory. Czterodziałowa budowa serca uniemożliwia mieszanie się krwi utlenionej z nieutlenioną i warunkuje utrzymanie stałocieplności. Krew z krążenia wielkiego wraca poprzez tętnice biodrowe wspólne (a. illiaca communis dextra et sinistra), tętnicami biodrowymi wewnętrznymi (a. iliaca interna dextra et sinistra), tętnicami pępkowymi (aa. umbilicalia) do łożyska. Aorta – tętnica główna, poprzez liczne odgałęzienia zaopatruje cały ustrój w bogatą w tlen krew. Aorta ma kształt laski. Biegnie ona z lewej komory serca ku górze (część wstępująca), następnie zagina się (łuk aorty) i schodzi w dół (część zstępująca). Aorta zstępująca w przebiegu przez klatkę piersiową nosi nazwę aorty piersiowej, zaś w przebiegu przez jamę brzuszną -aorty brzusznej. Przyczyną niewydolności serca jest uszkodzenie mięśnia sercowego, które polega w głównej mierze na niemożności skutecznego pompowania krwi, tj .zapewnieniu naszemu organizmowi adekwatnej do prawidłowego funkcjonowania ilości krwi. W warunkach zdrowych miesień sercowy pompuje krew, rozkurczając, a następnie kurcząc komory, i tak w czasie rozkurczu krew napływa do serca, natomiast w czasie skurczu zostaje z niego wypchnięta przenosząc tlen i składniki odżywcze do pozostałych części organizmu. Wielkość uszkodzenia decyduje o wpływie choroby na jakość życia pacjenta i tak niewielka niewydolność serca ma wpływ bardzo niewielki, często w ogóle przez nas niezauważany. Ciężka niewydolność serca natomiast uniemożliwia nam wykonanie nawet najprostszych czynności domowych i często doprowadza do zgonu. Stanowi więc poważny problem zdrowia publicznego. Wraz z wiekiem sprawność pracy serca jako pompy ulega osłabieniu u wszystkich, jednak u pacjentów z niewydolnością serca pogorszenie to jest znacznie większe i wchodzi w granice patologii. Niewydolność serca wydaje się w związku z powyższym największym wyzwaniem kardiologii i jednym z większych w nadchodzących dekadach. Postęp w kardiologii ostatnich lat w zasadzie całkowicie wyeliminował nowe przypadki nabytych wad zastawkowych, praktycznie zupełnie zmieniając etiologię ich występowania, znacznie ograniczył występowanie nadciśnienia tętniczego oraz zapewnił wyjątkowo dużą skuteczność w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych – nie mamy natomiast do tej pory skutecznej obrony przeciw wystąpieniu niewydolności serca. Pojemność minutowa serca, czyli PM, to ilość krwi pompowana przez serce w ciągu jednej minuty. Im większa jest jej ilość, tym bardziej wydaje się skuteczna praca serca jako pompy. Z kolei im mniejsza ilość przepompowywanej krwi, tym gorsza jest praca serca i tym samym większy stopień niewydolności krążenia.
Od łuku aorty odchodzą trzy tętnice:
– tętnica bezimienna (dzieli się na tętnicę: podobojczykową prawą i szyjną wspólną prawą )
– tętnica szyjna wspólna lewa
– tętnica podobojczykowa lewa

Tętnica szyjna wspólna dzieli się na tętnicę szyjną zewnętrzną i wewnętrzną (doprowadza krew do mózgowia i oka).

Tętnica podobojczykowa – jej przedłużeniem jest tętnica ramienna, ta z kolei w okolicy łokcia dzieli się na tętnicą promieniową ( tu zazwyczaj badamy puls) i na tętnicę łokciową.
Od aorty piersiowej odchodzą tętnice międzyżebrowe.

Zaopatrująca (poprzez swoje rozgałęzienia) w krew narządy jamy brzusznej aorta brzuszna, dzieli się ostatecznie na tętnice biodrową prawą i lewą. Natomiast każda z nich rozgałęzia się na tętnice biodrową wewnętrzną (zaopatruje w krew narządy miednicy) i zewnętrzną( przechodzi w tętnicę udową, a w okolicy podkolanowej w tętnicę piszczelową).
Żyła główna górna – zbiera krew z górnej części ciała. Uchodzą do niej dwie żyły bezimienne powstające z żyły szyjnej wewnętrznej i żyły podobojczykowej.
Żyła główna dolna (największa żyła ustroju)- jej rola polega na odprowadzaniu krwi z dolnej części ciała do serca (prawego przedsionka).
Krwinki czerwone, inaczej erytrocyty odpowiadają m. in. za transport tlenu. Dojrzałe erytrocyty kręgowców posiadają jądro komórkowe. U ssaków krwinki czerwone są bezjądrzaste (jądro tracone jest podczas rozwoju komórki), mają kształt dysku, dwuwklęsłego krążka. Erytrocyty mają średnicę ok. 8 μm. Dzięki dużej elastyczności, którą zapewnia głównie cytoszkielet erytrocytu, krwinki te mają zdolność do przechodzenia przez naczynia krwionośne (nawet te, o średnicy mniejszej od średnicy erytrocytu). W 1 mm3 krwi człowieka znajduje się około 4,5-5,5 mln krwinek czerwonych. Krwinki czerwone zawierają hemoglobinę – czerwony barwnik krwi, który uczestniczy w transporcie tlenu. Erytrocyty powstają w szpiku kostnym czerwonym, a po około 120 dniach życia rozkładane są w śledzionie (w wątrobie dochodzi do degradacji uwolnionej hemoglobiny).

Anemia, inaczej niedokrwistość – choroba, której objawem jest spadek poniżej normy liczby erytrocytów we krwi lub zawartych w nich hemoglobiny. Objawy: niedotlenienie tkanek organizmu, ogólne osłabienie, bladość skóry, zawroty głowy, brak apetytu. Przyczyny: silny krwotok, krwawienie wewnętrzne, niedobór żelaza, hemoliza krwinek czerwonych w skutek np. zakażeń, zatruć. Krwinki białe, czyli leukocyty biorą udział w procesach odpornościowych organizmu, charakteryzują się zdolnością do ruchu, a także do przechodzenia przez ściany naczyń włosowatych. W krwi dorosłego człowieka występuje około 4-10 tys./mm3 krwi. Podczas infekcji ilość krwinek białych może ulec zwiększeniu. Białaczka – choroba nowotworowa, w wyniku której dochodzi do nadmiernego namnażania się krwinek białych, m. in. w szpiku kostnym; inne krwinki mogą być wypierane, co często prowadzi do anemii. Nadmierna ilość krwinek białych blokuje natomiast ich rozwój, co z kolei wpływa na spadek odporności organizmu. W wyniku krwotoku wewnętrznego w mózgu, może dochodzić nawet do śmierci chorego. Leczenie białaczki opiera się w głównej mierze na radioterapii. Jej działanie może znacznie opóźnić rozwój choroby. Płytki krwi, czyli trombocyty – u ssaków są to fragmenty komórek (twory cytoplazmatyczne), które nie posiadają jądra, w przeciwieństwie do płytek krwi innych kręgowców. U zdrowego człowieka występuje około 150-400 tys./mm3 krwi. Trombocyty tworzone są w szpiku kostnym czerwonym z megakariocytów, na skutek oddzielania się fragmentów cytoplazmy z tych komórek. Płytki krwi uczestniczą w procesach krzepnięcia krwi. W wyniku uszkodzenia naczynia krwionośnego trombocyty wydzielają różne czynniki, głównie ADP, który wzmaga agregację płytek krwi. Tworzy się tzw. czop. W dalszym przebiegu procesu krzepnięcia krwi, w obecności różnych czynników, powstaje skrzep.

Zdrowe i mocne serce już od dzisiaj

Posted on

Chciałabyś/chciałbyś chyba wiedzieć, w jakiej kondycji jest twoje serce? To przyda się też później – będziesz mogła porównać swoje wyniki przed zastosowaniem naszego programu i po nim. Możesz to wiedzieć, bo nic nie wpływa tak motywująco jak świadomość, że to, co robisz, ma sens i działa. Chciałabyś/chciałbyś mieć zdrowe i mocne serce? Chyba tak? Chciałabyś? Chciała?

