RSS

Category Archives: żołądek i refluks

Picie kawy a zdrowie

Posted on

Ci, którzy po przeczytaniu tytułu liczyli na to, że utwierdzą się w przekonaniu że ich nałóg picia kawy ma pozytywny wpływ na organizm i jest uzasadniony medycznie – zawiodą się. Niestety, większość ze zbadanych właściwości kawy sugeruje by znacznie ograniczyć jej spożycie. Kawa to napój z ziaren kawowca. Pochodzi z Etiopii oraz kiedy kawa trafiła do Europy, sprzedawcy innych napojów starali się więc już na starcie zniszczyć konkurencje oraz rozpowszechniali o niej najdziwniejsze informacje. Gazety donosily, że kawa to także nie wywar z zamorskich roślin, ale np. „syrop z sadzy zrobiony” lub „odrażający wywar ze starych butow”. Kawę znano wiec już w IX wieku w Persji. Jak to także głosi arabska legenda odkrył ją pasterz imieniem Kaldi w górskiej wiosce Kaffa. Zauważył on, że owoce kawy podjadały kozy, których doglądał. Ku jego zdziwieniu zwierzęta te po takim posiłku były wyjątkowo żywe oraz skore do harców. Postanowił sam jeden spróbować tego nieznanego owocu, który jak sie okazało poprawił mu humor. Nie omieszkał poinformować wszystkich w wiosce o swoim cudownym odkryciu. Kościól potępiał picie kawy oraz głosił, iż to także grzeszna przyjemność.

Już jedna przecietna filiżanka kawy zawiera okolo 95 mg kofeiny, a małe espresso 64 mg. Spożycie nadto dużych ilości kofeiny powoduje uczucie niepokoju, lęku, rozdrażnienia. Kofeina może być kwasem o pH równym 5.5. Organizm traktuje kofeinę tak jak truciznę – stara się ją zneutralizować wydzielając zasadowe substancje buforowe, w wyniku czego czujemy pobudzenie. Także trzy filiżanki kawy, albo 300 mg kofeiny potencjalnie powinny spowodować atak serca. Jedna kropla czystej kofeiny lub 2 gramy kofeiny w proszku zabije cię natychmiast. Badania nad wplywem kawy oraz herbaty na organizm prowadzono więc już dawno temu. Podobno król Szwecji Gustaw III postanowil osobiście sprawdzić szkodliwość tychże, ale nie na własnym organizmie. Dwom skazanym na śmierć bliźniakom zamienil wyrok na dożywocie, pod warunkiem że każdy z nich bedzie codziennie spożywał parę filiżanek napoju – jeden kawy, a drugi herbaty. Poza tymi napojami mieli jednakowe, przyzwoite warunki życia. Celem doświadczenia było sprawdzenie, który z nich dłużej pożyje oraz w jakich męczarniach umrze. Lata mijały, a panowie żyli sobie dość spokojnie, chociaż w zamknięciu. Zmarl lekarz nadzorujący więźniów, w następnej kolejności drugi, a w końcu odszedł również Gustaw III. Bliźniacy żyli nadal. Pierwszy z nich zmarl w wieku 83 lat – ow pijący herbatę. Jak widać, kawa wcale nie zabija ani nie przyczynia sie do przedwczesnej śmierci. Ale zawarty w kawie metyloparation to także jeden z najbardziej niebezpiecznych pestycydów. To także środek insektobójczy używany do zwalczania plag dotykających uprawy roślinne. Metyloparation może być szkodliwy nie jedynie dla człowieka, ale również dla ptaków, ryb i ssaków. Pomimo trujacych właściwości nadal znajduje zastosowanie w wielu krajach na świecie. Malo kto wie, że kawa oprocz pobudzajacej kofeiny zawiera masę innych substancji. W jej skład wchodzi przede wszystkim witamina P (która polepsza wchłanianie witaminy C), jak też witaminy z gruby B (które działają korzystnie na system nerwowy). W kawie znajdziemy również około trzydziestu kwasów organicznych, które wraz z kofeiną wpływają na lepsze trawienie. Stąd również kawa po posiłku może być dobrym pomysłem, a kawa w nadmiarze może spowodować rozwolnienie. Warto rownież wspomnieć, że napoj z Kaffy może być też bogaty w jakże modne oraz zbawienne w swoim działaniu antyoksydanty. W świecie medycznym przeważa pogląd, by ograniczać picie kawy, bo zawiera ona kofeinę odpowiedzialna za nadciśnienie oraz dolegliwości serca. Współczesne badania kliniczne wykazują jednak, że umiarkowane picie kawy nie musi niekorzystnie działać na system sercowo-naczyniowy. Nie mniej jednak Endosulfan to także jeden z pestycydów używanych przeciwko kornikom drzew kawowych, które często niszcza plantację kawy. Związki endosulfanu bardzo dlugo rozpuszczaja sie w ziemi, pozostając w niej poprzez dużo lat, i dlatego również prowadza do śmierci wielu zwierzat. Endosulfan niszczy system nerwowy, gonady, nerki, wątrobę – ostatecznie powodując śmierć. Jednakże kawa pita z umiarem nie może być szkodliwa dla układu krwionośnego oraz serca. Jednakże szczególną ostrożność powinny zachować osoby z nadciśnieniem tętniczym (kawa – chociaż nieznacznie – ale podnosi ciśnienie krwi).

Jak wiadomo dobrą metodą na zlagodzenie działania kawy będzie dodanie do niej mleka albo śmietanki. Nie posiada również żadnych przeciwwskazań do picia kawy poprzez osoby chore na cukrzycę. Kawa zaczyna działać wkrotce po wypiciu: podnosi ciśnienie tetnicze oraz poziom katecholamin, nasila produkcję moczu w nerkach oraz soków trawiennych w żołądku. Maksymalną zawartość kofeiny w surowicy krwi obserwujemy zazwyczaj po 30-120 minutach od wypicia napoju. Kawa nie zawiera antyoksydantów – to także utleniacz, który aktywuje mechanizmy buforujace organizmu oraz jednocześnie pozbawia nas cennych składników mineralnych takich jak wodorowęglan sodu oraz potasu. Kawa posiada dzialanie przeciwalergiczne. Otóż kofeina redukuje wydzielanie histaminy (organizm w momencie zetkniecia z alergenem produkuje więcej histaminy, której zwiekszona obecność powoduje reakcję alergiczną). Poza tym działa ona rozkurczowo na drogi oddechowe, a co za tym idzie ulatwia oddychanie. I dlatego rownież osoby chore na astmę mogę po nią sięgać bez wyrzutow sumienia. Wieść gminna niesie (chociaż tutaj wciąż jeszcze nauka nie posiada oficjalnego stanowiska), że kawa to także dobry „profilaktyk” dolegliwości nowotworowych. Niezależnie od tego czy może to także prawda – sama wiara w to także powinna zadziałać. Placebo to także mocny lek. Zawarte w kawie polifenole zwalniaja procesy starzenia, zapobiegają odkładaniu sie cholesterolu w naczyniach krwionośnych, zmniejszając zagrożenie miażdżyca, zawałem serca oraz udarem mózgu. Działaja też przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie i opóźniają rozkład witaminy C w organizmie. Najwiecej polifenoli może być w kawie palonej, bo aż 8 proc. Wypijając filiżanke kawy, przyswajamy też 40 mg witaminy PP (10 proc. dziennej normy) oraz 300 mg potasu (10 proc. zapotrzebowania). Poza tym blisko 20 proc. naparu kawowego stanowi błonnik pokarmowy, który po 20 minutach od wypicia napoju zwiększa perystaltykę jelit, co ulatwia wypróżnienia, zmniejszając ryzyko zachorowania na nowotwory jelita grubego. Pod wpływem kofeiny ludzki żołądek zmuszony może być do produkcji dwuweglanu sodu, który zwiększa poziom kwasu solnego, co w konsekwencji prowadzi do refluksu żołądkowego, dolegliwości refluksowej przełyku, wrzodów oraz raka żołądka. Częste picie kawy z pewnością nie pomoże w zachowaniu białego uśmiechu. Nie mniej jednak paradoksalnie okazuje się, że zmielona ziarna można stosować jako naturalny środek wybielający (po prostu nakładamy zmieloną kawę na palec albo szczoteczkę oraz jedziemy z tym koksem). Ponadto taka kuracja posiada też dobry wpływ na krwawiace dziąsła. To także lepszy oraz bezpieczniejszy sposób od używania przeróżnych wybielaczy do zębów wątpliwej jakości. Nie posiada badań wskazujących, że kawa wypijana w umiarkowanych ilościach zwiększa ryzyko arytmii, zawału serca oraz nadciśnienia tętniczego. Dowodem na to także są opublikowane w „JAMIE” wyniki dużego badania obejmującego ponad 85 tys. amerykańskich kobiet w wieku 34-59 bez dolegliwości wieńcowej, udaru mózgu oraz dolegliwości nowotworowej w wywiadzie. Poprzez 10 lat obserwacji nie stwierdzono, by kawa u badanych kobiet istotnie statystycznie zwiekszała ryzyko zachorowania na chorobę wieńcową. Kawa nasycona może być protonami/jonami wodoru, ktore kradną naszą energię oraz sprawiają, że po okresie stymulacji stajemy się zmęczeni. Sięgamy zatem po następną filiżankę, by znowu dodać sobie energii – tak jesteśmy w stanie rozwija się uzależnienie od kofeiny. Długotrwałe picie kawy uruchamia niebezpieczny łańcuch objawów – w kolejności najpierw oslabienie, podrażnienia, stany zapalne, owrzodzenia, a ostatecznie degeneracja albo rak. Kawa podnosi ciśnienie, w skrajnych przypadkach może powodować zmienność nastroju, albo drgawki. Tak jak wspomniałem wcześniej można złagodzić działanie kofeiny dodajac do kawy mleka albo śmietanki.

Niestety przedawkowanie kofeiny z kolei (około 10g – jedna filiżanka zawiera od 50 do 330 mg) prowadzi najczęściej do migotania komór serca oraz śmierci. To także naturalnie skrajny przypadek oraz aby przedawkować kofeine pijąc kawę trzeba by wypić minimum 30 filiżanek. Inne duże badanie (23 tys. osob badanych, 12 lat obserwacji) przeprowadzone w tym samym czasie oraz opublikowane w „British Medical Journal” ocenialo ryzyko wystąpienia zawału mięśnia sercowego albo incydentu dusznicy bolesnej w zależności od ilości wypijanej kawy. Okazalo się, że u „nałogowych” amatorow kawy (pijących więcej niż 9 filiżanek na dobę) obserwowano 1,7 razy większe ryzyko wystąpienia ostrego incydentu wieńcowego niż u pijacych mniej niż 1 filiżanke na dobę. Spożywanie także do 5 filiżanek na dobę nie zwiększało natomiast takiego ryzyka. Badanie to także wykazało również, że stosowanie filtra istotnie obniża stężenie lipidów w zaparzonej kawie. awa podwyższa poziom cholesterolu. Dlaczego? Bo ów popularny czarny napój zawiera kwasową substancje – cafestol, który może być bezpośrednio odpowiedzialny za wzrost poziomu cholesterolu w organizmie. Cafestol zaburza regulację metaboliczną cholesterolu poprzez blokade ważnych receptorow jelitowych. Zwiększając ilość kawy w organizmie, podwyższamy jednocześnie poziom cholesterolu. Kawa posiada dzialanie moczopędne, wypłukuje też z organizmu magnez, żelazo oraz wapń. I dlatego rownież dobrym zwyczajem może być wypić po kawie szklanke wody mineralnej, aby uzupełnić mikroelementy oraz zapas płynów w organizmie. Należy również pamiętać, że kawa pobudza wydzielanie kwasu żołądkowego, zatem osoby cierpiace na nadkwasote powinny jej niestety unikać. Poza tym nadmierne jej spożycie może prowadzić do niestrawności. W innej pięcioletniej obserwacji amerykańskich kobiet w wieku 40-60 lat ryzyko zawału mięśnia serca też wzrastało dopiero przy konsumpcji powyżej 5 filiżanek kawy kofeinowej dziennie, zarówno w przypadku palących tytoń, jak oraz niepalących. Do podobnych wniosków doszli szkoccy badacze w odniesieniu do kawy oraz herbaty. Przebadali oni 10 tys. ochotników w wieku 40-59 lat, u których nie wykazano związku pomiedzy piciem kawy a zwiększoną zapadalnościa na chorobe wieńcowa. Kawa zaburza alkaliczne pH jelita cienkiego. W konsekwencji kosmki jelitowe “opadają” oraz blokują krypty jelitowe, gdzie odbywa sie proces wchłaniania treści pokarmowych do układu krążenia. Nasza krew nie może być odpowiednio odżywiona, co prowadzi do groźnej niedokrwistości złośliwej oraz hemolitycznej.

