RSS Feed

Zanim trafisz do dentysty – sposoby na ból zęba

Posted on

Czasami dopada nas nagły, nieprzewidziany ból zęba. Pamiętajmy, że do usunięcia przyczyny bólu niezbędna może być interwencja stomatologa. Do czasu wizyty warto spróbować czy nie pomogą nam dostępne w aptece środki leczenia przeciwbólowe oraz przeciwzapalne zawierające ibuprofen, które uśmierzą ból oraz zahamują narastanie stanu zapalnego.
Jak wiadomo ból zeba to także jeden z najbardziej dokuczliwych bólów. Gdy boli ząb nie sposob się skupić na pracy ani spać. Najlepsze wyjście to także iść do dentysty. Jak uśmierzyć ból zęba zanim doczekasz się na wizytę? Oprócz środków przeciwbolowych z apteki wypróbuj na ból zęba olejek goździkowy. Bolący ząb to także jedna z owych rzeczy, które skutecznie powinny uprzykrzyć ci życie. Nie da ci spać, jeść, pić, a także zachłysnąć się zimnym powietrzem! Ból zęba może wynikać z wielu przyczyn. Skoro nie ustepuje, należy koniecznie wybrać sie do dentysty. Poniżej przedstawiam parę domowych metod na złagodzenie tej dolegliwości. Nie zastąpią one leczenia wlaściwego stomatologicznego, ale przynajmniej na chwilę pomogą uśmierzyć ból. W środku każdego zęba znajduje się miazga zęba. Może być to także miękka, gąbczasta tkanka zawierajaca dużo wrażliwych zębów oraz naczyń krwionośnych. Miazgę otaczają warstwy twardej tkanki, z kolei warstwa znajdująca się najbardziej na zewnątrz to także szkliwo. Na ból zęba pomoże czosnek, cebula oraz sól. Składniki w równych proporcjach, należy wspólnie utrzeć, aż do uzyskania jednolitej zawiesiny oraz przyłożyć ja na bolący ząb, od góry przykładając wacikiem. Ból zęba może być też łagodnym dyskomfortem, ale również potrafi dać sie we znaki ostrym kłuciem, tępym uciskiem lub nieprzyjemnym pulsowaniem. Pierwszy odruch to także uśmierzyć ból zęba.

Przede wszystkim powinniśmy w sytuacji bolu zęba sięgnąć po telefon oraz umówić wizytę u dentysty – pamiętajmy – najprostsze sposoby działają najlepiej. Ludzkie zęby bola tak mocno nie bez powodu. Muszą krzyczeć o swoim stanie, bo kiedy je zaniedbamy, to także rozwijający sie stan zapalny może zainfekować zatoki, a także mózg, nie mówiac więc już o sercu. Goździki to także nierozkwitłe, wysuszone pąki drzewa goździkowego. Stosowane sa głównie jako przyprawa, ale również świetnie sprawdzają się w medycynie. Goździki działają antyseptycznie oraz bardzo dobrze uśmierzaja ból. Rozgniecionego goździka można przyłożyć do bolącego miejsca. Bardzo dobrze sprawdza się dostępny w aptece olejek goździkowy, którym warto nasmarować bolace miejsce zęba. Cytryna, ze wzgledu na bogatą zawartość witaminy C, może być skuteczna przy leczeniu wszelkich problemów dentystycznych. Potarcie kawałkiem cytryny bolącego zęba na pewno przyniesie ci ulgę. Łyżeczka soli rozpuszczona w filiżance wrzacej wody stanowi doskonały, domowy płyn do płukania jamy ustnej, który zmniejsza obrzęk. Płyn należy przytrzymać w jamie ustnej poprzez około 30 sekund, a następnie wypluć. Ból może być zwykle dotkliwszy podczas jedzenia albo picia, zwłaszcza potraw goracych albo zimnych. Szczęka w obszarze bolacego zęba może być też podrażniona oraz wrażliwa na dotyk. Ból może zaostrzać się podczas leżenia, bo wówczas ciśnienie w okolicy zęba może być wieksze. Bóle zębów wynikają zazwyczaj z podrażnienia zakończeń bólowych znajdujących się w miazdze albo ozębnej zęba. Informacja o uszkodzeniu dociera do określonych obszarów mózgu poprzez włókna unerwiajace zęby, dziąsła, żuchwy oraz szczęki. Remedium na ból zęba może być też także szałwia. Liście tej leczniczej rośliny zawierają około 3% olejku eterycznego, a również m.in. garbniki, flawonoidy witamine B1, witaminy z grupy B3, karoteny i witamine C. Roślina ta także posiada właściwości odkażające oraz grzybobójcze, które zapobiegają rozwojowi infekcji. W walce z bólem zęba skuteczny może okazać się napar z liści szałwii, ktore należy zalać wrzątkiem oraz zaparzyć. Po ostygnięciu płynu, powinno się nim płukać jamę ustną. Na ból zęba pomoże masaż punktu na dłoni, w którym łączą się ludzkie kości kciuka oraz palca wskazującego. Masować należy przeciwną strone do bolacego zęba, tzn. lewa dłoń przy bólu zęba po prawej stronie oraz na odwrót. Stymulując ów punkt, nalezy wykonywać intensywne ruchy kołowe poprzez około 5-10 minut. Przede wszystkim są to także uszkodzenia zebów, np. w wyniku próchnicy albo pęknięcia szkliwa. Pierwsze stadium to także nadwrażliwość zęba na zmiany temperatury i na słodkie oraz kwaśne jedzenie. Nadwrażliwość spowodowana może być np. opuszczeniem się dziąsła oraz odsłonięciem wrażliwej zębiny albo pęknięciem czy może innym uszkodzeniem szkliwa. To także pierwszy krok do infekcji. Zdarza sie, że ból, który odczuwamy jako ból zęba może być spowodowany np. powiększeniem sie węzła chłonnego, jakimś problemem ze stawem żuchwowym albo neuralgią. Sami tego nie ocenimy – trzeba poprosić o pomoc dentystę. Alkohol posiada właściwości przeciwbolowe oraz odkażające (działa bakteriobójczo). Recepta na uśmierzenie bólu z jego zastosowaniem może być prosta. Kiedy boli zab warto przepłukać nim usta. Najlepiej, był alkohol był schłodzony. Naturalnie nie należy jego pić. Można również wacik nasączony alkoholem przylożyć do bolacego miejsca. Kolejnym skutecznym domowym sposobem na bolący zab może być obranie ziemniaka oraz pokrojenie jego na plastry. Przyłóż jeden plaster do bolącego zęba oraz przytrzymaj poprzez 15 minut. Jeśli ząb może być złamany albo utracił wypelnienie, ból pokonać można poprzez zakrycie problematycznego obszaru miękką guma do żucia. Może być to także jedynie rozwiązanie tymczasowe, pozwalające na złagodzenie bólu do czasu wizyty u stomatologa. Dowiedz się czegoś o tabletkach przeciwbólowych.

Można powiedzieć, że działanie przeciwbólowe posiada także sok z zielonej papai. ów owoc posiada właściwości bakteriobójcze oraz mukolityczne tzn. rozpuszcza martwe tkanki oraz oczyszcza ranę. Preparaty z tego owocu występują w wielu medykamentach stomatologicznych. Sok z zielonej papai może być też ratunkiem na ból zęba podczas zagranicznej wycieczki. Aplikuje się jego na sączku. W uwolnieniu od bólu zeba może pomoc także stymulacja innego punktu. Znajduje sie on w zagłębieniu nad górną wargą. Wystarczy uciskać jego intensywnie poprzez pare minut, a ból ustapi. Ból spowodowany ubytkami próchnicy powstaje dlatego, że luki w zębinie odsłaniają wrażliwa miazgę zęba, ktora znajduje sie w środku. Miazga, pod wpływem drażnienia pokarmami oraz płynami zaczyna boleć. W sytuacji zaawansowanej prochnicy oraz stalego drażnienia miazgi może dojść do zapalenia miazgi. Wtenczas czujemy dotkliwy bol. Powodem bólu zęba może również być też ropień, ktory tworzy się w wyniku stanu zapalnego miazgi. Przyczyna bólu powinny być też także odsłonięte szyjki zębowe, w wyniku opuszczania się dziąseł, kieszonki zębowe, a również stany zapalne dziąseł (choroby przyzębia).Jodyna to także ciemnobrunatny preparat, wykorzystywany do dezynfekcji skory oraz blon śluzowych. Ciecz niszczy bakterie, grzyby oraz toksyny. Jodyna posiada działanie przeciwbólowe, i dlatego pomocna jest, kiedy wnet zaskoczy ból zeba. Stosuje się ją miejscowo. Wystarczy wacik nasączony niewielką ilością roztworu przykładać do chorego miejsca aż do momentu, kiedy ząb całkowicie przestanie boleć. Goździki skutecznie paraliżują nerwy, redukując bol. Jednakże olejek goździkowy powinien być też stosowany z rozwaga – wlanie jego do jamy ustnej może jedynie pogorszyć dolegliwość. Lepszym pomysłem może być nałożenie 2 kropli ojejku na bawełniany wacik oraz przyłożenie do bolącego zeba. Kłącza tataraku to także staropolska metoda walki z bólem zęba. Zawierają olejek eteryczny, gorycze, garbniki, witaminę C oraz sole mineralne. Mają właściwości przeciwbakteryjne, przeciwgrzybiczne oraz przeciwzapalne. Ich żucie działa także przeciwbólowo. Z bólem zęba poradzą sobie także nalewki walerianowe albo kamforowe. Wystarczy umieścić wacik, nasączony w jednej albo drugiej nalewce, na albo w okolicach bolącego zęba, by ukoić ból. Niezwykle ostry oraz trudny do zniesienia ból wywołuje zapalenie okostnej. To także poważna komplikacja wynikająca z dolegliwości zębów albo jamy ustnej. Okostna może być włóknistą błoną pokrywającą ludzkie kości szczęki. Do stanu zapalnego okostnej może dojść w wyniku dolegliwości dziąseł oraz powstania tamże ropnia albo zgorzeli czyli obumarcia oraz rozkladu miazgi zęba w wyniku nieleczonego stanu zapalnego.Ze wszystkich roślin posiada najwięcej fitoncydow, substancji lotnych o właściwościach zwalczajacych bakterie, dzięki czemu lagodzi kaszel oraz pomaga szybciej zwalczyć infekcje. Mocno antybakteryjne działanie czosnku sprawdza się, kiedy boli ząb. Wystarczy rozkroić obrany ząbek czosnku oraz przyłożyć do bolacego miejsca. Można rownież żuć jego poprzez około 10 minut. Zbliżone wlaściwości posiada cebula. Najłatwiej dostępnym naturalnym remedium na ból zeba może być czosnek. Ząbek czosnku obtocz w soli oraz umieść pod bolącym zebem. Możesz także żuć jeden zabek czosnku codziennie rano. Nie jedynie uśmierzysz ból, ale także wzmocnisz zęby. By złagodzić ból, należy umieścić kostki lodu w plastikowym woreczku, otoczyć cienką ściereczką oraz przyłożyć do bolacego zęba na okolo 15 minut. Możliwe może być również ulokowanie zimnego woreczka na policzku, w miejscu, gdzie znajduje się ząb. Pacjenci gabinetów stomatologicznych powinny kojarzyć charakterystyczny, intensywny zapach eterycznego olejku eukaliptusowego. Stosuje się jego w medycynie naturalnej oraz aromaterapii. Jego głównym składnikiem może być cyneol, ktory zwalczają bakterie, a również seskwiterpeny o właściwościach przeciwzapalnych. Olejek eukaliptusowy działa chłodząco oraz rozkurczowo. Może być składnikiem past do zębów oraz plynów do płukania jamy ustnej.