Tak, wiesz o tym, że cholesterol jest zwany potocznie lipoproteinami, czyli cząsteczkami lipidowymi, które znajdują się w naszych krwinkach. Nieprawidłowe stężenie cholesterolu spowodować może do ostrych chorób, takich jak miażdżyca czy choroba niedokrwienna serca. Choć kłopoty z cholesterolem są powszechne u osób starszych, jednak znacznie częściej temat ten dotyczy też osób młodych. Zwykle słowo „cholesterol” kojarzy nam się negatywnie, jako zapalnik wywołujący ciężkie schorzenia. Tymczasem jest bardzo potrzebny do prawidłowego działania organizmu. Są dwa rodzaje cholesterolu: „dobry” i „zły”. Skomplikowany system naczyń doprowadza życiodajną krew do każdej komórki organizmu, przy czym jej krążenie odbywa się poza naszą świadomością. Nie zdajemy sobie też na ogół sprawy, że w naczyniach krwionośnych tworzą się przeszkody – zakrzepy, które niczym kra w korycie rzeki, w pewnym momencie zakłócają funkcję krwioobiegu. Nie zawsze o tym wiemy, bo nie zawsze towarzyszą temu odczuwalne objawy. Zator może jednak przybrać formę drastyczną i fatalną w skutkach, gdy doprowadzi do udaru mózgu lub zawału mięśnia sercowego. Konsekwencje są powszechnie znane: zagrożenie życia, utrata zdrowia i możliwości sprawnego funkcjonowania. Powstanie zatoru poprzedza proces zakrzepowy w chorych naczyniach. Ich uszkodzony śródbłonek staje się miejscem osadzania się płytek krwi. Tworzy się skrzeplina, która może zwiększać objętość, a pod wpływem działania czynników zewnętrznych ulega rozproszeniu. Fragmenty skrzepliny w takiej nie zorganizowanej postaci łatwo odrywają się od ściany naczynia i niesione z prądem krwi osiadają, zwężając światło naczyń, utrudniając przepływ krwi. Procesowi zakrzepowemu sprzyjać też może zarówno skład, jak i gęstość samej krwi, czyli tzw. warunki reologiczne. Niekorzystne jest zarówno zgęszczenie krwi, jak i nadmierna liczba pewnych jej składników. Dobry poziom hemoglobiny odczytujemy wprawdzie jako przejaw zdrowia, ale zbyt wysoki hematokryt /nadmiar czerwonych krwinek/, wskazuje na możliwość powstawania zakrzepów. Podobnie z krwinkami białymi. Czynnikami sprzyjającymi zakrzepom są także uszkodzone ściany naczyń, duża lepkość krwi wskutek podwyższonego poziomu cholesterolu, oraz – mówiąc ogólnie – innych lipidów.

Sok pomidorowy pomoże. To, że sok pomidorowy jest esencją zdrowia, wiedzą wszyscy. Badania dowodzą, że pomidory stanowią niezwykle ważny składnik naszej codziennej diety i pomagają w zwalczaniu oraz zapobieganiu wielu chorobom. Potas i magnez zawarte w pomidorach zapewniają prawidłowe funkcjonowanie m.in. mięśnia sercowego i układu nerwowego, a wysoka zawartość likopenu (silny przeciwutleniacz) zmniejsza ryzyko powstawania wielu chorób, w tym nowotworów, chorób serca i układu krążenia oraz miażdżycy. Co ciekawe, likopen jest lepiej przyswajalny z przetworzonych pomidorów niż ze świeżych, dlatego regularne picie soku pomidorowego jest szczególnie wskazane – osobom z wysokim poziomem likopenu aż o 50 proc. rzadziej przytrafia się zawał serca. Sok pomidorowy, ze względu na bogactwo niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania organizmu mikro- i makroelementów, jest obowiązkowym składnikiem zbilansowanej diety. Dotychczas jednak wysoka zawartość sodu zawartego w soli obniżała jego wartość odżywczą – sód, jak wiemy, znacząco podwyższa ciśnienie krwi, a to z kolei powoduje wiele chorób serca i całego układu krążenia. Zbyt duża zawartość soli w pożywieniu zwiększa także możliwość wystąpienia udaru mózgu, wylewu, niewydolności, miażdżycy i innych problemów zdrowotnych.
Choroby układu sercowo-naczyniowego w wyniku, których tylko w USA, co 30 sekund umiera człowiek. W Polsce z tego powodu w ciągu roku traci życie 200 tysięcy osób, to ponad 50% wszystkich zgonów.

Najnowsze doniesienia naukowe mówią, że miażdżyca tętnic nie polega jedynie na przyleganiu cholesterolu do ściany naczyń, co uważane było jako wynik złej diety i procesu starzenia. Potwierdzeniem jest wynik badań na grupie około 3000 młodych ludzi, którzy zginęli w wypadkach samochodowych przed 18-tym rokiem życia. Naczynia ponad połowy z tej grupy miały oznaki arteriosklerozy, czyli miażdżycy naczyń już przed upływem 15-go roku życia. Badania nad tymi przypadkami wykazały, że powodem miażdżycy były drobnoustroje, takie jak: chlamydie, wirus opryszczki, cytomegalovirusy, bakteria jelitowa Helicobacter pyroli. Jeżeli system odpornościowy nie pokona drobnoustrojów, uszkadzają one śródbłonki naczyń, czyli wewnętrzne ścianki naczynia. W następstwie tego cholesterol rozpoczyna bombardowanie wyściółki naczyń. Dochodzi do zwężenia światła przekroju naczynia i stwardnienia ściany naczynia, spowodowane przez obrzęk ściany naczynia, jak również w wyniku nakładania się na miejsce uszkodzenia białych ciałek krwi, wapnia i komórek włóknika. Z tego powodu krew z coraz większą trudnością toruje sobie drogę. LDL, nazywany inaczej jako „zły” cholesterol, w przeciwieństwie do HDL, transportuje związki lipidowe z wątroby do krwi. Jego zbyt duża ilość spowodować może utworzenie się odłogów tłuszczu w naczyniach krwionośnych, a w rezultacie prowadzić do miażdżycy, zawału serca. Powodem tak dużej ilości złego cholesterolu jest nieprawidłowa dieta, niedobór witaminy c i e, a również predyspozycje genetyczne. Każdego dnia oddychamy zanieczyszczonym powietrzem, śpieszymy się do pracy, żyjemy w ciągłym stresie, nie mając czasu nawet na zjedzenie jednego, konkretnego, pełnowartościowego posiłku przez cały dzień. Taki styl życia na pewno jest bardzo dużym obciążeniem dla naszego serca, dlatego należy go jak najszybciej zmienić, by przede wszystkim zatroszczyć się o swoje serce. Nie tylko jednak dieta ma na nie znaczący wpływ, ale to, jaki tryb życia prowadzimy. Jeśli jest to raczej siedzący tryb, wówczas naszemu sercu na pewno brakuje aktywności fizycznej. Nie musisz od razu trenować jakiegoś sportu, na początek postaraj się o to, by w twoim dniu był czas na kilkunasto minutowy spacer czy jazdę na rowerze. Prócz tego, zadbaj w twojej codziennej diecie nie zabrakło warzyw i owoców, a kilka razy w tygodniu jadaj ryby, które są źródłem cennych dla twojego serca kwasów omega.

Jak obniżyć cholesterol? Bardzo ważne są regularne badania ilości „złego” i „dobrego” cholesterolu. Jedną z bardzo ważnych kwestii jest właściwie dobrana dieta. W jej układaniu musi brać udział lekarz, znający wynik badania jak również naszą kondycje zdrowotną. Następną sprawą jest ruch i sport, szczególnie, iż istotna jest waga – zbyt duża jest w stanie być powodem problemów z cholesterolem. Zbyt wysoki stan cholesterolu pojawia się zwykle u osób po 65 roku życia, toteż powinny one w szczególności wykonywać regularne badania oraz zadbać o zapobieganie chorób np. przyjmowanie suplementów diety. Jeśli chcesz dbać o swoje serce i nie chcesz dopuścić do wysokiego poziomu cholesterolu, koniecznie powinieneś dowiedzieć się, jak należy postępować. Przede wszystkim należy skończyć z niewłaściwymi nawykami żywieniowymi, a więc przestańmy żywić się w przydrożnych barach i restauracjach, gdzie serwowane są tłuste oraz niezdrowe potrawy. Takie jedzenie nie tylko powoduje coraz wyższy poziom cholesterolu, ale także może doprowadzić do otyłości, z którą już teraz zmaga się coraz więcej osób. Dbanie o serce należy więc rozpocząć od rozeznania się w produktach, po które powinniśmy zacząć sięgać. Zacznijmy więc od prostej zmiany – zwykły olej zastąpmy oliwą z oliwek, która jest źródłem cennych dla nas tłuszczy roślinnych. Prócz tego wprowadźmy do naszego menu ryby, które powinniśmy jeść nawet kilka razy w tygodniu. Te z kolei są źródłem cennych kwasów omega, których również nasz organizm bardzo potrzebuje. Możemy także sięgnąć po specjalną margarynę do smarowania pieczywa, którą znajdziemy w każdym sklepie.

