RSS Feed

Właściwości zdrowotne rumianku

Dzisiaj zajmiemy się jednym z popularniejszych ziół – czyli naszym bohaterem będzie rumianek. Podobno lecznicze właściwości rumianku lekarskiego zachwycały oraz intrygowały co najmniej od czasow starożytnych (naukowcy podejrzewają nawet, że dziesiatki tysięcy lat temu korzystali z nich neandertalczycy). Długa lista dolegliwości które leczył rumianek, sprawiły, że w wielu kulturach uważano jego za dar bogów (w starożytnym Egipcie widziano w nim kwiat boga Slońca, dla Anglików z kolei był jednym z dziewięciu ziół ofiarowanych światu poprzez boga Woden, zsyłającego dolegliwości oraz uzdrowienie). Drobne, biało-żółte kwiaty rumianku zawieraja substancje, ktore rzadko występują w świecie roślin. Rumianek zawiera przede wszystkim wyjątkowo dużą ilość (nawet do 1,5 proc.) olejku eterycznego bogatego w zwiazki o specyficznych właściwościach leczniczych, m.in. działający przeciwalergicznie chamazulen, a również alfa-bisabolol oraz jego tlenki. W kwiatach są także flawonoidy, spiroeter, fenolokwasy, fitosterole, poliacetyleny, garbniki katechinowe, gorycze, zwiazki kumarynowe oraz śluzowe, cholina, witamina C oraz liczne sole mineralne.

Własnie tej różnorodności składników rumianek zawdzięcza opinie jednej z najcenniejszych roślin leczniczych. Rumianek pospolity wykazuje najszersze wlaściwości lecznicze. Od wiekow stosuje sie jego ze względu na cechy przeciwzapalne, bakteriostatyczne, przeciwbakteryjne. Naparów z rumianku używa się do przemywania zbyt trudno gojących się ran, ponieważ wykazuje on właściwości antyseptyczne. Rumianek należy do tradycyjnych środków łagodzących dolegliwości, m.in. ze strony przewodu pokarmowego, takie jak zaburzenia trawienia, wzdęcia oraz dużo innych. Można jego także używać w umiarkowanych stanach zapalnych, podrażnieniach skory oraz błon śluzowych. Z pewnością powinien znaleźć się w naszych domowych apteczkach. W ludowych wierzeniach przypisywano mu wlaściwości magiczne, np. umycie rak w jego wywarze mialo pomagać w walce z grzesznymi myślami, a skropienie domu wyciągiem z rumianku miało chronić dom przed złymi urokami. Na jego sile poznała się także medycyna ludowa, w której rumianek wykorzystywany może być od dawna. Swoje dzialanie zawdzięcza cennym substancjom: olejkom eterycznym, flawonoidom, pochodnym kumarynowym, a również kartoneidom, cholinie oraz solom mineralnym. Można stosować jego zewnętrznie oraz wewnętrznie. Istnieje dużo roślin, których lecznicze działanie znane może być od wieków. Jedną z nich może być niezwykle popularny (tak w Europie, jak oraz na świecie) rumianek. Dobroczynne działanie tego niepozornego kwiatka znane są wszystkim, szczególnie mamom małych dzieci oraz blondynkom. Przy tym wszystkim urocze białe kwiatki kojarzą sie z czystością oraz niewinnością. Są wspaniałą ozdoba przydomowych ogródków. Rumianek posiada dużo zastosowań. Najbardziej znane są jego właściwości antyseptyczne. W jego koszyczkach znajduje się dużo leczniczych substancji, m.in. chamazulen, bisabolol – substancja czynna znajdujaca się w olejku rumiankowym, flawonoidy, kumaryny, śluz, witamina C oraz sole mineralne. Napar z jego kwiatów zawiera azulen, który pomaga łagodzić podrażnienia oraz stany zapalne i ulatwia gojenie się ran. Herbata rumiankowa pomaga leczyć zatrucia pokarmowe oraz ratuje nas przed skutkami nadto wielu wieczornych drinków – łagodzi objawy zatrucia alkoholowego oraz zapobiega mdłościom. Wprawdzie przy bólach gardła najczęściej sięgamy po szałwię, nie mniej jednak rumianek również wspaniale poradzi sobie z przeziębieniem. Bardzo dobrze może być płukać gardlo naparem z rumianku, ale również jego pić. Pomoże nam on poradzić sobie z infekcjami górnych dróg oddechowych oraz obniży goraczkę. Napar taki posiada także łagodne dzialanie rozkurczowe, co docenią nie jedynie panie, ale także matki – pomaga on niemowlętom przy kolkach oraz gazach. Regularne picie herbaty rumiankowej pomaga regulować pracę jelit oraz nerek. Docenią ją także osoby z zapaleniem pęcherza. Rumianek może być prawdpodobnie najbardziej znaną oraz najbardziej popularną rośliną leczniczą w Europie. Jakość polskiego Rumianku znana może być na całym świecie. Może być to także jedna z najczęściej stosowanych roślin leczniczych w medycynie ludowej w leczeniu ropni, czyraków oraz stanów zapalnych skory. Starożytni Egipcjanie oraz Grecy używali rumianku dla uzdrowienia, co więcej ofiarowywali jego także swoim bogom. Innym zastosowaniem rumianku może być używanie jego jako środku przeciwbólowego oraz przeciwgorączkowego, a również do leczenia właściwego bolu głowy oraz nerek, wątroby oraz pecherza moczowego i innych dolegliwości. Obecnie rumianek lekarski (inne nazwy rośliny to także rumianek pospolity, rumianek prawdziwy) może być jednym z najlepiej znanych oraz najczęściej wykorzystywanych w medycynie naturalnych środków leczniczych. Stosuje się jego m.in. w problemach z trawieniem, wzdęciach, w przypadku nadmiernego stresu. Rumianek to także roślina jednoroczna o silnym, charakterystycznym zapachu. Łodyga rumianku może być wzniesiona 15-50 cm wysokości oraz rozgałęziona – na szczytach rozgałezień tworzą sie koszyczki kwiatowe o średnicy 1,5-2,5 cm ze stożkowatym, pustym w środku dnem kwiatowym. Kwiaty jezyczkowe (brzeżne) są biale, a kwiaty rurkowate (wewnętrzne) – żółte. Rumianek kwitnie od maja do września. Ze względu na dzialanie wiatropędne i rozkurczające, może być pomocny w dolegliwościach ze strony układu pokarmowego, jak wzdęcia, bóle brzucha, zaparcia, biegunki. Rumianek posiada zastosowanie przede wszystkim przy problemach żoładkowych oraz jelitowych. Flawonoidy zawarte w kwiatach działają rozkurczowo na mieśnie gladkie jelit, przywraca prawidłowe ruchy perystaltyczne jelit, zapobiega wzdęciom, wspomaga procesy trawienia. Łagodzi objawy uczucia palenia, wymioty oraz złe samopoczucie. Może być nieoceniony w bólach żoładka związanych ze stresem oraz nerwowością. Skoro mamy problemy z zasypianiem, to także do wieczornej kąpieli warto wlać zaparzony rumianek. Parę minut w wannie z ciepłą wodą oraz będziemy spać jak dzieci. Taka kąpiel redukuje stres oraz zmęczenie i uspokaja. Poprawia nastrój oraz może działać wspomagająco w leczeniu depresji. Inhalacje z rumianku pomagaja walczyć z katarem oraz bólami glowy. Nalewki spirytusowe z rumianku leczą problemy trawienne oraz bóle brzucha. Przyniosą rownież ulgę osobom, które meczy zgaga. Skoro dużo pracujemy przy komputerze oraz mamy zmęczone i suche oczy, z pewnością docenimy kojące działanie naparu z rumianku. Służyć on może do płukania oczu albo do robienia okładów na spuchnięte powieki. Okłady z rumianku pomagają przy bólach migrenowych i napieciowych. Rumianek występuje powszechne wzdluż dróg i w zarośniętych miejscach. Mimo, iż rumianek może być bardzo dobrze znaną rośliną leczniczą, może być on często mylony z innymi podobnymi do niego gatunkami, które są nie mniej jednak bezwonne albo o nieprzyjemnym zapachu.

Jak wiadomo kwiaty rumianku powinny być też gromadzone od końca kwietnia do początku lata. Suszenie oraz przechowywanie kwiatów wymaga dużo zaangażowania z naszej strony ponieważ przechowywane oraz suszone w niewłaściwy sposob powinny żwawo stęchnać. Główki kwiatowe powinny być też rozlożone oraz wysuszone dość szybko. Po wysuszeniu, kwiaty rumianku powinny być też przechowywane w pudełkach papierowych, w celu uniknięcia wilgoci. Rumianek posiada szereg zdrowotnych właściwości. Zawarty w nim olejek eteryczny posiada działanie antyalergiczne, bakteriobójcze oraz przeciwzapalne. Herbatka z rumianku skutecznie uspokaja oraz koi stargane nerwy. Może być też także pomocna w walce z bezsennością. Rumianek posiada właściwości rozkurczowe, zatem skutecznie likwiduje wzdęcia. Wspomaga trawienie oraz stosowany może być do pobudzania apetytu. Napar z rumianku służy do płukania jamy ustnej w przypadku zapalenia dziąseł. Rumianek pospolity to także jedną z najbardziej znanych oraz popularnych roślin leczniczych. Surowcem zielarskim sa wysuszone koszyczki, które zbiera się na poczatku kwitnienia (gdy kwiaty języczkowe wciąż jeszcze nie zwisaja). Zbiór najlepiej przeprowadzać w suche, słoneczne dni, w godzinach popołudniowych – wtenczas rośliny zawierają najwięcej substancji czynnych. Koszyczki suszy sie w przewiewnym oraz zacienionym pomieszczeniu rozłożone cienka warstwą. Koszyczki rumianku zawierają przede wszystkim olejek eteryczny, w którego skład wchodzi glównie chamazulen i bisabolol. Rumianek zawiera rownież flawonoidy, kumaryny, terpeny, kwasy organiczne, cholinę, śluzy oraz sole mineralne. Rumianek może być też używany zarówno zewnętrznie, jak oraz wewnętrznie. Stosowany na skórę wspomaga leczenia właściwego zranień, owrzodzeń, wyprysków, hemoroidów, zapalenie sutka, pieluszkowego zapalenia skóry niemowląt, zapalenia spojówek, a również schorzeń reumatycznych oraz neurologicznych – dna, rwa kulszowa. Spożywany wieczorem wspomaga leczenia właściwego bezsenności, nocnych koszmarów, a również brak laknienia i chorobe lokomocyjną, kiedy może być pity na pólgodziny przed podróżą samochodem.Koszyczek rumianku może być składnikiem wielu gotowych preparatów oraz mieszanek leczniczych. Rumianek powoduje także łagodzenie obrzęków. Może być idealny na spuchniete oczy, a również na oczy nasze przemęczone. Wystarczy zrobić sobie okład z torebki herbatki rumiankowej. Zatem już w starożytności uznawano dobroczynne działanie rumianku. Podobno z dobrodziejstw tej rośliny korzystali także neandertalczycy. Starożytni uważali, że białe kwiatki o leczniczej mocy sa darem od bogów oraz nie zapominali o dodawaniu ich do składanych bogom ofiar. W krajach Europy północnej rumianek poświęcony był bogu słońca – Baldurowi. Średniowieczne przesady nakazywaly zbieranie rumianku jedynie w noc świetego Jana. Podobno miewał on wtenczas największą moc. Wszędzie uważano, że tą cudowną roślina można leczyć większość schorzeń. W XV wieku udało się uzyskać olej rumianku. Od tej pory roślina zatem już na trwałe weszla w skład większości mikstur leczniczych. Współczesna medycyna potwierdza tradycyjne właściwości lecznicze, które przypisuje się dla rumianku. Glównym aktywnym składnikiem olejków eterycznych występujących w kwiatach rumianku sa azuleny. Dzięki swoim właściwościom powinny one brać udział w działaniach antyalergicznych, bakteriobojczych oraz przeciwzapalnych. Rumianek może być cudownym ziołem działającym rozluźniająco na system nerwowy, jak oraz dobrodziejstwem dla układu pokarmowego. Charakteryzuje się cudownymi właściwościami. Może być doskonałym ziolem, z ogromnym spektrum działania. Herbatki z rumianku powinny być też stosowana podczas przeziębienia. Stosując napar z rumianku można leczyć zapalenie górnych dróg oddechowych, jamy ustnej albo gardla. Osobom cierpiącym na zaburzenia układu pokarmowego zaleca się picie herbatki rumiankowej, która łagodzi napięcia jamy brzusznej, pomaga także w łagodzeniu kolki u niemowląt, rozładowywuje gazy, uśmierza ból brzucha. Dla osób, ktore prowadza dość stresujący sposob życia, herbatki z rumianku powinny być też dobrą alternatywa dla syntetycznych preparatow. Wskazane może być pić herbatki z rumianku profilaktycznie, także kiedy jesteśmy zdrowi. Rumianek pospolity posiada właściwości przeciwzapalne, rozkurczające mieśnie gładkie, przyspieszające gojenie się ran, dezodoryzujace, przeciwbakteryjne oraz neutralizujace toksyny bakteryjne, pobudzające przemiane materii w skórze.

Natomiast koszyczki rumianku stosuje sie wewnętrznie w skurczach oraz stanach zapalnych żołądka oraz jelit. Zewnętrznie stosuje się je przy stanach zapalnych skóry oraz błon śluzowych, bakteryjnych schorzeniach skóry oraz jamy ustnej, ranach, oparzeniach oraz owrzodzeniach, alergiach skórnych, stanach zapalnych dróg oddechowych (w postaci inhalacji). Koszyczki rumianku sa również często wykorzystywane w kosmetyce. Dzialanie przeciwbakteryjne rumianku może być wynikiem obecności olejków eterycznych działających bakteriobójczo wobec bakterii Gram-dodatnich i grzybów Candida albicans. Napary z koszyczkow rumianku zawieraja azulen, który korzystnie działa na uszkodzoną skórę i zbyt trudno gojące się rany. Rumianek zbieramy od wiosny do późnego lata. Najlepiej zrywać jego popołudniu. Białe kwiatki występują dość powszechnie. Nie mają dużych wymagań gruntowych. Nie mniej jednak łatwo pomylić je z innymi roślinami. I dlatego przy ich zbieraniu warto upewnić się, że mamy do czynienia z rumiankiem. Najlepiej po prostu powąchać roślinę – rumianek posiada charakterystyczny, przyjemny zapach. Zebrane kwiaty rozkladamy tak, aby ich główki nie były zgniecione. Suszymy je dość krotko. Skoro będą leżaly za dlugo, to także stęchną. Susz przechowujemy w przewiewnych, najlepiej papierowych pudełkach. Zadbajmy o to, aby miejsce, w którym będziemy je trzymać był suche. W badaniach klinicznych wykazano także jego właściwości przeciwwrzodowe oraz przeciwutleniające. Stwierdzono również jego dzialanie przeciwlękowe, ponadto wspomagajace leczenia właściwego objawy abstynencji alkoholowej oraz narkotykowej. Koszyczek rumianku może być także skladnikiem wielu mieszanek ziołowych, np. zioła uspokajające, do płukania gardła, preparatów przeciwgorączkowych i wyciągów alkoholowych (np. Azulan), wodnych (Azucalen, Dentosept, Maść rumiankowa). Jako kosmetyk posiada działanie oczyszczające, delikatnie ściąga, zmiękcza, ujedrnia oraz wygładza. Na bazie rumianku można sporządzić kosmetyki w domowych warunkach – toniki, plukanki do włosów, peelingi. Z rumianku korzystać należy z umiarem. Skoro przygotowujemy nalewki, napary, herbaty czy może kosmetyki z tą rośliną, to także nie przesadzajmy z jej ilością. Lepiej dużo częściej powtarzać zabieg, niż ryzykować alergię oraz podrażnienia. Rumianek nie lubi skrajnych temperatur, najlepiej czuje się w tej pokojowej. Można jego łączyć z innymi roślinami oraz ziołami. Może być bezpieczny także dla dzieci oraz kobiet w ciaży. Może być idealnym rozwiązaniem dla osób z alergiami. Nie mniej jednak skoro stosujemy leczenia właściwego homeopatyczne, to także warto uważnie obserwować swój organizm, ponieważ rumianek może oslabiać dzialanie lekow. Olejek z rumianku może być często stosowany w celach kosmetycznych. Stosowanie kremów z rumianku oraz maści zmniejsza suchość oraz swędzenie skory. Szampony oraz odmienne produkty do pielęgnacji wlosów zawierają także czesto rumianek, preparaty te sprawiają, że wlosy są błyszczace, zdrowe oraz lekkie.