Czym zajmuje się dermatolog?

Posted on

Odpowiedzmy dzisiaj sobie na pytanie „czym zajmuje się dermatolog?”. Współcześnie dermatolog może być lekarzem zajmujacym się nie jedynie leczeniem zazwyczaj łagodnych dolegliwości skóry. Dermatolog czy też wenerolog zajmuje się przede wszystkim chorobami skóry oraz narządów płciowych zarówno u osób dorosłych, jak u dzieci.

Po prostu problemy ze skórą wielokrotnie wynikają z dolegliwości umiejscowionych w narzadach wewnętrznych albo obejmujących cały organizm, dermatolog musi mieć wiedzę z zakresu: alergologii, dolegliwości wewnętrznych, reumatologii, dolegliwości zakaźnych i onkologii. Szczególną uwage poświęca się też chorobom zawodowym skóry oraz dermatozom zawodowym. Dermatolog musi mieć wiedze na temat przepisów prawnych dotyczących orzecznictwa dolegliwości zawodowych. Dermatolog musi regularnie aktualizować swoją wiedzę z zakresu dermatochirurgii oraz kosmetologii. Dermatolog to także lekarz, który rozwiązuje wszelkie problemy skórne. Specjalizuje sie też w leczeniu schorzeń wlosów oraz paznokci. Gdy jedynie na naszej skórze zaczynaja pojawiać się niechciane oraz nieznane zmiany powinniśmy udać się jesteśmy w stanie do tego specjalisty. Dermatologia może być dziedziną medycyny oraz przede wszystkim zajmuje się badaniem funkcji skóry i różnorodnych schorzeń z nią zwiazanych, m.in. wysypek, oparzeń i nowotworów. Dermatologię można podzielić na dwa podstawowe działy: dermatologię kliniczną, która dotyczy diagnozowania oraz leczenia właściwego dolegliwości skory i dermatologię doświadczalną, której celem może być pozwanie nowych mechanizmow funkcjonowania tkanek skórnych.

To jednak nie koniec. Kiedy w gre wchodzi kwestia estetyki, oraz chcemy się na przykład pozbyć szpecacych nas blizn czy może znamion, ktore w naszym odczuciu odbierają nam urodę, odpowiednie badania również się niezbędne. Czasem może bowiem okazać się, że ze względów zdrowotnych zastosowanie konkretnej metody leczenia właściwego staje się po prostu niemożliwe. Nie mniej jednak może być ich dzisiaj tak wiele, że dobranie adekwatnej nie powinno stanowić w zasadzie żadnego problemu. Specjalista dermatolog może być lekarzem zajmujacym się przede wszystkim chorobami skory. Są to także dolegliwości o zróżnicowanym podłożu: alergologicznym, bakteryjnym, wirusowym, nowotworowym czy może genetycznym (np. łuszczyca, świad, atopowe zapalenia skóry, grzybice, ziarniniaki, tradzik etc.). Dermatolog diagnozuje wszelkie przebarwienia oraz zmiany skórne (np. czerniaka złośliwego) i dolegliwości paznokci oraz włosów. Zajmuje się rownież chorobami przenoszonymi drogą płciową (kiła, AIDS, rzeżączka itd.). Współcześnie dermatologia dzieli się na: alergologię dermatologiczną, immunologie, kosmetologię, promieniolecznictwo, krioterapie oraz chirurgie dermatologiczną. Dolegliwości skóry, inaczej dermatozy, to także schorzenia obejmujące powłoki powierzchniowe. Podziału dolegliwości skórnych można dokonać według następujących grup: oparzenia, odmrożenia, albinizm, trądzik, nadmierne opalanie, nowotwory skóry, alergie skorne oraz dolegliwości zakaźne skóry. Brzydkie krostki, znamiona barwnikowe, przebarwienia pigmentacyjne, świad skóry czy może zaczerwienienia powinny być też konsultowane z dermatologiem. Jedynie niektóre z dolegliwości skórnych to: ospa wietrzna, ostuda, łuszczyca, czerniak, brodawki, bielactwo nabyte, czyraki, łysienie, pokrzywka, świerzb, tradzik, grzybice skóry, ropowica, kaszaki, pęcherzyca, pelagra, rogowacenie słoneczne, rozstępy, sinica, wlókniaki, szkarlatyna. Dermatologia łączy się w sposób płynny z innymi dziedzinami. Zarówno hormony, alergie, stany zapalne w całym organizmie odzwierciedlają się na stanie skóry. Również stany zapalne przewodu pokarmowego, zębów, zatok rozmaite środki leczenia które dostaja pacjenci od innych specjalistów wpływają na skórę. Zatem to także to wszystko świadczy o tym jak pojemną dziedziną powinna być też dermatologia. Do dermatologa zgłaszać powinny się zarówno osoby dorosłe jak oraz dzieci. Tacy lekarze muszą wykazywać się dużą wiedzą oraz doświadczeniem, bo dolegliwości skory często powinny wynikać z dolegliwości narządów wewnetrznych. I dlatego specjalista musi wykazać się wiedzą nie jedynie z zakresu schorzeń skóry, ale również dolegliwości wewnętrznych oraz zakaźnych. Dermatolodzy zajmują sie nie mniej jednak nie jedynie problemami zdrowotnymi skóry, paznokci oraz włosów. Coraz dużo częściej udzielają rownież porad, dotyczących defektów estetycznych. Pierwsze badania dermatologiczne wykonywano zatem już w czasach starożytnych, starając się leczyć widoczne gołym okiem schorzenia skórne. Wiedza na temat kondycji skóry oraz oznak różnorodnych dolegliwości w postaci wysypki albo znamion byla niezwykle cenna w czasie epidemii trądu oraz dżumy. Szybka reakcja na pojawiające sie na skorze objawy dawała szanse na zahamowanie rozprzestrzeniania się choroby. Dermatologia jako dziedzina nauki została dopiero uznana na przełomie XVIII oraz XIX wieku oraz stale może być unowocześniana o nowe metody badawcze. Do metod , które obecnie stosuje się w dermatologii coraz dużo częściej są pomiędzy innymi takie jak zamrażanie czy może tez wypalanie zmian na skórze, albo również stosowanie fal radiowych czy może ciepła do ich usuwania albo przynajmniej zmniejszania. Dzisiaj coraz dużo częściej takie zabiegi wykonuje się be konieczności hospitalizacji osoby, która chce się im poddać. I dlatego również na ich wykonanie decyduje się coraz więcej osób, nie musza one bowiem specjalnie sie do tego przygotowywać, często wystarczy jedna wizyta w gabinecie dermatologa. Głównym obszarem, ktorym zajmuje się dermatologia, może być ludzka skóra człowieka. Warto zauważyć, że to także po niej można zaobserwować pierwsze objawy różnorodnych chorób. Wszelkie alergie, uczulenia, stany zapalne i hormony na samym początku pojawiają sie na skórze. To także po niej można odczytać stan zdrowia danego pacjenta. Dodatkowo, skoro chory przyjmuje lekarstwa, po skórze da się rozpoznać, czy może bardzo dobrze one na niego działają. W przeciwnym wypadku należy naturalnie zmienić środki farmakologiczne.