Warto dodać, że uszkodzenie kosmków jelitowych utrudnia regenerację kości, mięśni oraz innych organów. Należy również pamiętać, że badania naukowe zwykle skupiaja sie na poszczególnych aspektach związanych ze skutkami spożywania kawy. Jeśli chodzi na przykład o czynności mózgu, okazuje się, że kofeina pełni rolę środka pobudzajacego, ktory może wyostrzyć funkcje poznawcze, nie mniej jednak nie zawsze poprawia pamięć. Tymczasem rozrożnienie to także często pomijane może być w doniesieniach prasowych o badaniach nad wpływem picia kawy na zdolności poznawcze czy może ryzyko alzheimera. Ciekawe są wyniki badania GISSI-Prevenzione Trial obejmującego 11 323 pacjentów, którzy przebyli zawał mięśnia sercowego. Z udokumentowanych incydentów sercowo-naczyniowych około 70 proc. wystąpiło u osób pijacych małe ilości kawy (czyli do 2 filiżanek dziennie). W okresie 3,5-letniej obserwacji pacjentów po zawale serca nie stwierdzono związku pomiedzy spożyciem kawy a wydolnością układu krążenia. W grupie osób spożywających duże ilości ryb, olejów roślinnych oraz owoców obserwowano tendencję do picia mniejszych ilości kawy niż pośród osób mających złe nawyki żywieniowe. Z ponad 1000 zwiazków występujacych w kawie, przebadanych może być jedynie 22. Udowodniono, natomiast, że każdy z owych dwudziestu dwóch związków może powodować raka. W wyniku długotrwałego spożywania napoju komórki oraz tkanki organizmu uodparniają się na znajdujące się w nim związki chemiczne. Co więcej, także po wykształceniu swoistej tolerancji, u konkretnych osob metabolizm kofeiny przebiega z różna prędkością, co uwarunkowane może być genetycznie. I dlatego również określenie konkretnej ilości kawy, po ktorej pojawić się powinny nieprzyjemne efekty uboczne, może być niezwykle trudne. Zjawisko to także tlumaczyć może sprzeczne wyniki wielu badań, takich jak to także skupiające się nad długotrwałym spożywaniem napoju. Z jednej strony, badacze stwierdzili, że u osób wypijających co najmniej 4 filiżanki kawy dziennie ryzyko rozwinięcia cukrzycy typu 2 może być o 50% niższe niż u uczestników unikających napoju. Z drugiej strony jednak, naukowcy ci nie potrafili zdefiniować skutków spożywania mniejszej ilości kawy. Wyniki najnowszych badań wskazują, że może istnieć zlożona, zależna od dawki, zależność pomiedzy piciem kawy a ryzykiem sercowo-naczyniowym. Wykres tej zależności przyjmuje kształt litery J (duże spożycie kawy zwiększało ryzyko). Według innych źródel wykres ów przypomina literę U (zarówno osoby, które pily kawę jedynie okazjonalnie, jak oraz te, które piły napoj w dużych ilościach, były zagrożone wystąpieniem incydentów sercowo-naczyniowych w większym stopniu niż te, które piły kawę codziennie w umiarkowanej ilości). Niektórzy naukowcy twierdzą, że spożycie kawy znacznie podwyższa ryzyko wystepowania dolegliwości układu krążenia. Jednocześnie substancje zawarte w kawie takie jak: cafestol, kahweol oraz homocysteiny podwyższajac poziom cholesterolu we krwi, wpływają negatywnie na system krwionośny. Podsumowując – kawa niekorzystnie dziala na serce. Kawa zawiera setki związków, takich jak kofeina, kwasy fenolowe, minerały i witamina B3, których ilość może być też rożna w zależności od rodzaju ziarna oraz metody parzenia napoju – mówi dr Robert van Dam, adiunkt Wydziału Żywienia Harwardzkiej Szkoły Zdrowia Publicznego. Tymczasem każdy z owych skladników wpływa na organizm ludzki w odmienny sposob. Wyniki badań naukowców z Norweskiego Instytutu Zdrowia Publicznego w Oslo, opublikowane na lamach „Annals of Epidemiology”, wykazały w obserwacji przeszło 51 tys. dorosłych osób, że picie 3 filiżanek kawy dziennie obniża o 40 proc. ryzyko zgonu z powodu marskości watroby, w porównaniu z osobami pijącymi mniejsze ilości kawy. Na razie nie wyjaśniono, jaki jej składnik odpowiada za ochronny wpływ na wątrobę. Zdaniem autorów artykulu, może być mało prawdopodobne, by była to także kofeina. Analiza wyników, w której uwzgledniono też ilość spożywanego poprzez badanych alkoholu, wykazala, że picie 3 filiżanek kawy dziennie w dużym stopniu chroniło przed marskościa wątroby. Kawa posiada negatywny wpływ na system nerwowy i bicie serca – konsekwentnie wskazuje się ja jako czynnik powodujący zaburzenia rytmu serca.

Reklamy

Jakie zioła na żołądek?

Posted on

Nie ma chyba osób, które nigdy w życiu nie miały problemów żołądkowych. Ludzie zwykle regularnie cierpia z powodu zgagi, kwaśnego odbijania, zespołu jelita drażliwego, bólów brzucha, wzdęć, fatalnych gazów oraz innych problemów jelitowych. Tłuste potrawy miesne to także prosta droga do bólu żoładka oraz problemów trawiennych. I dlatego warto do każdej ciężkostrawnej potrawy dorzucić niejako przy okazji trochę ziół, które pomogą trawić tłuszcze oraz przyspieszą przemianę materii. Kiedy jesz za dużo oraz za szybko, nasz żołądek nie nadąża z wytwarzaniem kwasów żołądkowych oraz trawieniem pokarmu, który powoli zaczyna fermentować.

Jak wiadomo procesowi rozkładu towarzyszy wydzielanie gazów, które powodują bóle brzucha. Dużo z owych problemów związanych może być z wrażliwością na gluten, na przetwory mleczne, na przetworzoną szamę, na brak rownowagi flory jelitowej, naturalnie z niedoborem dobrych bakterii związaną. Lub z powodu, co nagminne, nadto szybkiego pożerania prowiantu. Przy bólu brzucha warto wypić napar z rumianku. Gdy cierpisz na zgagę, należy zastosować zioła, które mają działanie osłonowe. Zgaga może być bowiem wywołana nadmiarem kwasu żołądkowego, ktory oslabia ściany żołądka. Dobry wybór na te choroba to także picie trzy razy dziennie, przed posiłkami, herbatki z kwiatu lipy. Tym, którzy przesadzili z ilością pysznych dań, poleca się napar z mięty pieprzowej, a również krople mietowe dobre na niestrawność. Powodem niestrawności może być też spożywanie nadto dużej ilości pokarmów, jedzenie nadto szybko, jedzenie pokarmów, których organizm nie toleruje, nadmiar bądź nadto mała ilość kwasow żołądkowych. Objawami niestrawności są: zgaga, ból brzucha oraz wzdecia. Objawy niestrawności jesteśmy w stanie łagodzić domowymi sposobami. Spróbuj zastosować imbir, rumianek, miete, koper wloski, kminek, sodę oczyszczona albo ocet winny. Dużo leczniczych roślin posiada delikatne działanie uspokajające, rozkurczowe oraz wspomagające pracę układu trawiennego, czyli to wszystko to, czego „drażliwcom” trzeba. Naturalnie zioła należy stosować rozsądnie oraz z umiarem. Niektore z nich, zwłaszcza te stosowane w uporczywych zaparciach (np. kora kruszyny) maja działanie drażniące na jelita. Innych, takich jak imbir – chociaż w małych ilościach niezastąpiony, jako środek przeciw nudnościom oraz odbijaniu – nie można przedawkować. Najlepiej stosowanie każdego roślinnego preparatu skonsultować z lekarzem albo odwiedzić sprawdzony sklep zielarski. Na chorobe wrzodową najlepsze zioła to także te, które zawieraja duża ilość garbników. Garbniki to także roślinne zwiazki polifenolowe, majace zdolność wiązania się z białkami, co daje rożnorodne efekty lecznicze. W kontakcie z rana na żołądku, nadżerką, garbniki łączą sie z białkiem śluzówki, ułatwiajac gojenie.

Przede wszystkim garbniki zawarte w ziolach działają przeciwzapalnie, bakteriobójczo oraz ściagajaco, co przyczynia się do gojenia nadżerek wrzodowych oraz hamowania krwawień z dróg pokarmowych. Niektóre z nich mają zdolność łączenia sie z białkowymi składnikami nabłonka jelitowego, tworzac powłokę ochronną przed żrącym działaniem kwasu solnego oraz soków żołądkowych. Przy biegunce powloka przeciwdziała odwodnieniu organizmu. Najlepsze zioła na wrzody, to: kłacze pięciornika, kłacze weżownika, korzeń szczawiu lancetowatego, kora dębu, liście mącznicy lekarskiej, liście borówki brusznicy, liście jeżyny fałdowanej, liście szałwii, liście orzecha włoskiego, kora wierzbowa, ziele dziurawca, owoce borówki, kłącze kosaćca, liście poziomki oraz babki lancetowatej i ziele przywrotnika pospolitego. Warto również sięgnąć po ziele krwawnika. Napar ze świeżego krwawnika pomaga na problemy z żołądkiem, bo hamuje drobne krwawienia z uszkodzonych naczyń wlosowatych w blonie śluzowej przewodu pokarmowego. Pomaga rownież w zaburzeniach trawiennych oraz skurczach dróg żólciowych i jelit. Na wrzody żołądka pomaga również siemię lniane. Nasiona lnu są bogate w śluzy roślinne, które maja zbawienny wpływ na przewód pokarmowy, bo chronią przed działaniem kwasu solnego, pokrywając wewnętrzną warstwę żołądka. Gdy wydzielanie naturalnego śluzu zostaje zakłócone, na nagich ściankach żołądka poddanych dzialaniu kwasu solnego tworza się wrzody. Spożywanie nasion lnu chroni nasz żołądek oraz pozwala regenerować się jego ściankom. Zielona herbata skutecznie usprawnia trawienie. Doskonale sprawdza się jako naturalny środek na wzdęcia. Skoro boli cie żołądek, wypij napar z rumianku, który działa przeciwzapalnie oraz bakteriobójczo. Skurcze żołądka powodują tępy oraz mocny bol, który zniwelują zioła rozkurczowe. Takie dzialanie posiada melisa. Zioła na wrzody to: kora dębu, szałwia, dziurawiec, babka lancetowata, pięciornik, wężownik, przywrotnik pospolity. Na wrzody pomoże siemię lniane, które ochroni nasz żołądek przed żrącym kwasem, a również napar z ziela krwawnika, bowiem skutecznie hamuje krwawienie ranek przewodu pokarmowego. Zdrowe jedzenie, które może poprawić trawienie oraz pozytywnie wpłynąć na funkcjonowanie przemiany materii to także gorzkie warzywa zielone. Gorzkie rośliny zielone stymulują ludzkie ciało w celu produkowania wiekszej ilości soków trawiennych, kwasu solnego w żołądku oraz enzymow trawiennych w jelitach i wpływają na pęcherzyki żółciowe, które pomagają enzymom w rozbijaniu jedzenia obfitego w tłuszcz. Ta żywność zawiera witaminy rozpuszczalne w tłuszczach oraz karotenoidy, takie jak beta-karoten. Gorzkie ziola powinny także wpływać na apetyt. Przyczyną przewlekłego nieżytu żoładka może być zachwianie rownowagi pomiędzy kwasem solnym a enzymami trawiennymi w żołądku, zarzucanie treści dwunastnicy oraz żółci do żołądka. Nerwowe, w ciągłym stresie nasze życie powoduje nadmierną produkcję kwasów żoładkowych, które wraz z takimi czynnikami jak: obciążanie żołądka nadto duża ilością pokarmow, niektóre środki leczenia (np. salicylany), duża ilość wypalanych papierosów, nadużywanie alkoholu, toksyczne związki chemiczne powodują stany zapalne oraz ubytki w ścianie żołądka. Za zapalenie błony śluzowej żoładka odpowiedzialna może być także stosunkowo niedawno poznana bakteria Helicobakter Pylori. Może być to także jedyna bakteria, ktora może być w stanie przetrwać w kwasie żołądkowym człowieka. Czasem żyje w żołądku od wczesnego dzieciństwa nie dając żadnych istotnych objawów. Jednakże powoli niszczy błonę śluzową oraz powoduje nadżerki (owrzodzenia) żołądka oraz dwunastnicy. Zmiany zapalne błony śluzowej wahaja się od małego obrzeku poprzez lekkie przekrwienie aż do dużych ubytkow. U niektórych osób może rozwinać się nowotwór albo chłoniak żołądka. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową. Może być to także tzw. „choroba brudnych rąk”. Szacuje się, że ok. 60-80% naszego społeczeństwa może być zakażona Helicobakter Pylori.