Właściwości odżywcze miodu

Dzisiaj zajmiemy się właściwościami zdrowotnymi miodu. Jak wiadomo miód wzmacnia serce, koi nasze nerwy, ożywia mózg i goi rany. Posiada właściwości antybakteryjne – niektóre bakterie zwalcza lepiej niż antybiotyki. Do tego miód świetnie sprawdza się jako kosmetyk. Warto wprowadzić miód do codziennego menu. Sprawdźmy, jakie wartości odżywcze oraz lecznicze posiada miód. Miód posiada zazwyczaj konsystencję gęstego płynu, ale również występuje w postaci stałej. Może mieć barwę od białej, poprzez jasnożółtą do ciemnobrązowej. W zależności od tego czy ten miód powstal z nektaru czy może spadzi wyróżniamy miody nektarowe (kwiatowe), spadziowe i mieszane.

Pamiętajmy, że dzieje ludzkości są ściśle powiązane z miodem, jako najstarszą znaną substancją słodzącą. Był on wykorzystywany w licznych kulturach jako pożywienie, lekarstwo, kosmetyk, środek płatniczy, a także wykorzystywano jego w ceremoniach rytualnych. Miód może być naturalnym produktem spożywczym, ktorego wlaściwości w medycynie oraz kosmetyce wykorzystywane są od wiekow. Miód w starożytności był używany jako składnik maści. Antyczni Grecy uważali, że miód daje im siłę, ludzkie zdrowie i długowieczność. Kleopatra pielęgnowała swoją urodę, zażywając kąpieli w kozim mleku oraz miodzie. Miod stosowano jako lek, produkt do slodzenia i wytwarzania napojów alkoholowych. Obecnie w kosmetyce i farmakologii powraca się do właściwości miodu pszczelego. Miód może być nie jedynie pyszny, ale posiada też właściwości prozdrowotne. Miód gryczany uzyskiwany może być z nektaru biało-różowych kwiatow gryki. Zbyt trudno jego pomylić z inną odmianą miodu. Posiada on ciemną barwę bursztynową oraz płynną konsystencję. Po skrystalizowaniu kolorem przypomina mocną herbatę. Miód gryczany łatwo rozpoznać po ostrym, lekko piekącym smaku. Lecznicze właściwości miodu gryczanego znane są na całym świecie. W odróżnieniu od innych rodzajow miodu, miód gryczany zawiera substancje wzmacniajaca oraz oczyszczającą naczynia krwionośne – rutynę. Z tego powodu może być on polecany zwłaszcza osobom starszym, szczególnie narażonym na schorzenia ukladu krwionośnego, np. miażdżycę. Jego dobroczynne dla zdrowia składniki trafiaja wprost do naszego krwiobiegu, z pominieciem procesu trawienia. W miodzie stwierdzono obecność aż 21 pierwiastków cennych dla ludzkiego organizmu, takich jak: wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas oraz mangan.Miód pszczeli posiada wartości lecznicze dzięki obecności specjalnych enzymów dodawanych poprzez pszczoły w trakcie produkcji. W starożytności ludzie, nie umiejąc wytłumaczyć pochodzenia miodu, czcili pszczoly, natomiast sam jeden miod uważali za pokarm bogów. Był on spożywany podczas obrzędów rytualnych w kulturze Majów, natomiast Grecy oraz Rzymianie wypiekali ciastka miodowe dla uczczenia bogow, zwyciezców zawodow albo gości weselnych, a sam jeden miód pito ku czci zmarłych. W II wieku n.e. pośród społeczności chrześcijańskiej rozwinęła się tradycja obdarowywania chrzczonych mlekiem oraz miodem. Naturalny miód posiada szerokie zastosowanie w zapobieganiu oraz leczeniu schorzeń układu oddechowego. Działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, wykrztuśnie, uodparniająco i przeciwalergicznie. Udowodniono, że spożywanie miodu zwiększa odporność organizmu oraz chroni system oddechowy przed rozwojem zakażenia. Miod zaleca się w leczeniu kaszlu, chrypki, zapalenia gardła, suchości w gardle, kataru, dreszczy, podwyższonej temperatury oraz zapalenia zatok. Ojciec medycyny Hipokrates 111 lat życia zawdzięcza spożywaniu dużych ilości miodu. Ponoć dzięki słabości do tego napoju sędziwego wieku dożyl również Pitagoras. Co prawda wspólczesne badania nie potwierdziły wpływu miodu na długowieczność, ale wciąż jeszcze nie wszystkie substancje pochodzace z ula zostały do końca rozszyfrowane oraz zbadane. Rutyna posiada również właściwości przyśpieszające gojenie ran zewnetrznych oraz wewnętrznych. Poprzez wzglad na te właściwości miodu zaleca sie jego spożywanie przy zlamaniach. Miód gryczany może być bogaty w minerały oraz witaminy. Ze wzgledu na dużą zawartość magnezu zaleca się jego spożywanie przy stanach wyczerpania nerwowego. Bursztynowy nektar korzystnie wpływa też na pamięć. Jego preparaty mają właściwości odtruwające – eliminują z organizmu ołów oraz odmienne metale ciężkie. Maja też właściwości ogolnie wzmacniające, regenerujące oraz uodparniające. Kuracja miodem posiada swoją fachową nazwę – może być to również apiterapia, dziedzina medycyny, ktora zajmuje się leczeniem oraz profilaktyką schorzeń przy użyciu miodu i innych produktów pszczelich np. propolisu. Starożytni wykorzystywali jego do konserwowania żywności (ryb, owoców), jako składnik potraw (grecki kykeon) i trunkow (piwa, wina, miodów pitnych), jak też jako substancję leczniczą.

Wiadomo też, że miód posiada właściwości zmniejszające szkodliwe działanie używek, takich jak kawa, herbata, tytoń oraz alkohol. Działa oczyszczajaco na organizm. Miód może być też pomocniczo zastosowany w chorobie wrzodowej żołądka oraz dwunastnicy, w zapaleniu oraz stanach kurczowych jelit, w nieżytach żołądka. Skraca czas trwania biegunek, łagodzi skutki stresu, pobudza trawienie oraz likwiduje zaparcia. Duże znaczenie w miodzie mają enzymy. Pochodzą one głównie z gruczołów ślinowych owadów. W miodzie zawarty może być nadtlenek wodoru – substancja o wlaściwościach bakteriostatycznych, w 3-procentowym roztworze znana jako woda utleniona. Produkty pszczelarskie i ich właściwości zdrowotne miód może być nie jedynie smaczny oraz sycący, ale poprawia również krzepkość oraz posiada dobroczynne dzialanie w profilaktyce oraz leczeniu różnorodnych dolegliwości. I dlatego troszczmy sie o pszczoły, bo jak ich nie będzie, to również nie będzie miodu. W średniowieczu miod był ceniony m.in. jako artykuł obrotu handlowego oraz środek płatniczy. Hodowla pszczól stanowiła odrębne rzemiosło, a zbieraczom miodu zrzeszonym w cechu przysługiwały specjalne przywileje (m.in. zwolnienie z ceł, własna jurysdykcja). W XII wieku zaczeto importować do Europy cukier, który stal się konkurencja dla miodu, aż w końcu u schyłku XVI wieku został niemal całkowicie wyparty z rynku. Miód korzystnie wplywa na różne schorzenia układu krażenia. Glukoza zawarta w miodzie dostarcza sercu niezbędną energię, fruktoza zostaje zmagazynowana w wątrobie oraz może być zapasem energetycznym dla organizmu. Spożywanie miodu pozytywnie wpływa na pracę serca. Miód polepsza krążenie krwi oraz obniża ciśnienie. Wykorzystuje sie jego w leczeniu nerwicy naczyniowej serca, dolegliwości wieńcowej i zespolu płucno-sercowego. Aktywność antybiotyczna rozcieńczonego miodu może być od 6 do 220 razy wyższa w porównaniu z miodem nierozcieńczonym. Miod spadziowy powstaje ze spadzi, lepkiej substancji występującej na drzewach oraz krzewach takich jak: świerki, jodły, sosny, modrzewie, dęby, klony, lipy, brzozy, buki, wierzby, głóg. Posiada charakterystyczny zielonkawy kolor oraz korzenny smak, ale spośrod wszystkich rodzajow miodu może być najmniej słodki. Właściwości miodu spadziowego wykorzystywane są do produkcji syropów wykrztuśnych. Zielonkawy syrop posiada również działanie przeciwzapalne oraz antybakteryjne. drowy, smaczny, zawiera fruktozę, która w watrobie może być przemieniana w glukozę oraz stanowi podstawowe źródło energii dla całego ciala:) Posiada dużo witamin oraz biogenów:) Można smarować nim kanapki, ciasta, gofry, ciasta, andruty itd. a łyżka miodu ratuje ludzi w czasie spadku poziomu cukry we krwi. Surowcami do produkcji miodu są nektar, spadź albo obydwa składniki. Nektar może być to również slodka substancja pochodzenia roślinnego, będąca wydzieliną nektarników (drobnych narzadów gruczołowych) znajdujących się na ogół u podstawy słupka kwiatow. Miód działa moczopednie, i dlatego może być pomocniczo wykorzystywany w chorobach układu moczowego, jak ostre oraz przewlekłe zapalenie nerek, pecherza moczowego, miedniczek nerkowych, kamica nerkowa i kamica pecherza moczowego.

Dowiedzcie się Państwo także, ze miód zapobiega powstawaniu złogów oraz zmniejsza obrzęki spowodowane niewydolnościa nerek. Do innych substancji antybiotycznych wytwarzanych poprzez pszczoły oraz wprowadzanych poprzez nie do miodu należa lizozym, inhibina (najwiecej zawierają jej miody spadziowe z drzew szpilkowych, lipowe oraz grykowe z pasiek położonych powyżej 1000 m n.p.m.) oraz apidycyna. Działają one np. na: ziarniaki gram-dodatnie, takie jak gronkowce oraz paciorkowce, i pałeczki gram-ujemne. Poza tym miód działa na laseczki wąglika, pratki gruźlicy, rzęsistka pochwowego oraz chorobotwórcze dla zwykłego człowieka grzyby drożdżoidalne z rodzaju Candida. Miód lipowy pozyskiwany może być z kwiatów lipy. Posiada jasnożółtą barwę oraz ostry smak, z wyczuwalnym posmakiem lipy. Z szerokiej gamy wlaściwości miodu lipowego, szczególnie ceni się te wspomagające leczenia właściwego przeziębienia oraz grypy. Miód lipowy posiada działanie antybiotyczne, przeciwgorączkowe oraz przeciwkaszlowe. Ułatwia zasypianie, łagodzi stres oraz równoważy ciśnienie. Pszczoly miodne (zbieraczki) zbierają surowce oraz dostarczają jego do ula, pokonując odległości równe sześciokrotnemu okrążeniu ziemi. Jednorazowo do ula może być też dostarczone poprzez jedną pszczołę 60 mg nektaru, spadzi oraz wody. Do wyprodukowania 1 kg miodu kwiatowego potrzebne może być zebranie (przez jedna pszczołę) nektaru z co najmniej 3 milionów kwiatów. Proces powstawania miodu rozpoczyna sie więc już w chwili, gdy owad pobiera surowce za pomocą trąbki – wówczas gromadzą się one w wolu, gdzie zachodzą pierwsze reakcje chemiczne. Dalsze przemiany zachodzą więc już w ulu, w którym miód uzyskuje ostateczny sklad chemiczny, a tym samym odpowiednie walory jakościowe (odżywcze, lecznicze oraz organoleptyczne). Do właściwości miodu należy działanie uspokajające. Miód poprawia samopoczucie oraz nastrój, może być stosowany przy nerwicach, apatii, bezsenności, nadpobudliwości oraz wyczerpaniu nerwowym. 
Miód może być też używany w chorobach skóry oraz ranach. Przyśpiesza gojenie się owrzodzeń, ran, oparzeń, odmrożeń. Chroni chore miejsca przed szkodliwymi bakteriami. Posiada również właściwości przeciwbólowe. Ponadto miód zawiera duże ilości mikroelementów: potas, chlor, fosfor, magnez, wapń, żelazo, molibden, mangan oraz kobalt i witamin: A, B1, B2, B6, B12, C, kwas foliowy, pantotenowy oraz biotynę. Zawarta w miodzie acetylocholina wzmacnia wydolność mięśnia sercowego. Również obecny w nim potas zbawiennie działa na serce. Miód wrzosowy uzyskiwany może być z kwiatów wrzosu. Posiada barwe ciemnobrunatną, po skrystalizowaniu pomarańczową. charakteryzuje się ostrym, gorzkim smakiem. Lecznicze właściwości miodu wrzosowego wykorzystywane są głównie przy schorzeniach układu moczowego, kamicę nerkową, zapalenia jelit oraz biegunke. Ze względu na antyseptyczne właściwości, po miod wrzosowy warto sięgnąć w stanach zapalnych jamy ustnej. Spekulacje dotyczące poprawności nazwy gatunkowej pszczół są skutkiem sporu wiażacego się z pochodzeniem tego produktu. Do XVIII wieku sądzono, iż miód może być produkowany poprzez rośliny, a pszczoły jedynie jego magazynuja w plastrach woskowych. Teza ta stala się podstawą w usystematyzowaniu owych owadów poprzez Linneusza w „Systema naturae”. W dziele tym pszczoła miodna może być określana jako „pszczola znosząca miód”, czyli Apis mellifera. Wraz z rozwojem nauki powyższa teza zostala obalona, czego skutkiem była nie jedynie zmiana poglądów, ale też zmiana nazwy systematycznej, która uległa modyfikacji na Apis mellifica, tzn. „pszczoła miód robiąca”. Pszczoły żądlą w obronie własnej i… przypłacają to również życiem. Wraz z wbitym żądłem tracą bowiem własny przewód pokarmowy. Pierwszy kontakt z jadem może być przykry – pojawia sie opuchlizna oraz zaczerwienienie. Z czasem ludzie uodparniają się na użadlenia oraz bywaja one niebezpieczne jedynie dla osób uczulonych. Jad pszczeli może być niesłychanie silnym antybiotykiem. Leczenia właściwego nim, czyli apitoksynoterapia, zyskuje coraz więcej zwolenników. Skuteczny na reumatyzm, artretyzm oraz gościec, znajduje zastosowanie również w leczeniu nerwic, neuralgii, nadciśnienia oraz dolegliwości skórnych. Najlepsze efekty uzyskuje się dzieki kuracji przeprowadzanej wprost w pasiece. Miod pozyskiwany z kwiatów rzepaku może być słodki, ale z gorzkawa nutą oraz odznacza się słomkowym kolorem. Zawiera olejki eteryczne, goryczki, witaminy, aminokwasy oraz duża ilość glukozy. bystro ulega krystalizacji, pod której wpływem staje się niemal biały. Miod rzepakowy posiada właściwości detoksacyjne, może być lagodny dla wątroby. Lecznicze właściwości miodu rzepakowego wykorzystuje się przy schorzeniach serca, stanach zapalnych gornych drog oddechowych. Przyśpiesza gojenie się ran oraz chroni przed zakażeniem. Surowcem miodowym może być spadź, wytwarzana poprzez pluskwiaki (czerwce, mszyce oraz koliszki) z soku roślin, który stanowi ich pożywienie. Spadź znacznie rożni sie składem chemicznym od soku roślinnego, na który to również skład wpływają m. in. procesy, jakim podlega sok w przewodzie pokarmowym pluskwiaka, warunki klimatyczne i czas, jaki upływa od wydalenia spadzi do jej pobrania poprzez pszczołe. Jeżeli także wierzyć sceptykom twierdzącym, że miod to również przede wszystkim cukry proste, które według najnowszej teorii są trucizną dla organizmu, w wielu sytuacjach bywa niezastapiony. Kiedy męczy nas bezsenność, trochę rozpuszczonego w wodzie miodu albo miodowy cukierek bystro przywracaja sen. Miodowe dropsy bardzo dobrze mieć przy sobie w chwilach zmęczenia. Zawarta w nich glukoza natychmiast regeneruje zmęczony nasz mózg oraz serce. Walory lecznicze miodu zwiększa wzbogacenie jego koncentratami ziołowymi. Dodatek aronii pobudza apetyt, obniża ciśnienie krwi; pokrzywy – poprawia przemianę materii, pracę trzustki.