Jak wiadomo oprócz zwykłych dolegliwości skóry dermatolog zajmuje się również chorobami błon śluzowych, wlosów, paznokci. Należy wspomnieć też o drugiej dziedzinie dermatologii jaką może być wenerologia czyli dziedzina zajmujaca sie chorobami wenerycznymi przenoszonymi droga płciową. Dermatolodzy współpracują też z ginekologami, andrologami, urologami czy może proktologami. Z wszelkimi zmianami na skórze na włosach na paznokciach na błonach śluzowych pacjenci powinny zgłosić sie no dermatologa. Najczęstszymi dolegliwościami, ktore wymagaja wizyty u tego specjalisty są wirusowe dolegliwości skóry. Tego typu schorzenia objawiają się zwykle różnymi brodawkami albo kłykcinami. Niestety zdarza się tak, że wirusy powinny być też przyczyną znacznie poważniejszych chorob, jak np. nowotworów. I dlatego jesteśmy w stanie niezbedne jest, by każdy dermatolog posiadał szeroką wiedzę dotyczącą nowotworów oraz wirusów onkogennych. Do dermatologa trzeba się wybrać też w przypadku dolegliwości skóry majacych podłoże grzybicze albo bakteryjne. Specjalista ów udziela również stosownych porad związanych z alergiami skornymi. A może być to także we współczesnym świecie coraz poważniejszy problem, z ktorym zmaga się spora grupa ludzi. Zadaniem lekarza może być odkrycie tego alergenu, który może powodować alergię. Dermatolog udziela też porad dotyczacych niewielkich znamion, pieprzyków oraz łagodnych nowotworów. Każde znamię bada oraz ocenia, czy może może ono w jakikolwiek sposób zagrażać właściwym zdrowiu pacjenta. Prawo do wykonywania zawodu posiada osoba, która ukończyla studia medyczne z zakresu dermatologii. Doszkalania odbywają się poprzez specjalne kursy oraz staże, podczas których zdobywa się specjalizacje np. z wenerologii. Dermatologia może być szeroką dziedziną nauki oraz dotyczy w pierwszej kolejności anatomii, histologii oraz fizjologii skory. W zdecydowanej większości dermatolog zajmuje się chorobami skóry, ich diagnostyką na podstawie wykwitów skórnych i ich leczeniem. Dolegliwości skorne powinny być też nabyte albo dziedziczne, co decyduje o formie poprowadzonej terapii. W dermatologii równie ważna może być profilaktyka, czyli systematyczne kontrolowanie stanu skóry i higiena osobista, która nie pozwoli na rozwój drobnoustrojów, bakterii oraz wirusów. Dermatologia to także dziedzina zajmująca się też chorobami włosów, paznokci, a także oraz błon śluzowych. Każdy dermatolog może być również wenerologiem. Pomaga pacjentom cierpiącym na dolegliwości weneryczne, które są przenoszone drogą płciową. W tym przypadku dermatolodzy często współpracują z ginekologami i urologami. W przypadku dolegliwości skórnych dermatolodzy powinny działać z pomocą reumatologów, a także oraz internistów. Z kolei podologia zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem schorzeń skóry stop i plytki paznokciowej. Stopa może być najbardziej obciążoną strukturą układu ruchowego. Nieprawidłowe obuwie, przeciażenia i obciążenia genetyczne powodują problemy, które niejednokrotnie przekraczają możliwości domowej pielegnacji. Takie problemy jak: odciski, modzele czy może wrastajace paznokcie, powodują nierzadko obniżenie jakości życia. Schorzenia skory stopy wpływają nie jedynie na wygląd, powinny być też też przyczyna dalszych problemów medycznych. Specjalistyczna oraz systematyczna opieka podologiczna przynosi znaczna ulgę w dolegliwościach i umożliwia prawidłowe funkcjonowanie w życiu codziennym. Dermatolodzy zajmuja się również problemami kosmetycznymi, efektami starzenia się skóry, powikłaniami po trądziku, bliznami, popękanymi naczynkami oraz przebarwieniami. W większości nie są to także dolegliwości skóry, a jedynie defekty kosmetyczne, i dlatego zabiegi te nie sa refundowane oraz realizowane sa odpłatnie w prywatnych gabinetach. Dermatolog udziela też porad w zakresie walki z trądzikiem. Dużo osób traktuje tradzik jako coś tam co szpeci wygląd, nie mniej jednak może być to także przede wszystkim choroba. Należy pamiętać, że tradzik może mieć różne podłoże. Wystąpić może bowiem zwykły tradzik młodzieńczy, zmiana alergiczna albo również trądzik o podłożu hormonalnym. Jedynie odpowiednie badanie przeprowadzone poprzez dermatologa pozwoli określić rodzaj dolegliwości. Może być to także podstawa do tego, by następnie dobrać stosowne leczenie. Dermatolog przepisze niezbędne leki, które zwalczą trądzik, jak też podpowie jakie stosować kosmetyki do pielęgnacji. Może być to także w leczeniu trądziku ważne, bo źle dobrane środki leczenia oraz kosmetyki powinny jedynie pogorszyć stan skóry pacjenta. Leczenia właściwego dolegliwości skory najczęściej odbywa sie poprzez antybiotykoterapię albo stosowanie immunosupresantów bądź innych środków medycznych. Wykorzystuje się też laserowe usuwanie zmian skornych, a w poważnych przypadkach, np. przy nowotworach, konieczna może być dermatochirurgia, której celem może być usunięcie chorej tkanki skórnej, by nie prowadzić do rozprzestrzeniania się choroby. Dermatologia mocno związana może być z innymi dziedzinami nauk medycznych, np. wenerologią, niezbędną przy rozpoznawaniu oraz leczeniu dolegliwości przenoszonych drogą płciowa. Przemysł kosmetyczny nie mógłby istnieć bez dermatologii, ponieważ poprzez specjalistyczne badania produktów kosmetycznych oraz ich wpływu na skóre, powinny być też one sprzedawane w sklepach w celach pielegnacyjnych oraz upiększających. O skórę, włosy oraz paznokcie dba sie również dzięki medycynie estetycznej, która poza kosmetykami wykorzystuje narzędzia chirurgiczne do poprawiania wyglądu całego ciała. Pacjenci, ktorzy zgłaszają się do dermatologów, najczęściej chcą po prostu poprawić wygląd swojej skóry, włosów badź paznokci. Posiada to także nie mniej jednak ogromne znaczenie też dla ich zdrowia.

Pamiętajmy, że niewyleczony trądzik może pojawić się później w dorosłym życiu oraz przekształcić sie w poważniejszą dolegliwość. To także jesteśmy w stanie po wyglądzie skóry można rozpoznać, czy może dana osoba może być zdrowa, czy może może cierpieć na jakąś chorobę. W razie wątpliwości najlepiej zatem wybrać sie do dermatologa, który oceni stan ciala. Specjalistyczna diagnostyka, jaką posługują się lekarze dermatolodzy oraz wenerolodzy obejmuje mikrobiologię oraz mikologię kliniczną, histopatologię (ocena tkanek pod mikroskopem) i fotobiologię (ocena tkanek w różnym świetle). Każda wizyta u dermatologa zakończona może być postawieniem stosownej diagnozy. Lekarz przeprowadza z pacjentem stosowny wywiad, a nastepnie dokładnie ogląda zmienione chorobowo miejsce. Do zbadania schorzenia lekarz wykorzystuje często specjalistyczne przyrzady, które pozwalają dokładnie obejrzeć skórę. Szczegółowa diagnoza pozwala na rozpisanie skutecznego leczenia. Dzisiaj zatem już w zasadzie każdy doskonale wie, kim może być lekarz dermatolog oraz co może być dziedzina jego działania. Ogólnie można powiedzieć, że dermatolog zajmuje się przede wszystkim skórą oraz jej wygladem i jej leczeniem. Kwestie zdrowotne to także zapewne najczęściej powod , dla którego decydujemy odwiedzić się tego lekarza. Warto zatem zainteresować sie nieco bardziej pracą dermatologa. Tacy specjaliści zajmują się przecież obecnie nie jedynie problemami związanymi z trądzikiem albo wyglądem skóry. Obecnie dermatolodzy powinny pomagać także chorym cierpiacym na nowotwory, które ujawniaja sie na skórze. Lekarz dermatolog diagnozuje chorobe oraz ustala kierunek leczenia. Zawsze warto skonsultować swój przypadek ze specjalistą, jakiego znajdziesz pod tym linkiem – doświadczony dermatolog warszawa. Dermatolog powinien również mieć podstawowe umiejętności z zakresu kosmetologii lekarskiej. Do najbardziej specjalistycznych zabiegow w kosmetologii zalicza się fizykoterapię dermatologiczna, która obejmuje użycie światła UVA oraz UVB, laseroterapie, krioterapię, ciepłolecznictwo, elektrolecznictwo, zabiegu z użyciem pola magnetycznego oraz ultradźwięków. Dermatolog pomoże pozbyć się wszelkich nieprawidłowości oraz zmian skornych. Nigdy nie warto leczyć sie na własna reke, bo dolegliwości skórne powinny zwiastować poważniejsze problemy zdrowotne. Każdy specjalista udzieli stosownych porad, zleci konieczne badania i przepisze stosowne leki. Do dermatologa powinien udać się każdy, kto zmaga sie z problemami skórnymi. Obecnie dermatologia posiada dużo rozwiązań na najbardziej męczące przypadłości, począwszy od tradziku młodzieńczego, na zmianach skórnych zagrażających życiu skończywszy. Każdy kto posiada problemy ze skórą musi udać się do lekarza, który zleci wykonanie odpowiednich badan i postawi diagnozę.