Niestety, coraz to większa ilość bardzo młodych osób nie może sobie poradzić z problemem nieprawidłowego zagęszczenia cholesterolu – jest to siedzącym trybem życia, złym odżywianiem, nie uprawianiem sportu. Toteż należy wziąć się za siebie. Jeżeli mamy trudności z samodzielnym przygotowaniem zdrowej diety lub doborem ćwiczeń, możemy wybrać się do lekarza dietetyka, który udzieli odpowiedzi na nasze problemy i pomoże w osiągnięciu dobrych efektów.

Właściwa dieta jest najważniejsza i jest podstawą zapobiegania cholesterolowi. Należy zjadać 4-5 posiłków na dzień o ustalonej, jednakże nie mogą być one obfite. Należy usunąć z jadłospisu tłuste mięsa i wędliny, ale także tłuste sery, bowiem zawarte w nich nasycone kwasy tłuszczowe podnoszą poziom cholesterolu. Następnym niezbędnym posunięciem jest zmniejszenie do minimum spożywania dań robionych na głębokim tłuszczu. Co zatem warto jeść i jak obniżyć cholesterol? Na przykład nie tłuste mięso, warzywa i owoce, suplementy ziołowe (np. lucerna), wszystko co obfite w witaminy e i b, pić soki naturalne. Naszemu sercu nie służą przede wszystkim tłuste oraz obfite potrawy. Dlatego lepiej jadać częściej, a mniejszymi porcjami. Dobrze jest także znać swój poziom cholesterolu, gdyż jeśli jest wysoki, należy wówczas natychmiast zareagować. Poziom cholesterolu możemy oczywiście zmniejszyć, a w tym celu pomocne nam mogą się okazać specjalne margaryny, które są obecnie dostępne praktycznie w każdym sklepie, zarówno w mniejszych, jak i w tych większych. Dobrze jest mieć taką margarynę w lodówce, jednak bez względu na to, czym smarujemy pieczywo, starajmy się je pokrywać zawsze jak najcieńszą warstwą, w trosce o nasze serce. Sercu służą przede wszystkim zdrowe tłuszcze roślinne, a także ruch, którego nie powinno nam zabraknąć. Może to być nawet zwykły spacer każdego dnia czy jazda na rowerze.

Układ krwionośny człowieka – budowa i funkcje

Układ krwionośny człowieka jest układem zamkniętym, co oznacza, że krew (łac. sanguis) krąży w systemie naczyń krwionośnych, a serce (łac. cor) jest pompą, która wymusza nieustanny obieg krwi. Układ ten wraz z układem limfatycznym (łac. sistema lyphaticum) tworzą układ krążenia (łac. sistema circulatorium). Układ krążenia krwi składa się z naczyń krwionośnych (tętnic, żył, naczyń włosowatych) i serca.

Zainteresuj się lekami na serce.

Tętnice są naczyniami, którymi płynie krew z serca na obwód, do wszystkich części ciała, natomiast żyłami krew powraca z obwodu ponownie do serca. Wyróżnia się dwa układy (krążenia) przepływu krwi w organizmie: duży i mały (płucny). W dużym układzie krążenia krew utlenowana (bogata w tlen) wypływa z lewej komory serca do tętnic, a następnie przechodząc przez sieć naczyń włosowatych we wszystkich narządach ciała, powraca jako krew nieutlenowana (uboga w tlen) do prawego przedsionka serca. W małym układzie krążenia krew nieutlenowana wypompowywana jest z prawej komory do tętnic płucnych, rozgałęzia się w sieć naczyń włosowatych w płucach i powraca żyłami płucnymi, jako krew utlenowana, do lewego przedsionka serca. Prawy przedsionek zbiera krew z dwóch żył głównych górnej i dolnej. Lewy przedsionek zbiera krew z czterech żył płucnych. Prawa komora tłoczy krew do tętnic płucnych, zaś lewa komora tłoczy krew do aorty- tętnicy głównej obsługując duży krwionośny obieg. Wobec tego niciana lewej komory jest trzykrotnie grubsza niż komory prawej. Mięsień sercowy posiada własny system naczyń krwionośnych nazywany układem wieńcowym ( dwie tętnice wymienione wybierające z aorty naczynie włosowate serca, żyły wieńcowe uchodzące bezpośrednio do prawego przedsionka ). Podczas wysiłku przez układ wieńcowy może przepływać nawet 25% całkowitej objętości krwi. Krążenie krwi odkrył William Harvey. Rola serca w krążeniu krwi nie była rozpoznana aż do opublikowania pracy Harveya w 1628 roku. Dokonując klasycznych eksperymentów, Harvey ustalił to, co teraz wiemy o krążeniu krwi. Typowe jego doświadczenie polegało następująco. Zakładał opaskę uciskową na czyjeś ramię i kiedy żyły nabrzmiały, naciskał je, by się przekonać, w którym kierunku płynie krew. W ten sposób odkrył, że krew w żyłach zawsze płynie w kierunku serca.
Układ krwionośny pełni rolę :
odpornościową, (powstają niektóre białe ciałka krwi),
neutralizującą, (zobojętnienie ciał obcych dla organizmu).

Duży obieg krwi

Rozpoczyna się w lewej komorze serca, sąd krew z tlenem wypływa aortą. Następnie aorta rozgałęzia się na coraz mniejsze tętnice, a później w naczynia włosowate, które oplatają wszystkie narządy ciała. Po przejściu przez narządy ciała naczynia włosowate zamieniają się na większe – żyły. Do prawego przedsionka wchodzi żyła główna górna i dolna.

Mały obieg krwi

Rozpoczyna się w prawej komorze serca, następnie przepompowywana jest do pnia płucnego, który rozgałęzia się na prawą i lewą tętnice. Jest to krew pozbawiona tlenu. Później rozgałęziają się na mniejsze tętniczki, które oplatają pęcherzyki płucne. W pęcherzykach następuje wymiana gazowa. Następnie 4 żyłami płucnymi krew wpływa do prawego przedsionka.
Serce jest pompą ssąco-tłoczącą, położoną w klatce piersiowej w części określanej anatomicznie jako śródpiersie środkowe. Z zewnątrz otoczone jest workiem zwanym osierdziem. Serce jest mięśniem o specyficznej, właściwej tylko dla niego budowie, zupełnie różnej od mięśni szkieletowych, czy też mięśniówki np. jelit. Serce jest podzielone na cztery części: dwie górne nazywane są przedsionkami, a dwie dolne komorami (ryc. 1-2). Od wewnątrz jamy serca wyściełane są warstwą tkanki łącznej zwanej wsierdziem. Pojemność wszystkich jam serca wynosi 500-750 ml.

Lewą część serca, tj. przedsionek lewy i komorę lewą, określa się jako „serce lewe” lub tętnicze, część zaś prawą tj. przedsionek prawy i prawą komorę jako „serce prawe” lub żylne, z uwagi na rodzaj krwi przepływającej przez te części serca. Przedsionki serca mają ścianę znacznie cieńszą od ścian komór. Przedsionki (prawy od lewego) i komory (prawa od lewej) oddzielone są przegrodą (przedsionkową i komorową), natomiast przedsionek prawy łączy się z prawą komorą przez zastawkę trójdzielną, a lewy z lewą komorą przez zastawkę dwudzielną (mitralną). Prawy przedsionek otrzymuje krew odtlenowaną powracającą żyłami z całego ciała i dostarcza ją przez zastawkę trójdzielną do prawej komory. Prawa komora pompuje krew przez zastawkę tętnicy płucnej do tętnicy o tej samej nazwie i następnie do płuc. Do lewego przedsionka utlenowana krew wpływa żyłami płucnymi i następnie przepływa przez zastawkę mitralną do lewej komory. Lewa komora pompuje krew przez zastawkę aortalną do głównej tętnicy zwanej aortą i dalej naczyniami do całego ciała. Między jamami serca oraz między jamami serca i dużymi naczyniami znajdują się zastawki serca. Powstały one ze zdwojenia blaszek wsierdzia i stanowią jakby „wentyle” regulujące przepływ krwi przez serce.
Przyczyny chorób krążenia:
nadmierne spożywanie tłuszczów pochodzenia zwierzęcego,
nadmierne spożywanie cholesterolu,
otyłość,
siedzący tryb życia,
palenie tytoniu,
picie alkoholu,
cukrzyca,
nadciśnienie tętnicze,
stresy,
uwarunkowania dziedziczne.
Układ limfatyczny
Składa się z naczyń limfatycznych oraz węzłów chłonnych. Jest to układ otwarty.