Jak wiadomo gorzkie w skamku ziola zapewniają doskonałe trawienne – stymulanty to także dziegiel, mniszek lekarski, tarczyca bajkalska oraz krwawnik pospolity. Jedna filiżanka herbaty ziolowej raz albo parę razy dziennie powinna wystarczająco zminimalizować problemy z trawieniem, co może wpłynąć pozytywnie na odchudzanie. Prawidłowy metabolizm wplywa na utratę wagi. Mniszek pospolity może być zapewne najbardziej popularnym środkiem trawiennym w tym zestawie. Natomiast jalowiec nie może być uważany za gorzkie zioło, ale powoduje wzrost wydzielania kwasu solnego w żołądku. Po zjedzeniu obfitego bądź pikantnego posiłku można żuć oraz połykać nasiona kopru włoskiego albo kminku. Nasiona owych ziół zawierają olejki eteryczne łagodzące skurcze jelit. Można również przygotować napar z nasion kopru włoskiego, kminku oraz biedrzeńca anyżu: łyżeczkę mieszanki nasion (po 1/3 każdego) zalać szklanką wrzątku oraz zaparzać pod przykryciem 2-3 minuty, odcedzić, podzielić na 2-3 porcje oraz pić przed posiłkami. Zioła lecznicze, ktore powinny rozproszyć gazy w jelitach to także koper, lawenda, mieta, rozmaryn oraz jałowiec. Rozmaryn zarówno zwieksza wydzielanie soków trawiennych, jak oraz usprawnia dzialanie przewodu żółciowego wspolnego. Włączenie rozmarynu oraz kopru włoskiego do diety jako przypraw może być też szczególnie przydatne dla trawienia żywności bogatej w tłuszcze. Napary z któregoś z owych ziól rozwiążą problemy z gazami oraz rozstrój żołądka. Koper zmieszany z rumiankiem może być szczegolnie pomocny dla dzieci. Zioła przeciwskurczowe to także te, które rozluźniają skurcze mieśni. Ziola lecznicze o tej wlaściwości to: mięta, lawenda, melisa, waleriana, piołun oraz krwawnik. Po ciężkim posilku wypij napar z mięty pieprzowej. W celu wzmocnienia mocy naparu, zaparz herbatkę ziołowa z łyżeczki mięty oraz łyżeczki melisy. Popularnością cieszą sie krople miętowe, które podaje się na niestrawność. Działają rozkurczowo oraz przeciwbólowo. Przy dolegliwościach żołądkowych sięgnij także po napar z liści mniszka lekarskiego. Nie jedynie pomoże na problemy żołądkowe, ale wspomoże również pracę wątroby. Inne pomocne zioła to także zioła o wlaściwościach łagodzących. Łagodza one, osłaniaja oraz nawilżają. Prawoślaz, dziewanna oraz owies są dobrymi środkami łagodzacymi. Parę filiżanek prawoślazu oraz dziewanny dziennie wystarczy na trawienne dolegliwości. Owies może być też stosowany w jego tradycyjnej postaci jako owsianka. Imbir, który zbyt trudno znaleźć w naszych ogródkach, może być także dobrym środkiem na problemy z trawieniem oraz mistrzem w zwalczaniu nudności. Inną rośliną może być dziegiel – stymulant w dolegliwościach trawiennych, i piolun, który powinien być też stosowany wewnetrznie jedynie w małych ilościach oraz jedynie wtedy, kiedy chory może być pod opieka profesjonalistow. Przeciwnikom wszelkiej maści ziół można polecić odmienne przykłady zdrowej żywności: olej z wątroby dorsza, awokado, słodkie ziemniaki i buraczki. Rumianek może być jednym z najdelikatniejszych oraz najbezpieczniejszych ziół leczniczych jakie jedynie dała nam natura. Z kolei jego reputacja jako pomoc dla naszego żołądka z pewnością rywalizuje z imbirem oraz miętą pieprzową. Według raportu opisanego w amerykańskiej Medycynie Molekularnej w listopadzie 2010, rumianek może być słusznie oraz tradycyjnie wykorzystywany do licznych zaburzeń żoładkowo-jelitowych, w tym dolegliwości układu trawiennego, skurczów, albo kolek, niestrawności, wzdęć, fatalnych gazów, owrzodzeń oraz podrażnień przewodu pokarmowego. Zgaga, czyli refluks żołądka, powoduje pieczenie oraz ból w okolicy mostka, poprzez co mylona bywa ze stanem przedzawalowym. W tym przypadku pomocne są ziola zawierające śluzy roślinne, które działają osłonowo na ściany żoładka uszkadzane nadmiarem kwasów. Dobrym przykładem może być kwiat lipy. Stad cierpiącym na zgagę zaleca się wypijanie herbatki z lipy trzy razy w ciagu dnia, przed posilkami. Pierwsze oznaki zgagi zlikwiduje także mieszanka łyżki miodu z łyżką octu jabłkowego albo sok z surowych ziemniaków. Niepozorny rumianek pospolity posiada aż tyle właściwości leczniczych, że nazywany może być również lekarskim. Zawarte w nim flawonoidy oraz pochodne kumaryny działają przeciwskurczowo oraz wiatropednie. Wlaściwości przeciwzapalne, antybakteryjne oraz przeciwuczuleniowe sprawiają, że używany może być w leczeniu nieżytów żoładka oraz jelit, łagodzeniu nietolerancji pokarmowej oraz przy terapii osłonowej przy zażywaniu antybiotyków. Bo pobudza wydzielanie żółci oraz zapobiega nadmiernej fermentacji w jelitach polecany może być we wszelkich zaburzeniach trawienia. Rumianek działa łagodnie, ale skutecznie – powinny jego pić niemowlęta oraz kobiety w ciaży. Osobom, ktore cierpią z powodu dolegliwości trawiennych zaleca się picie rumianku jako ziołowej herbaty. Napar robimy z dwóch lyżeczek koszyczków (ususzonych kwiatów) na szklankę wrzatku, pijemy po kwadransie. Rumianek można łączyć również z innymi ziołami: miętą, dziurawcem oraz szałwią. Także dotkliwe bóle brzucha, zwłaszcza mocne skurcze, zlagodzi rumianek rzymski (krewniak pospolitego, różniący się zawartością azulenu) – można jego kupić w sklepach zielarskich.

Warto wiedzieć, że lecznicze wlaściwości garbników roślinnych w leczeniu wrzodow oraz innych dolegliwości układu trawiennego znane są od lat. By zapobiec biegunce, warto pić nalewkę orzechową, herbatę z dziurawca, napar z korzenia pieciornika, odwar z tysiacznika, herbate z czarnych jagod oraz wyciag z rdestu ptasiego na czerwonym winie. Nalewka orzechowa oprócz tego, że pomaga na zaburzenia żołądkowe, wykazuje także wlaściwości przeciwzapalne, bakteriobojcze oraz przeciwkrwotoczne. Osłonowo na nasz żoładek działa siemię lniane. Wywar z nasion siemienia lnianego należy pić codziennie rano po przebudzeniu. Zaleca sie tygodniową kurację ziołową. Zamiast siemienia, możesz żuć ziarna jałowca. Dla smakoszy dobrym rozwiązaniem może okazać się wypijanie poprzez trzy dni z rządu kieliszka nalewki orzechowej przed snem. Należy poddać się badaniom, m.in. na obecność bakterii Helicobakter Pylori. Wskazana może być w tym przypadku kuracja antybiotykowa. Poprzez unikanie szkodliwych czynnikow, ktore spowodowały stany zapalne jesteśmy w stanie wspomoc leczenie. Należy stworzyć odpowiednie warunki, by błona śluzowa żołądka mogla prawidłowo pracować. Przede wszystkim zaprzestać nadużywania alkoholu, palenia tytoniu, unikać ciężkostrawnych oraz nieświeżych potraw, nie stosować leków przeciwzapalnych, takich jak: aspiryna, polopiryna, ibuprofen. Posiłki należy spożywać 5-6 razy dziennie w małych ilościach. Unikać potraw wzdymających (groch, fasola, kapusta), smażonych oraz pikantnych. Nie pić zimnych oraz gazowanych napojów. Czeste dolegliwości ze strony układu pokarmowego to także również ból brzucha oraz zaparcia. Takie symptomy można zniwelować albo zmniejszyć dzięki zielu glistnika. Glistnik jaskółcze ziele dziala rozkurczowo na mieśnie gładkie przewodu pokarmowego. Można jego z powodzeniem stosować pomocniczo w schorzeniach ukladu trawiennego, stanach zapalnych żołądka oraz jelit, nieżycie jelita grubego oraz stanach skurczowych jelit. W aptece można także znaleźć wartościowe preparaty z błonnikiem, osłaniające blony śluzowe żołądka oraz dwunastnicy. Zioła na nasz żołądek to także doskonałe naturalne środki, które powinny wspomóc leczenia wlaściwego dolegliwości układu pokarmowego. W aptece dostępne są liczne mieszanki ziołowe, które możesz samodzielnie zaparzać w domu oraz pić w postaci herbatek czy może naparów. Zioła wspomagają leczenia właściwego oraz stosowane z rozsądkiem nie szkodzą. Nieżyty żołądka, nadżerki, wrzody żołądka oraz dwunastnicy można leczyć sokiem ze świeżej kapusty. Kurację należy przeprowadzać przynajmniej poprzez dwa tygodnie pijac trzy razy dziennie najpierw 1/4 szklanki soku oraz z każdym następnym dniem więcej, aż do 2,5 szklanki trzy razy dziennie. Kurację można stosować przy zgadze oraz innych dolegliwościach ze strony ukladu pokarmowego. Świeża kapusta jednocześnie wzmocni nasz system immunologiczny, bo posiada całą gamę witamin (wit. C, B, E) i magnez, potas, wapń. Kiszona kapusta, jak twierdzą niektorzy naukowcy, chroni przed rakiem.

Jak radzić sobie z przykrymi w zapachu gazami z układu pokarmowego

Posted on

Dzisiaj poruszymy nieco kontrowersyjny, ale za to bardzo ważny z praktycznego punku widzenia temat wiatrów, gazów pokarmowych lub bębnicy – różnie zwie się tę dolegliwość. Wzdecia oraz nadmierne wydalanie gazów wynikają z gromadzenia gazów w przewodzie pokarmowym. Ilość oraz jakość gazow zależą od wielu czynników, m.in. od ilości powietrza połkniętego podczas jedzenia (z każdym kęsem połykamy około 2–3 ml powietrza), rodzaju posiłków i stopnia strawienia pokarmów.

Gazy są naturalnie obecne w tak zwanym świetle jelita. Pochodzą z dwóch głównych źródel: pierwsze to także powietrze polykane podczas spożywania posiłków czy może podczas mowienia, a drugie – produkty fermentacji jelitowej, zachodzącej głównie w jelicie grubym. Przyczyny wzdęć powinny być też różne – najczęstsza może być polykanie powietrza. To także tzw. aerofagia, która wiąże sie ze nadto pospiesznym jedzeniem albo połykaniem powietrza w trakcie szybkiego mówienia. Spowodowane poprzez nią wzdęcia dotyczą w większości przypadków osób znerwicowanych. Charakterystyczne dla tej dolegliwości może być zwiększanie sie obwodu brzucha w miarę upływu dnia. Musisz znaleźć czas na spokojne zjedzenie każdego posiłku. W trakcie jedzenia nie oglądaj telewizji oraz nie prowadź ożywionych dyskusji. Każdy kęs starannie przeżuwaj, unikaj picia gazowanych napojów. Duża ilość gazow jelitowych może być też spowodowana dietą – sprzyjają im naturalnie potrawy zawierające groch, kapustę, fasolę, często picie napojow gazowanych, pewną role może również odgrywać jedzenie w pośpiechu, któremu towarzyszy niezauważalne połykanie powietrza. Skoro problemowi towarzyszą odmienne objawy, takie jak bóle brzucha, biegunki, zaparcia, gorączka warto odwiedzić lekarza. Gazy powinny być też rownież spowodowane nietolerancją laktozy, a także, rzadko innymi chorobami. Jogurty poprzez poprawę składu flory bakteryjnej też powinny pomóc, jednakże czasem pogarszają kłopot – to także kwestia indywidualna. Dolegliwości czasem, ale niestety nie zawsze łagodzą środki leczenia takie jak espumisan, gastrosil, odpowiednia dieta, spokojne jedzenie, wg niektórych rownież kminek. Podczas spożywania posilków „w biegu”, łapczywego jedzenia, połykamy duże ilości gazów. Sekcja pokarmow (np. cebula, rośliny strączkowe, u niektórych osób świeże owoce bogate we fruktozę albo słodkie mleko) powodują nadmierną fermentację oraz produkcję gazów. Gazy pochodzące z metabolizmu bakteryjnego maja bardziej zróżnicowany skład. Są to, bezwonne, dwutlenek węgla, metan oraz wodor, czy może – nadające specyficzną woń – siarkowodór i odmienne pochodne siarkowe. Ilość oraz rodzaj gazów pochodzących z fermentacji zależą od rodzaju spożywanych pokarmów, skladu flory jelitowej i sprawności pasażu jelitowego. Wytwarzaniu nadto dużej ilości dwutlenku węgla w jelitach towarzyszy czeste odbijanie się tzw. czystego powietrza. Dzieje się tak wtedy, kiedy wszystkie posiłki są bogate w białko oraz tłuszcz zwierzęcy. Wówczas kwas solny oraz kwasy tłuszczowe nie są w stanie zrównoważyć ilości wodorowęglanów zawartych w soku trzustkowym oraz żółci. Ogranicz spożycie białka oraz tłuszczów. Skoro więc już jesz posiłek bogaty w białko zwierzęce (np. mięso), zmniejsz ilość bialka roślinnego (np. warzywa strączkowe) oraz odwrotnie. Pij dużo wody mineralnej niegazowanej, by rozrzedzić treść pokarmową. Jedz mniej, a częściej. Wzdęcia, czyli inaczej bębnice, gazy badź wiatry to także objaw choroby, ktory związany może być z nadmierną ilością gazów w jelitach, co powoduje wzrost objetości brzucha. Wylicza się, iż na tą choroba cierpi od 10 do 30% populacji, dużo częściej kobiety aniżeli mężczyźni. Nadzwyczaj często wzdęcia zauważa się u kobiet w czasie miesiaczki, jednakże głównie zwiazane sa ze stosowaną dietą. Do zwiększenia produkcji gazów jelitowych przyczynia się również obecność niewchłanianych albo nietrawionych składników pokarmowych (np. błonnika, celulozy, sorbitolu), zwiększenie ilości cześciowo wchlanianych substancji (np. laktozy, cukru mlecznego) albo cukrow prostych (np. fruktozy). Inną przyczyną może być niedobór enzymow trawiennych, ponieważ obecność niestrawionych pokarmów nasila powstawanie gazów.