Płukanie gardła – sprawdź czy robisz to dobrze.

Posted on

Jak wiadomo nasze gardło może być ważnym ogniwem walki z różnego rodzaju chorobotworczymi drobnoustrojami. Dzisiaj opiszemy sposoby walki z tymi drobnoustrojami poprzez płukanki gardła. Tkanka chłonna, występująca w tym miejscu w formie migdałków, posiada za zadanie zwalczanie bakterii, wirusów oraz grzybow, usiłujących dostać się do organizmu. System immunologiczny zazwyczaj radzi sobie z nimi bez większego problemu. Niestety, w czasie jesienno-zimowego przesilenia zdarzaja się przewiania, przemarznięcia albo przegrzania, ktore powoduja osłabienie naszej odporności. Wtenczas najczęściej rozpoczyna się infekcja.

Czasami gardlo zaczyna piec oraz palić. Pojawiają się trudności w połykaniu pokarmów. Przedstawiamy dziesieć prostych sposobów, które powinny przynieść ulgę w czasie bolu gardła. Ból gardła czesto występuje w parze z chrypką. Może być to także skutek podrażnienia albo zapalenia krtani. Zwykle chrypka mija, kiedy wyleczymy gardło, ale zanim to także nastąpi, trzeba ją nieco złagodzić. Najstarszym sposobem na chore gardło może być nagrzewanie jego okładem z ziemniakow. Ugotuj je oraz gorące rozgnieć widelcem. Papkę zawiń w lniany recznik oraz przyłóż do gardla. Gardło owiń szalikiem oraz taki okład pozostaw do wystygnięcia ziemniaków. Odmienne proste sposoby walki z chrypką to także płukanie gardła, ssanie tabletek oraz nagrzewanie (gotowe termiczne okłady można kupić w aptekach). Ból gardła najcześciej występuje wspólnie z kluciem, pieczeniem, drapaniem często rownież chrypką. Potrafi być też tak dotkliwy, że mówienie czy może polykanie sprawiają ogromne trudności. Często bol gardła pojawia się nagle, po przemarznięciu, przegrzaniu albo również po wielogodzinnym mówieniu. Po pierwsze podczas infekcji gardła ważne jest, by jak najczęściej wyplukiwać oraz wypluwać bakterie, bo zwyczajnie trzeba się ich pozbywać z organizmu. Z jednej strony należy pić dużo płynów (to także płucze gardlo), przy gorączkach pocić się, ale z drugiej strony pozbywać sie bakterii poprzez płukanie oraz ich wypluwanie. Ból gardła zdarza się niejednemu z nas. Może występować podczas każdej pory roku. Pojawia się najczęściej na przełomie zimy oraz wiosny, z kolei latem najcześciej doskwiera dzieciom w każdym wieku. Kłuje, drapie, piecze, utrudnia polykanie, zabiera sen z powiek – to także najczestsze objawy bólu gardla. Czy może istnieją jakieś sposoby, by zapobiec tej uciążliwej dolegliwości albo chociaż, by ją złagodzić? Otóż tak, oto domowe, wyprobowane sposoby na ból gardła. O ich cudownej właściwości, wiedziały zatem już nasze babcie.

Wiadomo, że obecnie dostępnych może być dużo skutecznych środkow farmakologicznych w postaci tabletek do ssania, syropow oraz aerozoli. Często jednakże nie mamy w domowej apteczce nic na ból gardła lub również dla zasady nie chcemy z nich korzystać. Można wówczas złagodzić ból gardła domowymi sposobami naszych babć. Płukanie bolącego gardła ciepłą wodą z dodatkiem soli może pomóc organizmowi w pozbyciu się bakterii, które postanowiły osiedlić się w tym miejscu wywołując zapalenie. W szklance wody należy rozpuścić jedna łyżeczke soli kuchennej oraz takim roztworem plukać chore gardło parę razy dziennie. Smak nie może być przyjemny oraz trzeba uważać, by płyn nie przedostawał sie do przełyku. Niektorzy dodaja do roztworu odrobine miodu, jednakże smak takiej mikstury może być dużo bardziej odstręczajacy niż sama woda z solą. Pieczenie, drapanie może sygnalizować nie jedynie zapalenie gardła, ale oraz wysuszenie błony śluzowej, które sprzyja infekcji. Dbaj zatem o odpowiednia wilgotność powietrza w pomieszczeniach (powinna wynosić 40-60 proc.). Czesto je wietrz. W domu ukladaj na kaloryferach mokre ręczniki albo włącz nawilżacz powietrza. Chociaż nie odczuwasz pragnienia, wypijaj nie mniej płynów niż latem. Nawilżanie śluzówki przyniesie ci ulgę również w zapaleniu gardła. Posiada działanie przeciwobrzękowe oraz przeciwzapalne. Łyżeczkę sody oczyszczonej rozpuść w 1/2 szklanki ciepłej wody. Plucz gardło 3 albo 4 razy dziennie. Rób to także delikatnie oraz dość krotko. Wystarczą 3, 4 ruchy. Energiczne oraz dlugie gulgotanie podrażnia śluzówkę. Raczej zrezygnuj z roztworu soli. Solanka o niskim stężeniu nie zadziała odkażająco, z kolei o wysokim może nasilić bol, bo działa drażniąco. Jeśli płukanie powoduje odruch wymiotny, można zstąpić je naparami do picia. Napary muszą być też nieco łagodniejsze. Napar sporządzamy z jednej łyżeczki ziela zalanego jedną szklanką wody. Po wystudzeniu popijamy napar małymi łykami, nawilżając wysuszone śluzówki. Może być też sól kamienna albo morska. Działa odkażająco oraz sekcja bakterii nie wytrzymuje tak słownego środowiska. Kiedy w gardle może być śluz albo ropa, dziala osuszająco.

Rozliczne badania wykazały, że plukanie gardła parę razy dziennie ciepłą wodą z solą zmniejsza obrzęk w gardle oraz rozluźnia śluz, przyczyniając się do wypłukania substancji drażniących albo bakterii. Lekarze ogolnie polecają płukanie gardła wodą z solą. Pij dużo plynów – przyjmuj dziennie około 3 litrów. Na chore gardło najlepiej pić: herbate z sokiem malinowym, naparem z lipy, naparem z czarnego bzu, kompot z imbiru, płyny bogate w witaminę C, jak np.: sok pomarańczowy, woda z dużą ilością cytryny – to także najlepsze domowe sposoby na bol gardła u dzieci. Wielu lekarzy zaleca rosól przy okazji każdej infekcji. Pożywny płyn działa wzmacniająco, rozgrzewająco oraz pozwala organizmowi zebrać sily na pozbycie się mikroskopijnych intruzow. Ostry ból gardla sprawia, że przyjmowanie innych pokarmów niż płynne, może być też utrudnione. W przypadku bolacego gardła ciepły bulion spelnia parę funkcji na raz. Popijanie zupy pozwala na nawilżanie błony śluzowej oraz jednoczesne wyplukiwanie bakterii. Kiedy te trafią do naszego układu trawiennego, poradzą sobie z nimi soki trawienne. Sol zawarta w wywarze dziala przeciwzapalnie oraz umożliwia odkażanie gardła. Są skutecznym oreżem w walce z bólem gardla oraz z powodzeniem powinny zastąpić sodę (nie każdy lubi jej smak). Najlepsze będą napary z rumianku, szałwii, tymianku. Odkażają, działają przeciwzapalnie, a również likwidują obrzęk błony śluzowej. Łyżkę ziół zalej szklanką wrzątku oraz parz pod przykryciem 15 minut. Przestudź napar. Płukanki do gardła powinny mieć temperature ciala. skutecznymi środkami w walce z bolem gardła są syropy. Najprostszym syropem może być ów sporządzony z cebuli oraz cukru. Do szklanego słoiczka wkładamy pokrojoną dużą główke cebuli oraz przesypujemy dwoma łyżkami cukru. Z pewnością, lepiej zapobiegać niż leczyć przeziebienie oraz grypę. Zanim sięgniesz po tabletki oraz konieczna będzie terapia antybiotykowa, wypróbuj domowe sposoby na ból gardła. Nie zapomnij o owijaniu szyi szalikiem oraz cieplym ubraniu. Unikaj także pikantnych przypraw oraz ostrych potraw, ponieważ podrażnią wciąż jeszcze bardziej bolące gardło. Skoro ból może być silny, utrudnia oddychanie, a domowe sposoby na gardło nie pomagają, nie zwlekaj z wizytą u lekarza. Bol gardła może prowadzić do zapalenia migdałków. Niektórzy starają się ratować przed bólem gardła popijając syropy na kaszel. Naturalnie posiadają one skladniki, które powinny przynieść pewną ulgę. Zawierają pomiędzy innymi środki leczenia przeciwzapalne i przeciwbólowe. Jednakże zamiast sięgać po farmaceutyki bez konsultacji z lekarzem, lepiej samemu przyrzadzić właściwy syrop. Wystarczy pokroić w kostkę cebulę oraz przesypać ją cukrem. Całość należy przykryć oraz postawić w miejscu o temperaturze pokojowej. Wydzielający się sok można z powodzeniem stosować na bolące gardło i odmienne objawy przeziębienia. Płukanie gardła to także najstarsza metoda walki z bólem gardła. Może być skuteczna oraz przynosi natychmiastową ulgę. Do oczyszczania gardła można stosować napary z kory dębu, rumianku, szałwi. W aptekach dostępne są także gotowe preparaty, np. wyciąg z rumianku. Kiedy chwyci nas ból gardła, można je przepłukać solanką przygotowana z łyżeczki soli kuchennej rozpuszczonej w szklance ciepłej wody.