Jego zadaniem jest również odprowadzanie limfy z powrotem do krwi.

W naczyniach limfatycznych krąży limfa(chłonka). Jest to lekko żółtawo zabarwiony płyn. Głównym źródłem limfy jest przesącz z osocza krwi. Skład limfy jest podobny do składu osocz krwi. Sieć naczyń chłonnych jest bardzo rozgałęziona tworzą ją duże pnie limfatyczne.

Wyróżniamy 2 przewody limfatyczne:

Piersiowy – zabiera limfę z kończyn dolnych, jamy brzusznej, lewej kończyny górnej, lewej części klatki piersiowej, szyi i głowy.

Prawy – zabiera limf z prawej kończyny dolnej, prawej części klatki piersiowej, szyi i głowy.

Choroby serca – jak im zapobiegać i jak je leczyć mądrze?

Posted on

Jak wiadomo serce to centralny narząd układu krwionośnego strunowców i niektórych bezkręgowców. Zbudowany jest z tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej typu sercowego. Zazwyczaj narząd ten otoczony jest osierdziem (pericardium).  Serce noworodka zaraz po urodzeniu ma masę 20 gramów i bije z częstością ok. 120-160 uderzeń na minutę. Serce człowieka dorosłego waży niespełna pół kilograma i w warunkach prawidłowych w spoczynku wykonuje od 60 do 90 (średnio 72) uderzeń na minutę. W ciągu przeciętnego życia serce uderza 2,5 miliarda razy. W czasie jednego cyklu sercowego człowieka przez serce przetłaczana jest całkowita objętość krwi w krwiobiegu. Częstą chorobą serca jest choroba wieńcowa. Przyczyną jej jest odżywianie wymuszające na sercu konieczność spalania wolnych kwasów tłuszczowych w ogóle ,a w nadmiernych ilościach w szczególności. serce tym więcej musi spalać WKT, im mniej organizm może wytworezyć i dostrczyć dla serca związków wysokoenergetycznych. Przyczyną jest odżywianie, które zmusza serce do korzystania z energi przy zamianie kwasu pirogronowego na mlekowy. tylko w chorobie wieńcowej w mięśniu sercowym są enzymy (maszyny) potzrebne do tej przemainy. Im więcej WKT serce musi spalać, tym więcej musi pobierać tlenu, tym częściej pojawiają się zaburzenia jego rytmu, a w obrazie EKG pojawiają się obiawy niedotlenienia. Objawy te występują nie dlatego, że serce otrzymuje za mało tlenu, a dlatego, że zbyt dużo go zużywa.  Przy silnym stresie chorzy na chorobę wieńcową zapadają na zawał spowodowany martwicą mięśnia sercowego wywołaną uszkodzeniem biochemicznym, a nie zakrzepem, czy zatorem jak to bywa u chorych z miażdżycą tętnic wieńcowych. W latach 30-tych w USA, w czasach wielkiego kryzysu, ponad 60 proc. zmarłych z powodu zawału nie miało żadnej miażdżycy w tętnicach wieńcowych i żadnych objawów świadczących o zatorze lub zakrzepie tętnicy.

Podobno szacuje się, że około 25% ludzi powyżej 40 roku życia ma podwyższone ciśnienie tętnicze krwi, ale większość z nich nie wie o swojej chorobie. Przyczyną tego jest fakt, że zwykle nie powoduje ona dolegliwości. Nadciśnienie tętnicze jest jedną z głównych przyczyn powstawania miażdżycy, a więc i choroby wieńcowej. Podwyższone wartości ciśnienia tętniczego krwi mogą być skutecznie obniżone dzięki właściwemu leczeniu. Zawał serca (atak serca) może wystąpić w każdym obszarze mięśnia sercowego, najczęściej występuje w obrębie ściany lewej komory. Zawał może obejmować całą grubość mięśnia (zawał pełnościenny) lub warstwę podwsierdziową (zawał niepełnościenny – zawał bez załamka Q w zapisie EKG). W Polsce występuje rocznie u pięćdziesięciu tysięcy osób. Choroby kardiologiczne są najbardziej rozpowszechnioną grupą schorzeń nie tylko wśród osób starszych. Przyczyny problemów sercowo-naczyniowych są różnorodne, dlatego leki stosowane w walce z nimi należą do wielu grup. Najbardziej rozpowszechnionymi schorzeniami kardiologicznymi są: nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca, zaburzenia rytmu serca czy niewydolność serca. Strategie leczenia tych schorzeń polegają na stosowaniu leków hipotensyjnych, tzn. obniżających ciśnienie tętnicze krwi, leków usprawniających pracę serca, działających antyarytmicznie czy zmieniających własności krwi. Niekiedy objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego mogą być zwiastunem choroby rozwijającej się w innym układzie czy narządzie. Dzieje się tak w przypadku wielu zaburzeń endokrynologicznych, np. upośledzonego uwalniania glikokortykosteroidów przez nadnercza czy tyroksyny i trójodotyroniny przez tarczycę. Do podobnych zaburzeń może dojść również w wyniku przedawkowania leków hormonalnych np. L-tyroksyny. Inne leki, których przedawkowanie i objawy niepożądane wpływają na układ krążenia to lek przeciwpasożytniczy mogący wywołać hipotonię.

Poczytaj więcej na temat tego czym są choroby serca.

Podstawową czynnością układu krążenia jest zapewnienie przepływu krwi w naczyniach. Fala depolaryzacji biegnąca przez mięśniówkę przedsionków i komór powoduje ich skurcz, a faza repolaryzacji poprzedza ich rozkurcz.

Układ krążenia jest niezbędny do zapewnienia następujących funkcji:
transportowanie tlenu i substratów odżywczych do tkanek;
usuwanie dwutlenku węgla i produktów przemiany materii ze wszystkich tkanek organizmu;
regulacja temperatury organizmu poprzez skórną regulację przepływu krwi;
branie udziału w reakcjach odpornościowych organizmu – transport przeciwciał, leukocytów do miejsca infekcji; transport hormonów.

Jak wiadomo rozróżniamy dwa typu cholesterolu. Korzystając z obrazowego porównania typ LDL jest czymś w rodzaju podpalacza, natomiast HDL stanowi coś w rodzaju straży pożarnej. Twój cel wyrażony liczbowo to: LDL poniżej 130 mg / dl i HDL powyżej 40 mg / dl. Co zrobić aby obniżyć poziom „złego” LDL? Koreańscy naukowcy odkryli, ze pomogą nam kwaśne produkty. Dlatego śniadaniowe menu warto wzbogacić o sok z prawdziwych pomarańczy i grejpfruta. Taka kombinacja pomoże nam obniżyć poziom LDL nawet o 17 procent i HDL zwiększyć aż o 21 procent, pod warunkiem, że pijemy trzy szklanki wspominanych soków dziennie. Następną rzeczą którą powinniśmy zrobić to dodać także do naszego menu kruszone orzechy włoskie, np. do jogurtu, co pozwoli podnieść HDL o 9 proc. Wreszcie, warto zamienić poranną kawę na herbatę. Naukowcy stwierdzili, że dzięki herbacie możemy obniżyć poziom LDL o 11 proc. Zawał mięśnia sercowego jest to martwica komórek mięśniowych określonego obszaru serca, wywołana zamknięciem światła naczynia wieńcowego, najczęściej w wyniku pęknięcia blaszki miażdżycowej. W cyklu pracy serca wyróżniamy skurcz i rozkurcz. Podczas skurczu (systole) krew wyrzucana jest z komór do tętnic. W czasie rozkurczu (diastole) krew napływa z przedsionków do komór. W warunkach normalnych serce człowieka wykonuje około 60-80 skurczów na minutę.