Dodatkowo miód z melisą posiada działanie uspokajające oraz rozkurczowe, z podbiałem wykrztuśne, przeciwzapalne, a również przeciwbakteryjne. Miód wielokwiatowy pozyskiwany może być z letnich kwiatow, kwitnących w czerwcu oraz lipcu. Posiada żółtą barwę, po skrystalizowaniu przybiera kolor jasnobrunatny. Może być słodki. Właściwości miodu wielokwiatowego wykorzystuje się przy takich dolegliwościach jak: anemia, zmęczenie, zapalenie gardła, przeziębienie. Miod wielokwiatowy pomocny może być w leczeniu dolegliwości serca, regulacji ciśnienia i alergii. zwłaszcza polecany może być osobom uczulonym na pyłki roślin (łatwiej się znosi wiosenne alergie). Zdaniem fachowcow, miod wielokwiatowy dodaje człowiekowi energii. Substancje płynne zostają pobrane poprzez pszczołę za pomocą trąbki; dodatkowo owad pomaga sobie języczkiem, w razie kiedy płyn może być zbyt trudno dostepny. W chwili pozyskania pokarmu rozpoczyna się w układzie pokarmowym zbieraczki proces powstawania miodu oraz może być on kontynuowany poprzez odmienne pszczoły w ulu. Miody to również nie jedyne skarby wytwarzane poprzez pracowite pszczoły. Z ula pochodzi mleczko pszczele niegdyś uważane za panaceum na dużo dolegliwości, dziś o sławie mocno przebrzmiałej (podnosi poziom cholesterolu we krwi), a również pyłek kwiatowy, czyli pszczeli chleb. ów modny produkt bogaty może być w białko, witaminy, sole mineralne oraz mikroelementy. Pobierany z ula wosk znajduje zastosowanie w ponad 40 gałęziach przemyslu (od kosmetyki, farmaceutyki po wyrob farb). Hitowym produktem z ula może być od wielu lat propolis, bogaty biologicznie pszczeli kit o silnym dzialaniu antybakteryjnym oraz regenerującym. Miód akacjowy zawiera dużą ilość fruktozy, izoflawony, glikozydy. W postaci potoki przybiera jasna barwę, niemal przezroczystą, wolno się krystalizuje. Miód akacjowy przyśpiesza regenerację błon śluzowych żołądka, poprzez co zapobiega chorobom wrzodowym żołądka oraz dwunastnicy, wspomaga trawienie. Właściwości miodu akacjowego wykorzystywane są również przy schorzeniach nerek oraz drog moczowych. ow rodzaj miodu posiada działanie bakteriobójcze oraz moczopędne. Nektar jak oraz odmienne substancje płynne pobierane poprzez pszczołę miodną trafiają do wola, będącego zbiornikiem plynów o ścianach zbudowanych z trzech warstw mięśni, umożliwiającym ruchy ścian wola oraz tym samym mieszanie się jego zawartości z wydzielinami gruczołów, dodawanymi w trakcie połykania [Galuszka 1998]. Procesy chemiczne w tym miejscu zachodzące rozpoczynaja się od wstępnego rozkładu weglowodanów pod wpływem enzymów gruczołów gardzielowych. Następuje hydroliza skrobi oraz dekstryn (enzym diastaza) i sacharozy (na glukozę oraz fruktozę – inwertaza). Sekcja przetworzonego pokarmu trafia do jelita środkowego, gdzie następuje zasadnicze trawienie, natomiast reszta pozostajaca w wolu trafia z powrotem do jamy gębowej pszczoły oraz poprzez języczek może być przekazywana robotnicom w ulu. Te z kolei po 5 sekundach przetrzymywania pożywienia na jezyczku, połykają jego zawartość. Zjawisko to również powtarza się poprzez około 20 min oraz związane może być z częściowym odparowaniem wody z nektaru (ok. 15 – 20 %). Tak zmieszany z enzymami płyn trafia do komórek dolnych partii plastra, gdzie zachodzi dalsze odparowanie wody oraz powstanie tzw. nakropu (zawiera do 60 % wody). W wyniku wysokiej temperatury (35ºC) oraz pracy skrzydeł pszczół wentylatorek nakrop traci kolejne partie wody oraz dochodzi do jego zagęszczenia. Rodzaje miodu są różne, przeróżne… Wybór może być naprawdę piękny oraz każdy może dostosować wlaściwości lecznicze miodu oraz jego smak pod indywidualne potrzeby.

Właściwości zdrowotne kapusty

Pomówmy dzisiaj o kapuście. Brukselka, kalarepa, a także brokul, kalafior czy jarmuż – to tzw. rodzina roślin kapustnych. W medycynie ludowej te okrągłe, zielone, twarde warzywa królują pośród zdrowego jedzenia. Kapusta znana byla więc już w starożytności, stawiano na jej cześć świątynie. Kapusta leczy kaca, dolegliwości stawów oraz wszelakie guzy. Zapobiega anemii oraz obrzekom, podnosi odporność oraz zapewnia piękne włosy, skórę oraz paznokcie. A w dodatku posiada mało kalorii. Według legendy glówki kapusty powstały z lez Likurga, ktorego bóg wina Bachus ukarał za zniszczenie winnicy. L-glutamina zawarta w kapuście dobroczynnie wpływa na trakt jelitowy – jego odbudowę. Udowodnil to również w swoich licznych badaniach profesor medycyny z Uniwersytetu w Stanford, dr Garnett Cheney, wciąż jeszcze w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Z jego doświadczeń klinicznych wynika, że docelowo 100-200 ml świeżego soku z kapusty (zwykłej białej) ok. pół godziny przed każdym posiłkiem (3-5 razy dziennie – wspólnie jesteśmy w stanie docelowo spożyć dziennie 1 litr – w przypadku problemów zaczynamy od małych ilości dziennie) potrafi wyleczyć chory przewód pokarmowy w ok. dwa tygodnie (lżejsze przypadki także szybciej, a cięższe nieco dłużej). Dzięki prozdrowotnym wlaściwościom kapusty znacznie lepiej radzimy sobie z grypą oraz innymi infekcjami. Zielone odmiany kapusty są bogate w witaminy C oraz K, zawierają również sporo witaminy E oraz potasu, a oprócz tego beta-karoten, błonnik, kwas foliowy, siarkę, wapń. Kiszona kapusta zawdzięcza swój smak procesowi fermentacji, w którym biorą udział żywe kultury bakterii. Spożywanie kapusty pozwala poprawić procesy trawienia. Pamiętaj, by nie płukać kapusty kiszonej, bo niszczy to również cenny kwas mlekowy oraz enzymy ułatwiające trawienie tluszczów. Kapusta posiada opinię ciężkostrawnej, niezbyt zdrowej oraz pospolitej jarzyny w złym guście. Niezaslużenie. Na ów wizerunek wpływają tradycyjne dodatki, te golonki, boczki oraz kiełbasy. Poprzez nie kapuściane dania są kaloryczne oraz ciężkostrawne. A przecież właściwości lecznicze kapusty znane są od lat. Krewni kapusty to również brokuły, kalafior, kalarepka, jarmuż i brukselka. Warzywo to również zawiera też działającą antyzapalnie oraz gojaco witaminę U (L-metylo-metionino-sulfonian), która w naturalny sposób zachowuje sie jak adaptogen: wpływa genialnie na normalizowanie się soków żołądkowych (gdy może być ich za mało pobudza produkcje, kiedy za dużo hamuje produkcję), z kolei sulforafan zabija bakterie H. Pylori.

Jak wiadomo sok z białej kapusty żwawo normalizuje pracę traktu jelitowego. Skoro pragniesz skomponować zdrowe jedzenie, nie gotuj kapusty, ponieważ najwięcej składników odżywczych zawiera surowa. Kapusta spożywana na surowo korzystnie wpływa na błonę śluzową przewodu pokarmowego, przynosi ulgę w zgadze, a regularne jedzenie kapusty likwiduje zaparcia. Nawet osoby z nadwyrężoną watroba powinny jeść kapuste. Może być niskokaloryczna – 100 g posiada zaledwie 40 kcal. Witaminy C aż tyle w niej, co w cytrynie (30-36 mg w 100 g, a głab posiada wciąż jeszcze więcej). Komplet niezbędnych dla zdrowia witamin z grupy B, sporo witaminy A, trochę witamin E, K oraz rutyny. Podczas gotowania można poczuć obecność siarki, ktora poprawia wygląd włosów, skory oraz paznokci. W kapuście są również minimalne ilości niezbędnego dla zdrowia arsenu. Ale jej największe skarby to również wapń, magnez, potas. Żelaza i kwasu foliowego najwiecej może być w zewnętrznych, zielonych liściach. Nie wyrzucajmy ich. Można je siekać oraz dodawać do zup albo surówek. Sok z kapusty, kiszony może być z kolei wzbogacony o owoc mrówczej pracy dobroczynnych bakterii: cukry zostaja rozłożone, wzrasta ilość witaminy C, zostaje wytworzona witamina K 2 i dużo witamin z grupy B (B1, B2, B3, B6, B12), tworzą się również dobroczynnie działające na nasz organizm kwasy organiczne (np. kwas mlekowy, octowy czy może propionowy, hamujące rozwój w przewodzie pokarmowym chorobotwórczych bakterii oraz pierwotniakow), a ilość przyjaznych laktobakterii w jednej szklaneczce domowego kiszonego soku może być tak wielka, że nie dorówna jej żaden apteczny probiotyk, także ow najdroższy. Ze względu na dużą zawartość siarki i cynku, spożywanie kapusty łagodzi dolegliwości skórne, m.in. odmrożenia, oparzenia, może być skuteczne w leczeniu trądziku, liszajow, egzemy. Specjaliści od medycyny naturalnej twierdzą, że by skutecznia dieta kapuściana byla skuteczna, należy pić około litra surowego soku poprzez 8 dni. Składniki zawarte w kapuście wspomagają leczenia właściwego obrzęków kończyn, łagodza ból, działają antyseptycznie i usuwają ze skóry toksyny. Liście z kapusty są doskonałym środkiem na ukaszenia oraz użądlenia poprzez owady. Szczególne wlaściwości lecznicze posiada sok z kapusty. Picie jego wzmacnia odporność, pomaga na anemie oraz obrzęki spowodowane nadmiernym zatrzymywaniem płynów w organizmie. Po trzech tygodniach codziennej szklanki soku te ostatnie znikaja bez śladu. Kapuściany sok to również również uznawane także poprzez medycynę lekarstwo na wrzody żołądka. W ludowej praktyce stosuje się okłady z soku albo liści na bóle reumatyczne oraz neuralgiczne i przy leczeniu ranek oraz wrzodów. W przypadkach anemii oraz ogólnego osłabienia zaleca się popijanie do 2 szklanek soku ze świeżej kapusty dziennie. W grupie do 3 szklanek dziennie w cukrzycy, obrzękach, skąpomoczu, nerwowości, a również infekcji dziąseł. W przypadkach ogolnego zmęczenia najlepiej skutkuje koktajl z soku z kapusty, cytryny, natki pietruszki oraz jabłka, z dodatkiem przypraw trawiennych. Coraz głośniej mówi się o właściwościach przeciwnowotworowych kapusty – obecne w niej zwiazki chemiczne (indole) pomagają w profilaktyce raka o podłożu hormonalnym: jajników, piersi, prostaty oraz jader. Sok z kapusty może być najtańszym sposobem na kolonizację własnego przewodu pokarmowego dobrymi bakteriami, których zdrowy czlek powinien mieć w jelitach ok. 1,5 kg. Skoro cierpisz na jakąkolwiek dolegliwość, pijesz kawe, alkohol, przyjmujesz jakiekolwiek środki leczenia (na receptę albo bez), lub jesteś konsumentem żywności przetworzonej (gotowej, smażonej, wędzonej, puszkowanej, ekspresowej itd.) to również na pewno NIE masz prawidłowej ilości flory bakteryjnej (np. ludzie chorujący na chorobę stawów, artretyzm, mają znikome ilości flory jelitowej, tak samo ludzie cierpiący na depresje czy może alergie). Twoje jelita sa wtenczas „dziurawe” jak sito, a powinny być też super szczelne. Liście kapusty leczą też oparzenia, wrzody, zbyt trudno gojące sie rany, półpasiec, odmrożenia. Okłady z kapusty łagodzą bol towarzyszący chorobom reumatycznym.