Jak twierdzą naukowcy objetość gazu w jelicie wynosi zwykle 200 ml, a łączna dobowa objętość wydalanych wiatrow wynosi do 600 ml. Zdrowy człek wydala gazy (pot. „wiatry”) od kilkunastu do 25 razy na dobę. Organizm wytwarza znacznie więcej gazów jelitowych, jeśli jemy w pośpiechu, połykamy duże kęsy oraz pijemy podczas posiłku. Jak twierdzą specjaliści, niektóre osoby mają dziedziczną skłonność do wiekszej produkcji gazów. Może to także być też skutek specyficznej budowy jelit bądź również niektórych schorzeń przewodu pokarmowego – pasożytów, zapalenia uchylków jelit albo nietolerancji laktozy, czyli cukru mlecznego. Ale najcześciej dolegliwości wynikają z błedów żywieniowych. Nadmierne wytwarzanie gazów wiąże się z niestrawnością oraz wzdęciami. Ustalenie przyczyny nie może być proste. Jeśli w parę godzin po posilku boli cię brzuch albo masz skurcze jelit, musisz iść do lekarza. Z reguly zleca on ogólną analizę krwi, posiew kału i usg. jamy brzusznej. Wyniki pozwalają mu stwierdzić, czy może przewod pokarmowy może być zdrowy oraz czy może nie zagnieździly się w nim pasożyty. Jeśli badania nie potwierdzą choroby, trzeba zmienić sposób odżywiania, ale przede wszystkim unikać pewnych pokarmów. Istnieje dużo potencjalnych przyczyn wzdecia brzucha. Jedne – jak łatwo się domyślić – są trywialne oraz niegroźne, odmienne powinny wiązać się z poważną choroba. Ważne jest, by zastanowić się, czy może objawy związane ze wzdęciem są nowe oraz dokuczliwe (np. ból oraz niestrawność), czy może również narastały stopniowo, może w okresie zmiany istotnych okoliczności życiowych, takiej jak zmniejszenie ilości ruchu, „pocieszanie sie” jedzeniem (tzw. comfort eating – np. tabliczka czekolady po stresującej rozmowie telefonicznej), kryzys rodzinny, żałoba. Kolejną przyczyną flatulencji może być nadmierny rozrost flory bakteryjnej (występujący m.in. w zaburzeniach perystaltyki, zaburzeniach w przechodzeniu treści jelitowej, przeroście bakteryjnym, np. po antybiotykoterapii). Najcześciej pacjenci mylnie interpretują wzdęcie oraz przypisują jego powstawanie gazom (zobacz: Wzdęcie). Zbyt trudno może być jednoznacznie zweryfikować ilość oddawanych gazów, chociaż dobrą orientację daje odniesienie do ilości wiatrów oddawanych w okresie poprzedzającym wystąpienie wrażenia obfitych gazów. Zwykle nie posiada potrzeby wykonywania badań, o ile nie dołączą się odmienne objawy sugerujące chorobę organiczną przewodu pokarmowego. Do gazotwórczych składników potraw należa m.in. cukry z rodziny oligosacharydów, laktoza, niektore rozpuszczalne włókna oraz skrobia. Oligosacharydy znajdują się glównie w fasoli, brokułach, brukselce, kapuście, kalafiorach, suchym grochu oraz soczewicy. Nie są dokładnie trawione, bo ludziom brakuje enzymu (alfa-galaktozydazy) koniecznego do całkowitego ich rozpadu. Zwiększają zatem produkcję gazów (fasola także dwunastokrotnie) w jelicie grubym. Wzdęcia powinny być też również spowodowane zaburzeniami czynnościowymi, tzn. niewynikającymi z zaburzeń organicznych (np. zapalenia) oraz biochemicznych; sekcja osob podaje występowanie tego objawu w sytuacjach stresowych. Warto jednakże pokreślić, że klopot gazów może być często mylnie interpretowany poprzez pacjentow, a lekarze nie rozumiejacy związku zgłaszanych dolegliwości z gazami zalecają całą gamę skomplikowanych oraz kosztownych badań albo zalecają różnorodne środki leczenia o wątpliwej skuteczności. Laktoza, czyli cukier zawarty w mleku oraz jego przetworach, może aż ośmiokrotnie zwiększyć wytwarzanie gazów. Dzieje sie tak, kiedy organizm nie posiada dostatecznie dużo własnego enzymu laktazy potrzebnego do strawienia tego cukru. Nietolerancję laktozy można wykryć, wykonujac testy alergiczne albo badania krwi. Najprostszym sposobem rozpoznania tej dolegliwości może być odstawienie na co najmniej dwa tygodnie wszystkich produktów mlecznych. Wyjątek stanowia w tym miejscu jogurty naturalne, bo są wstepnie przetrawione poprzez bakterie używane do ich produkcji. Enzym laktazy można również przyjmować w tabletkach po uzgodnieniu dawki z lekarzem. Włókna rozpuszczalne, jak te w otrębach (beta-glukany) oraz w jablkach (pektyny), powinny przechodzić do jelita grubego strawione jedynie częściowo. W tym miejscu stają się materiałem do produkcji gazów. Z badań przeprowadzonych poprzez amerykańskich naukowców wynika, że wypicie trzech szklanek soku jablkowego dziennie aż czterokrotnie zwiększa ilość gazów w organizmie. Skrobia, która nie zostanie strawiona w żołądku oraz jelicie cienkim, trafia do jelita grubego oraz staje sie pożywką dla bakterii produkujących gazy. Pszenica, owies, kukurydza, ziemniaki, a także chleb czy może makaron powinny być też przyczyna kłopotów. Pod tym względem najbardziej bezpiecznym zbożem może być ryż. Ponieważ objaw ów może być uporczywy, wskazana może być wizyta u lekarza (np. pierwszego kontaktu albo internisty), który po uzupelnieniu wywiadu oraz badaniu fizykalnym zadecyduje o ewentualnej diagnostyce oraz wyda konkretne zalecenia. Diagnostyka, niekiedy rozbudowana, wymuszona naleganiem pacjenta oraz bezradnością lekarza, rzadko prowadzi do ustalenia przyczyny tego objawu, trudnego do obiektywnej oceny. Często może być on elementem zespołu zaburzeń czynnościowych jelit. Warto wiedzieć, że wzdęcia oraz gazy powinny też powstawać pod wpływem witaminy C w tabletkach. Skoro dziennie przyjmujesz ponad 500 mg, ogranicz tę ilość do 200 mg, a w zamian jedz więcej owoców cytrusowych oraz słodkiej papryki. Zawarta w nich witamina C nie powoduje sensacji jelitowych. Ogólne zasady w przypadku tendencji do wzdęć to także regularne spożywanie małych objętościowo posiłków, niezawierającyh składników potencjalnie nasilających problem.

Różne leki i suplementy diety na żołądek

Posted on

O żołądek należy dbać na każdym etapie życia. Przedstawiamy kilka ważnych produktów z apteki, które w niektórych przypadkach mogą pomóc naszemu żołądkowi uporać się z problemami.

1. ALUGASTRIN

Lek działa na zasadzie zobojętniania soku żołądkowego poprzez tworzenie obojętnych soli. Nie powoduje nadmiernej alkalizacji soku żołądkowego i wtórnego pobudzenia wydzielania kwasu solnego. Działa osłaniająco na błonę śluzową przełyku, żołądka i dwunastnicy. Łagodzi dolegliwości bólowe w nadkwasocie.

Dawkowanie
Dorośli i dzieci powyżej 6 lat: ssać lub rozgryźć 1-2 tabletki w godzinę po posiłkach i przed snem lub w razie wystąpienia dolegliwości. W przypadku wrażenia, że działanie leku jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić się do lekarza.
Działania niepożądane
Mogą wystąpić: kredowy posmak, łagodne zaparcia, skurcze żołądka. Rzadko mogą wystąpić nudności lub wymioty, białawe zabarwienie kału. W przypadku długotrwałego stosowania lub podawania w dużych dawkach mogą wystąpić: ciągłe zaparcia, utrata apetytu, osłabienie, niezwykła utrata masy ciała, utrata fosforanów (bóle kości, puchnięcie przegubów lub kostek). W przypadku zaobserwowania wyżej wymienionych objawów, należy odstawić Alugastrin i skontaktować się z lekarzem.
Stosowanie innych leków
Alugastrin zmniejsza wchłanianie z przewodu pokarmowego niektórych leków podawanych doustnie np.: antagonistów receptorów H2 (np. omeprazol), fenytoiny, fluorochinolonów (ciprofloxacin), glikozydów nasercowych, ketokonazolu, tetracyklin, salicylanów, preparatów żelaza, zmniejsza skuteczność działania sukralfatu. Należy zachować, zgodne z zaleceniem lekarza, przerwy między podaniem leku Alugastrin i innych leków doustnych.
Ciąża i karmienie piersią
Przed zażyciem leku należy poradzić się lekarza.
Zachować ostrożność

– gdyż tabletki zawierają jony sodu, co może być istotne u osób na diecie niskosodowej,
– u pacjentów z niewydolnością nerek i skłonnością do zaparć,
– gdyż długotrwałe przyjmowanie dużych dawek leku może doprowadzić do hipofosfatemii (zmniejszenia stężenia fosforanów we krwi),
– u dzieci poniżej 6 lat – tylko po konsultacji z lekarzem.
Przeciwwskazania

Nie należy zażywać przy:
– nadwrażliwości na którykolwiek ze składników leku,
– ciężkiej niewydolności nerek.
Wskazania

Stosować objawowo w:
– nadkwaśności soku żołądkowego,
– uszkodzeniu błony śluzowej żołądka i dwunastnicy wywołanym przez czynniki wrzodotwórcze (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne),
– chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy.

2. AROMATOL

Skład
Oleum Melissae 1,00 g
Oleum Caryophylli 1,00 g
Oleum Cinnamoni 2,40 g
Oleum Citri limoni 5,70 g
Oleum Menthae piperitae 2,40 g
Oleum Lavandulae 2,40 g
Mentholum 17,23 g
Aethanolum 70° ad 1000,00 g
Dawkowanie
Doustnie: 10-15 kropli preparatu na łyżeczce cukru lub z 1/2 szklanki wody lub herbaty. Inhalacje: 1 łyżeczkę preparatu dodać do około 1 litra gorącej wody i wdychać powstającą parę. Do wcierań: nierozcieńczony Aromatol wcierać do momentu kiedy skóra będzie sucha. Okłady: gazę nasączyć mieszaniną 1 części Aromatolu i 3 części wody i nałożyć na bolące miejsce.
Wskazania
W dolegliwościach żołądkowo-jelitowych, zaburzeniach krążenia, bezsenności, bólach głowy, migrenie, bólach reumatycznych, nerwobólach, przeziębieniach.

 

3. AZULAN

Azulan® polecany jest do stosowania zewnętrznego lub wewnętrznego. Zewnętrznie w stanach zapalnych skóry, błon śluzowych jamy ustnej, dziąseł oraz schorzeniach okolic odbytu i narządów płciowych, a wewnętrznie w skurczach spastycznych żołądka i jelit oraz schorzeniach zapalnych przewodu pokarmowego.

Skład
100 ml preparatu zawiera wyciąg etanolowy z kwiatów rumianku (Chamomillae extractum fluidum).
Działanie:
działa przeciwzapalnie na skórę i błony śluzowe,
przyspiesza regenerację uszkodzonych komórek skóry,
posiada działanie przeciwbakteryjne,
po podaniu doustnym działa spazmolitycznie i wiatropędnie

4. ESPUMISAN EASY

ESPUMISAN Easy to lek na wzdęcia. Granulki wytworzone z wykorzystaniem nowoczesnej technologii, które szybko rozpuszczają się w jamie ustnej, dzięki czemu substancja czynna szybko dostaje się do przewodu pokarmowego, gdzie wywiera swoje działanie. Granulek nie trzeba popijać wodą, mają one przyjemny, cytrynowy smak.

Skład
1 saszetak zawiera: 125mg symetykonu
Dawkowanie
Dorośli i młodzież powyżej 14 roku życia powinni zażywać zawartość 1 saszetki przed lub po posiłku. W razie potrzeby dawkę można powiększyć, zażywając jednorazowo 2 saszetki. Dawka dobowa nie powinna przekraczać 8 saszetek.
Dzieci w wieku 6-14 lat powinny zażywać zawartość 1 saszetki przed lub po posiłku. Dawka dobowa nie powinna przekraczać 3 saszetek.
Granulek nie trzeba popijać wodą, ponieważ mają one przyjemny, cytrynowy smak.
Wskazania
Espumisan Easy stosuje się w celu zmniejszenia wzdęć spowodowanych nagromadzeniem gazów w przewodzie pokarmowym i zmniejszenia uczucia pełności, wzdęć i ucisku w jamie brzusznej oraz burczenia w żołądku i jelitach.

5. GASTROBON

GASTROBON preparat ziołowy polecany jako uzupełnienie codziennej diety w składniki wspomagające proces trawienia, pracę jelit oraz utrzymanie prawidłowego poziomu cholesterolu we krwi.

6. GASTROVAL

Gastroval – to oryginalny preparat zawierający naturalne enzymy i wyciągi roślinne, wykazujący działanie wspomagające trawienie. Skuteczność preparatu osiągnięto dzięki umiejętnemu dobraniu proporcji substancji aktywnych, w skład których wchodzą m.in. enzymy trawienne o szerokim spektrum działania w organizmie, zachowujące swoją aktywność w różnych środowiskach przewodu pokarmowego, rozkładające białka, tłuszcze, węglowodany i nawet celulozę. Ich działanie jest wzmocnione przez aktywne składniki wyciągów roślinnych, które kompleksowo wspomagają trawienie, stymulują wydzielanie soków żołądkowych i żółci oraz wzmacniają ochronę komórek wątroby przed szkodliwymi czynnikami.

7. KROPLE MIĘTOWE

Wskazania: Wskazany przy zaburzeniach przewodu pokarmowego: niestrawność, wzdęciach, skurczach jelit.
Opis: Lek o działaniu rozkurczającym w zaburzeniach trawiennych.

8. KROPLE ŻOŁĄDKOWE

Wskazania: Zaburzenia trawienia, brak łaknienia, niestrawność, stany skurczowe i bóle żołądka.

9. MASTIKA

Suplement diety MASTIKA (Natural Chios Gum Mastic) jest zarejestrowany w EU jako produkt regionalny, specyficzny dla diety żywieniowej basenu Morza Śródziemnego. Zawiera naturalną żywicę (mastikę) z drzewa Pistacia lentiscus rosnącego na greckiej wyspie Chios. Od tysiącleci znane są właściwości tej żywicy, która zapobiega dyskomfortowi żołądkowo-jelitowemu, w szczególności związanemu z obecnością w organizmie Helicobacter pylori. Mastika pozwala też na redukcję „nieświeżego oddechu” oraz zapewnia poprawę higieny jamy ustnej.

10. RANIGAST FAST

Ranigast Fast zawiera substancję czynną ranitydynę, która hamuje wydzielanie w żołądku kwasu solnego oraz pepsyny.

Dawka 150 mg ranitydyny hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku przez około 12 godzin.