Jedną z ważniejszych liczb dla Twojego serca jest ciśnienie krwi. Każdy przewód (wąż) ma swoją przepustowość, a naczynia krwionośne nie aż tak bardzo się od niego różnią. Jeżeli chcesz uniknąć rozerwania owego węża tj. udaru krwotocznego ciśnienie tętnicze nie może przekroczyć górnego poziomu alarmowego. Przekroczenie tego poziomu to narażanie się na ryzyko zawału serca, niewydolności serca i niewydolności nerek. Staraj się utrzymać poziom ciśnienia tętniczego oznaczonego BP poniżej 120/80 mm słupa rtęci. Co zrobić by ciśnienie krwi utrzymywać na właściwym poziomie? Cóż, specjalistami w tej dziedzinie są kanadyjscy naukowcy, którzy zauważyli, ze „wieczorne figle we dwoje” pozwalają zmniejszyć ciśnienie krwi średnio o 2,5 mmHg. Jeżeli to nie pomoże, a zazwyczaj powinno , możesz wziąć znaną Ci polopirynę (aspirynę) w niewielkich ilościach czyli zawarty w tych lekach kwas acetylosalicylowy. Oczywiście znacznie lepszym rozwiązaniem jest zażycie dedykowanego leku o właściwej dawce, choć tym samym składzie, czyli np. leku Acard lub Polocard. Przyjmowanie tych leków pozwoli obniżyć ciśnienie skurczowe o 6,8 mmHg i rozkurczowego o 4,6 mmHg. Ważne jest jednak by przed rozpoczęciem kuracji skontaktować się z lekarzem i ustalić właściwą terapię. Leki te mają swoje działania niepożądane, co oznacza, że w nielicznych przypadkach mogą nam bardziej zaszkodzić niż pomóc. I ostatnia rada, również od naukowców – módlmy się! Nowe badania pokazują, że ludzie, którzy modlą się często mają o 3,5 procent niższe ciśnienie rozkurczowe niż badani ludzie niepraktykujący. W momencie skurczu komór serca krew napływa do tętnic, co powoduje wzrost ciśnienia. W czasie rozkurczu ciśnienie w tętnicach jest niższe. Dzięki takim właściwościom układu sercowo-naczyniowego wyróżniamy ciśnienie skurczowe i rozkurczowe. W niektórych publikacjach spotyka się określenie górne i dolne ciśnienie krwi. Jest to nic innego jak ciśnienie skurczowe (górne) i rozkurczowe (dolne). RR = 120/80 mmHg – takie oznaczenie stosuje się do zapisania wartości ciśnienia krwi u pacjenta z ciśnieniem 120/80. Skrót RR oznacza Riva-Rocci (dla uczczenia włoskiego lekarza, który jako pierwszy skonstruował aparat do mierzenia ciśnienia). 120 – oznacza wartość ciśnienia skurczowego. 80 – oznacza wartość ciśnienia rozkurczowego. mmHg – jednostka pomiaru ciśnienia – milimetry słupa rtęci.

Prawidłowe ciśnienie tętnicze krwi wynosi poniżej 120 mmHg ciśnienia skurczowego i 80 mmHg ciśnienia rozkurczowego. Wartości powyżej 140/90 mmHg oznaczone dwukrotnie rozpoznawane są jako nadciśnienie. U chorych na cukrzycę lub choroby nerek ważne jest utrzymanie ciśnienia poniżej 130/80 mmHg. W populacji polskiej tylko około 40% osób ma prawidłowe ciśnienie krwi. 30% ma ciśnienie zbyt wysokie, ale nadal w górnych granicach prawidłowego. Nadciśnienie w Polsce to problem 30% ludzi. Ciśnienie tętnicze jest wyższe u mężczyzn niż u kobiet. Po menopauzie wartości ciśnienia u kobiet są wyższe lub zbliżone do tych u mężczyzn w podobnym wieku

Diagnozowanie serca

EKG
EKG powinno się wykonywać zawsze gdy w trakcie badania lekarskiego powstanie podejrzenie choroby serca oraz u mężczyzn powyżej 40 roku życia i kobiet powyżej 50 roku życia. Badanie to polega na rejestracji pola elektrycznego wytwarzanego przez pracujące serce. Interpretacja tego badania może być dokonana przez przeszkolonego lekarza łącznie z całym badaniem lekarskim czyli wywiadem i zbadaniem pacjenta.

EKG wysiłkowe
Często zdarza się iż zwykłe tak zwane spoczynkowe badanie EKG jest prawidłowe a pacjent ma wyraźne obawy chorobowe. W takich przypadkach lekarz zleca wykonanie badania EKG wysiłkowego. Polega ono na wykonywaniu przez pacjenta kontrolowanego wysiłku fizycznego na ruchomej bieżni lub rowerze i jednoczesnej ciągłej rejestracji EKG i ciśnienia tętniczego trakcie badania obecny jest lekarz oceniający na bieżąco występowanie zmian w EKG i w samopoczuciu pacjenta.

EKG metodą Holtera
Innym badaniem wykonywanym w braku zmian w spoczynkowych EKG jest rejestracja długoterminowa EKG metodą Holtera. W trakcie tego badania zapis EKG jest rejestrowany na nośniku magnetycznym podczas normalnej codziennej aktywności pacjenta. W tym celu przymocowuje się pacjentowi elektrody i urządzenie do rejestracji na 24 lub 48 godzin prosząc go o zachowywanie się w sposób zwyczajny dla siebie, notowanie godzin określonych wykonywanych przez siebie czynności i wystąpienie ewentualnych niepokojących objawów.

USG serca
Bardzo pomocnym w ocenie morfologicznej i czynnościowej serca jest badanie USG serca czyli echokardiografia. Przy pomocy fal akustycznych o wysokiej częstotliwości wykorzystując efekt rożnego pochłaniania wiązki ultradźwięków przez tkankę mięśniową i krew po przetworzeniu komputerowym sygnału ocenia się wielkość jam serca, kurczliwość, morfologię (wygląd) zastawek. Dzięki wykorzystaniu efektu Dopplera można zmierzyć szybkość przepływu krwi przez poszczególne struktury serca co pozwala ocenić również ich funkcjonowanie.

Miażdżyca

Głównym sprawcą większości chorób kardiologicznych jest miażdżyca. Spośród wielu czynników prowadzących do jej rozwoju dużą rolę odgrywają zaburzenia lipidowe oraz cukrzyca. Stąd kardiolodzy często sięgają po leki obniżające poziom cholesterolu, LDL i trójglicerydów we krwi, a zwiększające frakcję HDL, tzw. dobrego cholesterolu. Najczęściej wykorzystywane są dwie grupy leków hiopolipemizujących: statyny i fibraty. Do statyn zaliczamy na przykład simwastatynę i atorwastatynę. Jedną z dostępnych na rynku fibratów jest fenofibrat. Nieco rzadziej używane są również inne leki regulujące stężenie lipidów we krwi, zaliczana do grupy żywic cholestyramina i stosunkowo nowe leki zawierające substancję ezetymib.

Miażdżyca i choroby serca

Miażdżyca inaczej nazywana jest seryjnym mordercą. Rozwija się bezobjawowo bardzo długi czas rozwijać w organizmie. Miażdżyca to masowy morderca. Co drugi mężczyzna i kobieta w krajach uprzemysłowionych umiera na skutek następstw miażdżycowego zwężenia tętnic. Do najczęściej dotkniętych chorobą narządów należą: serce (co prowadzi do zawału serca), kończyny dolne (miażdżyca naczyń kończyn dolnych), mózg (udary). Rozpowszechnienie się miażdżycy na skalę epidemii wynika z faktu, iż do tej pory przyczyny jej powstawania nie zostały wystarczająco zrozumiane.