Czasami ból gardła złagodzi ciepły okład zrobiony z 2-3 ugotowanych w łupinkach ziemniakow. Ziemniaki po zgnieceniu widelcem, lekkim ostudzeniu, zawijamy w lniana ściereczkę oraz obkladamy gardło, owijając dodatkowo ręcznikiem. Ludzie dzielą się na dwie grupy – tych, którzy uwielbiają syrop z cebuli oraz tych, którzy jego nie znoszą. Przepis może być prosty – pokrojoną (lub posiekaną) cebule trzeba zasypać cukrem oraz czekać, aż puści sok. Zwalcza bakterie, wzmacnia odporność, może być źródłem kwasu foliowego, wapnia, fosforu, magnezu i witam A, B oraz C. – Syrop z cebuli może być jak najbardziej skuteczny, chociaż ostatnie doniesienia mówią o jego nieskuteczności przeciwzapalnej. W czasie infekcji drog oddechowych należy pić jak najwięcej plynów. Pozwala to także na utrzymanie śluzówek w adekwatnej wilgotności. Dzięki temu potrafią one lepiej radzić sobie ze zwalczaniem chorobotwórczych drobnoustrojow. W zasadzie nie posiada znaczenia, jakie napoje pijemy, ale zawsze należy z umiarem podchodzić do napojów słodzonych oraz unikać gazowanych. Najlepsze będą herbatki ziołowe z dodatkiem soków albo zwykla woda mineralna. Uważać należy również na cytryne, która może podrażnić bolące zatem już gardło. Pamiętaj o oszczędzaniu gardła – nie pal papierosow, nie pij alkoholu oraz unikaj ostrych przypraw. Jeśli bol gardla minie, a chrypka nie ustąpi, zasięgnij porady laryngologa, by uchronić sie przed poważniejszą chorobą, np. polipami strun głosowych. Najprostszym oraz najszybszym sposobem na złagodzenie bólu gardla są płukanki. Do sporządzenia płukanki wykorzystujemy ziola o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbakteryjnym, wstrzymującym namnażanie się wirusów oraz jednocześnie łagodzacym ból. Doskonale nadają się do tego rumianek, szalwia albo kwiaty czarnego bzu. Bolące gardło towarzyszy: przeziebieniu, objawom grypy, anginie, zapaleniu krtani, zapaleniom gardła. Pojawia się wtedy, gdy przebywasz w pomieszczeniu o suchym albo zadymionym powietrzu. Zdarza się także u osob, które dużo mówią, pomiędzy innymi nauczycieli. Podrażnione gardło najczęściej występuje u ludzi, którzy mają trudności z oddychaniem poprzez nos. Zatem, w trakcie oddychania ustami, narażają gardło bezpośrednio na kontakt z wirusem.

Nietolerancja laktozy – co warto wiedzieć?

Posted on

Dzisiaj powiemy sobie o coraz częstszym problemie nietolerancji laktozy. Nietolerancja laktozy, czyli cukru występującego w mleku, to także jedna z najczęściej spotykanych nietolerancji pokarmowych. Dochodzi do niej wtedy, kiedy w organizmie brakuje laktazy – enzymu koniecznego do rozkładu laktozy. Wówczas po spożyciu mleka albo innych produktów zawierających laktozę pojawiają się dolegliwości ze strony układu pokarmowego. Nietolerancja laktozy to także dysfunkcja polegająca na trudności w trawieniu laktozy. Może to także być też związane z upośledzonym wydzielaniem enzymu w jelicie albo całkowitym jego zanikiem.

Jak wiadomo – z wiekiem dolegliwość może się pogłębiać. Po spożyciu np. mleka laktoza nie może być rozkładana na cukry proste (glukozę oraz galaktoze), i dlatego nie może zostać wchłonięta. W takiej również postaci po procesie trawienia ostatecznie zostaje wchłonięta poprzez organizm. Laktoza może być składnikiem mleka oraz produktow mlecznych. Skoro nie zostanie strawiona w jelicie cienkim, bo brakuje enzymu – laktazy, przechodzi do jelita grubego oraz dopiero w tym miejscu może być rozkładana poprzez florę bakteryjną do kwasu mlekowego, dwutlenku węgla, wodoru, metanu oraz wodorotlenków. Powstajace w tym procesie gazy powodują wzdęcia, kruczenie (słyszalne ruchy perystaltyczne jelit), przelewanie, uczucie napięcia oraz pełności, wiatry, bóle brzucha, a czasem biegunki. Nie u wszystkich osób występują tak samo nasilone objawy, zależy to także od stopnia niedoboru laktazy. Laktoze zawierają: mleko oraz produkty mleczne, zarowno krowie, kozie, owcze, bawole, jak oraz wszystkich innych ssaków. Alergia na białka mleka krowiego (np. kazeinę, albuminy) dotyczy ok. 2% populacji. W przypadku osoby nią dotkniętej, po ich spożyciu dochodzi do nadmiernej reakcji układu odpornościowego: organizm traktuje je jak ludzkie ciało obce (podobne mechanizmy uruchamiane są do obrony przed bakteriami czy może wirusami). Klasyczne objawy alergii (również pokarmowej) to: wysypka, swedzenie, kichanie, katar i różnego rodzaju dolegliwości żoładkowo-jelitowe. rzadko zdarza się, by nadmierna reakcja dotyczyła jedynie układu pokarmowego. U ludzi aktywność laktazy wyraźnie zmniejsza się około 3-5 roku życia. W niektórych populacjach, w których krowie mleko stanowi istotny składnik codziennej diety, u znacznej części składowej dorosłych aktywność laktazy może być zachowana na poziomie co najmniej 50%, co wydaje się zmianą ewolucyjną powstała na bazie selekcji. Laktoza może być cukrem występującym w mleku wszystkich ssakow. Może być produkowana w piersi. Ilość laktozy w mleku matki nie posiada związku z ilościa laktozy spożywanej poprzez matkę, a jej poziom rzadko się zmienia. Mleko, które otrzymuje dziecko na początku karmienia zawiera praktycznie taką samą ilość laktozy jak mleko pod koniec karmienia. Mleko pod koniec karmienia posiada większą zawartość tluszczu.

Medycyna mówi, że nietolerancja laktozy oznacza, że organizm nie potrafi prawidłowo przetwarzać laktozy – naturalnego cukru znajdującego się w mleku oraz nabiale. Jeśli laktoza nie ulegnie rozkładowi podczas procesów trawiennych oraz przemieszcza się do jelita grubego, może powodować dolegliwości takie jak ból brzucha i wzdęcia. Niektóre osoby doświadczające nietolerancji laktozy muszą zapomnieć o produktach mlecznych. Inni powinny spożywać jedynie niewielkie ilości mleka oraz nabiału. Calkowita eliminacja albo znaczne ograniczenie produktów mlecznych w diecie może być jednakże niekorzystne dla dzieci, które potrzebują dużych ilości wapnia dla zdrowych kości. Nietolerancja laktozy to także niewlaściwa reakcja organizmu, która pojawia się po spożyciu produktów zawierających laktozę – cukier mleczny. Przyczyna tego rodzaju nietolerancji pokarmowej może być brak (alaktazja) albo niedobor (hipolaktazja) laktazy – enzymu trawiennego, który może być niezbędny do prawidłowego rozkladu laktozy na glukozę oraz galaktoze. Kiedy w organizmie brakuje laktazy, laktoza nie może zostać rozłożona oraz ulega fermentacji bakteryjnej w jelicie grubym. W konsekwencji tworzą się kwasy oraz gazy, które powodują wzrost ciśnienia osmotycznego treści jelitowej i działają drażniąco na błonę śluzową, czego konsekwencją są przykre dolegliwości ze strony ukladu pokarmowego. Całkowity brak aktywności laktazy uwarunkowany genetycznie występuje rzadko, hipolaktazja może być natomiast zaburzeniem występującym dosyć czesto. Czestość jej występowania różni się w zależności od populacji. Najczęściej przyczyną może być niedobór enzymu laktazy, czyli jej zmniejszona aktywność, a także calkowity brak w jelicie cienkim. W takich sytuacjach laktoza nie może być też trawiona oraz wywołuje objawy chorobowe. Zwiększa ciśnienie osmotyczne w jelicie cienkim, co prowadzi do przenikania nadmiaru wody do przewodu pokarmowego. Bakterie obecne w jelitach chetnie pożeraja laktozę. Produktami ubocznymi bakteryjnej fermentacji laktozy są różnego rodzaju gazy (wodór, dwutlenek węgla, metan) odpowiedzialne za wzdęcia, „przelewanie w jelitach”, kolki. Bakterie produkuja również krótkołańcuchowe kwasy tluszczowe (kwas mlekowy, octowy, masłowy, itp.), które działają drażniaco na błonę śluzową jelit. Wysokie ciśnienie osmotyczne w jelitach oraz podrażnienie powodowane obecnością kwasów prowadzi do biegunki. Ta z kolei wiąże się z nadmierną utratą wody, elektrolitow, białek oraz tłuszczów, w efekcie prowadzi do odwodnienia organizmu. Proces przewlekly kończy się groźnym niedożywieniem. Nasilenie oraz wystąpienie objawów zwiazanych z nietolerancją laktozy związane może być z ilością spożytego cukru w stosunku do aktywności enzymów jego rozkładających. I dlatego sekcja osób może być w stanie spożywać niewielkie ilości produktów zawierających laktozę, nie ryzykując przykrych dolegliwości (zaś po zjedzeniu dużej ilości tego rodzaju produktów, objawy wystąpią albo będą nasilone). Laktaza może być enzymem niezbędnym do trawienia laktozy.