Podobno liść położony na skórę zmniejsza przekrwienie, aktywizuje krwiobieg, oczyszcza naczynia włosowate. Stosuje się je przy żylakach oraz zapaleniu tętnic. Specyficzny zapach gotowanej kapusty wywołuja zawarte w niej związki siarki. Można jego zneutralizować, dodając do wody skórke chleba albo orzech wloski. W przypadku gołabków może być to rownież szczególnie wskazane, ponieważ musimy je gotować pod przykryciem, a to rownież wzmaga nieprzyjemny zapach. Ścianki jelit u zdrowego zwyklego czlowieka są szczelnie wypełnione koloniami dobrych bakterii, które nie jedynie nie pozwolą na przedostanie się żadnej cząsteczce pokarmu do krwiobiegu (skąd biorą swoj początek często nieuświadomione nietolerancje albo alergie pokarmowe różnego typu, a również wszelkie dolegliwości autoimmunologiczne), ale na dodatek cały czas nie przestają pracować: produkują non stop dla nas dużo witamin (np. z grupy B) oraz innych związków (enzymy, hormony itd.). Biliony naszych malych, niewidzialnych oraz niezwykle pracowitych przyjaciól uczynią wszystko, by nasz system pracował na nasze zdrowie, witalność oraz długowieczność. Jedynie najpierw należy ich wpuścić do domu. Sok kiszony z kapusty nadają się do tego znakomicie. Kapusta, brukselka oraz brokuły maja dużo kwasu foliowego. Są bogate w witaminę C oraz beta-karoten. Brokuly zawierają dużo żelaza oraz potasu. 100 gramów porcji podgotowanych brokulów zaspokaja połowę naszego dziennego zapotrzebowania na witamine C. Ogromnym plusem kalafiora może być zawarty w nim blonnik, który chroni przed zaparciami i obniża poziom cholesterolu we krwi. Czasem jedzenie kalafiora powoduje wzdecia, do czego przyczynia się rozkład zawartej w nim celulozy poprzez mikroflorę jelit. Bol stawów dotkniętych artretyzmem zmniejszymy okladem z liści kapusty. Bierzemy 2-3 największe liście wierzchnie, lekko rozbijamy tłuczkiem, by zmiekły, ale nie były dziurawe. Owijamy je wokół rur z ciepłą wodą albo kladziemy na parę minut na kaloryferze. Ciepłymi okladamy chory staw, owijamy bandażem albo ręcznikiem, by kompres nie tracił ciepła, oraz zostawiamy na kwadrans. Kompresy można powtarzać w ciagu dnia wielokrotnie. Pomogą rownież na zwichniecia. Sok kiszony z kapusty – dostarcza niesamowitych ilości dobroczynnych laktobakterii (więcej niż najdroższy probiotyk z apteki!). Soki oraz surowki z kapusty (czy to rownież surowej czy może kiszonej) – są jak najbardziej wskazane też profilaktycznie. Skoro chce sie mieć 1,5 kg dobrej flory w jelitach to rownież należy ją sobie cierpliwie hodować dzień po dniu. Kapusta może być bazą zdrowej diety. Pamietaj, by jeść ją na surowo. Czasami można pozwolić sobie na dodanie mięsa. Nie mniej jednak takie potrawy są cieżkostrawne oraz kaloryczne. Długotrwałe stosowanie diety kapuścianej może też skutkować zwiekszeniem wydzielania soków żołądkowych oraz nadkwasotą żołądka. W XVII wieku ładunki kiszonej kapusty chroniły załogi statkow przed chorobami. Ludzie nie wiedzieli wówczas, co to również są witaminy, antybiotyki, dobroczynne enzymy czy może bakterie, ale intuicyjnie jedli je w postaci kiszonki. Zapobiegala szkorbutowi i odmrożeniom, wzmacniała system odpornościowy, a oklady z soku pomagały na bóle reumatyczne oraz owrzodzenia. To rownież wspaniałe źródło wapnia oraz potasu, a nade to wszystko naturalny antybiotyk regulujący pracę układu trawiennego. Dzięki bakteriom, które podczas fermentacji wytwarzają dodatkowy kwas askorbinowy, posiada więcej witaminy C niż surowa. Inny produkt tego procesu – kwas mlekowy – wspaniale oczyszcza przewód pokarmowy z bakterii gnilnych, za to również stwarza idealne warunki do rozmnażania dobroczynnych bakterii jelitowych. Ostatnio pokazala się na rynku czerwona kiszona kapusta. Posiada nieco delikatniejszy smak oraz może być zdrowsza od białej, bo posiada dużo antyutleniaczy jak selen oraz witamina E. Większość ludzi posiada w tym zakresie wieloletnie zaniedbania. Najpierw nie jedzą kiszonek „bo nie lubia”, a potem, bo wiec już tak zaniedbali sobie przewód pokarmowy, że nie powinny (za duże wzdęcia, gazy oraz odmienne sensacje po kiszonkach).

Wiadomo, że jedzenie kiszonek nie jedynie trzyma nas w zdrowiu, ale oraz przedłuża nam życie. Koreańscy naukowcy badając zwyczaje żywieniowe swoich stulatków odkryli, że w ich diecie codziennie znajduja się naturalnie fermentowane tradycyjne przetwory sojowe i ichnia kiszona kapusta – kimchi (odkryli w niej również spore ilości witaminy B12 calkowicie naturalnie wyprodukowanej poprzez bakterie). Dr Chaney podawał pacjentom cztery razy dziennie sok z kapusty surowej, dzięki czemu wyleczyl ich wszystkich w krótkim czasie z rozmaitych dolegliwości przewodu pokarmowego. O zaletach tego soku pisałam w poprzednim artykule. Sprawdza się doskonale przy Zespole Jelita Drażliwego (tzw. IBS), obecności stanów zapalnych uchyłków jelita grubego (tzw. diverticulitis), wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego (tzw. colitis), wszelkich wrzodach (ulcers), refluksach, niestrawnościach czy może zaburzeniach rytmu wypróżnień. Dodatkowo zaleca się przyjmować parę tysiecy miligramów witaminy C w postaci buforowanej oraz rzecz jasna odstawić wszelkie pokarmy, których nasz przewód pokarmowy nie lubi (nie baczac na to również jak lubią je nasze kubki smakowe), czyli przetworzone i/lub zawierające rafinowany cukier (słodycze, ciasteczka oraz tym podobne śmiecioszki). Wszelkie farmaceutyki na czas kuracji stosujemy jedynie w razie najwyższej konieczności, skoro obywamy się bez nich to rownież lepiej. Kto nie lubi młodej kapusty? Czekamy na nią poprzez całą zimę, bo smakiem oraz wyglądem nie posiada sobie równych. Od sierpnia zmienia się jej struktura. Im późniejsza odmiana, tym bardziej zwarte główki, trzeba je gotować znacznie dłużej oraz wymagają więcej dodatków smakowych. Najsmaczniejsza może być biała odmiany Amager. Zwarta, ale posiada kruche liście, krotki głąb oraz dużo cukrów. Nadaje się do kwaszenia oraz na surówki. Może być wrażliwa na mrozy, i dlatego trzeba ją przechowywać w chlodniach albo w kopcach w temperaturze powyżej zera. Bardziej odporna może być kapusta włoska. Wytrzymuje do -15 st. C. Kapusta czerwona posiada wszystkie zalety lecznicze białej kapusty, ale lżejsza konstrukcję, zatem idealnie nadaje sie do faszerowania. Jej aromat może być przyjemniejszy, i dlatego bywa chętniej dodawana do zup oraz rosołów. Swój kolor zawdzięcza antocyjanom, czyli najsilniejszym przeciwutleniaczom. Może być wyjątkowo bogata w tiamine, czyli witaminę B1. Posiada jej aż 77 mcg w 100 g, podczas kiedy biała o ponad 20 mcg mniej. Sok z kapusty (zwykłej bialej) potrafi czynić cuda w naprawianiu wszelkich zaburzeń przewodu pokarmowego. Czy może można nie mniej jednak zrobić sok z kapusty nie posiadając wyciskarki? Oraz czy może można wyprodukować sobie sok kiszony z kapusty nie robiac przy tym calego zamieszania oraz bałaganu związanego z kiszeniem samej kapusty? Odpowiedź brzmi – tak. Ścianki jelit u zdrowego zwyklego człowieka są szczelnie wypełnione koloniami dobrych bakterii, które nie jedynie nie pozwolą na przedostanie się żadnej cząsteczce pokarmu do krwiobiegu (skąd biorą swój poczatek często nieuświadomione nietolerancje albo alergie pokarmowe różnego typu a również wszelkie dolegliwości autoimmunologiczne), ale na dodatek cały czas nie przestają pracować: produkują non stop dla nas dużo witamin (np. z grupy B) oraz innych związków (enzymy, hormony itd.). Biliony naszych małych, niewidzialnych oraz niezwykle pracowitych przyjaciół uczynią wszystko, by nasz system pracował na nasze zdrowie, witalność oraz długowieczność. Jedynie najpierw należy ich wpuścić do domu. Sok kiszony z kapusty podobnie jak buraczany zakwas (przepis tutaj) nadają się do tego znakomicie. Czerwona kapusta stanowi wyśmienity dodatek do pieczystego z ciemnego drobiu oraz zrazów zawijanych z wołowiny. Pamiętajmy o kapuście pekińskiej (nazywanej – białą olbrzymią, selerową), z Chin. Nie posiada przykrego zapachu, nie zawiera cholesterolu, za to również sporo błonnika. Idealna na surówki, do dań chińskich, a również faszerowana jak gołąbki. Dzieci co prawda nie rodzą się w kapuście, ale posiada ona pewien związek z noworodkami: chroni matkę przed zapaleniem piersi. Jakieś dwa, trzy dni po porodzie piersi stają się ciężkie, twarde jak kamienie. Skoro dziecko słabo ssie, nie poradzi sobie z taką twardą piersią oraz nie ściagnie dokładnie pokarmu. Kobiecie grozi wtenczas zapalenie piersi. Pomaga na to rownież kapusta. Jej liście trzeba trzymać w lodówce, aby były zimne (niektorzy także na chwilę wkładają je do zamrażalnika), w następnej kolejności je trochę połamać oraz zrobić z nich oklad. Po pólgodzinie wziąć goraca kapiel. Wtenczas piersi zmiękną, także poleci z nich mleko. Dziecko będzie w stanie ssać, niebezpieczeństwo minie. Należy zaopatrzyć się w kapustę – zwykłą, białą. Wybieramy główkę twardą oraz jak najbardziej zwartą. Główki luźne powinny oznaczać kapustę przeazotowaną, która na surowo zdrowa nie może być (po ukiszeniu nie posiada to rownież więc już nie mniej jednak znaczenia). Na jedną szklankę soku będziemy potrzebować jakieś ćwierć kg kapusty, zatem skoro kupimy średniej wielkości dwukilogramową głowe płacac za nią raptem ok. 2-2,50 zł, to również wystarczy nam taka glowa, aż na osiem szklanek soku. Medycyna ludowa zna dużo recept na przygotowanie leków na bazie kapusty (okłady, syropy). Dużo mówi sie o soku ze świeżej kapusty. Na pewno można jego wypić więcej niż zjeść liści. A sokowirówka świetnie w otrzymaniu soku pomaga. Przy tym nikomu on nie zaszkodzi, a wielu nie jedynie pomoże, ale wprost wyleczy. Jego lecznicze zastosowanie może być szerokie, zalecany może być m.in. w różnego rodzaju dolegliwościach gastrycznych, jelitowych, układu oddechowego, chorobach wątroby, śledziony, przy puchlinach, zaparciach, anemii i w reumatyzmie.

Właściwości zdrowotne zielonej herbaty

Dzisiaj opiszemy właściwości zdrowotne herbaty zielonej. Im więcej pijemy tej cenionej na całym świecie herbaty tym bardziej doceniamy cudowny smak oraz aromat zielonej herbaty. By powstała herbata zielona, liście przerabia się najpóźniej w godzine po ich zerwaniu, nim zaczna fermentować. Dzieki temu, że listki herbaty zielonej nie są poddawane fermentacji, zachowują się w nich niemal wszystkie cenne substancje.

Pamiętajmy, że herbata, szczególnie zielona, zmniejsza szkodliwe skutki promieniowania ultrafioletowego. I dlatego przed wyjściem na plażę warto ją wypić, by wzmocnić zdolności obronne organizmu oraz skóry. Obecnie trwają badania nad antynowotworowym działaniem zielonej herbaty. Jak dotąd zdaje się potwierdzać je praktyka. Z obserwacji stanu zdrowia Azjatów pijących duże ilości tego napoju wynika bowiem, że znacznie rzadziej niż np. mieszkańcy Europy chorują oni na raka prostaty oraz płuc. Zielona herbata, pomimo niekoniecznie przyjemnego smaku, cieszy się ogromną popularnością pośród Polaków oraz ludzi na calym świecie. Uznawana może być za „napoj młodości”, obniżający poziom „złego cholesterolu” oraz wspomagajacy odchudzanie. Wielu naukowców twierdzi, że właściwości zielonej herbaty to również również działanie przeciwnowotworowe. Świeżo zebrane, zielone listki zostają wysuszone oraz podgrzane, co zapobiega rozpoczeciu się procesów fermentacyjnych. To również przede wszystkim wyjątkowy zestaw polifenoli o różnorodnym dzialaniu i katechiny, silne antyoksydanty. Sa również garbniki, alkaloidy, lipidy, aminokwasy, teina, witaminy (A, B, C, E), liczne mikroelementy (wapn, potas, miedź, cynk, mangan, fluor). ów bogaty zestaw składników sprawił, że zielona herbata zyskała uznanie w oczach naukowców, którzy cały czas odkrywają jej nowe właściwości. Liście herbaty, zarówno czarnej, jak oraz zielonej, mają od 2,5 do 4 procent teiny, z ktorej okolo 80 procent przechodzi do naparu podczas parzenia. Filiżanka herbaty zawiera od 30 do 100 mg teiny. Po jej wypiciu zwiększają się zdolności umysłowe oraz fizyczne organizmu, a uczucie senności, znużenia oraz wyczerpania mija. Teina nie jedynie ułatwia proces uczenia się oraz poprawia zdolność kojarzenia, ale reguluje również pracę jelit, a u niektorych osob łagodzi rożnego rodzaju bóle. Pobudza nie mniej jednak jedynie świeży napar oraz to również uzyskany najwyżej po 3 minutach. Herbata parzona dłużej działa relaksująco. Zielona herbata pochodzi ze starożytnych Chin, gdzie ponad 4500 lat temu zrodziła sie idea, aby parzyć liście rośliny nazywanej u nas herbatą chińska. W ów sposób powstał napój najczęściej spożywany na świecie – herbata. Zbierane ręcznie, a następnie suszone, liście herbaty chińskiej dają zieloną herbatę. Dopiero proces fermentacji, który modyfikuje jej sklad, sprawia, że herbata staje się czarna. Aby napar zachował najlepsze właściwości smakowe oraz unikalny aromat herbatę należy zaparzyć w ogrzanym wrzącą woda, a następnie do sucha wytartym porcelanowym czajniczku używając miękkiej wody. Temperaturę wody należy dobrać biorac pod uwagę jej gatunek, i dlatego najlepiej o nią zapytać sprzedawcy. Generalnie waha sie ona pomiędzy 60 a 90 stopniami Celsjusza. W każdym kraju procesy te przebiegają inaczej. Największymi eksporterami zielonej herbaty są Japonia oraz Chiny. W Japonii, przed wysuszeniem, herbaciane liście są blanszowane parą wodna. W Chinach suszy się je poprzez 4-5 minut na ogrzewanych słońcem albo podgrzewanych nad ogniem bambusowych tacach, a następnie poddaje się dalszej obróbce w zwijarkach albo w goracych kotłach. Chińczycy od stuleci stosowali zieloną herbatę w leczeniu bólów głowy, zaburzeń trawienia, ospałości, rozstrojów żoładka. Współcześnie zielona herbata może być powszechnie stosowana w profilaktyce zdrowotnej.