Miażdżyca układu krążenia jest podłożem licznych schorzeń w obrębie naczyń krwionośnych, szczególnie tętniczych, zarówno obwodowych, jak i wieńcowych serca. Występowanie zmian miażdżycowych wywołane jest czynnikami zewnętrznymi i wewnątrzustrojowymi. Wśród nich duże znaczenie ma tryb życia, odżywianie, warunki pracy i jej rodzaj, wpływy środowiskowe. Miażdżyca tętnic (łac. atheromatosis, atherosclerosis) (potoczna nazwa to „arterioskleroza”) – przewlekła choroba, polegająca na zmianach zwyrodnieniowo-wytwórczych w błonie wewnętrznej i środkowej tętnic, głównie w aorcie, tętnicach wieńcowych i mózgowych, rzadziej w tętnicach kończyn. Miażdżyca jest najczęstszą przyczyną stwardnienia tętnic (łac. arteriosclerosis). Miażdżyca związana jest z zaburzeniem przemiany materii w ustroju, szczególnie z zaburzeniem metabolizmu lipidów. Przejawia się między innymi podwyższonym poziomem cholesterolu we krwi. Miażdżyca jest chorobą, która atakuje podstępnie. Medycyna konwencjonalna ogranicza się jedynie do objawowego leczenia miażdżycy, stosując leki mające spowolnić proces chorobowy, takie jak: antagoniści wapnia, beta-blo-kery, azotany i inne. W przypadkach znacznego zaawansowania choroby stosuje się zabiegi chirurgiczne (angioplastyka i wszczepianie bypassów) w celu mechanicznego usprawnienia przepływu krwi. W tradycyjnych metodach leczenia pomija się rzecz najistotniejszą – przyczynę miażdżycy, czyli niestabilność ścian naczyń krwionośnych. Długo nie daje żadnych niepokojących objawów. Dlatego zupełnie nieświadomi pozwalamy jej się rozwijać. Najczęściej nie zdajemy sobie sprawy, że tryb życia jaki właśnie prowadzimy w danym momencie, idealnie sprzyja rozwojowi tej choroby. Do najczęstszych przyczyn choroby należy zaliczyć siedzący tryb życia, palenie papierosów, nadużywanie alkoholu i oczywiście bogatotłuszczowa dieta. Chodzi tu oczywiście o dietę bogatą w tłuszcze pochodzenia zwierzęcego. Dodatkowym czynnikiem wpływającym na rozwój tej choroby jest długotrwały stres. Chyba, że potrafimy sobie z nim radzić i na bieżąco go rozładowywać. Wtedy sam stres nie będzie taki groźny. Natomiast połączenie wszystkich tych elementów nieodpowiedniego trybu życia działa jak bomba z opóźnionym działaniem. I niestety to działanie rozpoczyna się z reguły w najmniej odpowiednim momencie naszego życia. Kiedy już miażdżyca zostanie rozpoznana, to znak, że poczyniła dość duże spustoszenie naszego organizmu. Z powodu skurczu lub niedrożności naczyń dochodzi do takich objawów jak ból i oziębienie kończyn oraz zmiany i uszkodzenie skóry prowadzące do owrzodzeń. Miażdżyca wywoływana jest również poprzez nikotynę w której nadmiar można zaopatrzyć się poprzez wdychany dym tytoniowy. Uszkadza on błony wewnętrzne w wyniku czego toruje drogę tej chorobie. Zablokowanie naczyń prowadzi do martwicy komórek i upośledzenia w wykonywaniu przez dany narząd jego czynności. Wynikiem czego jest zawał serca oraz udar mózgu. Medycyna komórkowa stanowi przełom w nowoczesnym rozumieniu podstawowych przyczyn choroby niedokrwiennej serca i innych form choroby wieńcowej oraz umożliwia ich profilaktykę i leczenie. Główną przyczyną choroby wieńcowej jest chroniczny niedobór witamin i innych komórkowych składników odżywczych w milionach komórek ścian naczyń. Skutkiem tego jest niestabilność ścian naczyniowych, uszkodzenia i pęknięcia, powstanie złogów miażdżycowych, stwardnienie ścian tętnic i zawężenie, aż do całkowitego zamknięcia naczynia a w konsekwencji zawał serca lub udar mózgu. Uświadomienie sobie tego niezaprzeczalnego faktu musi nas prowadzić do działań aktywizujących zdrowy styl życia i do zmiany nawyków żywieniowych, których podstawą jest stosowanie w diecie dodatku komórkowych składników odżywczych – głównego środka zapobiegającego miażdżycy oraz wspomagającego odbudowę uszkodzonych ścian tętnic. Około 80 procent cholesterolu produkowana jest w organizmie przez wątrobę, a tylko 20 procent dostarczana z pożywieniem. O patologii mówimy gdy stężenie cholesterolu we krwi powyżej 200 mg/dl, a triglicerydów powyżej 180 mg/dl. Duże stężenie „złego” cholesterolu jest bezpośrednią przyczyną szybszego rozwoju miażdżycy. Wysokie stężenie trójglicydów i cholesterolu towarzyszy często takim chorobom jak: cukrzyca, otyłość, niewydolność nerek.
Poziom cholesterolu najbardziej zwiększają: dieta wysokokaloryczna, kwasy tłuszczowe nasycone, izomery trans, węglowodany proste, brak ruchu, stres.

Aby zmniejszyć zawartość trójglicerydów i cholesterolu należy:
– dbać o właściwą masę ciała, w przypadku otyłości jadać mniej kalorycznie
– unikać spożywania cukru, kremów i słodyczy – podwyższają poziom trójglicery – dów i cholesterolu
– zmniejszyć spożycie tłuszczu ogółem (tłuste mięsa, wędliny, wyroby garmażeryjne, podroby, żółte i topione sery, tłuste mleko i sery twarogowe, tłuszcz do smarowania pieczywa)
– zmniejszyć spożycie produktów zawierających dużo cholesterolu (mózg, nerki, płucka, wątroba, serca, żółtka jaj, masło)
– zrezygnować z tłustej wieprzowiny, baraniny, gęsi, kaczek, skrzydełek, skórek z kurczaków, pasztetów, salcesonów, kaszanki, golonki, konserw mięsnych
– zmniejszyć spożycie izomerów trans (smalec, słonina, boczek, twarde margaryny, masło, ciastka kruche i francuskie, batony, pizze, hamburgery itp.)
– zwiększyć spożycie kwasów nienasyconych (tłuste ryby, oleje, zwłaszcza słonecznikowy, sojowy, z pestek winogron, oliwa z oliwek, dobre miękkie margaryny) – obniżają cholesterol i trójglicerydy
– zwiększyć spożycie mięsa drobiowego, które w przeciwieństwie do wołowiny i wieprzowiny, zawiera kwasy nienasycone
– zwiększyć spożycie błonnika, który utrudnia wchłanianie cholesterolu (ciemne pieczywo, kasza gryczana, surowe warzywa i owoce) spożywać fasolę, groch, soczewicę, soję – obniżają cholesterol i chronią naczynia krwionośne zapobiegając tworzeniu się zakrzepów
– zrezygnować z zup i sosów na wywarach mięsnych, mocno zaprawionych mąką lub zasmażką, z dodatkiem śmietany. Zupy i sosy gotować na wywarach warzywnych, a śmietanę zastępować chudym mlekiem lub jogurtem naturalnym bez cukru
– zrezygnować z potraw smażonych, które są wysokokaloryczne, a podczas smażenia na maśle lub margarynie w wysokich temperaturach tworzą się niekorzystne związki zwiększające ryzyko miażdżycy
codziennie jadać jogurty lub kefir, gdyż działają one przeciwmiażdżycowo
– przyprawiamy potrawy cebulą i czosnkiem (obniżają cholesterol)
– masło zastąpić dobrą margaryną
– ograniczyć spożycie soli (zatrzymuje wodę w tkankach i w ten sposób zwiększa ciśnienie tętnicze
ograniczyć picie kawy
– do potraw używać nie całych jaj, ale samych białek
unikać alkoholu
– zaprzestać palenia tytoniu
– zwiększyć aktywność fizyczną (gimnastyka, spacery)

Pokarmy podnoszące poziom „dobrego” cholesterolu:
oliwa z oliwek., olej z pestek winogron, surowa cebula, czosnek, łosoś, makrela, tuńczyk i inne tłuste ryby, ostrygi, małże i inne owoce morza, migdały, awokado,
papryka, brokuły, pomarańcze, alkohol w umiarkowanych ilościach

W przypadku chronicznego niedoboru komórkowych składników odżywczych wątroba otrzymuje sygnał do zwiększonej produkcji czynników naprawczych. Cząsteczki służące do naprawy osłabionej ściany tętnicy to m. in. cholesterol, ipoproteina (a), trójglicerydy i inne produkty przemiany materii.

Dlatego wzrasta we krwi poziom tłuszczów.

Zwiększone wartości tłuszczów we krwi nie stanowią przyczyny chorób serca i układu krążenia, lecz są następstwem już rozwijającej się choroby .

Cholesterol i inne czynniki związane z krwią stanowią zagrożenie tylko wtedy, gdy ściany naczynia są uszkodzone przez niedobór witamin i innych składników odżywczych.