Pamiętajmy o tym, że nietolerancja laktozy występuje, kiedy dana osoba nie produkuje tego enzymu, albo nie produkuje jego w wystarczających ilościach, co z kolei powoduje brak zdolności do trawienia laktozy. Niestrawiona oraz nierozbita na cząstki laktoza nie może zostać wchłonięta. W takim przypadku, laktoza przechodzi poprzez system trawienny aż dotrze do jelita grubego. W tym miejscu, pod wpływem bakterii, ulega fermentacji, co prowadzi do wytworzenia kwasów oraz gazów. Nietolerancja laktozy posiada miejsce, kiedy w przewodzie pokarmowym nie zostają wytworzone dostateczne ilości enzymu o nazwie laktaza, ktory może być niezbędny do trawienia laktozy. Schorzenie to także może być też dziedziczne. Zdarza się, że kłopot może być obecny zatem już u noworodków. Wówczas dziecko nie może spożywać żadnych produktow zawierających laktozę. Tymczasowa nietolerancja laktozy może wystapić u wcześniaków, bo ich organizm nie może być wciąż jeszcze w stanie wytwarzać laktazy. Kłopot ustępuje zwykle samoistnie w momencie, kiedy w jelitach zaczyna się proces wytwarzania tego enzymu. Najczęstszą przyczyną nietolerancji laktozy może być pierwotny (dziedziczny) niedobór laktazy (inaczej hipolaktazja dorosłych). Istotą dolegliwości może być postępujące zatem już od 2 roku życia (a niekiedy także wcześniej) zmniejszanie sie aktywności laktazy, która osiąga najwyżej 5 proc. wyjściowej aktywności. Objawy tego rodzaju nietolerancji cukru mlecznego rzadko występują u niemowląt oraz dzieci. Najczęściej pojawiają się dopiero w wieku dojrzewania albo u dorosłych. W Polsce hipolaktazja występuje u 20–37% osób dorosłych. Szostak-Węgierek oraz wsp. stwierdzili hipolaktazję u 19,4% badanych dzieci w wieku 7–15 lat z terenu Warszawy. Ocenia sie, że w Polsce w stosunku do innych krajow częstość wystepowania hipolaktazji utrzymuje się na średnim poziomie. Pośród krajów europejskich najwiekszy odsetek (70–80%) osób z hipolaktazją odnotowano w południowych Wloszech. Z mniejszą częstością hipolaktazja występuje u mieszkańców krajów pólnocnej Europy. Nietolerancja laktozy typu doroslych może być spowodowana polimorfizmem genu LCT (genu laktazy). Dolegliwość może być dziedziczona recesywnie. Laktoza to także inaczej cukier mleczny. W formie naturalnej występuje jedynie oraz wyłacznie w mleku ssaków. Wyjątek stanowią lwy morskie i niektóre gatunki kangurów, w których mleku laktozy nie ma, bądź występuje w śladowych ilościach. Mleko ssaków, stanowiace mieszaninę wody, laktozy, bialek i tłuszczów może być podstawowym oraz zarazem jedynym pokarmem dla noworodków ssaków. Z tego powodu w mleku muszą znajdować się wszystkie niezbędne składniki odżywcze. Laktoza może być przede wszystkim źródłem łatwo przyswajalnej energii, ale wpływa także na rozwój zmyslu smaku oraz regulacje łaknienia, gospodarkę hormonalna. Laktoza posiada właściwości probiotyczne, dzięki czemu wpływa pozytywnie na proces regeneracji jelit i ich motoryke. Spożycie świeżego mleka wywołuje wzdecia, kruczenie, biegunki oraz bóle brzucha, a niekiedy nudności oraz wymioty. U osób z nietolerancja laktozy typu doroslego stwierdza sie zmniejszone przyswajanie wapnia, zwłaszcza w przypadkach niedokwasoty albo przyjmowania leków alkalizujacych, co może przyczyniać się do osteoporozy. Unikając produktów mlecznych, warto dodać do diety żywność zawierającą więcej wapnia (np. fasolę, soje, liście pietruszki, kapustę, szczaw, jarmuż, figi, morele suszone, migdały, orzechy laskowe, pistacjowe, mak niebieski, sezam, słonecznik) albo spożywać mleko roślinne wzbogacane w wapń. Nietolerancja laktozy może być też także wynikiem alaktazji, czyli wrodzonego niedoboru laktazy. Przyczyną dolegliwości może być uwarunkowany genetycznie wrodzony defekt metaboliczny, który sprawia, że organizm nie może wytwarzać laktazy. W tym przypadku objawy nietolerancji pojawiaja się u noworodkow zatem już po pierwszym podaniu mleka matki albo modyfikowanego mleka zawierającego laktozę. Dolegliwość może być też przekazana potomstwu. U osób dorosłych z hipolaktazją po spożyciu produktów zawierających laktoze powinny wystepować różne dolegliwości o zmiennym stopniu nasilenia. W zwiazku z tym postępowanie przy tej chorobie powinno być też zindywidualizowane. Wyeliminowanie laktozy z diety nie zawsze może być konieczne. Z chemicznego punktu widzenia, laktoza może być dwucukrem, składającym sie z glukozy oraz galaktozy. Warunkiem koniecznym, by laktoza mogla spelniać swoje pożyteczne funkcje, może być jej strawienie w jelicie cienkim poprzez enzym – laktazę. Wówczas skladowe laktozy (glukoza oraz galaktoza) są wchłaniane do krwi oraz dalej metabolizowane. Objawami nietolerancji laktozy są płynne, czasem zielone, pieniste stolce i rozdrażnione niemowlę, które często posiada gazy. Skoro dziecko cierpi na nietolerancję laktozy, testy diagnostyczne (“wodorowe testy oddechowe” albo testy na “zmniejszenie cukrów” w stolcu) dalyby pozytywny wynik. Niemniej, są one pozytywne także u większości zdrowych dzieci poniżej trzeciego miesiąca życia karmionych piersią. Użycie ich w diagnostyce nietolerancji laktozy pozostaje zatem kwestia otwartą. Pomimo iż nie istnieje specyfik na nietolerancje laktozy, dzięki zmianom w diecie można znacząco złagodzić objawy tego problemu. Skutecznia dieta bezlaktozowa wymaga wyeliminowania świeżego mleka, słodkiej śmietany oraz maślanki. Całkowita rezygnacja z nabiału może być jednakże niewskazana, organizm dziecka potrzebuje bowiem właściwej ilości wapnia. Do niszczenia nabłonka oraz kosmków jelitowych może dojść również w wyniku nadmiernego stosowania niektórych leków, np. antybiotyków, niesterydowych lekow przeciwzapalnych, kwasu acetylosalicylowego, chemioterapeutykow, i alkoholu. Może wystapić również pod wpływem promieniowania jonizujacego, w przebiegu niedożywienia. Przyczyny niedoboru laktazy w jelicie cienkim (tym samym przyczyny nietolerancji laktozy) najczęściej są dwie. Pierwsza to także wtórny niedobor. Wynika on ze zniszczenia błony śluzowej jelita (wraz z zawartą w niej laktazą) w skutek np. infekcji bakteryjnej albo wirusowej, celiakii, alergii pokarmowej, dolegliwości Leśniowskiego-Crohna, stosowania leków czy może nadużywania alkoholu. ów typ niedoboru może być też przejściowy: mija, kiedy przyczyna może być możliwa do usuniecia albo leczenia właściwego pozwala na regenerację błony śluzowej jelita (np. w celiakii po wprowadzeniu diety bezglutenowej).