11. RANIGAST MAX

Skład

Substancja czynna: 1 tabletka zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku ranitydyny.
Inne składniki leku to: poliwidon, stearynian magnezu, celuloza krystaliczna, hydroksypropylometyloceluloza, lak z żółcienią pomarańczową, dwutlenek tytanu, polietylenoglikol 6000, talk.
Dawkowanie

Dorośli i dzieci powyżej 16 lat: w przypadku wystąpienia objawów niestrawności należy zastosować 1 tabletkę powlekaną 150 mg. Nie należy stosować dawki większej niż 150 mg na dobę. Tabletkę należy połknąć w całości, popijając niewielką ilością wody. Leku nie należy stosować samodzielnie przez dłużej niż 2 tygodnie. Jeżeli dolegliwości nie ustąpią po 2 tygodniach leczenia, należy bezzwłocznie zasięgnąć porady lekarza.
Możliwe działania niepożądane
W trakcie leczenia ranitydyną u pacjentów obserwowano takie działania niepożądane jak: zmęczenie, bóle i zawroty głowy, senność lub bezsenność, zaburzenia widzenia. Ranitydyna rzadko wywołuje zaburzenia rytmu serca (zwolnienie lub przyspieszenie czynności serca), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha), przemijające zaburzenia czynności wątroby, przemijające zmiany w obrazie krwi oraz skórne reakcje nadwrażliwości (wysypka).
Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn
Brak informacji dotyczących przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w czasie stosowania ranitydyny. Jednakże u niektórych pacjentów obserwowano działania niepożądane, takie jak: zawroty i bóle głowy lub niewyraźne widzenie, które mogą ograniczać sprawność psychofizyczną. W przypadku wystąpienia takich działań niepożądanych, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
Ciąża i karmienie piersią
Przed zażyciem leku należy poradzić się lekarza.
Ostrzeżenia:
Przed rozpoczęciem stosowania leku należy zasięgnąć porady lekarza w następujących przypadkach:
przebytej choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy,
zaburzeń czynności wątroby lub nerek,
porfirii,
osób w średnim wieku i starszych, u których niestrawność nie występowała wcześniej,
gdy wraz z niestrawnością występuje chudnięcie,
stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych,
współistniejących chorób, leczonych innymi lekami przepisanymi przez lekarza.
Zastosowanie: Przeciwwskazania Nie należy stosować leku, jeśli kiedykolwiek w przeszłości wystąpiły reakcje uczuleniowe na ranitydynę lub na inny składnik leku oraz u dzieci poniżej 16 lat.
Wskazania: Ranigast Max stosuje się najczęściej w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz innych stanów chorobowych spowodowanych zbyt obfitym wydzielaniem soku żołądkowego (głównie kwasu solnego) przez błonę śluzową żołądka. Lek usuwa w krótkim czasie zgagę i niestrawność.
Działanie: Ranigast Max hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku.

12. RIFLUX

Riflux to lek w postaci tabletek musujących zawierających ranitydynę (150 mg), który skutecznie i szybko eliminuje zgagę, nadkwaśność soku żołądkowego oraz bóle w nadbrzuszu.
Ranitydyna hamując wydzielanie soku żołądkowego wpływa na podniesienie pH w żołądku.
Substancje pomocnicze (sodu cytrynian, sodu wodorowęglan) działają buforująco na treść żołądka i szybko podnoszą pH treści żołądkowej.
Połączenie działania buforującego, występującego już kilka minut po podaniu leku, z działaniem wynikającym z zablokowanie receptora histaminowego H

 

Jak rozwiązać problem z wypróżnianiem

Posted on

Czy wiecie, że problem z wypróżnianiem, a raczej niemożliwością wypróżnienia, jest o wiele częstszy niż biegunka? Takie są fakty i dotyczy to głównie osób starszych, a także niezbyt dbających o właściwą dietę.

Jak wiadomo zaparciem nazywamy nadto mała częstotliwość wypróżnień (≤2 na tydzień) i inne, często zgłaszane poprzez pacjentow dolegliwości: trudności w zapoczątkowaniu codziennej defekacji (oddawania stolca) z koniecznością nadmiernego parcia oraz towarzyszącym uczuciem niepełnego wypróżnienia albo oddawanie suchego, zbitego stolca. Zaparcia charakteryzują się stanem, w którym wyprożnienia występują rzadziej niż trzy razy w tygodniu albo istnieja trudności w oddawaniu stolca, a stolec może być mały suchy. Przeważnie sa nastepstwem niewlaściwego żywienia, niedoboru wody w diecie oraz nadto małej aktywności fizycznej. By pozbyć się obstrukcji, seniorzy muszą jeść więcej błonnika, pić wiecej plynów oraz się ruszać. Jeśli podejrzewasz, że przyczyną zaparć może być dolegliwość jelit – zgloś sie do lekarza. Kłopot zaparcia dotyczy 20—30% populacji oraz wielokrotnie dużo cześciej występuje u kobiet niż u mężczyzn. Na zaparcie cierpią również osoby starsze i pacjenci z ograniczoną zdolnością poruszania się. Problemy z wyprożnieniem zgłaszaja też osoby obarczone dodatkowymi chorobami, wymagającymi stosowania leków nasilajacych zaparcia. Zaparcia czynnościowe leczy się odpowiednia dietą. Zwiększenie ilości błonnika w diecie i przyjmowanie dużej ilości wody (min. 1,5-2 litrów dziennie) powinno zmniejszyć przyspieszyć pasać jelitowy. egulacja wypróżnień. Najlepszym czasem na oddanie stolca może być ranek – wkrótce po wstaniu z łóżka jelito grube może być najbardziej aktywne, i dlatego wtenczas należy znaleźć trochę czasu na spokojne oddanie stolca. Wstrzymywanie sprawia, że ów poranny odruch zanika. Organizm trzeba przyzwyczaić do porannego wypróżnienia. Można to również zrobić pijac rano szklankę wody z cytryną albo wody, w której poprzez całą noc moczyly się suszone śliwki. To również wciąż jeszcze bardziej pobudzi jelito. Zaparcia są wywoływane najczęściej pewnymi czynnikami. Pierwszym z owych czynników są niezdrowe nawyki żywieniowe i zly sposób życia.

Sprawdź leki i suplementy diety przeciwko zaparciom.

Osoby, które zmagają się z zaparciami najczęściej spożywają nadto dużą ilość tłuszczy zwierzęcych i slodyczy. W ich diecie zauważalny może być niedobór witamin, które występują w warzywach oraz owocach. Często wypijaja one za małą ilość plynów. Drugim czynnikiem zaparć są choroby. Do dolegliwości owych należy cukrzyca, tarczyca, mocznica, dolegliwości płuc, a również nieprawidłowa budowa ukladu pokarmowego. Zaparcia powinny być też wywołane też przyjmowaniem niektórych leków, przetrzymywaniem kalu. siedzący sposób życia, nasze życie w pośpiechu i zmiana nawyków. Zaparcia powinny powstawać z różnorodnych przyczyn, powinny to również być też zaburzenia hormonalne, zaburzenia na tle nerwowym, uszkodzenia mięśni. Zaparcia też powinny być też powodowane siedzącym trybem życia, zaburzeniami psychicznymi, a przede wszystkim niewłaściwą dietą. Nieregularne oraz bolesne wypróżnianie dotyka osób w różnym wieku – również seniorów, chociaż w ich przypadku odsetek cierpiących na zaparcia może być największy ze wszystkich grup (szacuje sie, że choroba ta dotyczy 40 proc. ludzi po 65. roku życia przy średniej 12-19 proc.). Dieta, która predysponuje do zaparć zawiera głownie duże ilości mięsa, słodyczy oraz rafinowanego cukru, a mała ilość błonnika rozpuszczalnego – takiego z owsa, owoców oraz warzyw. Do czynników, ktore sprzyjają zaparciom należy zaliczyć małą aktywność fizyczną. Może być to również szczególnie klopot osob starszych. Też środki leczenia przeciwbólowe, przeciwdepresyjne, środki leczenia na zgagę, środki leczenia przeciwskurczowe oraz przeciwdrgawkowe powinny być też przyczyną zaparć. Właściwa dieta. Codzienne posiłki powinny być też bogate w błonnik, ktory reguluje pracę jelit. Można jego znaleźć w owocach, warzywach, nektarach, sokach, jogurtach, pieczywie razowym, kaszy, zsiadłym mleku oraz kefirach. Należy unikać białego pieczywa, ryżu, manny, budyniu, czekolady, kakao, mocnej herbaty, czerwonego wina, ponieważ te produkty spowalniają prace jelit. Ponadto musimy pamiętać, że posiłki trzeba spożywać regularnie, pokarm należy dokladnie rozgryzać. Sprawdź jakie środki leczenia przyjmujesz oraz które z nich powinny wywoływać zaparcia. Paradoksalnie środki przeczyszczające też powinny być też przyczyną zatwardzenia, bo zwiększają masę stolca. Skoro doszło do zmiany rytmu wypróżnień u osoby dotychczas nie majacej problemów z oddawaniem stolca, należy potraktować to rownież jako ważny sygnał, wymagajacy analizy. Objaw ow może zapowiadać dużo różnorodnych chorób, w tym potencjalnie groźne (zobacz: Zaparcia czynnościowe). Niektórzy zmagają się całe nasze życie z zaparciem oraz dla nich taki przewlekły dyskomfort może być stanem chorobowym. Trzeba pić dużo płynów (dzienna norma to również 2,5-3 litrów). Powinny być też to również soki, nektary oraz woda niegazowana. Skoro naszemu organizmowi dostarczamy nadto male ilości wody to również on, chroniąc się przed odwodnieniem, wykorzysta wodę z zawartości jelitowej – to również skutkuje powstaniem suchej masy w jelicie grubym oraz zaparciami. Zaparcia to również nie jedynie kłopot osob, które spożywają za małą ilość błonnika. Zaparcia też występuja u: kobiet w ciąży, osób podróżujacych, osób, które nie wypijają właściwej ilości plynów, osób dotknietych chorobami neurologicznymi, osób z zaburzeniami hormonalnymi takimi jak cukrzyca, zaburzenia wydzielania hormonow tarczycy, a również przy nadmiernym suplementowaniu żelazem. W większości przypadkow zatwardzenie u ludzi w podeszłym wieku może być konsekwencja popełnianych poprzez nich błędów żywieniowych. Niekiedy obstrukcja pojawia się wskutek dolegliwości (zaparcia wtorne) oraz zażywanych przy tej okazji leków. Proces starzenia jedynie w niewielkim stopniu wpływa na funkcjonowanie układu pokarmowego oraz ewentualne problemy z defekacją, chociaż udowodniono, że z wiekiem obniża się ciśnienie spoczynkowe w odbytnicy oraz siła skurczu zwieraczy odbytu, co sprzyja zmniejszeniu ilości oraz zmianie konsystencji stolców. W wiekszości przypadków faktycznie jesteśmy w stanie sobie samodzielnie poradzić z zaparciami oraz nie potrzebujemy konsultacji lekarskich. Czasami wiemy zatem już doskonale, co na zaparcia wziąć, nie mniej jednak pamiętajmy, że nie może być to również naturalny stan organizmu. Zaparcia trzeba leczyć, ponieważ pozostawione „same sobie” powinny przynieść niemiłe konsekwencje.

Do lekarza musimy sie również koniecznie udać w momencie, gdy nic na zaparcia nam nie pomaga, lub wracają one do nas uparcie. W każdej innej sytuacji rozwiązaniem na zaparcia może być przede wszystkim odpowiednia dawka aktywności fizycznej, a również zmiana nawyków żywieniowych. Naturalnie – na rynku są również dostępne środki przeczyszczające, ktore w zaparciach powinny przynieść natychmiastową ulgę. Nie mniej jednak środki leczenia te leczą jedynie doraźnie objawy, bez leczenia wlaściwego tego, co zaparcia wywołują. Do diety należy włączyć również produkty probiotyczne (jogurty, maślanki, kefiry), które zawierają duża ilość żywych bakterii. Ważnym krokiem ku zapobieganiu zaparciom może być picie co najmniej 2 litrow wody w ciągu doby. Napoje zmiękczają pokarm, który pokonuje drogę z przewodu pokarmowego do jelit. By pozbyć się zaparć, zwykle nie potrzebna może być wizyta u lekarza oraz zastosowanie leków farmaceutycznych. Może być dużo metod domowych, ktore skutecznie niwelują zaparcia. Większość z nich dotyczy naturalnie diety oraz aktywności fizycznej. Poniżej zaprezentowano szereg metod stosowanych w pozbyciu sie zatwardzeń. Zaparcie może zależeć od wydlużenia czasu przechodzenia treści poprzez jelito grube albo od zaburzenia samego aktu defekacji (oddawania stolca). Każda z owych sytuacji może być też uwarunkowana zmianami czynnościowymi albo organicznymi. W tej pierwszej sytuacji dla części składowej przypadków można znaleźć wytłumaczenie, np. zaburzenia metaboliczne czy może zmiany polekowe, ale najczęściej mamy do czynienia z tzw. zaparciem idiopatycznym, którego podłoże nie może być znane. Uporczywe zaparcia pojawiają sie na skutek prowadzenie siedzacego trybu życia. Korzystnie na ruch jelit wpływaja: spacerowanie, jazda na rowerze oraz pływanie. Stres wplywa negatywnie na mięśnie wspomagające prawidłowe ruchy jelit. Najważniejszą przyczyną zaparć może być niewłaściwa dieta. Powinno się spożywać około 25-30 gramow błonnika na dzień. Błonnik błonnikowy nie może być rowny. Istnieje zarówno błonnik rozpuszczalny, jak oraz błonnik nierozpuszczalny. Błonniki te różnią działaniem w organizmie człowieka. Błonnik nierozpuszczalny zwiększa szybkość przechodzenia treści poprzez przewód pokarmowy. Natomiast błonnik rozpuszczalny zwieksza objętość treści pokarmowej poprzez chłonięcie wody. Taka masa może być też łatwiej przesuwana w przewodzie pokarmowym. Dobrym źródłem błonnika nierozpuszczalnego sa razowe produkty zbożowe: chleb razowy, otręby, ciemny makaron. Dobrym źródłem błonnika rozpuszczalnego może być owies, jabłka, owoce, w tym owoce cytrusowe, marchewka. Właściwa dieta osob w podeszłym wieku opiera się przeważnie na potrawach mącznych typu kluski, knedle, racuchy ze sporą ilościa tlustych sosów, zupach z zasmażkami, masłem oraz śmietaną. Dania te są sycące, ale bardzo długo zalegają w przewodzie. Maja również inną wadę. Biala mąka z wodą tworza klej zatykający jelita, który spowalnia pasaż treści oraz przyczynia sie do tycia. Wielu starszych nie stroni od tłustego mięsa wieprzowego oraz wedlin, serów żółtych oraz topionych i potraw ciężkostrawnych, np. bigosu. A zaparcia są wywoływane przeważnie nadto małą dawką ruchu w dniu codziennym i błędami żywieniowymi. Wprowadzajac zmiany w obrębie owych dwóch elementów – jesteśmy w stanie nie jedynie wyleczyć jesteśmy w stanie trwajace zatwardzenie, ale również skutecznie zapobiec powstawaniu kolejnego. Zatem na zaparcia najlepsza może być właściwa dieta bogata w błonnik. Może być to również taka dieta, która skupia sie głównie na produktach pochodzenia roślinnego oraz o małym poziomie przetworzenia. Najlepiej jeść surowe warzywa oraz owoce. Nie mniej jednak nie oznacza to rownież tego, ze jedynie do owych produktow trzeba sie ograniczyć. Dla przykładu – równie bogate w błonnik sa również suszone śliwki. Tak samo jedzenie kasz, jak oraz pełnoziarnistych produktów na pewno wyjdzie nam na ludzkie zdrowie oraz wspomoże prawidłowa pracę układu pokarmowego. Jednym z najczęściej stosowanych metod w zaparciach może być jedzenie suszonych owoców – zwlaszcza morel, śliwek oraz fig. Zawierają one dużo błonnika oraz pozytywnie działają na jelita. Można je jeść pół godziny przed snem. Owoce te można wymoczyć w wodzie. Wodę można pozostawić do rana oraz wypić ja rano. Do lekarza z problemem zaparć należy zgłosić się, gdy: w rodzinie występował rak jelita grubego, zaparciom towarzyszy osłabienie, gorączka, doszło do znacznej utraty masy ciała, stolce są smoliste, albo wystepuje w nich ludzka krew utajona. Zaparcia to również krępująca przypadłość, która może znacznie pogorszyć nasze samopoczucie, a również odebrać radość ze spożywania pysznych dań. Wyprożnianie to również jedna z podstawowych potrzeb człowieka, kiedy zatem proces ów zostaje w pewien sposób zaburzony, dotkliwie to również odczuwamy. Zaparcia zawsze mają jakąś przyczyne. Świadczy o tym fakt, iż nie każda osoba w określonym wieku na nią cierpi. Najróżniejsze osoby powinny narzekać na trudności z wydalaniem. Nie mniej jednak wszystkie je łączy pewna cecha – niewłaściwy sposób życia, a zwłaszcza odżywiania. Zaparcia oznaczaja zaleganie niestrawionych resztek jedzenia w jelicie grubym. Wynika to również ze stosowania tłustej diety ubogiej w błonnik. Zaparcia to również krępująca przypadłość, która może znacznie pogorszyć nasze samopoczucie, a również odebrać radość ze spożywania pysznych dań. Wypróżnianie to również jedna z podstawowych potrzeb człowieka, kiedy zatem proces ów zostaje w pewien sposób zaburzony, dotkliwie to również odczuwamy. Zaparcia zawsze mają jakąś przyczynę. Świadczy o tym fakt, iż nie każda osoba w określonym wieku na nia cierpi. Najrożniejsze osoby powinny narzekać na trudności z wydalaniem. Nie mniej jednak wszystkie je łączy pewna cecha – niewłaściwy sposób życia, a zwłaszcza odżywiania.