Co powinieneś zrobić:
1. Pozbądź się fałszywego przekonania, że cholesterol powoduje choroby serca.
2. Ustabilizuj ściany Twoich naczyń postępując zgodnie z tymi zaleceniami.
3. Jedz więcej produktów zbożowych, warzyw i innych pokarmów bogatych w błonnik, aby „wypłukać” nadmiar cholesterolu z organizmu w sposób naturalny.
4. Poinformuj lekarza o stosowaniu terapii naturalnej i w porozumieniu z nim zmniejszaj stopniowo dawki leków obniżających poziom cholesterolu aż do całkowitego odstawienia.
Wśród leków stosowanych w celu zapobiegania występowaniu objawów miażdżycy wyróżnić można związki zwiększające przemianę materii np. hormony tarczycy i związki jodu. Z preparatów roślinnych stosuje się zazwyczaj gotowe preparaty i mieszanki ziołowe.

Zalecenia żywieniowe

Podstawą zapobiegania i leczenia miażdżycy jest stosowanie zalecanej diety:

normalizacja masy ciała przez zastosowanie diety niskoenergetycznej w zależności od stopnia nadwagi, np. 1200 kcal,
ograniczenie tłuszczu do 30 % pokrycia energii,
ograniczenie spożycia cholesterolu do 300 mg
zwiększenie spożycia błonnika do 40 g/dobę

Zaleca się:

Tłuszcz całkowity – 15 – 30% energii
kwasy tłuszczowe nasycone <7% energii
kwasy tłuszczowe wielonienasycone 6-10 % energii
omega 3 – 2% energii
omega 6 – 5-8% energii
kwasy tłuszczowe trans < 1 % energii
węglowodany 55 – 75% energii
wolne cukry <10 – 15% energii
cholesterol < 300 mg dziennie
chlorek sodu 400 g dziennie

Ciśnienie krwi i układ krążenia

Ciśnienie krwi wiele nam mówi o stanie naszego układu krążenia. Ciśnienie tętnicze (ang. blood pressure – BP) – ciśnienie wywierane przez krew na ścianki tętnic, przy czym rozumie się pod tą nazwą ciśnienie w największych tętnicach, np. w tętnicy w ramieniu. Jest ono wyższe niż ciśnienie krwi wywierane na ścianki żył. Ustalono, że dla ciśnienia tętna wyższego od 63 mmHg pojawia się znaczący wzrost ryzyka zawału. Dotyczy to zarówno osób zdrowych, tj. nie cierpiących na chorobę nadciśnieniową, jak i osób chorych na nadciśnienie. Zatem różnica pomiędzy ciśnieniem skurczowym i rozkurczowym wyższa, niż 63 mmHg oznacza wysokie ciśnienie tętna. W cyklu pracy serca wyróżniamy skurcz i rozkurcz. Podczas skurczu (systole) krew wyrzucana jest z komór do tętnic. W czasie rozkurczu (diastole) krew napływa z przedsionków do komór. W warunkach normalnych serce człowieka wykonuje około 60-80 skurczów na minutę.

Zobacz także: strona o lekach nasercowych

Uważajmy na swoje ciśnienie krwi. Nadciśnienie tętnicze może doprowadzić do udaru mózgu, uszkodzenia siatkówki oka, niewydolności serca i zawału oraz przewlekłej choroby nerek. Sprawdź, jakie są prawidłowe wartości ciśnienia tętniczego i zakresy norm dla nadciśnienia lekkiego, umiarkowanego i ciężkiego. Pomóc może utrzymanie prawidłowej wagi, wykonywanie ćwiczeń, obniżanie spożycia soli, rzucenie palenia, umiarkowane spożycie alkoholu, dieta z dużą ilością warzyw i owoców oraz ograniczanie stresu. W znalezieniu bardziej jednoznacznego wskaźnika zagrożenia życia chorobą nadciśnieniową pomogła analiza długookresowych zmian ciśnienia tętniczego u ludzi starszych. Przewlekłe nadciśnienie jest, obok starzenia się – najważniejszą przyczyną usztywnienia tętnic. Zwiększony napór krwi na ściany naczyń wywołuje ich samoistną przebudowę. Rozrastają się zwłaszcza tzw. mięśnie okrężne naczyń. (Ich skurcze i rozkurcze – poszerzają i zwężają światło przepływu krwi). Przebudowa polega na tym, że ściany „grubieją do środka” – zwężając światło naczynia, którym płynie krew. Ściany tętnic stają się z tego powodu, usztywnione i małoelastyczne. Aorta traci wspomnianą wyżej zdolność rozszerzania się podczas wyrzutu krwi, czym dotąd ułatwiała sercu tłoczenie krwi na obwód, do tkanek.Okazało się, że w krajach uprzemysłowionych wraz z wiekiem najszybciej wzrasta liczba osób z nadciśnieniem tętniczym o charakterze skurczowym („górnym”). Zaobserwowano też, że do 50-60 roku życia, niezależnie od płci, wzrasta zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe („dolne”). Natomiast w kolejnych dekadach życia ciśnienie skurczowe nadal rośnie, a rozkurczowe spada! Jednocześnie zauważono, że u ludzi w podeszłym wieku, u których znacząco wzrasta odsetek zawałów i udarów mózgu spowodowanych nadciśnieniem tętniczym – stwierdza się dużą częstość występowania tzw. wysokiego izolowanego nadciśnienia skurczowego. Słowo „izolowane” oznacza w tym przypadku dużą różnicę między ciśnieniem skurczowym i rozkurczowym, czyli zgodnie z tym, co powiedzieliśmy na wstępie – wysokie ciśnienie tętna. Główną przyczyną jest usztywnienie się dużych tętnic odchodzących od serca, które z wiekiem, a zwłaszcza wskutek przewlekłego nadciśnienia, czy też niekiedy pod wpływem miażdżycy tracą swą fizjologiczną elastyczność. Dotąd elastyczność ta pozwalała im się „wybrzuszyć” pod wpływem naporu krwi tłoczonej w skurczu serca i utworzyć „sekundowy” rezerwuar tętniczy, który w czasie rozkurczu zapewnia ciągłość przepływu krwi do tkanek. Jest to tzw. funkcja powietrzni – buforująca przepływ krwi z serca, na obwód do tkanek. Pulsometr (monitor pulsu lub pracy serca) to urządzenie, które w uproszczeniu, po pierwsze mierzy puls w trakcie prowadzonego wysiłku, po drugie informuje za pomocą sygnału dźwiękowego o nieodpowiednim tętnie biegowym. W zależności od rodzaju treningu (zwykłe aeroby lub interwały) tętno powinno mieścić się w konkretnych strefach. Wszystkie parametry związane z prawidłowymi przedziałami tętna są w pamięci pulsometru. Obecnie pulsometry mają poszerzony zakres funkcji, które zwiększają ich funkcjonalność

Jakimi przyrządami dokonywać pomiaru ciśnienia tętniczego?

W aptekach i sklepach medycznych dostępne jest kilka rodzajów aparatów do pomiaru ciśnienia tętniczego.
Aparat rtęciowy – powszechnie uważany za najdokładniejszy z przyrządów, najczęściej jest wykorzystywany w gabinecie lekarskim. Do wykonania pomiaru tym aparatem niezbędne są także słuchawki lekarskie.
Aparat sprężynowy – najtańszy z aparatów, wymaga niestety okresowej kalibracji. Z uwagi na konieczność osłuchiwania tonów niezbędne są także słuchawki lekarskie.
Aparat elektroniczny – najczęściej wykorzystuje do pomiaru tzw. metodę oscylometryczną, mierząc ciśnienie tym aparatem nie trzeba osłuchiwać tonów nad tętnicą a wynik przedstawiany jest na ciekłokrystalicznym ekranie. Oprócz pomiaru ciśnienia dodatkowo mierzone jest tętno. Wraz z postępem technologii aparaty te są coraz dokładniejsze. Wykorzystując ten typ aparatu należy pamiętać, że:
nie wszystkie aparaty elektroniczne nadają się do pomiarów u osób z zaburzeniami rytmu serca,
wiarygodne wyniki uzyskujemy stosując mankiet założony na ramieniu,
kupując aparat zwróćmy uwagę czy w pobliżu naszego miejsca zamieszkania znajduje się serwis gwarancyjny i pogwarancyjny oraz na jaki czas udzielana jest gwarancja,
najlepiej przeprowadzić równoległy pomiar ze swoim lekarzem, upewniając się czy aparat jest wystarczająco dokładny.
W momencie skurczu komór serca krew napływa do tętnic, co powoduje wzrost ciśnienia. W czasie rozkurczu ciśnienie w tętnicach jest niższe. Dzięki takim właściwościom układu sercowo-naczyniowego wyróżniamy ciśnienie skurczowe i rozkurczowe.