Jak wiadomo, tymczasowa nietolerancja laktozy może wystapić u dzieci urodzonych przed 34. tygodniem (tzw. rozwojowy niedobór laktazy). Organizm wcześniaków nie może być bowiem w stanie wytwarzać laktazy. Jednakże kiedy jedynie w jelitach zaczyna się proces wytwarzania tego enzymu, kłopot ustepuje. Na ogół osoby dorosle z hipolaktazją nie odczuwają dolegliwości po spożyciu w jednorazowej dawce produktow zawierających 5–10 g laktozy. Taka ilość laktozy zawiera 100–200 ml mleka słodkiego, jogurtu, kefiru albo maślanki. W tabeli 2. podano, jakie ilości wybranych produktów mlecznych dostarczają 5 oraz 10 g laktozy; dane te powinny być też pomocne w praktycznym układaniu diety dla osoby z hipolaktazją. Wraz z wiekiem aktywność laktazy spada, a wiaże się to także z systematycznym zastępowaniem mleka poprzez odmienne pokarmy. ów proces dotyczy także części składowej ludzi. Dlaczego jedynie części? Parę tysięcy lat temu cywilizacja zwykłego człowieka zaczeła się dynamicznie rozwijać. Udomowiono dużo gatunkow zwierząt, w tym zwierząt mlecznych. Tym samym pojawiła się możliwość spożywania mleka zwierzęcego poprzez zwyklego człowieka także w okresie dorosłości. Przełom nastąpił najprawdopodobniej ok. 6000 lat p.n.e. na terenie obecnych Węgier. Naukowcy przypuszczają, że jesteśmy w stanie tamże po raz pierwszy pojawily się mutacje genu LCT (kodującego enzym laktazę). Mutacje te sprawiły, że u części składowej ludzi enzym laktaza był (i jest) tak samo wysoko aktywny poprzez całe życie. Z ewolucyjnego punktu widzenia, takie osoby posiadły unikalną cechę, pozwalajaca wykorzystywać bogaty w składniki odżywcze pokarm, jakim może być mleko zwierzęce. W przypadku nietolerancji laktozy można również stosować preparaty farmaceutyczne zawierające enzym (laktaze). To także umożliwia osobom nietolerującym laktozy spożywanie mleka oraz produktów mlecznych bez wywolywania objawów nietolerancji. Preparaty takie można kupić w aptece. Występuja one w formie tabletek albo płynnej. W formie tabletek zwykle zażywa się okolo pół godziny przed posiłkiem. Natomiast płynne miesza sie z mlekiem albo innym produktem zawierającym laktozę, który chcemy spożyć. Alergia (lub nietolerancja) na bialka mleka krowiego może być często mylona z nietolerancją laktozy, a dużo osób myśli, że to także jedna oraz ta sama przypadlość. Wcale tak nie jest. Powodem pomyłki może być najprawdopodobniej fakt, że zarówno bialka mleka krowiego oraz laktoza znajdują się w takim samym pożywieniu, to także może być w nabiale. Bo alergia/ nietolerancja białka mleka krowiego może prowadzić do wtórnej nietolerancji laktozy, obie przypadlości powinny występować jednocześnie, co powoduje tym większy zamet wokół obu owych pojęć. Na rozwój nietolerancji laktozy może mieć wpływ również długotrwałe stosowanie diety bezmlecznej, które wpływa na zmniejszenie aktywności wydzielania laktazy. Ze względu na tak dużą zawartość wielu składników odżywczych w mleku oraz produktach mlecznych dietę dla osoby z hipolaktazją powinien opracować wykwalifikowany dietetyk. Po zdiagnozowaniu hipolaktazji należy zastosować dietę eliminacyjną, czyli wyeliminować (w przypadku nasilonych dolegliwości) albo ograniczyć (w przypadku dolegliwości o mniejszym nasileniu) spożycie mleka oraz produktów mlecznych i środkow spożywczych, do ktorych mleko oraz jego produkty powinny być też dodane. Duża rolę w układaniu właściwej diety odgrywa edukacja pacjenta poprzez lekarza oraz dietetyka. Z klinicznego punktu widzenia niezwykle istotne może być odróżnienie, czy może dolegliwości jelitowo-żołądkowe po spożyciu pokarmow mlecznych mają podloże genetyczne, alergiczne, czy może są efektem ubocznym innych dolegliwości prowadzących do uszkodzenia błony śluzowej jelita. Przy wtórnej nietolerancji laktozy wystarczy np. wyleczyć infekcję bakteryjną, by móc na nowo cieszyć się smakiem mleka. Błedna diagnoza, w takim przypadku, może prowadzić do niepotrzebnej dożywotniej eliminacji z diety produktów mlecznych. W lecze­niu sto­suje się całkow­itą albo częś­ciową elim­i­nacje lak­tozy z posiłków. Jed­nak należy zwró­cić szczegolna uwagę na to, iż wye­lim­i­nowanie lak­tozy ( głównie pro­duk­tow mlecznych), powoduje obniże­nie wchła­nia wap­nia poprzez orga­nizm, co z kolei może doprowadzić do osteo­porozy. Pac­jenci ze zdi­ag­no­zowana nietol­er­ancją lak­tozy powinni uzu­peł­niać niedobór tego pier­wiastka z innych źródeł pokarmowych.

Odmrożenia – objawy i sposoby przeciwdziałania

Posted on

W takie dni jak dzisiaj, gdy temperatura spada poniżej zera, narażeni jesteśmy na odmrożenia. Objawy odmrożenia pojawiają sie stopniowo. Początkowo odmrożenie objawia się zmianą koloru skóry, drętwieniem, pieczeniem a z czasem dochodzi utrata czucia. Odmrożeniu sprzyja zimno, wiatr oraz wilgoć, a najbardziej narażone na odmrożenie części skladowej ciała to także twarz, dłonie oraz stopy. Ciężkość oraz rozległość uszkodzenia skóry zależą od temperatury otoczenia i czasu, w jakim ludzka skóra była poddana działaniu niskiej temperatury. Wiatr oraz duża wilgotność powietrza nasilają skutki działania mrozu.

Jak wiadomo, zmiany w naczyniach krwionośnych, spowodowane spożyciem dużej ilości alkoholu, powodują u poszkodowanych ciężkie odmrożenia, często przyczyniając się do nadmiernego wychłodzenia ciala oraz – w wyniku tego – śmierci. Miejsca szczególnie narażone na odmrożenie to: nos, uszy, policzki i palce rąk oraz stóp. Odmrożenie poprzedza „szczypanie” oraz pieczenie zagrożonej części skladowej ciala, która nie mniej jednak bystro staje się całkowicie nieczula na mroz oraz przybiera kredowo-białe zabarwienie. O odmrożeniu mówimy wówczas, kiedy pewien obszar ciała stał się zimny, kredowo-blady oraz niewrażliwy na dotyk, a po podgrzaniu do temperatury pokojowej pojawia się rumień, pieczenie, mrowienie, bol, nadmierna potliwość, obrzek, itp. W cieższych odmrożeniach obszar ow po ogrzaniu staje się obrzmiały, bolesny oraz pokrywa sie czerwonymi pęcherzykami oraz krostami. Zanim dojdzie do najgorszego organizm broni sie uruchamiając naturalne mechanizmy wzmożonej produkcji ciepła, poprzez intensywny ruch – tupanie, uderzanie rękami, itp. Niestety przy długotrwałym dzialaniu zimna może być to także krótkotrwała obrona. Postępujące oziębienie obniża przemianę materii, zwalnia czynności serca oraz oddech. W profilaktyce odmrożeń podstawowa role odgrywa właściwy ubior. Powinien on chronić przed wiatrem, wilgocią oraz bardzo dobrze izolować termicznie. Najlepszą metoda może być ubieranie się „na cebulkę”. Trzeba nie mniej jednak pamiętać, że „grzeje” nas uwiezione powietrze. I dlatego nadto lekkie albo obcisłe ubranie nie daje izolacyjnej warstwy powietrza. ważne może być nakrycie głowy, ponieważ organizm oddaje większa sekcja swojego ciepła poprzez skórę głowy. Należy zadbać także o odpowiednie zabezpieczenie kończyn (najlepsze sa rękawice warstwowe) oraz wystających części składowej ciala. Lepiej również zrezygnować ze nadto wąskich butów oraz obcisłych rękawiczek. Odmrożenia to także zmiana miejscowa na skórze spowodowana działaniem niskiej temperatury otoczenia. Do powstania odmrożeń łatwiej dochodzi, skoro niskiej temperaturze towarzyszą zimny wiatr czy może wilgoć, osoba narażona może być w bezruchu, ludzka skóra może być odsłonięta, ubranie obcisłe albo również osoba znajduje się pod wpływem alkoholu czy może narkotyków. Do najbardziej podatnych na odmrożenia części składowej ciała należa uszy, nos, palce rąk oraz stóp, policzki, broda. Z powodu szybszej utraty ciepła bardziej narażone na odmrożenia są dzieci oraz osoby w podeszłym wieku. Pierwsze objawy odmrożenia łatwo pomylić z wychłodzeniem. Z czasem nie mniej jednak nasilają się na tyle, że staje się oczywiste, że mamy to także odmrożenie. Oprócz chłodnego powietrza do powstania odmrożenia przyczyniają się wiatr oraz wilgoć. One to, jako doskonałe przewodniki ciepła, sprawiają, że oziębienie tkanek następuje szybko, także przy temperaturach dodatnich, np. od +2 do +6°C. Natomiast suche zimne powietrze znoszone może być z mniejszą szkodą. Przykładem powinny być też uczestnicy wypraw polarnych znoszący bez szkody temperatury do -50°C. Przy niewielkim odmrożeniach – kiedy wyziębiona sekcja ciała może być wciąż jeszcze blada – jesteśmy w stanie sobie dać radę sami. Główne może być przywrócenie krążenia krwi w skórze oraz tkankach podskórnych. Odmrożone części składowej ciała należy możliwie bystro ogrzać np. przy pomocy kapieli. Zaczynamy od zanurzania w temperaturze 25-30 C oraz stopniowo po kilkunastu minutach zwiększamy temperaturę do 37 C.