Jak wiadomo prowadzone od dziesięcioleci badania nad właściwościami zielonej herbaty potwierdzają jej dobroczynny wpływ na funkcjonowanie organizmu i na zmniejszenie ryzyka zachorowania na dolegliwości serca i niektóre odmiany raka. Zielona herbata zawiera dużo minerałów oraz mikroelementów (fluor, żelazo, sód, wapń, potas, cynk) i witaminy A, B, B2, C, E, K. Ponadto stwierdzono rownież, że picie zielonej herbaty przyspiesza spalanie tkanki tłuszczowej i zapobiega otylości. Od zawsze zielona herbata była kojarzona z koncepcją zen. Dzięki obecności taniny, która łagodzi pobudzające działanie teiny, uspokaja oraz wprowadza zwykłego człowieka w przyjemny stan, pozwalając jednocześnie na zachowanie czujności umysłu. Istnieją dwie metody osiągnięcia pożądanej temperatury: pierwsza z nich to rownież po prostu użycie odpowiedniego termometru, druga opiera sie na spostrzeżeniu, że w temperaturze pokojowej wrząca woda po 3-4minutach posiada 90stopni, a po 12-14minuta spada do 75. Miedzynarodowe badania nad wlaściwościami zielonej herbaty wykazały jej antynowotworowe działanie. To również zasługa m.in. silnych przeciwutleniaczy, które chronią DNA przed działaniem substancji kancerogennych oraz zmianami mogącymi prowadzić do rozwoju nowotworow. Bardzo dobrze udokumentowane może być zwłaszcza ich ochronne dzialanie przed rakiem skory, wywoływanym glównie poprzez promieniowanie UV. Stwierdzono, że regularne picie zielonej herbaty wyraźnie zmniejsza prawdopodobieństwo zachorowania, a ponadto zapobiega poparzeniom slonecznym. Naukowcy z Uniwersytetu Newcastle dowodzą, iż regularne picie zielonej herbaty może zmniejszać ryzyko wystąpienia dolegliwości Alzheimera, demencji oraz innych dolegliwości neurodegeneracyjnych. Dużą role w rozwoju owych dolegliwości odgrywaja takie substancje, jak nadtlenek wodoru oraz beta-amyloid. Zgodnie z wynikami badań, trawienie zielonej herbaty w jelitach zwiększa skuteczność jej składników w zwalczaniu owych związków. Za ochronę przed toksycznymi substancjami odpowiadaja w tym przypadku polifenole. Naukowcy planują przeprowadzenie badań, które pomogą odkryć kolejne lecznicze właściwości zielonej herbaty. Niestety czas parzenia zielonej herbaty też może być zróżnicowany w zależności od stopnia rozdrobnienia suszu, gatunku herbaty oraz twardości wody. Herbaty rozdrobnione parzy się krociutko, a te o dużych listkach parzy się znacznie dłużej. Podobnie jak wielkość liści tak oraz twardość wody wydłuża czas parzenia zielonej herbaty. apończycy uważają, że wypicie od 4 do 10 filiżanek tego napoju dziennie korzystnie wpływa na ludzkie zdrowie oraz przedłuża nasze życie zwyklego człowieka średnio o 3 lata. Holendrzy twierdza, że cztery filiżanki dziennie zmniejszają zachorowalność na arteriosklerozę. Naukowcy zalecają zatem wypijanie każdego dnia kilku szklanek zielonej herbaty dla przyjemności oraz zdrowia. Pamiętaj, że zielona herbata zawdzięcza swoj gorzkawy smak temu, że może być minimalnie przetwarzana, inaczej niż odmienne rodzaje herbaty. Nadal zawiera przeciwutleniacze oraz odmienne skladniki odżywcze. To również sprawia, że jesteśmy w stanie zielona herbata może być jedną z najzdrowszych herbat dostepnych na rynku, a zdrowa właściwa dieta nie może się bez niej obejść. Krótkie parzenie(okolo 3minut) powoduje, że teina nie wiąże się z garbnikami, zatem napar może być orzeźwiający oraz pobudzajacy. Wydlużenie czasu parzenia z kolei daje nam napar o działaniu relaksującym. Pierwsze wyniki prowadzonych obecnie badań wskazują, że zielona herbata może chronić ludzki mózg przed różnymi formami starczej demencji. Wykazano bowiem, że polifenole wiążą się z toksycznymi skladnikami (nadtlenkiem wodoru oraz beta-amyloidem), odgrywającymi istotną rolę w rozwoju dolegliwości Alzheimera. Po wchłonięciu poprzez organizm polifenole rozkładają sie, przeobrażając się w nieszkodliwa mieszankę związków. Od kilku lat pojawia się coraz więcej badań, które potwierdzają pozytywne wlaściwości zielonej herbaty.

Podobno Japończycy uważają, że wypicie od 4 do 10 filiżanek tego napoju dziennie korzystnie wplywa na ludzkie zdrowie oraz przedluża nasze życie zwyklego człowieka średnio o 3 lata. Herbata powtórnie zaparzona może być wg niektórych smakoszy smaczniejsza. Ponownie parzona może być równie bogata, a także bogatsza w składniki mineralne niż ta z pierwszego naparu. Chodzi w tym miejscu zwłaszcza o rzadko występujący w pożywieniu mangan oraz fluor. Warto nie mniej jednak pamiętać, że wilgotnych liści zielonej herbaty nie można przechowywać dłużej niż 12 godzin, bo później rozwijają się na nich grzyby. Skoro nie masz problemów z żołądkiem czy może ciśnieniem możesz spokojnie wypić 4-5 filiżanek zielonej herbaty dziennie. Staraj sie kupować zieloną herbatę w sprawdzonych sklepach oraz wybieraj jedynie tą w postaci liści – te gotowe do zaparzenia (w ekspresowych torebkach) mają dużo mniej pozytywnych właściwości. Przeciwutleniające oraz oczyszczające właściwości zielonej herbaty sprawiają, że może być ona obowiązkowym elementem diety ludzi odżywiających się świadomie. Herbatę zieloną parzy się dwu a także trzykrotnie za każdym wspólnie uzyskując napar o innym aromacie oraz innych właściwościach. Pierwsze parzenie daje napar o delikatnym aromacie działający pobudzająco. Drugie napar o intensywniejszym aromacie, smaczniejszy oraz działający relaksująco na nasz organizm(dlatego może być on znacznie bardziej ceniony niż ów z pierwszego parzenia). Zielona herbata może być atrakcyjnym skladnikiem kosmetyków. Bo dostarcza licznych antyoksydantów niwelujących niszczace działanie wolnych rodników, kremy z jej dodatkiem chronią skórę przed fotostarzeniem – opóźniają pojawienie się zmarszczek oraz przebarwień. Dzieki z kolei właściwościom antybakteryjnym oraz przeciwzapalnym wyciągi z zielonej herbaty stosuje się w kosmetykach przeznaczonych do pielegnacji skóry przetłuszczającej się oraz trądzikowej. Regularne picie zielonej herbaty obniża poziom trójglicerydów oraz cholesterolu, co zmniejsza zagrożenie zawału serca, miażdżycy tetnic i powstawania zakrzepów. Jej spożycie powinny ograniczyć osoby z wrzodami żołądka, bo wzmaga ona wydzielanie soków żołądkowych. Zielona herbata nie lubi towarzystwa mleka. Możesz natomiast osłodzić ją odrobiną cukru, łyżeczka miodu albo dodać listek świeżej mięty. Pijmy zatem ów aromatyczny napój jak najczęściej. Jeśli zastąpimy nim kawę, colę oraz czarną herbatę, to również na tym zyskają nasze ludzkie zdrowie oraz uroda.

Właściwości zdrowotne jabłek w diecie człowieka

Posted on

Składniki często niedoceniane są często tymi, które są najważniejsze. Tak też jest w przypadku jabłek. Najcenniejsze w owych owocach może być to, co zwykle odrzucamy: gniazda nasienne oraz skorka, ponieważ w nich znajduje sie najwięcej pektyn, które mają tę zaletę, że oczyszczają organizm z substancji trujących. Podczas trawienia pektyny wiążą niektóre metale ciężkie (kobalt oraz ołów) w nierozpuszczalne sole, które są w następnej kolejności wydalane z organizmu. A zatem o jedzeniu jabłek powinni pamiętać glównie nałogowi palacze, mieszkańcy dużych miast, ośrodków przemysłowych i osoby mające w pracy styczność ze zwiazkami toksycznymi, np. drukarze. Pektyny „wymiatają” z organizmu resztki pokarmów, regulują florę bakteryjną jelit oraz neutralizują substancje toksyczne. Zmniejszają wchłanianie cholesterolu, a dzięki temu skutecznie zapobiegają miażdżycy oraz chronią przed zawałem. Regulują również perystaltykę jelit, działając przeciw zaparciom. Ale takie właściwości maja jedynie pektyny surowe. Jabłka to również jedne z najpopularniejszych w naszym kraju owoców. Można kupić je o każdej porze roku, jeść na surowo albo poddawać obrobce termicznej, dodawać do deserów. Jablka mają naprawdę szerokie spektrum kulinarnych zastosowań – wynika to również z mnogości ich odmian, ktore to również charakteryzują się specyficznymi smakowymi właściwościami. Zawartość skladników zależy od odmiany, dojrzalości jabłka, wielkości, a również podkładki, nawożenia, gleby, wieku drzewa oraz obfitości owocowania, cięcia oraz przebiegu pogody w danym roku. Na ogól odmiany początkowe zawierają mniej cukrow niż odmiany poźniej dojrzewające. O smaku jabłek decyduje nie jedynie zawartość cukrów oraz olejków eterycznych, ale rownież stosunek ilości cukrow do kwasów organicznych. Zawartość kwasu jabłkowego waha się w granicach 0,3 – 0,7 %, zawartość kwasu cytrynowego 0,1%, w mniejszych ilościach występują kwasy chinowy, izocytrynowy, bursztynowy, glikolowy. Kwasom organicznym przypisuje się duże znaczenie dietetyczne, bo działają na organizm alkalizujaco. Składniki popiołowe stanowia 0,22 – 0,6%, najwięcej pośród nich może być potasu, fosforu, wapnia, sodu, magnezu oraz żelaza. Występuja w połączeniach organiczno – mineralnych oraz są poprzez to również łatwo przyswajalne poprzez organizm.

Jak już to było powiedziane – mała wiedza sprawia że jemy jablka, odrzucajac jego najbardziej wartościowe części, czyli skórkę oraz gniazda nasienne. Naturalnie nasionek nie zaczniemy jadać, ale warto skusić się na nieobrane owoce. W skórce jablka znajdują się ogromne ilości pektyn, ktore potrafią oczyszczać nasz organizm z trujacych substancji, i dlatego sa szczegolnie polecane dla palaczy papierosów, osob mających w pracy styczność ze szkodliwymi substancjami, mieszkańców zanieczyszczonych miast. Dobroczynne pektyny „posprzątają” nasz organizm, zneutralizują toksyczne substancje, a również zmniejsza wchłanianie cholesterolu, chroniąc przed zawałem oraz miażdżycą. Do ich korzystnego wpływu zalicza się także regulację perystaltyki jelit oraz zapobieganie zaparciom. Swój niepowtarzalny smak jabłka zawdzięczają zawartości kwasów, glównie jabłkowego oraz cytrynowego, a również bardzo dobrze przyswajalnych cukrów. Ale wartość odżywcza jabłek nie może być jednakowa oraz zależy od odmiany, od tego, czy może są one bardziej albo mniej dojrzałe, także od ich wielkości. Jabłka są nie jedynie pyszne, ale także zdrowe. Posiadają spore wartości odżywcze, są powszechnie dostępne oraz względnie tanie. Ich wlaściwości nie można przecenić. Z jablkami wiąże się parę „zdrowotnych” przysłów z których najbardziej znane to: „rano dla urody, wieczorem dla zdrowia” i popularne zwłaszcza w Wielkiej Brytanii „an apple a day keeps the doctor away” (jedno jabłko dziennie trzyma lekarza z daleka ode mnie). Jabłka zawieraja dużo witamin, nie mniej jednak najważniejszą może być witamina C. Najwięcej może być jej pod skórka, i dlatego trzeba zjadać jabłka surowe albo gotowane czy może pieczone ze skórką. Dzięki temu nie utracimy jej nadto wiele, chociaż każda obróbka termiczna powoduje utratę witaminy C. Po co nam witamina C? Przyda się wszystkim, bo wzmacnia system odpornościowy. Jabłka zawierają witaminy: C, A, B1, B2, PP oraz B3. Skoro chodzi o zawartość witaminy C owoce ziarnkowe zawierają jej znacznie mniej niż jagodowe. Najwięcej zawierają odmiany: Kronselska (26,6 mg w 100g miąższu), Królowa Renet (13,4 – 23,7), Piekna z Boskoop (14,7 – 19,4), Oliwka Żółta (10,6 – 15,3), Cesarz Wilhelm (14,9 – 16,4). Jabłka zawdzięczają swoj smak kwasom jabłkowym oraz cytrynowym i cukrom, które są łatwo przyswajalne. Natomiast ich wartość odżywcza zależy od odmiany. Spośród wszystkich witamin obecnych w jabłkach, najważniejsza może być witamina C, która wzmacnia system odpornościowy. Najbogatsze w tę witamine sa owoce dojrzałe, rosnace po nasłonecznionej stronie drzewa. Im kwaśniejsza odmiana jablek, tym więcej w nich witaminy C. Gromadzi się ona pod skórką, i dlatego najlepiej jeść, gotować oraz piec owoce nieobrane. Najwięcej tej witaminy znajdziemy w owocach surowych. A im dłużej będziemy je poddawać obrobce termicznej, tym wieksze będą jej straty. Co ciekawe, małe jabłka zawierają znacznie więcej witaminy C niż duże okazy. Mimo kwaskowatego smaku jabłka odkwaszają organizm, bo zawierają dużo zasadowych soli mineralnych. Ponadto są bogatym źródłem potasu (m.in. wraz z innymi elektrolitami reguluje on gospodarkę wodną w organizmie oraz zwiększa napiecie mięśni), a również żelaza, które zapobiega anemii. Jabłka to również owoce o słodkim, kwaśnym albo slodko-kwaśnym smaku (w zależności od odmiany) oraz raczej okrągłym ksztalcie. Przeciętne jablko wazy około 60-150 gramów, ale wartość ta także może sie rożnić (tak jak oraz kolor skórki jabłka). Jabłka odgrywają dietetyczną rolę w żywieniu.