Zaparcia oznaczają zaleganie niestrawionych resztek jedzenia w jelicie grubym. Wynika to rownież ze stosowania tłustej diety ubogiej w blonnik. Dodatkowo pamiętajmy, że by system pokarmowy dzialal prawidłowo – potrzebujemy nie jedynie właściwej dawki błonnika, ale również wlaściwej dawki wody. Przykładajmy zatem dużą uwagę do odpowiedniego nawodnienia organizmu. W ich menu brakuje za to również warzyw oraz owoców pod każdą postacią. Emeryci unikają owych produktów niejako naturalnie – z powodu kłopotów z uzębieniem, dziąsłami. Niedoleczone nasze zęby czy może źle dobrane protezy skłaniają seniorów do sięgania po miękkie oraz zapychające pieczywo pszenne, zamiast – po bogate w błonnik – pieczywo razowe. Niekiedy wybór ów może być spowodowany negatywnymi skojarzeniami: ciemny kojarzy sie z niedostatkiem. Miód posiada lecznicze właściwości w wielu aspektach. Też w obstrukcji może się przydać. Łyżke miodu rozpuścić wieczorem w ciepłej wodzie (nie gorącej). Rano wypić . Część, zwłaszcza samotnych, w ogóle nie przywiązuje wagi do jedzenia oraz spożywa byle co, bo uważa, że nie opłaca sie szykować porzadnych posilków jedynie dla siebie. Tymczasem szczegolnie seniorzy powinni uważać na to, co oraz jak jedzą. Staranne jedzenie może zaowocować brakiem zaparć. I dlatego każdy kes należy dokładnie pogryźć. Proces trawienia zaczyna się w ustach oraz źle pogryzione kawałki jedzenia są gorzej trawione, w związku z czym więcej niestrawionego pokarmu zalega w jelitach. W krajach afrykańskich, gdzie dobowe spożycie błonnika przekracza kilkaset gramów, a masa wydalanego stolca dwu- trzykrotnie przekracza normy krajów rozwinietych, zaparcie oraz jego powiklania występują rzadko. Z tej obserwacji, popartej poźniej w licznych badaniach, wynika zalecenie spożywania wlaściwej ilości wlókien roślinnych nie ulegających trawieniu (błonnika). Warto również unikać pokarmów mających wpływ na nasilenie zaparcia. Stres powoduje również odmienne zmiany w naszym organizmie, i dlatego tak ważne jest, abyśmy potrafili przezwyciężać utrzymujące się napięcie psychiczne. Warto odreagowywać na spacerach albo pozwolić sobie na aromatyczną kąpiel, która rozluźni mięśnie. Odpowiednia ilość płynów może być zasadniczym kryterium przy występowaniu zaparć. Jeśli spożywamy prawidlowe ilości błonnika, a małe ilości płynów, wowczas też powinny doskwierać nam zaparcia. Błonnik wówczas chłonie wode z organizmu, nie może być też uwodniony tak jak powinien aby gwarantowało to również bezproblemowe wypróżnianie sie. W wyniku za małego spożycia plynów stolce są suche oraz twarde, co sprzyja zaparciom. Z wiekiem, z racji tego, że organizm przestaje wytwarzać pewne enzymy, pogarsza sie tolerancja niektorych pokarmów.

W jelitach zanikają błony śluzowe. Ruchy perystaltyczne słabną oraz są coraz rzadsze. Zwalnia rownież tempo przemiany materii. Trzeba zatem umiejętnie komponować jadłospis, a co na emeryturze ze względów czasowych może być łatwiej. Zadbanie o mięśnie brzucha może przyczynić się do ustąpienia zaparć. Zwłaszcza, kiedy mamy mało ruchu. Mięśnie brzucha są strategiczne oraz pomagaja one przepychać masy w jelitach, regulują ciśnienie. I dlatego należy robić codziennie brzuszki poprzez 15-20 minut. Poważnym mankamentem diety osób starszych może być też nadto mala ilość wypijanych płynów, co poteguje zatwardzenie – suche masy kałowe z trudem lub w ogóle nie przesuwaja sie w jelitach. Skoro zmiane diety wzmocnimy codziennymi ćwiczeniami fizycznymi – sukces powinien być też murowany. Pisząc o ćwiczeniach fizycznych mam na myśli także najmniejszą formę ruchu. Może to również być też choćby pólgodziny spaceru każdego dnia – ważne, by faktycznie byl to również regularny ruch, który będzie miewał świetny wplyw na przemieszczanie sie masy pokarmowej wzdłuż układu pokarmowego. Masaże brzucha powinny pomóc w zlikwidowaniu zaparć. Masując brzuch masujemy jelito grube, zwiększając w ów sposób jego aktywność. Tak zatem jak widać z powyższego tekstu – zaparcia można leczyć w sposób naturalny, który nie zatruje chemią naszego organizmu. Wystarczy nieco wiecej wysiłku oraz niewielkich zmian w codziennym życiu, a będziemy cieszyć się pozytywną energia oraz zdrową praca całego organizmu. Wynikiem zaparć powinny być też hemoroidy oraz pekniecia skóry w okolicy odbytu. Są one bolesne, a powstrzymywanie się od wyprożniania powoduje uwypuklenia się błony śluzowej jelita grubego. Czasami zaparcia wymagaja interwencji chirurgicznej. Leczenia właściwego zaparć środkami przeczyszczającymi, nie może być profesjonalnym podejściem do zagadnienia. Zwieszenie spożycia owoców, warzyw, wypijanych plynów, a również oraz ruch, pozwoli uchronić przed tą przykrą dolegliwością. Seniorzy powinni przyjrzeć się zażywanym lekom. Sekcja z nich, np. moczopędne, antyhistaminowe (przeciwalergiczne), przeciwbólowe z grupy opium, antydepresyjne z grupy trójcyklicznych, prowadzi do zatwardzeń. Negatywnie powinny działać również suplementy wapnia oraz żelaza. Skoro tak jest, należy zwrocić się do lekarza, by wystawił receptę na odmienne medykamenty, które emeryt musi przyjmować.

Pomocna w zaparciach może być woda. Oprócz normalnej podaży wody bardzo dobrze może być pić szklanke przegotowanej wody na pól godziny przed posiłkami. Doskonałym sposobem na walkę z nimi są metody naturalne, a nie jak wiekszości z was się wydaje środki dostępne w aptece. Na pewno pierwszym, co powinniście zrobić walcząc z zaparciami może być zadbanie o regularne spożywanie wody( minimum 2 litry dziennie ). Bardzo dobrze może być rownież zadbać o dużą porcję ruchu. Nic tak bowiem nie uaktywnia jelit, jak solidna porcja ćwiczeń. Nie bójcie sie zatem szybkich spacerów, jazdy na rowerze, czy może wizyt na basenie. Walczac z zaparciami bardzo dobrze może być również zadbać o odpowiednią higienę jedzenia. Zamiast jeść w pośpiechu, wygospodarujcie czas na spokojne oraz powolne spożywanie posilków. Jedzcie regularnie, o stałych porach, w porcjach mniejszych ale częstszych. Unikajcie produktów przetworzonych, cukru oraz soli. Zadbajcie, by w waszym codziennym menu znalazły się świeże owoce oraz warzywa. Na pewno pomocne będą surowe jabłka. Sięgając po te owoce codziennie rano, żwawo zauważycie różnicę w funkcjowaniu własnego układu pokarmowego. Walcząc z zaparciami, śmiało sięgajcie też po otreby, razowe pieczywo, grube kasze oraz płatki. Obstrukcjom sprzyja rownież nadużywanie lewatywy i specyfików przeczyszczających. Metody te należy stosować jedynie doraźnie oraz w ostateczności (chyba że specjalista zaleci inaczej). Wykorzystywane regularnie rozleniwiają system pokarmowy… Mięśniówka jelit tak przyzwyczaja się do tego, że ktoś za nią „odwala robotę”, ze ta nie może być w stanie kurczyć się bez bodźca z zewnatrz. Kiedy uporczywe zaparcia doprowadzą nas do lekarza, zostaniemy przebadani. Na początku specjalista przeprowadzi z nami wywiad oraz wykona podstawowe badania. Skoro pomimo tego nie uda się ustalić przyczyny problemu, zostaniemy skierowani na badania specjalistyczne, czyli: badanie kału na ludzka krew utajoną (jeśli znajduje sie w kale, może sugerować nowotwór), endoskopowe, USG czy może badanie kontrastowe jelita grubego. Kiedy wykluczy się chorobę, można uznać, że są to również tzw. nawykowe zaparcia, których przyczyną może być zła właściwa dieta oraz niewłaściwy styl życia. Skutecznym sposobem na zatwardzenie może okazać się wypicie kilku lyżeczek soku z kiszonej kapusty albo kiszonych ogórków.

Rzecz o konserwantach

Posted on

Konserwanty nie są takie niebezpieczne jak się ludziom wydaje. Oczywiście chcielibyśmy jeść same świeże produkty, jednak ludzkość już od wieków stosuje konserwanty w żywności – choćby takie jak sól czy ocet.

Substancje oznaczone w składzie produktów żywnościowych literą “E” nie muszą być konserwantami. Część z nich to barwniki, część z nich to środki regulujące kwasowość lub przeciwutleniacze. Liczby przy E to użyte substancje.
Jedynka – to w większości barwnik
Dwójka – konserwanty
Piątka – kwasy, zasady i substancje tworzące właściwe pH
Czwórka lub szóstka – środki słodzące
Numery od 300 do 321 – przeciwutleniacze
322 i 400 do 495 – środki stabilizujące

Nie mają numerów substancje smakowo – zapachowe. We wszystkich krajach oznaczenia są takie same. Litera E poprzedzająca trzy- lub czterocyfrowe kody na etykietach wielu produktów spożywczych to skrót od “Europa”. Informuje o tym, że do danego produktu dodano substancje, które nie szkodzą zdrowiu (badane są pod kątem toksyczności, rakotwórczości i teratogenności, czyli niekorzystnego oddziaływania na zarodek i płód) i w bezpiecznych dla nas ilościach. Są one uwzględnione na liście zatwierdzonej przez władze poszczególnych krajów Unii Europejskiej. Dopuszczalne w Polsce ilości dodatków do żywności określa rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 18 września 2008 roku. Dobry środek konserwujący powinien być nietoksyczny, niedrażniący, nieuczulający, pozbawiony smaku, zapachu i koloru. Powinien być ponadto aktywny wobec szerokiego spektrum mikroorganizmów, efektywny w niskich stężeniach i szerokim zakresie pH, rozpuszczalny w wodzie oraz zgodny z innymi składnikami receptury i opakowania. Konserwant nie powinien natomiast być lotny i ulegać hydrolizie. Bardzo ważny jest dobór takiego środka konserwującego, którego podstawową funkcją jest utrzymanie produktu kosmetycznego podczas magazynowania i użytkowania w takim stanie mikrobiologicznym, w jakim produkt został otrzymany, przy możliwie małej zawartości konserwantu. Jesteśmy do nich zatem już tak przyzwyczajeni, że ich obecność wydaje się calkowicie naturalna. Zwlaszcza, że ułatwiają nam życie.