W niektórych publikacjach spotyka się określenie górne i dolne ciśnienie krwi. Jest to nic innego jak ciśnienie skurczowe (górne) i rozkurczowe (dolne).

RR = 120/80 mmHg – takie oznaczenie stosuje się do zapisania wartości ciśnienia krwi u pacjenta z ciśnieniem 120/80. Skrót RR oznacza Riva-Rocci (dla uczczenia włoskiego lekarza, który jako pierwszy skonstruował aparat do mierzenia ciśnienia). 120 – oznacza wartość ciśnienia skurczowego. 80 – oznacza wartość ciśnienia rozkurczowego. mmHg – jednostka pomiaru ciśnienia – milimetry słupa rtęci.

Prawidłowe ciśnienie tętnicze krwi wynosi poniżej 120 mmHg ciśnienia skurczowego i 80 mmHg ciśnienia rozkurczowego. Wartości powyżej 140/90 mmHg oznaczone dwukrotnie rozpoznawane są jako nadciśnienie. U chorych na cukrzycę lub choroby nerek ważne jest utrzymanie ciśnienia poniżej 130/80 mmHg. W populacji polskiej tylko około 40% osób ma prawidłowe ciśnienie krwi. 30% ma ciśnienie zbyt wysokie, ale nadal w górnych granicach prawidłowego. Nadciśnienie w Polsce to problem 30% ludzi.

Ciśnienie tętnicze jest wyższe u mężczyzn niż u kobiet. Po menopauzie wartości ciśnienia u kobiet są wyższe lub zbliżone do tych u mężczyzn w podobnym wieku.
Jak często mierzyć ciśnienie tętnicze?

Na początku leczenia możesz mierzyć swoje ciśnienie kilka razy dziennie, aby sprawdzić jak zmienia się w różnych sytuacjach, np. rano po wstaniu, podczas pracy, po wysiłku fizycznym, podczas oglądania telewizji, przed przyjęciem leków lub w kilka godzin po ich przyjęciu.

Później wystarczy wykonywanie pomiaru 2 razy dziennie, np. rano po wstaniu i wieczorem przed kolacją.

Jeżeli będziesz mierzyć swoje ciśnienie zawsze w tym samym czasie, przed jedzeniem i przyjęciem leków, możliwe będzie porównanie wyników pomiaru.
Jeżeli wartości ciśnienia wskutek leczenia ulegają normalizacji i są jednakowe, wystarczy kontrolować ciśnienie na przykład raz w tygodniu. Ewentualne podwyższenie wartości zauważysz we właściwym czasie.

Jeśli czujesz się gorzej, wykonaj dodatkowy pomiar ciśnienia. Pomoże Ci to ustalić, czy złe samopoczucie ma związek ze zbyt wysokim lub zbyt niskim ciśnieniem spowodowanym przez przyjmowane przez Ciebie leki.

Zapisz swoje spostrzeżenia lub ewentualne zmiany leczenia w dzienniczku nadciśnieniowym. Jeżeli podczas każdej wizyty pokażesz go lekarzowi, będzie on mógł lepiej Ciebie leczyć.
Osoby zdrowe posiadające wartości ciśnienia w zakresie wysokich prawidłowych wartości tj. 130-139/85-89 powinny mierzyć ciśnienie co najmniej raz w roku, osoby o wartościach ciśnienia poniżej – mogą mierzyć ciśnienie raz na dwa lata. Takie postępowanie ma na celu polepszenie wykrywalności nadciśnienia tętniczego.

Mierzenie ciśnienia krwi u pacjenta
Wynik pomiaru ciśnienia tętniczego na automatycznym mierniku nadgarstkowym: 126/70 mmHg
Sfigmomanometr i słuchawki lekarskie do pomiaru ciśnienia tętniczego metodą Korotkowa

Ciśnienie krwi ulega ustawicznym zmianom zarówno długookresowym (co związane jest z wiekiem, stanem zdrowia itp.), średniookresowym (zależnie od pory doby, aktywności, stanu psychicznego, spożytych używek itp.) jak i krótkookresowym (w obrębie cyklu pracy serca). W momencie skurczu serca, kiedy porcja krwi wypychana jest z serca do aorty, w tętnicach panuje najwyższe ciśnienie wynoszące zazwyczaj u zdrowego dorosłego człowieka od ok. 90 do 135 mmHg (zazwyczaj 110–130); w chwili rozkurczu – jest najniższe, np. od ok. 50 do 90 mmHg (zazwyczaj 65–80). W praktyce medycznej, do oceny stanu zdrowia badanej osoby istotna jest wartość zarówno ciśnienia skurczowego, jak i rozkurczowego, toteż podawane są obie wartości, co zapisuje się np. 120/80 mmHg.

Średnie ciśnienie tętnicze:

Dorosły:
120 mmHg – ciśn. skurczowe (SYS – Systole)
80 mmHg – ciśn. rozkurczowe (DIA – Diastole)
Noworodek (do 28 dnia życia)[potrzebne źródło]:
102 mmHg – ciśn. skurczowe (SYS – Systole)
55 mmHg – ciśn. rozkurczowe (DIA – Diastole)
Dziecko (1–8 rok życia)[potrzebne źródło]:
110 mmHg – ciśn. skurczowe (SYS – Systole)
75 mmHg – ciśn. rozkurczowe (DIA – Diastole)

Ciśnienia krwi w aorcie u płodu wynosi około 30 mmHg w 20 tygodniu ciąży i wzrasta do ok. 45 mmHg w 40 tygodniu ciąży[1]. Średnie ciśnienie tętnicze krwi u donoszonych noworodków wynosi[2]:

skurczowe 65–95 mm Hg
rozkurczowe 30–60 mm Hg

Systematyczne pomiary ciśnienia krwi są jedną z podstawowych metod kontrolowania stanu zaawansowania choroby osób cierpiących na nadciśnienie tętnicze jak również inne choroby układu krążenia. Pomiarów zazwyczaj dokonuje się metodą Korotkowa, przy użyciu sfigmomanometru i słuchawek lekarskich (wówczas wynik pomiaru zapisuje się też czasem: „RR 120/80”), bądź metodami półautomatycznymi, np. miernikami nadgarstkowymi, wygodniejszymi do samobadania w domu. Ciśnienie skurczowe (tętnicze) krwi – nacisk krwi na ściany tętnic, mierzony w milimetrach słupa rtęci (mmHg). Serce w organizmie człowieka pełni funkcję pompy. Jego prawa część pompuje do płuc krew o niskiej zawartości tlenu, pod mniejszym ciśnieniem, natomiast lewa strona serca odprowadza krew natlenioną, pod wyższym ciśnieniem, do wszystkich części ciała i to ciśnienie nazywane jest ciśnieniem skurczowym.

Pomiar ciśnienia dotyczy zawsze ciśnienia skurczowego i rozkurczowego i podawany jest w dwóch wartościach. Wyższą wartość ma na ogół ciśnienie skurczowe, tak zwane „górne”, niższą – ciśnienie rozkurczowe, inaczej „dolne”.

Ciśnienie skurczowe odpowiada za „skurcze” serca – następuje „wyrzut” krwi z komór serca do tętnic; ciśnienie rozkurczowe wiąże się z „rozkurczami” serca – krew napływa do komór sercowych. Prawidłowo wartość „górnego” ciśnienia powinna wynosić ok. 120 (lub dokładnie tyle) mmHg, natomiast „dolnego” – 80 (lub nieco mniej) mmHg.

Niekiedy za prawidłowe uznaje się również ciśnienie skurczowe powyżej 130 (do139) mmHg, przy jednoczesnym podwyższonym ciśnieniu rozkurczowym (między 85 a 89 mmHg), mówi się wówczas o ciśnieniu wysokim prawidłowym.

Zdarza się jednak, że ciśnienie skurczowe krwi jest stosunkowo niskie – o wartości ok. 90 – 100 mmHg, mamy wówczas do czynienia z przypadkiem hipotonii (niedociśnienia).

Bardzo ważny jest regularny pomiar ciśnienia. W ten sposób nie tylko można kontrolować swoje ciśnienie, ale również dowiedzieć się o wszystkich nieprawidłowościach.

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 5 044 obserwujących.