Jak wiadomo witaminy chronią przed wczesnym starzeniem się, regulują wszystkie procesy życiowe, pomagaja w walce z infekcjami. Należy pamietać, że organizm ludzki nie potrafi gromadzić większych ilości witamin oraz i dlatego zaleca się systematyczne ich przyjmowanie. Smak jabłek może być kwaskowaty. Pomimo tego mają one zdolność odkwaszania organizmu, ponieważ zawierają dużo zasadowych soli mineralnych. Pośród minerałów zawierają potas i żelazo. Te owoce w diecie działają moczopędnie, dzięki czemu powinny zmniejszać obrzęk nóg, i poprawiają pracę wątroby, wzmacniają mięśnie, serce, system nerwowy. Jabłka jedzone na surowo wzmacniają serce, system nerwowy, mięśnie oraz poprawiają pracę wątroby. Mają ponadto dzialanie moczopedne, zatem powinny zmniejszać obrzęki nóg. Medycyna ludowa przypisuje im leczniczy wpływ na bóle stawów. Gotowane tarte jabłka leczą również biegunkę u dzieci i niestrawność oraz dolegliwości wrzodowe u osob dorosłych. Herbatka ze skórek może być doskonałym środkiem do płukania jamy ustnej oraz gardla. Posiada właściwości dezynfekujące oraz likwiduje stany zapalne. Domowy ocet jablkowy, wypijany codziennie w proporcjach: 2 łyżeczki octu wymieszane z 2 łyżeczkami miodu oraz 1/2 szklanki przegotowanej wody, uzupełnia potas w organizmie, hamuje rozwój infekcji oraz poprawia trawienie. Powinny nie mniej jednak unikać jego osoby z chorobą wrzodową. Świeże jabłko może być twarde oraz raczej chrupiace, a z czasem, kiedy ową świeżość traci, jego skórka robi się coraz bardziej miekka, później także pomarszczona. Cały czas nie mniej jednak są przydatne, także w takiej formie, do spożycia. Uważać należy natomiast, by nie „obić” jablka, gdyż, robiąc się brązowe, co każdy z nas widział, z pewnością, nie raz, w miejscu uderzenia, zaczyna tracić wartości odżywcze oraz rozpoczyna proces gnilny całego owocu. Kwasy organiczne działaja odkwaszajaco na organizm, co może być szczególnie ważne, kiedy spożywa się dużo miesa, tłuszczu, jaj oraz chleb przygotowywany na zakwasie. Jabłka od lat są stosowane w medycynie ludowej jako remedium na bole stawów. Kiedy małe dziecko posiada biegunkę, to również pomogą mu gotowane tarte jabłka, a u doroslych doskonale sprawdzą się przy niestrawności oraz wrzodach. Lecznicze zastosowanie maja skórki z jabłka. Ugotowana z nich herbatka działa dezynfekujaco oraz likwiduje stany zapalne w jamie ustnej oraz gardle. Samodzielnie można także przygotować ocet jabłkowy. Wypijajac jego dwie lyżeczki z dwiema łyżeczkami miodu oraz połowa szklanki wody, uzupełniamy potas w organizmie oraz poprawiamy trawienie. Nie mniej jednak ocet jabłkowy nie może być polecany osobom z wrzodami. Jabłka ułatwiaja przyswajanie wapnia poprzez organizm, dzięki czemu wzmacniaja zęby, włosy oraz paznokcie. Gryzienie twardego jabłka służy dziąsłom. Nie mniej jednak wbrew obiegowej opinii nie wolno jeść jabłek po umyciu zebów, bo zawarty w nich cukier sprzyja rozwojowi próchnicy. Przy dzisiejszym tempie życia liczy sie czas przygotowywanego posilku, najlepiej zdrowego oraz prostego w użyciu. Jabłko należy jesteśmy w stanie do grupy łatwych oraz szybkich przekąsek na co dzień. Nie trzeba jego obierać, ani wypluwać pestek. Jabłka są wygodne oraz trwałe w przechowywaniu. Co więcej, mają szerokie zastosowanie w kuchni, zarówno na słodko, jak oraz w potrawach mięsnych. Najbardziej rozpoznawalna zaletą jabłek może być mała zawartość kalorii. W zestawieniu na przykład ze szklanką jogurtu owocowego, przeciętne jabłko nokautuje swojego mlecznego rywala w stosunku 94 kcal do 225 kcal. Dzieki wysokiej zawartości pektyn, należących do frakcji błonnika pokarmowego rozpuszczalnego, stosunkowo żwawo dają uczucie sytości, a dodatkowo obniżają stężenie cholesterolu oraz glukozy i pobudzają jelita do pracy, zapobiegając zaparciom. Jabłka zmniejszaja także ryzyko zapadalności na raka jelita grubego oraz dobroczynnie wpływają na nasza odporność. Blonnik wpływa korzystnie na perystaltykę jelit oraz obniża poziom cholesterolu we krwi, podobne działanie mają pektyny, które wiążą w układzie pokarmowym szkodliwe związki. Większość odmian jabłek zawiera 0,9% pektyn w suchej masie. Jabłko to również dość słodki owoc, który zawiera dużo cukrów. Prz zdrowym odżywianiu można zjadać także 300 g tego owocu, ale przy diecie odchudzającej jedynie 150 g. Większa ilość nie pozwoli nam schudnąć. Zawarta w jablkach witamina C wymiata z organizmu wolne rodniki oraz bierze udzial w wielu procesach metabolicznych, np. biosyntezie kolagenu, przeciwdziałając wiotczeniu skóry i zapewniając jej młody wyglad. Witamina C wspolnie z witaminą P uszczelnia oraz uelastycznia ścianki włosowatych naczyń krwionośnych, zapobiegając powstawaniu wysięków podskórnych oraz „pajączków”.

Warto wiedzieć, że jabłka są niezastąpione w kuracjach odchudzających, cenia je kobiety, które dbają o linię, bo syca oraz dostarczają stosunkowo niewiele kalorii (30–50 kcal w 100 g). Nie mniej jednak jabłek nie można jeść bezkarnie, bo zawierają sporo cukru. W prawidłowo skomponowanej diecie zaleca się 300 g owoców dziennie, a w kuracjach odchudzajacych – jedynie 150 g. Skoro będziemy jeść więcej, to rownież nie schudniemy. Jabłka stanowią znakomite źródło witaminy C, beta-karotenu oraz potasu. Co wiecej świetnie sprawdzają się w diecie cukrzyków i osób dbających o linię ze względu na niski indeks glikemiczny (IG=38). Oznacza to również tyle, że owoc ów nie podnosi poziomu cukru błyskawicznie po jego spożyciu, ale jego cukry uwalniają się stopniowo, zapobiegając wahaniom stężenia glukozy we krwi, a zarazem szybkim nawrotom apetytu. Cukry oraz składniki mineralne występują w formach latwo przyswajalnych poprzez organizm. Potas zwiększa napięcie mięśni, w tym mięśnia sercowego; wapń może być niezbędny do budowy ludzkie kości oraz zębów; magnez posiada działanie anty zawałowe; krzem może być niezbędny dla prawidłowego wygladu włosów oraz paznokci; żelazo, jako składnik hemoglobiny wpływa na dotlenienie organizmu; odmienne składniki, jak siarka, miedź, cynk, także w śladowych ilościach są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Te zdrowe owoce nie jedynie pomagają nam schudnąć, ale także ułatwiaja przyswajanie wapnia poprzez organizm. W ów sposób wzmacniaja paznokcie, włosy oraz zęby. Ponadto twarde jabłka to również dobre ćwiczenie dla naszych dziąseł, które dzięki gryzieniu wzmacniają się. Warto pamietać, że po umyciu zębów nie należy zjadać jabłek, ponieważ cukier w nich zawarty sprzyja próchnicy. Znanych może być ponad 10 tys. odmian jablek. Różnią się one nie jedynie wielkością, kształtem, kolorem, ale również smakiem, aromatem oraz zastosowaniem w kuchni. Twarde, soczyste, słodkie – nazywane deserowymi (lobo, delikates, spartan, jonagold, koksa pomarańczowa, ligol, rubin, gala, golden delicious, idared, mekintosz) jada się glównie na surowo. Rozgotowują sie powoli, i dlatego można dodawać je do takich potraw, w których powinny pozostać w postaci twardych kawałków, np. do gotowanej kapusty. Do pieczenia, gotowania oraz na przetwory najlepiej nadają się jabłka kwaśne (antonówka, reneta), ponieważ żwawo się rozgotowują. Można również dodawać je do potraw, które wymagaja zakwaszenia. Zastąpią ocet np. w barszczu czy może kapuśniaku, podniosą smak jarzyny z buraków. Największe zastosowanie mają jabłka o pośrednich właściwościach, tzw. stołowe (beforest, landsberska, linda, red wealthy, bankroft, boiken, cortland, jonathan). Jadamy je na surowo, dodajemy do potraw oraz przetwarzamy. Wspomniana wcześniej witamina C bierze także udzial w metabolizmie, zapewnia mlody wygląd skórze, przeciwdziała jej wiotczeniu. Wspólnie z witaminą PP zapobiega powstawaniu podskórnych wysięków oraz pajączków. Obecnie znamy ponad 10 tys. odmian jablek. Różnią się kolorem, kształtem, smakiem oraz zastosowaniem. Na surowo jada się głównie twarde oraz soczyste: lobo, jonagold, delikates, spartan, ligol, koksa pomarańczowa, rubin, gala, golden delicious, idared, mekintosz. Kwaśne jabłka, typu reneta, antonówka, świetnie nadają sie do gotowania oraz na przetwory. Natomiast jablka stołowe można wykorzystywać w dowolny sposób: jonathan, beforest, linda, landsberska, cortland, red wealthy, boiken, bankroft. Warunki przechowywania mają duży wpływ na szybkość dojrzewania jabłek. Najlepiej umieścić owoce w suchym, chłodnym (0 – 3 ͦC) oraz zaciemnionym miejscu. Maksymalny czas przechowywania wynosi 15 dni. Powinniśmy także pamiętać, że wraz z uplywem czasu zmniejsza się ich wartość odżywcza a zwieksza zawartość cukru. Warto również zwracać uwagę na obecność uszkodzonych albo przejrzałych jabłek, ponieważ powinny one przyspieszać proces dojrzewania sąsiadujących z nimi owoców poprzez wydzielany etylen. Wówczas należy je jak najszybciej oddzielić od pozostałych produktów. Jabłka spożywa sie przede wszystkim na surowo oraz to również poprzez cały rok. Wykorzystuje się również do przyrządzenia rozmaitych potraw: zup, potraw mącznych, wypieków, deserow. Jabłka można przerobić na przeciery, dżemy, kompoty, susze, wina, galaretki, soki pitne, ocet.

Czym jest psychoterapia i kiedy jest potrzebna?

Posted on

Samo słowo psychoterapia pochodzi z greki ψυχή psyche oznacza dusza oraz therapein oznacza leczyć. Może być to rownież zbiór technik leczacych albo pomagających leczyć rozmaite schorzenia oraz problemy natury psychologicznej. Wspólną cecha wszystkich owych technik może być kontakt międzyludzki, w odróżnieniu od leczenia właściwego czysto medycznego. Psychoterapia to również forma pomocy polegająca na rozmowie oraz służąca lepszemu zrozumieniu siebie, swoich przeżyć, potrzeb oraz obaw. Dzięki temu można w nowy sposob zobaczyć to, co stanowi trudność, a z kolei w ow sposób znaleźć dotąd niedostrzeganą drogę poradzenia sobie. Badania Światowej Organizacji Zdrowia wykazują, że w każdym społeczeństwie może być około 10-15% osób z zaburzeniami psychicznymi. Według Europejskiego Stowarzyszenia Psychoterapii szacuje się, że w Polsce psychoterapii powinno poddać sie około 5-6 milionów osob. W minionych dekadach wielu badaczy oraz klinicystów uleglo magii przeświadczenia,że w psychoterapii, analogicznie jak w medycynie, miałaby działać procedura czy może lekarstwo. Najlepiej „podane” poprzez lekarza. Innymi słowy, że także jak się z pacjentem posadzi szympansa, skoro ów będzie poprawnie wykonywał technike terapeutyczna to również wyleczy pacjenta. Rzeczywistość okazała się bardziej skomplikowana niż by chcieli opisani wyżej twórcy piarowsko chwytliwego określenia z lat 90-tych – tzw. terapii uzasadnionych empirycznie (Empirically Supported Treatments). Pojecie psychoterapii we współczesnym języku potocznym, tak jak oraz kulturze, posiada dużo różnorodnych konotacji. Bywa rozumiana jako fenomen spoleczny, współczesny odpowiednik magii w kulturach pierwotnych, postmodernistyczna forma sztuki. Również paramedyczne oddziaływania psychologiczne usprawniające funkcjonowanie człowieka, instrumentalna manipulacja służąca celom kontroli społecznej czy może nareszcie rodzaj socjotechniki mającej przywrócić jednostkom albo calym grupom poczucie sensu życia oraz szczęścia.