Środki konserwujace przedłużaja trwałość produktów zabezpieczając przed rozkładem, który powodują drobnoustroje. Baza konserwantów na Tech.money.pl zawiera spis sztucznych dodatków i barwników dodawanych powszechnie do produktów spożywczych. Każdy konserwant został opisany poprzez takie informacje jak symbol chemiczny, nazwa angielska czy może funkcja technologiczna, jaką pełni w branży spożywczej. Obecnie zbyt trudno znaleźć w sklepach produkty wytworzone bez jakichkolwiek substancji dodatkowych. Z jednej strony obawiasz sie, że ich spożycie w nadmiarze może zaszkodzić Tobie oraz Twojej rodzinie, z drugiej stawiasz coraz większe wymagania przed producentami dotyczące dostępności, trwałości, funkcjonalności oraz wygody użycia artykułów spożywczych. Konserwant inaczej środek konserwujący – zwiazek chemiczny (lub mieszanina związków chemicznych), które powodują przedłużenie przydatności do spożycia albo trwalości produktów spożywczych oraz przemysłowych. Wśród substancji dodatkowych można wymienić m. in. barwniki syntetyczne, konserwanty, substancje zakwaszające, preparaty zagęszczające oraz żelujące, preparaty zastępujace cukier. Dzięki zastosowaniu powyższych skladników żywność posiada ładniejszy, bardziej kolorowy wygląd, smak oraz zapach, a dodatkowo przedlużony okres przydatności do spożycia. Obecnie żywność zabezpiecza się przed zepsuciem korzystając ze sztucznych, chemicznych substancji o działaniu konserwującym. Środki te pomagają w zachowaniu przedlużonej trwalości jedzenia oraz poprawiają jego wygląd, ale również powinny niekorzystnie wpływać nasze ludzkie zdrowie oraz kondycję. W przedziale pomiedzy E-100 a E-180 znajdują się barwniki syntetyczne. Barwniki jesteśmy w stanie odnaleźć w takich produktach spożywczych jak na przykład marmolada, guma do żucia, cukierki, powłoki oraz otoczki pigułek, kapsułek i tabletek. Osoby uczulone na te substancje, alergicy powinny odczuwać takie dolegliwości jak pokrzywka czy może także duszności. Najpopularniejszymi barwnikami są żólcień pomarańczowa, kurkumina, amarant i błękit ubrylantowany. ów ostatni kryjący się pod symbolem E 133 może być też szczególnie szkodliwy dla ludzi, ktorzy cierpią na różne dolegliwości układu pokarmowego takie jak m.in. ZJD, czyli zespół jelita nadwrażliwego. Barwniki naturalne, identyczne z naturalnymi albo sztuczne nadaja barwe albo poprawiają te zatem już istniejącą. Przeciwutleniacze przedłużają trwalość dzięki zabezpieczeniu przed utlenianiem, a aromaty sprawiają, że to, co jemy, posiada bardziej wyrazisty smak oraz zapach. W przedziale E-200 – E-283 znajdują sie konserwanty. Jesteśmy w stanie je znaleźć w takich produktach spożywczych jak pomiędzy innymi galaretki, soki owocowe, margaryny oraz masla, i konserwy. Konserwanty powinny wywołać takie dolegliwości jak podrażniona śluzówka żołądka, jelit, uciążliwe wysypki, zmiany rakotworcze w organizmie, nudności, biegunki i bóle głowy. Najpopularniejszym konserwantem może być kwas benzoesowy. W przedziale od E 220 do E 228 znajdują się siarczany, które powinny wywołać nudności, wymioty i bóle głowy. Znaleźć jesteśmy w stanie je w konserwach czy może również winie i produktach z ziemniakow. Następnym przedziałem może być grupa od E-290 – E-385. W tym miejscu znajdują sie przeciwutleniacze, stabilizatory i regulatory kwasowości. Z kolei w grupie E-400 – E-495 umieszczone zostaly zagęszczacze oraz stabilizatory. Znanym środkiem zagęszczającym może być m. in. kwas alginowy o symbolu E 400. Może być on szczególnie wzbraniany kobietom w ciaży. Drugim popularnym zageszczaczem może być karoten o symbolu E 407. Karoten w nadmiarze może przyczynić sie do owrzodzenia jelit.. Bez owych wszystkich środków produkty, które zazwyczaj kupujemy w sklepie, wyglądałyby całkowicie inaczej psułyby się szybko, nie wyglądałyby ani nie smakowały tak dobrze, miałyby także nieciekawą konsystencję. Zatem substancje dodatkowe spełniają ważne funkcje, a ich obecność w żywności może być niezbędna. Ich użycie może być nie mniej jednak obwarowane licznymi zastrzeżeniami muszą by stosowane w określonych dawkach, by nie stwarzać zagrożenia dla zdrowia oraz życia człowieka. Zostaly sprawdzone pod kątem dopuszczalnego dziennego spożycia oznacza to, że daną substancje można spożywać poprzez całe nasze życie codziennie, bez szkody dla zdrowia. Zawsze nie mniej jednak istnieją dwie strony medalu oraz także na dopuszczone do produkcji substancje powinniśmy uważać. Spożycie zawierających je produktów powinni do minimum ograniczyć alergicy, osoby cierpiące na różnego rodzaju schorzenia przewodu pokarmowego czy może nie tolerujące niektorych składników żywności. Ostatnią grupą stanowią regulatory kwasowości, spulchniacze, substancje przeciwzbrylajace, klarujące i wzmacniacze smak oraz zapach. Mieszczą się one w grupie E-500 – E-1518. Substancją zakwaszającą może być pomiedzy innymi kwas octowy. Kryje sie on pod symbolem E 260, a znaleźć jego jesteśmy w stanie w takich produktach jak marynowane warzywa czy może sosy. Nie powinny jego przyjmować osoby, które posiadają wrażliwy żoładek. Z kolei substancje takie jak chlorek potasu, wapnia i magnezu powinny w dużych ilościach działać na organizm przeczyszczająco. Preparaty słodzące takie jak spartan czy może również sacharyna nie powinny być też zażywane poprzez osoby o nadwrażliwym przewodzie pokarmowym. Zasada może być prosta: im bardziej przetworzone produkty tym więcej substancji dodatkowych w nich zawartych. Nie powinny one nie mniej jednak występować w nieprzetworzonych produktach w mleku, mięsie, warzywach czy może owocach. Barwniki nie powinny być też dodawane do żywności nieprzetworzonej: wód mineralnych, cukru, kawy, herbaty, kakao, jaj, mąki, suchych makaronów, soków, nektarów, ryb, mieczaków, mięsa, drobiu czy może dziczyzny. Tak zatem jedynie od nas zależy, jak następnym wspólnie bedzie wyglądała nasza lista z zakupami czy może wybierzemy produkty przetworzone, czy może naturalne.

Głównym czynnikiem powodującym psucie się żywności są mikroorganizmy, zabiegi konserwacyjne mają więc na celu uniemożliwienie im wzrostu i rozwoju w konserwowanym materiale i taką zmianę właściwości chemicznych żywności, lub takie jej opakowanie i zamknięcie, które ograniczyłoby ich przyszły rozwój, a tym samym podniosło bezpieczeństwo żywności. Do najczęściej stosowanych substancji dodatkowych w żywności zaliczają się:

Barwniki syntetyczne – znajdują się w marmoladach, żelach, gumach do żucia, powłokach tabletek. Mogą wywołać różne reakcje alergiczne, np. pokrzywkę, duszności. Błękit ubrylantowany, oznaczony symbolem E 133, dodawany do warzyw konserwowych może być szkodliwy dla osób cierpiących na zespół jelita nadwrażliwego i inne schorzenia układu pokarmowego. Cechy funkcjonalne oraz atrakcyjność sensoryczna decydują w największym stopniu o popycie na produkty spożywcze, wartość odżywcza zepchnięta została na drugi plan. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele, m in. wzrost dochodu ludności, obniżenie kosztów produkcji, zmiana roli kobiety w społeczeństwie. Do żywności wygodnej należy zaliczyć m.in. produkty szybko rozpuszczalne (typu instant), pieczone kurczaki, myte i krojone warzywa, sałatki itp. Przy produkcji tego typu produktów są stosowane różnego rodzaju dodatki np. emulgatory.

Konserwanty – czyli np. E 210 (kwas benzoesowy), który może podrażnić śluzówkę żołądka i jelit oraz powodować wysypki. Znaleźć go można w galaretkach, sokach owocowych, napojach bezalkoholowych, margarynie, konserwach rybnych, warzywach marynowanych czy sosach owocowych i warzywnych.

Substancje zakwaszające – m. in. kwas octowy (E 260), który znajduje się w owocach i warzywach marynowanych oraz sosach, jest źle tolerowany u osób o wrażliwym żołądku. Chlorki potasu (E 508), wapnia (E 509) i magnezu (E 511) są dodawane do przypraw i niewskazane dla osób, które mają chore nerki czy wątrobę. W dużych ilościach działają na organizm przeczyszczająco.

Inne substancje z grupy E to preparaty zastępujące cukier – w tym np. spartan (E 951) i sacharyna (E 954) niewskazane dla osób z wrażliwym przewodem pokarmowym.

Konserwanty mogą być powodem alergii pokarmowej. Choroby alergiczne spowodowane sztucznymi barwnikami oraz przeciwutleniaczami obecnie zalicza się do chorób cywilizacyjnych. Pod względem częstości występowania zajmują one piąte miejsce, zaraz po takich chorobach, jak choroby nowotworowe, serca, układu oddechowego i AIDS. Naturalne pochodzenie substancji nie gwarantuje jej nieszkodliwości, szkodliwość ta jest zbadana w mniejszym stopniu niż substancji sztucznych, otrzymanych syntetycznie. Większe zaufanie do znanych substancji pochodzenia naturalnego wynika z wielowiekowych obserwacji i doświadczenia.

Do przykładowych związków chemicznych znajdujących się w produktach spożywczych, wywołujących alergię, należy Tartrazyna (E102) która najczęściej występuje w: galaretkach, dżemach, warzywach konserwowych, napojach i zupach w proszku, likierach owocowych, kaszach, musztardzie. Stosowanie konserwantów nie jest jedyną metodą przedłużania trwałości produktów spożywczych. Przed rozkładem przez drobnoustroje chroni również pasteryzacja, mrożenie oraz suszenie. Nie zawsze są one jednak odpowiednie dla wszystkich typów pakowanej żywności. Choć w teorii udział konserwantów nie powinien przekraczać 0,2% zawartości produktu ani modyfikować jego smaku lub zapachu, producenci różnego rodzaju przekąsek, zupek, wyrobów mięsnych i smakołyków wzbogacają je o szkodliwe konserwanty, które podnoszą trwałość produktów oraz wrażenia smakowe.

Więcej informacji: w artykule czym są konserwanty w żywności

 

Trzy organy układu pokarmowego: żołądek, wątroba, trzustka

Posted on

Kontynuujemy dzisiaj omówienie problemów gastrycznych. Omówimy trzy organy wewnętrzne – żołądek, wątrobę i trzustkę, elementy układu pokarmowego, które są ze sobą ściśle powiązane.

Pomówmy na początek o trzustce. To niewielki narząd, położony po lewej stronie w górnej części brzucha, jest odpowiedzialny za wiele procesów zachodzących w organizmie. Trzustka jest bowiem gruczołem mieszanym: zewnątrz- i wewnątrzwydzielniczym. Jej większa anatomicznie część (o tej pierwszej funkcji) uwalnia do dwunastnicy szereg enzymów trawiennych, które w jej obrębie znajdują się w postaci nieczynnej, jako proenzymy. Ich aktywacja zachodzi dopiero pod wpływem kontaktu z treścią dwunastniczą. Należą do nich:
– enzymy proteolityczne, odpowiedzialne po przemianach za rozpoczęte w żołądku trawienie białek: trypsynogen, chymotrypsynogen A i B, proelastaza, prokarboksypeptydaza A i B – w dwunastnicy przechodzące odpowiednio w trypsynę, chymotrypsynę, elastazę i karboksypeptydazę,
– enzymy lipolityczne: prolipaza, profosfolipaza, proesterazy – aktywowane odpowiednio w lipazę (rozkładającą lipidy do kwasów tłuszczowych i glicerolu), fofolipazę, esterazę,
– enzymy glikolityczne: alfa-amylaza, która jako jedyna jest produkowana w postaci biologicznie czynnej i odpowiada za rozkład węglowodanów złożonych, cukrów.
Mniejsza, wewnątrzwydzielnicza część trzustki zbudowana jest z rozproszonych wysp trzustkowych, tzw. Langerhansa. Około 80% wysp stanowią komórki B (beta) wydzielające insulinę, niecałe 20% to komórki A (alfa) wytwarzające glukagon, pozostałe zaś to komórki wydzielające gastrynę, somatostatynę i polipeptyd trzustkowy (PP). Trzustka to narząd gruczołowy położony w nadbrzuszu, poprzecznie, za żołądkiem. Składa się z głowy, trzonu i ogona, ma strukturę płatowo-zrazikową. Waży od 60 do 125 gramów, jednak przeważająca część jej masy nie jest gruczołem dokrewnym; nie produkuje hormonów, lecz soki trawienne, które są odprowadzane do przewodu pokarmowego, ściślej mówiąc – do dwunastnicy. Dziennie narząd ten wytwarza 1200-1500 ml soku trzustkowego, zawierającego enzymy trawiące cukry, białka i tłuszcz. Ta czynność trzustki to jej funkcja egzokrynna, czyli wydzielanie zewnętrzne. W miąższu trzustki biegną dwa większe przewody wyprowadzające sok trzustkowy. Jest to przewód trzustkowy i przewód trzustkowy dodatkowy utworzone z połączenia mniejszych przewodzików. Większy przewód trzustkowy (przewód Wirsunga) biegnie przez cały miąższ rozpoczynając się w ogonie trzustki. Docierając do głowy przebija jej miąższ i ulega połączeniu z przewodem żółciowym wspólnym uchodzącym na brodawce większej dwunastnicy. Mniejszy i krótszy przewód trzustkowy dodatkowy odchodzi w głowie trzustki od głównego przewodu trzustkowego, który po opuszczeniu głowy trzustki uchodzi na brodawce mniejszej dwunastnicy. Jednak jego przebieg bywa zmienny. Nadużywanie alkoholu, zbyt tłuste i nadmiernie obfite posiłki, kamienie żółciowe, niedrożność przewodu żółciowego, zakażenia wirusowe oraz duże uszkodzenia jamy brzusznej. Mogą być też przyczyny metaboliczne, związane ze stosowaniem niektórych leków, z bulimią i jadłowstrętem psychicznym. Czasami schorzeniem jest ostre zapalenie trzustki Charakterystycznymi objawami ostrego zapalenia trzustki są bardzo silne, często promieniujące bóle brzucha i wysoka temperatura. Może również pojawiać się wzdęcie, któremu towarzyszy zatrzymanie stolca. Dalsza część objawów może przypominać np. grypę, z charakterystycznymi dla niej bólami mięśni i dreszczami. Leczenie ostrego zapalenia trzustki. Nadużycie alkoholu i kamica żółciowa. Przewód trzustkowy uchodzi do dwunastnicy wspólnie z przewodem żółciowym. Zatkanie ujścia przez kamień powoduje zarzucanie żółci do trzustki, która zaczyna sama trawić się od środka. Rzadziej przyczyną OZT mogą być: nowotwory trzustki i dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zabiegi chirurgiczne oraz endoskopie. OZT sprzyjają: cukrzyca, zaburzenia stężenia tłuszczów we krwi oraz zakażenia wirusowe, bakteryjne i pasożytnicze. Musi być wielokierunkowe, obejmować monitorowanie czynności serca oraz nerek, poza tym ważne jest kontrolowanie prawidłowych parametrów biochemicznych krwi, np. wzrost poziomu cukru, spadek p. wapnia, w skrajnych przypadkach (anemia) krew się przetacza. Należy pamiętać, iż choroba ta wiąże się z bardzo silnie odczuwanym bólem, więc niezbędnym jest podanie środków przeciwbólowych (z wykluczeniem morfiny). Następnym krokiem w opiece nad chorym w szpitalu jest wdrażanie antybiotykoterapii, która ma na celu uniknięcie zakażenia. Niesamowicie ważne jest również odżywianie podczas choroby, która powoduje szybkie zużywanie zapasów tzw. stan hiperkatabolizmu, który prowadzi do gwałtownego ubytku masy ciała, zużycia zapasów tłuszczu i białka. U chorych na ciężkie OZT stosuje się całkowite żywienie pozajelitowe lub całkowite żywienie dojelitowe. Wśród możliwych przyczyn zapalenia trzustki najczęściej, bo aż w 80 proc. przypadków, wymienia się kamicę żółciową oraz długotrwałe spożywanie alkoholu. Ale chorobę mogą też wywołać niektóre leki. Zdarza się, że występuje również przy nowotworach trzustki i dróg żółciowych, a także z niektórymi chorobami metabolicznymi, zakażeniami wirusowymi i bakteryjnymi. W większości przypadków, podobnie jak na ostre – alkoholizm. Inne to kamica i stan zapalny dróg żółciowych, nadczynność przytarczyc, zaburzenia gospodarki tłuszczowej przebiegające z wysokim poziomem cholesterolu i triglicerydów, dziedziczna choroba, zwana mukowiscydozą, niedobór białka w pożywieniu oraz zwężenie przewodu trzustkowego. Przewlekły proces zapalny może być następstwem wcześniej przebytego ostrego zapalenia trzustki. Leczenie prowadzone jest w warunkach szpitalnych: pacjenta pozostającego na ścisłej diecie chroni się przed bólem, hamuje wydzielanie soku żołądkowego i trzustkowego, zapobiegawczo podaje antybiotyki. W ciężkich przypadkach stosuje się leczenie operacyjne polegające głównie na usunięciu martwej części trzustki. Zapobieganie chorobie to przede wszystkim wczesne leczenie kamicy żółciowej i nienadużywanie alkoholu. Trzustka (łac. pancreas) jest gruczołem zarówno wewnątrz- jak i zewnątrzwydzielniczym położonym w przestrzeni zaotrzewnowej jamy brzusznej. Jej długość nie przekracza 20 cm, a wysokość 5 cm. Ma podłużny kształt, nieco haczykowato zakrzywiony. Trzustka znajduje się w górnej części jamy brzusznej, do przodu od kręgosłupa na wysokości L1-2. Jej ułożenie jest poprzeczne do osi ciała, większą częścią (trzon i ogon) leży po stronie lewej. W budowie zewnętrznej można wyróżnić podział na głowę, trzon i ogon.
Zajrzyj także:
wątroba
leki na wątrobę
trzustka