Jak wiadomo psychoterapia pozwala zbadać oraz rozpoznać własny wpływ na pojawiające się w życiu przeciwności. Takie dostrzeganie swojej odpowiedzialności bywa bolesne. Na dłuższą mete daje nie mniej jednak możliwość większego decydowania o sobie oraz oddziaływania na rzeczywistość, a zatem posiada szansę przyczynić się do wzrostu zadowolenia z życia oraz poczucia spełnienia. Psychoterapia nowoczesna powstała oryginalnie jako integralna sekcja psychoanalizy, ale współcześnie została zaadaptowana oraz rozwijana rownież poprzez odmienne gałęzie psychologii, takie jak psychologia postaci oraz psychologia poznawcza. Nie mniej jednak do słownictwa medycznego termin psychoterapia (al-ilaj nal-nafs) wprowadził Ali al-Tabari (838-870) który docenił role wsparcia psychicznego dla osób chorych, czemu dał wyraz w pierwszej arabskiej encyklopedii medycznej zatytulowanej Raj mądrości. Korzyścią z psychoterapii prowadzonej poprzez wykwalifikowanych specjalistów może być nie jedynie rozwiązanie problemów, z powodu których pacjent szukal pomocy, ale również polepszenie zdolności tworzenia związków z innymi ludźmi, radzenie sobie z codziennym stresem, zwiększenie zadowolenia z życia, lepsze rozumienie samego siebie, rozwój osobisty, wzrost pewności siebie oraz wzrost samooceny. Co ciekawe, pacjenci korzystający z lekow oraz psychoterapii nie doznawali wiekszej poprawy niż ci, ktorzy korzystali jedynie z psychoterapii. Obecna wiedza naukowa poszła znacznie dalej oraz w ostatniej dekadzie mamy twarde statystyczne dowody, że jak pisze autorytet w tej dziedzinie, Bruce Wampold, krytycznym czynnikiem psychoterapii może być sam jeden psychoterapeuta. Liczy sie kim może być psychoterapeuta oraz jakim człowiekiem jest. Najczęściej psychoterapia może być definiowana jako metoda leczenia właściwego opierająca się na oddzialywaniach środkami psychologicznymi na osoby chore, cierpiące z powodu zaburzeń przeżywania oraz funkcjonowania uwarunkowanych psychospołecznie. Oddziaływania te, by mogły być też traktowane jako procedura medyczna oraz naukowa muszą być też świadome oraz planowe. Jako takie podporządkowane są aktualnej wiedzy naukowej dotyczącej zarówno przyczyn powstawania poszczególnych symptomów oraz zaburzeń, jak oraz najefektywniejszych metod ich leczenia. Są prowadzone poprzez osobę – psychoterapeutę, posiadającą odpowiednie kwalifikacje w zakresie psychopatologii, psychiatrii oraz psychologii. W praktyce może być to również lekarz albo psycholog posiadający, co najmniej pierwszy stopień specjalizacji zawodowej oraz certyfikat albo licencję psychoterapeutyczna. Dopuszcza się również możliwość prowadzenia psychoterapii pod nadzorem superwizora poprzez osoby będące w trakcie szkolenia prowadzącego do uzyskania certyfikatu albo licencji. Proces terapii zawsze odbywa się ramach wzajemnych relacji pacjenta oraz psychoterapeuty określanych mianem związku terapeutycznego. Wybór tematu należy raczej do pacjenta. Psychoterapeuta kieruje uwagę ku uczuciom, temu, jak pacjent widzi siebie oraz świat dokoła, a również ku temu, co niewidziane (nieświadome). Niekiedy terapeuta zachęca do sprawdzania, czy może w relacji pacjenta oraz terapeuty nie pojawiają się podobne zjawiska do tych, z którymi pacjent posiada do czynienia na co dzień oraz które są przyczyną jego cierpienia. W obecnym rozumieniu medycznym należy nie mniej jednak podzielić to, co popularnie nazywa się psychoterapią, na dwie istotnie różniące się od siebie dziedziny – psychoterapię oraz pomoc psychospołeczną.

Sama psychoterapia sensu stricto może być metodą z wyboru w leczeniu zaburzeń nerwicowych (obecnie klasyfikowanych jako zaburzenia lękowe) oraz zaburzeń osobowości. Pomoc psychospołeczna może być to rownież „pomaganie” – tamże gdzie nie posiada zdefiniowanej (według ICD-10 oraz DSM-IV) dolegliwości ani zaburzenia, ale nie mniej jednak pacjent potrzebuje czyjejś pomocy. Psychoterapeuta – kwalifikacje zawodowe: osoba, ktora ukończyla studia medyczne, społeczne albo humanistyczne i conajmniej 4-letnie (ok. 1800 godzin) szkolenie z zakresu psychoterapii. szkolenie to rownież musi składać się z 3 elementów: własnej psychoterapii, szkolenia teoretycznego oraz praktycznego i pracy z pacjentami pod superwizją. Metody psychoterapeutyczne sa różnorodne. Ich wspólnym mianownikiem może być to, że wpływają na psychikę. Zatem mamy w tym miejscu osobisty wpływ określonego zwykłego człowieka – psychoterapeuty, który tworzy relację psychoterapeutyczną oraz sojusz psychoterapeutyczny i stosuje metody psychoterapeutyczne. Celem nadrzednym owych oddziaływań może być usuniecie objawów zaburzeń psychicznych będących przyczyną cierpienia pacjenta i uruchomienie w jego psychice takich zmian, które pozwolą mu na właściwszą adaptację społeczną oraz optymalny poziom funkcjonowania psychofizycznego. Szczególowe cele terapii są każdorazowo formułowane dla indywidualnego pacjenta oraz wspólnie z nim ustalane. W trakcie trwania leczenia wlaściwego są stopniowo modyfikowane oraz uzupełniane adekwatnie do uzyskiwanych postępów oraz nowych możliwości pacjenta. Kierunek, tempo oraz rodzaj zmian musza uwzględniać całość psychicznej, fizycznej oraz społecznej sytuacji chorego. Psychoterapia to również specyficzny rodzaj rozmowy. Dla kogoś, kto pierwszy raz pojawia się w gabinecie, specyfika ta może sprawiać wrażenie dziwaczności. Terapeuta powinien możliwie wyczerpująco poinformować osobę zainteresowana podjęciem psychoterapii, czego można się spodziewać w trakcie sesji, jakie efekty może przynieść terapia, jakie sa zasady kontaktu pacjent – terapeuta. Natomiast na ogół nie odpowiada wprost na pytania dotyczące jego samego, jego pogladów, ocen, oczekiwań, sytuacji życiowej, ale kieruje uwagę pacjenta ku motywom oraz uczuciom, które sprawiają, że pacjent takie pytania zadaje. Daje to również okazje pacjentowi do głebszego zrozumienia siebie, swoich potrzeb, dążeń, obaw. Cele psychoterapii ukierunkowane są zwykle na zmiany zachowań oraz postaw pacjenta, jak rownież na rozwój jego kompetencji emocjonalnych, np. na podniesienie poziomu samokontroli, radzenie sobie z lękami i stresem, podniesienie samooceny, poprawę zdolności tworzenia wiezi, współpracy oraz komunikowania się z otoczeniem, czy może również na poprawe własnej motywacji do dzialania. W Polsce nie posiada prawnych uregulowań dotyczących zawodu psychoterapeuty. Oznacza to, że każdy może zarejestrować działaność psychoterapeutyczna oraz ją prowadzić. W rzeczywistości stwarza to również możliwość nadużyć i dzialań niebezpiecznych oraz szkodliwych spolecznie. By przeciwdziałać takim sytuacjom, środowisko psychoterapeutów zaczęło wydawać certyfikaty jako formę potwierdzania umiejętności psychoterapeutycznych. Nie istnieje jeden obowiązujący prawnie standard szkolenia psychoterapeutów w Polsce, żaden z wydawanych certyfikatow nie może być dokumentem państwowym. Psychoterapia może być praktycznie jedyna skuteczna profilaktyka: uzależnień, innych zaburzeń psychicznych, samobójstw, dolegliwości cywilizacyjnych oraz psychosomatycznych. Stanowi również prawdopodobnie najskuteczniejsza pomoc dla bezrobotnych. Zapobiega patologiom w rodzinach, według licznych badań zmniejsza również poziom konsumpcji usług medycznych. Ze wzgledu na czas trwania psychoterapia bywa dzielona na krótko-, średnio- oraz długoterminową. Granice czasowe są płynne w zależności od poszczególnych form, podejść teoretycznych, przyjętej praktyki oraz zakresu świadczeń w ramach ubezpieczeń zdrowotnych. Najnowsze standardy psychologicznych świadczeń zdrowotnych opracowane poprzez Polskie Towarzystwo Psychologiczne na zamówienie Ministerstwa Zdrowia oraz Opieki Społecznej w lipcu 1999 roku podają następujace granice czasowe oraz ilościowe. Dziwaczne może również wydawać się milczenie terapeuty na poczatku sesji. Warto przygladać sie uczuciom wywoływanym poprzez tę ciszę. To również również może być okazja do głębszego poznania siebie.

Ale przejdźmy do konkretów. Jedną z metod może być terapia behawioralna. Główni reprezentanci: J. Wolpe, A. Bandura, H. J. Eysenck W terapii tej objawy psychopatologiczne pacjenta traktuje sie jako nieprzystosowawcze – jako zachowania nabyte w procesie uczenia się. Zachowania te oraz zachowania przystosowawcze kształtuja się poprzez mechanizm warunkowania klasycznego, instrumentalnego, albo modelowania. Cele terapii: Psychoterapeuta na podstawie wywiadu z pacjentem oraz jego bliskimi, jak rownież opierając się na wynikach badań (np. w formie testów albo eksperymentów klinicznych), identyfikuje sposób kształtowania się nieprzystosowawczego nawyku i powstające sekwencje: „bodziec – nawyk dezadaptacyjny”. W Polsce istnieje około 10 stowarzyszeń psychoterapeutycznych prowadzących wlasne szkoły oraz wydajacych własne certyfikaty, współpracującyh również z instytucjami europejskimi. Są to, m.in.: Instytut Terapii Gestalt, Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychoanalitycznej, Polskie Towarzystwo Psychoanalityczne, Wielkopolskie Towarzystwo Terapii Systemowej, Sekcja Naukowa Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, Sekcja Naukowa Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Może być dużo rożnorodnych rodzajów psychoterapii. Mamy różne kryteria ich podziału. Ze względuna tzw. format, czyli formę organizacji, wyróżniamy psychoterapię indywidualną, psychoterapię par, niekiedy zawężająco zwaną małżeńska, a w rzeczywistości adresowaną do par oraz małżeńskich oraz niemałżeńskich oraz heteroseksualnych oraz homoseksualnych. W chwili obecnej wspólistnieje w medycynie oraz psychologii dużo różnorodnych teorii wyjaśniających funkcjonowanie psychiczne zwykłego czlowieka oraz etiologię owych zaburzeń. Stąd istnieje parę różnorodnych podejść praktycznych oraz teoretycznych w obrebie psychoterapii. Glówne z nich to również podejście psychodynamiczne powiązane z psychoanaliza, podejście humanistyczno-egzystencjalne, podejście behawioralne, podejście poznawcze oraz podejście systemowe. W obrębie każdego z nich powstalo dużo szkół, ktore wypracowały własne strategie leczenia, często w oparciu o dorobek innych. Powoduje to, że wiedzę o psychoterapii zbyt trudno może być usystematyzować, a niepodobna sprowadzić do jakiejś jednej koncepcji nadrzędnej. Tamże gdzie istnieje dużo przyczyn dolegliwości oraz dużo metod rozumienia zwyklego człowieka tamże również może być dużo metod pomagania oraz leczenia. Psychoterapia obejmuje różne formy. Najczestsze to również (psychoterapia indywidualna) czyli spotkania jednego pacjenta z psychoterapeutą, psychoterapia grupowa (spotkania zazwyczaj w grupach 6-15 osobowych, prowadzone poprzez jednego albo dwoje terapeutow), psychoterapia rodzinna oraz małżeńska (w spotkaniu uczestniczy cała rodzina, jej sekcja albo para, a prowadzi je jeden, dwoje albo większa liczba terapeutów). Kiedy psychoterapeuta łączy w swoim podejściu teoretycznym oraz w praktyce parę nurtów, mówi sie o psychoterapii eklektycznej. Istnieja też rożne odmiany psychoterapii integratywnej, które poszukują syntezy poszczególnych podejść oraz metod. Z dostepnych danych wynika, że: Polskie Towarzystwo Psychologiczne liczy 105 psychoterapeutów certyfikowanych, a Polskie Towarzystwo Psychiatryczne – 320 psychoterapeutów certyfikowanych, co oznacza, że 86% pozostałych psychoterapeutów może być pozbawione możliwości podpisania kontraktów z NFZ. W ostatnich kilkudziesięciu latach pojawily się psychoterapie deklarujące oparcie się na doktrynie religijnej albo praktyce duchowej różnorodnych religii. Dotyczy to również psychoterapii buddyjskiej, chrześcijańskiej, ruchu AA, psychoterapii ubuntu oraz znacznie mniej znanej, islamistycznej, rozwijanej obecnie w Iranie. Oraz być może będzie ich coraz więcej. W środowisku zawodowym opinie na ich temat są podzielone; wzbudzają obawy, że psychoterapeuta wyznaniowy będzie naruszał etykę zawodowa indoktrynując jawnie albo niejawnie pacjentów, np. piętnując, to również co może być na gruncie psychoterapii nie może być zaburzeniem – orientację seksualną, masturbacje, współżycie seksualne etc – jako „grzech” czy może „nieuporządkowanie moralne”. Bo psychoterapeuci są zobowiązani do oddzielania swoich przekonań religijnych od praktyki psychoterapeutycznej, a prozelityzm stanowilby nadużycie pacjenta.

Liszaj płaski – jak leczyć liszaje?

Posted on

Liszaj jest dość powszechnie występującym schorzeniem grudkowo-złuszczajacym i atakujacym skórę, błony śluzowe, paznokcie oraz włosy. Nie towarzyszą mu na szczęście zmiany narządowe. Choroba może pojawić się w każdym wieku, najczęściej nie mniej jednak występuje pomiędzy 30. a 60. rokiem życia, dużo częściej u kobiet niż u mężczyzn, rzadko występuje u ludzi młodych. Liszaj płaski to również choroba, która może dotknać skórę, blony śluzowe (np. jamy ustnej), a również owłosiona skórę głowy, paznokcie oraz okolice narządów płciowych. Wówczas pojawiają się charakterystyczne wykwity, które należy jak najszybciej wyleczyć. Szczególnie niebezpieczne są te w obrębie jamie ustnej, bo powinny doprowadzić do rozwoju raka jamy ustnej. Jakie są przyczyny oraz objawy liszaja płaskiego.