Oczywiście charakterystyczną cechą żołądka jest zmienność jego kształtu i położenia, które możemy określić jedynie z grubsza. Kiedy stoimy, żołądek ma kształt haka z ramieniem zstępującym i wstępującym. Wyróżnić możemy cztery podstawowe funkcje żołądka: rozdrabnianie pokarmu, wyjaławianie pokarmu, trawienie białek i trawienie cukrów. Rozdrabnianie pokarmów odbywa się zarówno poprzez procesy chemiczne jak i mechaniczne za pomocą ruchów mięśni. Znacznie istotniejsze jest jednak to co w żołądku jest wytwarzane i właśnie to decyduje o jego wyjątkowości. Treść żołądkowa to mieszanina dostarczonego do niego pokarmu z enzymami trawiennymi i kwasem solnym, który jest silnie żrący i ma za zadanie z jednej strony wyjałowienie pokarmu przez zniszczenie wszystkich nieprzystosowanych drobnoustrojów czy pasożytów a z drugiej, aktywowanie działających tylko w bardzo silnie kwasowym środowisku. Kwas solny hamuje trawienie cukrów, które odbywa się od pierwszego kontaktu pokarmu ze śliną gdyż kwasowe pH wyłącza odpowiedzialne za to enzymy. Z punktu widzenia anatomii ten narząd można podzielić na główne części: dno (najbliżej przełyku), trzon i część odźwiernikową. Miejsce przejścia przełyku w żołądek nazywamy wpustem, natomiast analogiczny otwór łączący jamę żołądka z dwunastnicą nosi nazwę odźwiernika. Silna kwasowość treści żołądkowej powoduje, że wydostanie się jej poza żołądek poprzez perforację jego ściany jest sytuacją bezpośrednio zagrażającą życiu. Nawet kontakt kwasu solnego ze ścianami samego żołądka jest bardzo szkodliwy. Dlatego wytworzyła się w nim potężna warstwa ochronna: śluzowo-alkaliczna błona stanowiąca barierę nieprzekraczalną dla kwasu solnego. pH w żołądku wynosi około 1,5 lecz przy komórkach nabłonka żołądka, zaraz za błoną śluzową, jest to już neutralne dla organizmu 7. Jak nie trudno zgadnąć, wszelkie problemy z tworzeniem się błony śluzowej prowadzące do niewłaściwej ochrony ścian żołądka mogą prowadzić do bardzo poważnych problemów. Dwie ściany żołądka – przednia i tylna, przechodzą jedna w drugą wzdłuż bocznych brzegów zwanych krzywiznami: większej – wypukłej i skierowanej w lewo oraz mniejszej – wklęsłej i skierowanej w prawo i do tyłu. Podobnie jak inne części przewodu pokarmowego, jego ściana składa się z trzech warstw: błony śluzowej (najbardziej wewnętrznej), mięśniówki i błony surowiczej (najbardziej na zewnątrz). Sąsiadami żołądka jest wiele ważnych narządów jamy brzusznej. Od przodu jest to wątroba, natomiast z tyłu: śledziona, lewa nerka i nadnercze, trzustka oraz okrężnica poprzeczna. Procesy chorobowe dotyczące tych narządów mogą oddziaływać na żołądek, chociaż częściej zdarza się sytuacja odwrotna, kiedy na przykład wrzód żołądka drąży do trzustki. Żołądek (łac. gaster) jest narządem układu pokarmowego położonym w lewym podżebrzu i w środkowym nadbrzuszu. Składa się on z części wpustowej, dna, trzonu i części odźwiernikowej. W żołądku zachodzi trawienie białek wchodzących w skład spożywanego pokarmu. Wydzielany przez żołądek sok żołądkowy zawiera enzymy trawienne: podpuszczkę i pepsynę, które są aktywowane przez kwas solny (także wydzielany przez żołądek). Główną funkcją żołądka jest trawienie i transport pożywienia (funkcja mechaniczna i chemiczna). Po przyjęciu pokarmu czynność skurczowa żołądka umożliwia mieszanie, rozdrabnianie i w końcu przesuwanie małych porcji treści pokarmowej do jelita cienkiego. Pokarm zostaje rozbity na miazgę pokarmową i przesycony sokiem żołądkowym. Głównymi składnikami tego soku są wspomniane już kwas solny i pepsyna. Taka „zabójcza” (na szczęście tylko dla bakterii) mieszanka skutecznie przygotowuje pokarm przed dalszą obróbką w dwunastnicy, jelicie czczym i krętym. Dwunastnica jest narządem leżącym pozaotrzewnowo, w którym zachodzi kolejny etap trawienia i absorpcji składników pokarmowych. Zawartość dwunastnicy ma odczyn zasadowy. U człowieka jest narządem wychodzącym z żołądka, stanowi pierwszy odcinek jelita cienkiego. Do dwunastnicy uchodzi przewód żółciowy wspólny i przewód trzustkowy w miejscu zwanym brodawką Vatera. Dzięki skurczom silnych mięśni ścian żołądka pokarm jest dokładnie mieszany z sokami trawiennymi. Komórki dna żołądka wytwarzają kwas solny, który zakwasza środowisko, dezynfekuje pokarm i denaturuje białka trawione później przez pepsynę, produkowaną przez inne komórki w dnie żołądka. U ptaków występuje tzw. żołądek mięśniowy, w którym roślinny pokarm jest rozdrabniany za pomocą wcześniej połkniętych kamieni. Najbardziej rozbudowane żołądki występują u przeżuwaczy. Są czterokomorowe, zawierają: żwacz, czepiec, księgi i trawieniec. Wstępnie roztarty pokarm trafia z jamy gębowej do żwacza, ulega trawieniu dzięki enzymom produkowanym przez liczne bakterie i pierwotniaki. Następnie wraca do jamy gębowej i jest jeszcze raz rozcierany, po czym przechodzi do czepca. Tam zostaje dokładnie roztarty i wędruje do ksiąg, gdzie jest zagęszczony. Wraz z licznymi mikroorganizmami trafia do trawieńca i tam jest trawiony przy udziale enzymów produkowanych przez komórki ścian żołądka. Patrząc na żołądek po otworzeniu jamy brzusznej człowieka zobaczylibyśmy po prostu całkiem spory worek mięśni. Jego długość to zazwyczaj 25-30 centymetrów a szerokość waha się pomiędzy 12 i 14 centymetrami. Pojemność zależy od tego czy znajduje się w nim jakieś jedzenie. Jeśli tak to naturalnie rozciąga się. Możemy to odczuć po większym posiłku. Niemniej jego przeciętna pojemność określana jest na 1-3 litrów. Ma dość nietypowy jak na struktury naszego ciała hakowaty kształt lecz nie jest to jeszcze nic nadzwyczajnego.

Jak wiadomo wątroba to wielofunkcyjny gruczoł obecny u wszystkich kręgowców, a także u niektórych innych zwierząt. Stanowi część układu pokarmowego położony wewnątrzotrzewnowo. U większości zwierząt dzieli się na dwa płaty. U człowieka jej masa wynosi ok. 1500–1700 g u dorosłego mężczyzny, a u kobiety 1300–1500 g. Masa przyżyciowa jest o 500–800 g wyższa, ze względu na zawartą w niej krew. Wątroba jest jednym z narządów, bez których nie można żyć. Dlatego istotne jest, aby dbać o nią i nie dopuścić do uszkodzeń, a w razie wystąpienia takowych należy wiedzieć jak się zachować. Wątroba jest nieunerwiona, dlatego mimo uszkodzeń i zmian chorobowych nie boli. Niezwykle istotne jest, aby rozpoznać inne objawy sugerujące uszkodzenie wątroby – choroby wątroby mogą rozwijać się przez wiele lat nie dając o sobie znaku istnienia. Choroby wątroby – do przyczyn uszkodzenia wątroby zaliczamy przede wszystkim problemy z drogami żółciowymi, które mogą być zarówno wrodzone, jak i nabyte, a także część chorób, które w przebiegu występują z zaburzoną przemianą materii i produkcją substancji, które mogą wpłynąć na uszkodzenie wątroby. Inną przyczyną wywołującą zmiany chorobowe wątroby mogą być problemy z miąższem wątroby, takie jak na przykład zapalenia wirusowe o charakterze przewlekłym i ostrym. Wątroba ulega uszkodzeniu także w przypadku wystąpienia marskości wątroby czy też ostrej martwicy wywołanej zatruciami bądź zakażeniami. Najbardziej niebezpieczne dla tego organu oraz dróg żółciowych są nowotwory, które oczywiście w zależności od stadium, mogą nieodwracalnie uszkodzić wątrobę oraz jej zdolności regeneracji. Jednakże ten podział nie odpowiada rzeczywistej anatomii wątroby, która posiada budowę segmentarną. Gruczoł ten składa się z 2 płatów i 8 segmentów. Granicą między płatami nie jest jednak więzadło sierpowate, ale linia przebiegająca od pęcherzyka żółciowego do żyły głównej dolnej (linia Cantliego). Rzeczywista granica między lewym i prawym płatem przebiega na prawo od więzadła sierpowatego. Każdy płat składa się z czterech segmentów. Podstawą segmentarnego podziału wątroby jest przebieg rozgałęzień żyły wrotnej, którym towarzyszą gałęzie tętnicy wątrobowej i przewodów żółciowych. Segmentem jest część miąższu wątroby zawierająca określoną gałąź żyły wrotnej, tętnicy wątrobowej i przewodu żółciowego. Segmenty i płaty wątroby oddzielone są od siebie przegrodami łącznotkankowymi. Segmentarne i płatowe układy naczyń i przewodów żółciowych nie wykazują na ogół wzajemnych połączeń. Wyjątek stanowią gałęzie żył wątrobowych. Podstawową jednostką anatomiczną wątroby jest zrazik, a czynnościową gronko. Zacznijmy więc od chorób jakie mogą dotknąć twoją wątrobę. Wątroba to organ, który na szczęście szybko się regeneruje, niemniej bywają choroby, które prowadzą do jej nieodwracalnych uszkodzeń mających wpływ na funkcjonowanie całego organizmu. Warto, więc dbać o wątrobę, aby uniknąć późniejszych, przykrych konsekwencji. Zdarzają się przypadki, że po przebyciu jednej z chorób, które dotykają wątrobę, człowiek może zupełnie normalnie funkcjonować, nawet, jeśli w przebiegu choroby utracił połowę jej naturalnej wielkości. Jest to dowód na to, że zdolności jej regeneracji są naprawdę niezwykłe.