Jak wiadomo liszaj plaski może być przewlekłą chorobą skóry i błon śluzowych. Nie może być on choroba zakaźną, nie można się nim zarazić poprzez dotyk ani kontakt z wydzielinami osoby chorej, nie należy zatem obawiać się osób z liszajem, a skoro samemu posiada się liszaja, nie trzeba sie martwić o zakażenie innych osób. Liszaj płaski czesto wywołuje zmiany na skórze, które przypominają czerwone plamy oraz grudki. U wiekszości osob na skórze pojawia się ich kilka, chociaż w niektórych przypadkach może pojawić się większa ilość grudek. Występują one na różnorodnych częściach ciala – najczęściej na nadgarstkach, w dolnej części składowej pleców oraz na kostkach. Na zmienionym chorobowo miejscu powstają wielkości 1–3 mm, czerwone, czasami czerwono-granatowe wykwity o plaskiej błyszczącej powierzchni, które nierzadko wywołują nasilone swędzenie. Kiedy zauważysz na skórze czerwone, błyszczące, płaskie wykwity albo podłużne żółtawe bruzdy na paznokciach, możesz podejrzewać, że to również liszaj płaski. Przyczyny dolegliwości nadal są nieznane.Lekarze podejrzewają, że na ich występowanie wpływać może stres, zażywanie niektórych leków, cukrzyca albo albo problemy ukladu odpornościowego. Liszaj płaski to również przewlekła dolegliwość skóry, błon śluzowych, a również owłosionej skóry głowy oraz paznokci. W owych miejscach pojawiają się charakterystyczne wykwity, którymi na szczęście nie można się zarazić. Liszaj płaski nie może być bowiem chorobą zakaźną. W liszaju płaskim zmiany skórne występują niespodziewanie oraz maja charakterystyczny wygląd. Sa to również sinofioletowe, lśniące, płaskie grudki wielkości 1–3 mm. Grudki mają tendencje do zlewania się. Typowym objawem może być linijne powstanie grudek w miejscu zadrapania skóry. Może być to również tzw. objaw Koebnera, który często pomaga zdiagnozować chorobę. Liszaj płaski może być przewlekłą oraz postępującą chorobą skory. Liszaj płaski nie może być nowotworem. Zmiany na skórze charakterystyczne dla liszaja płaskiego powinny rozwinąć się w wybranej okolicy albo w wielu częściach ciała. Charakterystyczne może być pojawienie sie na skórze grudek barwy czerwonej oraz purpurowej. Dolegliwość często wywołuje mocny świąd. Liszaj płaski pojawia się zarówno na powierzchni skóry, jak oraz wewnątrz jamy ustnej, a również może doprowadzić do zmiany wyglądu paznokci u rąk oraz stóp. Zdarzają sie także przypadki pojawienia sie objawów dolegliwości na narządach płciowych oraz skorze głowy. Rozwój dolegliwości może przypaść na każdy etap życia, nie mniej jednak najczęściej jej objawy ujawniają się w wieku dojrzałym, tj. pomiędzy 30 a 50 rokiem życia. Zmiany powinny występować na całej skorze, jednakże najbardziej podatne miejsca to również nadgarstki, dłonie, przedramiona, pępek, okolica krzyżowo-lędźwiowa oraz okolice narządów rozrodczych. U wielu chorych zmiany pojawiaja się rownież w obrębie jamy ustnej, na skorze głowy oraz na paznokciach. Liszaj płaski wystepuje 0,1–2,2 proc. populacji osob dorosłych, zwykle od 30. do 60. roku życia, dużo częściej u kobiet niż u mężczyzn. Liszaj płaski najczęściej lokalizuje się na wewnetrznej powierzchni nadgarstków, grzbiecie stóp, przedramionach, na przedniej powierzchni podudzi, atakuje okolice pępka oraz narządów plciowych. Liszaj atakuje rownież śluzówke policzków, czasem język i skóre głowy oraz paznokcie. Najczęściej dolegliwość dotyka osoby w średnim wieku, po ukończeniu 30. roku życia. Liszaj płaski pod postacia zmian w obrębie jamy ustnej występuje dużo częściej u kobiet niż mężczyzn. Przyczyny powstawania liszaja płaskiego nie zostały do końca poznane. Wedlug jednej z teorii może być to również dolegliwość autoimmunologiczna, co oznacza, że za jej rozwój odpowiada nieprawidłowa reakcja układu odporności organizmu, który wytwarza specyficzne przeciwciała. Jedynie dalsze badania pozwola z całą pewnościa stwierdzić, czy może liszaj plaski to rownież dolegliwość autoimmunologiczna. Przyczyna liszaja płaskiego może być ciągle nieznana. Uważa się, że w jego rozwoju powinny odgrywać rolę procesy autoimmunologiczne lub przyjmowanie niektórych lekow. Lekarze sugeruja także, że silnym czynnikiem wywołującym to również schorzenie może być też stres. Przyczyny dolegliwości nie są znane. Przypuszcza się, że wpływ na rozwój liszaja płaskiego mają dolegliwości autoimmunologiczne (kiedy komorki ukladu odpornościowego atakują wlasny organizm).

Niestety, liszaj czesto pojawia sie u osób, u których zdiagnozowano marskość czy może zapalenie wątroby albo cukrzycę. Zmiany charakterystyczne dla liszaja płaskiego spotyka sie także w chorobie przeszczep przeciwko gospodarzowi (graft versus host disease – GVHD). Innymi czynnikami wywołującymi chorobę powinny być też leki, m.in.: penicylamina, sole złota, arsen, metylodopy i kwas paraaminosalicylowy (PAS). Skoro zobaczycie u siebie podobne zmiany, skontaktujcie się z lekarzem. Nie jedynie ze względu na uciążliwy świąd. Istnieje parę chorób, które wyglądają podobnie jak liszaj, zatem należy je od siebie odrożnić. Ponadto, nieleczony oraz przewlekły liszaj jamy ustnej może doprowadzić do powstania nowotworu w tym miejscu. Trzeba zatem być też pod stałą opieka lekarza. Rzadki rodzaj liszaja płaskiego może być też chorobą dziedziczną, podczas kiedy pozostałe typy nie są cecha rodzinna. Niektóre środki leczenia powinny wywoływać wysypkę, ktora wygląda jak liszaj płaski. Takimi lekami są diuretyki stosowane podczas leczenia właściwego wysokiego ciśnienia krwi oraz dolegliwości serca. Wykwity powinny pojawiać się niespodziewanie albo narastać stopniowo. Zazwyczaj pierwszy wysiew niewielkich wielobocznych grudek pojawia się symetrycznie, w zgieciach nadgarstkowych oraz łokciowych rąk, na nogach, tułowiu, w fałdach skóry. Na skórze owłosionej zmiany lokują sie wokól mieszków włosowych, czego skutkiem może być też lysienie rzekomoplackowate. Liszaj płaski nie może być uważany za stan przednowotworowy, nie mniej jednak w przypadku pojawienia się wykwitow na błonie śluzowej jamy ustnej, ryzyko rozwoju w ich miejscu zmian nowotworowych zwiększa się pięciokrotnie. W tym przypadku na powstanie raka jamy ustnej pewny wpływ może mieć długotrwały stan zapalny. Według niektórych badaczy, szczególnie niekorzystna może być lokalizacja wykwitów na jezyku i postać nadżerkowa. Typowy liszaj płaski może być łatwy do rozpoznania na podstawie obrazu klinicznego, ale zawsze należy jego odrożniać od łuszczycy drobnogrudkowej, liszajopodobnych osutków polekowych czy może świerzbu. Prawdopodobnie istnieje zwiazek pomiędzy wystepowaniem liszaja płaskiego a infekcją wirusem zapalenia wątroby typu C. Dużo osób chorujacych na zapalenie wątroby typu C zmaga się również z liszajem płaskim. W przypadku podejrzenia liszaja plaskiego, może okazać sie konieczne wykonanie dodatkowych badań w kierunku wykrycia WZW typu C. Liszaj płaski na paznokciach objawia się płytkimi, płaskimi ubytkami w części skladowej dalszej płytki, stopniowym wykruszaniem się paznokcia od wolnego brzegu w kierunku korzenia. W zmianach zaawansowanych może dochodzić do zaniku płytki. Czasami zmiany na paznokciach występują w postaci podlużnych żółtawych bruzd. Z leków zewnętrznych stosuje sie głównie maści sterydowe. Zaleca się także szczególna dbalość o skórę, np. używanie rękawiczek, by nie dopuścić do kontaktu chorej skóry z chemikaliami, a również dbanie o stale nawilżanie oraz natłuszczanie skory maściami obojętnymi oraz kremami. Wysuszona, spękana nasza skóra ulatwia bowiem wnikanie alergenów, a oraz staje się bardziej wrażliwa na czynniki drażniące. W związku z tym, że przyczyny liszaja płaskiego nie są znane, stosuje się jedynie leczenia wlaściwego objawowe, którego celem może być zlagodzenie objawów choroby. Pacjentowi podaje sie środki leczenia przeciwhistaminowe, które m.in. łagodzą swedzenie. Gdy zmiany się nasilają albo utrzymuja poprzez dluższy czas, można podać choremu glikokortykosteroidy w średnich dawkach. Można rownież zastosować fototerapię (PUVA), czyli zabieg rozjaśniania skóry z wykorzystaniem światła. Natomiast w opornych na leczenia właściwego postaciach liszaja płaskiego podaje się cyklosporynę oraz retinoidy. Leczenie miejscowe polega a stosowaniu maści sterydowych, które maja na celu zredukowanie opuchlizny oraz zaczerwienienia. W przypadku innych odmian liszaja przeprowadza sie badanie histopatologiczne (czyli badanie kawałeczka tkanki pod mikroskopem). U 90 proc. chorych liszaj płaski ustepuje sam jeden w ciągu dwóch lat. Lekarz posiada za zadanie złagodzić objawy choroby, które niestety nie poddają się łatwo leczeniu. Liszaj płaski często wywołuje czerwono-purpurowe grudki o błyszczącej powierzchni.

Zdarza się, że poprzez zmiany te przebiegają niewielkie białe linie, nazywane fachowo prążkami Wickhama. U większości osób na skórze pojawia się pare charakterystycznych w formie grudek. W niektórych przypadkach ich liczba może być znaczna oraz występuja one na różnorodnych częściach ciała – najczęściej na nadgarstkach, w dolnej części składowej pleców oraz na kostkach, nie mniej jednak zdarzają się również przypadki pojawienia sie grudek w innych miejscach, np. na narządach płciowych. Te występujące na nogach są zazwyczaj ciemniejsze. Po zniknieciu starszych zmian, w ich miejscu powinny pojawiać się nowe. W przebiegu dolegliwości niekiedy dochodzi do powstawania rozległych, złuszczających się zmian. Takie zmiany nosza nazwę liszaja płaskiego przeroslego. W liszaju plaskim zmiany skórne pojawiają się niespodziewanie oraz maja charakterystyczna morfologie. Są to również sinofioletowe, lśniące, płaskie, wieloboczne grudki wielkości 1-3 mm. Mają tendencję do zlewania sie. Na ich powierzchni można dostrzec białawe linie, tzw. siateczkę Wickhama. Liszaj może być taka chorobą, w ktorej parę dni po zadrapaniu pojawia się wysiew grudek. Po ustąpieniu zmian na skórze zostają przebarwienia pozapalne. Warto wiedzieć, że wykwity w liszaju są umiejscowione na wewnętrznych powierzchniach nadgarstków, przedramionach, okolicach pępka oraz narządów płciowych, grzbietach stóp oraz przedniej powierzchni podudzi. Aczkolwiek zmiany powinny pojawiać się także na tułowiu (rzadko na twarzy). Sprawdzonym domowym sposobem na liszaja płaskiego w jamie ustnej może być plukanka z np. z malwy czy może siemienia lnianego. Ponadto z jadłospisu należy wykluczyć ostre potrawy, owoce cytrusowe oraz soki na ich bazie (np. pomarańczowy albo grejpfrutowy), pomidory oraz potrawy na ich bazie (sosy oraz ketchup), chipsy oraz odmienne produkty zawierające sól, a rownież napoje zawierające kofeinę (kawa, herbata oraz cola). Tego typu produkty powinny nasilić objawy dolegliwości w jamie ustnej. Skoro zmiany pojawią się na skórze, ukojenie może przynieść zastosowanie zimnego okladu albo kąpieli w owsiance. W terapii miejscowej liszaja plaskiego stosuje się silne maści glikokortykosteroidowe – ich rolą może być spłaszczenie wykwitów oraz zmniejszenie świądu. W leczeniu ogólnym stosuje się glikokortykosteroidy oraz, coraz częściej, fototerapię (PUVA). W opornych na leczenia wlaściwego postaciach liszaja płaskiego podaje się cyklosporynę, która posiada zmniejszyć stan zapalny w miejscu, gdzie występuja grudki oraz retinoidy, ktore z kolei przyspieszają wymianę komórek naskórka. W jamie ustnej liszaj płaski najczęściej występuje na wewnetrznej stronie policzków. Zdarzają się również przypadki, kiedy liszaj płaski pojawia sie na języku, wargach oraz dziąsłach. Objawami towarzyszącymi liszajowi płaskiemu w jamie ustnej powinny być też niewielkie białe kropki oraz pręgi, zaczerwienienie oraz opuchlizna, łuszczenie się blony śluzowej na dziasłach, a rownież bolesne owrzodzenia, które powinny powodować uczucie palenia. Liszaj plaski w większości przypadkow występuje jedynie na kilku paznokciach. Jedynie czasami zdarza się, że dolegliwość dotyka wszystkich paznokci na dłoniach albo stopach. Objawami liszaja płaskiego na paznokciach sa zgrubienia albo rowki, pękanie paznokci, a również ich utrata (czasowa bądź na stałe). Związek z występowaniem liszaja wykryto u palaczy oraz u osob gustujacych w ostro przyprawionych potrawach. W liszaju plaskim na blonach śluzowych jamy ustnej często spotyka się zmiany w postaci białawych obszarów o mlecznej barwie oraz układzie siateczkowatym. Zlokalizowane są one po wewnętrznej stronie policzków i rzadziej na czerwieni wargowej, dziąsłach oraz jezyku. Zmiany są na ogół niebolesne. Liszaj płaski paznokci może być też jedynym objawem choroby. Może dochodzić do zmniejszenia grubości płytki paznokciowej, powstania podłużnych bruzd albo zagłebień płytki i do nadmiernego rogowacenia. Czasami może dojść do uszkodzenia fałdu paznokciowego oraz częściowej destrukcji paznokcia i wytworzenia sie tzw. pterygium, czyli narastania fałdu skórnego na płytkę panokcia. Umyj dokładnie ziemniaka, po czym pokrój jego na cienkie plasterki oraz przyłóż do skory w miejscu zmian. Pozostaw na kwadrans po czym ściągnij, a skórę w tym miejscu posmaruj oliwą z oliwek. Zabieg stosuj także codziennie.

Jak wiadomo istnieje kilkanaście odmian liszaja płaskiego. Jedną z nich może być liszaj na błonach śluzowych jamy ustnej. Zmiany jakie się wówczas pojawiają przybierają postać białawych, wręcz mlecznych obszarów o siateczkowym układzie. Pojawiają się od wewnętrznej strony policzków (zdarza sie też, że na dziasłach, języku oraz czerwieni wargowej). Liszaj ów może być z reguły chorobą bezbolesną. Dermatolog może być często w stanie stwierdzić, czy może pacjent cierpi na liszaj płaski poprzez samą obserwację skory, paznokci oraz śluzówki jamy ustnej. W celu potwierdzenia tej diagnozy konieczne może być też pobranie wycinka skóry do badania z wykorzystaniem mikroskopu. Taka procedura nazywana może być biopsją. W niektorych wypadkach należy również wykonać określone badania krwi, by wykluczyć odmienne choroby. Bywa, że liszaj płaski w jamie ustnej może być często diagnozowany poprzez dentystów podczas zwykłej wizyty w gabinecie stomatologicznym.

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 5 044 obserwujących.