Pamiętajmy, że ogrzewanie należy stosować do czasu, aż tkanki odzyskają naturalną ciepłotę. Po kąpieli należy skórę osuszyć oraz okryć ciepłą odzieżą. W wyniku narażenia skóry na niska temperaturę dochodzi do odruchowego skurczu naczyń oraz ograniczenia dopływu krwi do danego obszaru skory. W odciętych od krążenia naczyniach włosowatych dochodzi do powstania drobnych zakrzepów i zamarzania wody w tkankach. Podczas odtajania powraca mikrokrążenie, ale jednocześnie dochodzi do wzrostu przepuszczalności naczyń, powstawania obrzęków oraz nowych zakrzepów. Efektem tego może być odwarstwienie naskorka oraz tworzenie się pecherzy, łatwe powstawanie ognisk martwiczych i często dołączanie się zakażenia w owych obszarach skóry. Odmrożenie to także zmiany w skorze oraz tkankach położonych poniżej następujące na skutek działania niskiej temperatury. Odmrożeniom sprzyja nie jedynie mróz, ale przede wszystkim wiatr oraz wilgoć. mroźne ale suche powietrze nie robi nam takiej krzywdy jak mniejszy chłód połączony z wiatrem oraz wilgocią. Gdy spoceni zostaniemy wydani na działanie wiatru bystro się wychladzamy także w dodatniej temperaturze plus 2 do plus 6 stopni. Najlepszym sposobem by uniknąć odmrożeń może być przede wszystkim prawidłowy ubior, który chroni zarówno przed zmarznięciem jak oraz poceniem się. Dziś zarówno do uprawiania sportow zimowych jak oraz na wycieczki jesteśmy w stanie wybrać stroje z inteligentnych tkanin, zatrzymujace ciepło i odprowadzające pot na powierzchnię oraz chroniące ludzkie ciało przed wilgocią. Przyczyną odmrożenia cześci składowej ciala może być najczęściej przechłodzenie całego organizmu. I dlatego w czasie ratowania poszkodowanego konieczne może być przemieszczenie jego do ciepłego (nie gorącego) pomieszczenia. Należy zdjąć z poszkodowanego mokre, zimne ubranie, a z jego palców ściągnąć biżuterię. Skoro odmrożeniu uległy palce, trzeba zanurzyć je w letniej wodzie, początkowo o temperaturze 30 stopni C, a następnie 36 °C. Na odmrożone policzki, nos czy może uszy naklada się czyste (nie gorące) opatrunki. Skoro na skórze sa widoczne pęcherze albo sinoczerwone lub blade plamy, należy zastosować suche, czyste opatrunki, najlepiej z wyjałowionej gazy. Ze względu na ogólne wychłodzenie ciała, poszkodowanemu podaje się cieple (nie gorące) napoje. Po ociepleniu odmrożonych części skladowej ciala, należy skoro to także możliwe ułożyć je nieco wyżej oraz okryć. Skoro poszkodowany może być przytomny oraz bardzo dobrze się czuje, a do dyspozycji może być ogrzewany samochód, można odtransportować jego do lekarza, skoro nie – należy wezwać pogotowie ratunkowe. Odmrożeniu ulegaja przede wszystkim obwodowe części skladowej ciała, jak uszy, nos, palce u rąk oraz nóg. Do odmrożenia kończyn dolnych przyczynia się m.in. przemakające bądź ciasne obuwie i przymusowy brak ruchu, który utrudnia wytwarzanie ciepła w organizmie. niekorzystny wpływ wywiera także przemeczenie, glód, niedokrwistość i działanie alkoholu. Najłatwiej może być odmrozić nogi. Szczególnie zagrożone są dzieci, które często w trakcie zimowych zabaw nie zwracaja uwagi na przemoczone oraz przemarznięte stopy. Bardziej niż inni zagrożeni odmrożeniem nog są również ludzie starsi, u których często występują zaburzenia krążenia oraz tym samym termoregulacji oraz obrzewania stop. Trzeba rownież wiedzieć, że dzialanie niskich temperatur na ludzkie ciało powoduje zagrożenie dla wszystkich gorzej izolowanych części składowej ciała, bowiem zaburzeniu ulega praca receptorow czuciowych znajdujacych się w skorze. Po pewnym czasie wstępnego „szczypania” ciała poprzez mróz zablokowane sa sygnaly, że coś tam złego się dzieje ze stopa, policzkiem czy może uchem. Objawy odmrożenia – rumień na skórze, swędzenie, pieczenie i bol pojawiają się dopiero w temperaturze pokojowej. Pod żadnym pozorem nie wolno odmrożonych miejsc nacierać śniegiem czy może rozcierać silnym masażem! Takie postępowanie prowadzi do uszkodzenia odmrożonych tkanek oraz utrudnia gojenie. Gdy ludzka skóra może być w fazie zblednięcia można robic rozgrzewające kapiele w letniej wodzie (ok. 25 st C) stopniowo zwiększając temperaturę kąpieli do także 40 stopni. Po osuszeniu trzeba odmrożóna skóre przykryć jałowym opatrunkiem. Przy odmrożeniu drugiego stopnia nie wolno przełuwać pęcherzy. Również trzeba zaastosowac opatrunek. Odmrożenia trzeciego oraz czwartego stopnia wymagają pomocy lekarskiej, m.in.podania leków wyrównujących bilans płynów oraz zastrzyku przeciwtężcowego. W każdym przypadku odmrożenia stan poszkodowanego powinien ocenić lekarz. Przy odmrożeniach powyżej II stopnia poszkodowanemu podaje sie surowice przeciwtężcową. Nie wolno przekłuwać pęcherzy, masować oraz nacierać czymkolwiek odmrożonych okolic skory i gwałtownie rozgrzewać odmrożonych części składowej ciała, ponieważ ludzka skóra w okolicy odmrożenia może być delikatna. Nie wolno również podawać poszkodowanemu alkoholu. Odmrożenie poprzedza szczypanie oraz pieczenie zagrożonej części składowej ciała, która bystro staje się całkowicie nieczuła oraz przybiera kredowobiałe zabarwienie. Nieco później zabarwienie okolicy zmienia sie na sinofioletowe i pojawia się obrzek. Na odmrożenia jesteśmy narażeni zawsze, kiedy wychodzimy na mróz nieodpowiednio ubrani, zwlaszcza skoro przebywać będziemy na dworzu poprzez dłuższy czas. Do najczęstszych przyczyn powstawania odmrożeń należą: niska temperatura, wilgoć, obcisłe ubranie wywołujące zmniejszone krążenie krwi, głód, zmęczenie, dolegliwości układu krażenia, odwodnienie, hipotermia, pozostawanie pod wpływem alkoholu albo narkotyków, palenie tytoniu, przebywanie na dużych wysokościach, odmienne istniejące zatem już urazy skory. Skoro na skutek przebywania na mrozie ludzka skóra zaczyna być też zaczerwieniona oraz w miejscach zaczerwienionych staje sie bolesna, można spodziewać się odmrożenia. Należy wtenczas udać sie do ciepłego pomieszczenia oraz delikatnie ogrzać miejsca przechłodzone. Natomiast bladość skory oraz ustąpienie bólu świadczą zatem już o jej odmrożeniu. Należy nosić sucha oraz ciepłą odzież. Stopy oraz ręce powinny być też szczególnie pieczołowicie chronione przed działaniem wilgoci oraz zimna (rękawice, skarpety, luźne obuwie). Odsłonięte części składowej ciała (twarz, uszy) powinno się natłuszczać. Ponadto nie należy zapominać, że ruch na świeżym powietrzu przyspiesza obieg krwi, co zapobiega odmrożeniom. Objawy odmrożeń są zależne od ich głębokości. Na poczatku ludzka skóra przybiera kolor sinoniebieski, marmurkowaty, a skoro ekspozycja na zimno trwa dłużej – w końcu woskowobiały. Po odtajaniu staje się czerwona albo sinoczerwona. Ponadto ludzka skóra może być twarda oraz zdrętwiała, w lekkich odmrożeniach podatna na ucisk, a w ciężkich twarda jak z drewna. Lekkie odmrożenia wywołują początkowo mocny ból, który nie mniej jednak bystro ustępuje, natomiast w przypadku ciężkich odmrożeń brak może być uczucia bólu. Ogrzewanie wywołuje silny, pulsujący, rwący, piekący ból. W lekkich odmrożeniach obserwujemy po ogrzaniu jedynie łuszczenie naskorka, natomiast w odmrożeniach ciężkich powstaja pęcherze, martwica, a także dochodzi do samoistnej amputacji odmrożonych części składowej ciała. W przypadku uogólnionej hipotermii ciala pojawiają się rownież dreszcze, obkurczenie naczyń powierzchownych, gesia skórka, sine wargi, przyspieszenie oddechu oraz akcji serca, następnie zwolnienie oddechu oraz akcji serca, apatia, sen, a w cieżkich przypadkach letarg, utrata przytomności, ustanie akcji serca oraz zgon. Skora wychłodzona staje sie zaczerwieniona, bolesna, daje sie odczuć pieczenie oraz szczypanie. Jeśli dojdzie do odmrożenia, przy lekkim odmrożeniu pojawia się mocny ból oraz suchość skory, skoro odmrożenie może być poważniejsze ludzka skora staje się blada, ból ustępuje, pojawia się pozbawienie czucia, ludzka skóra może być odrętwiała oraz powinny wystąpić na niej pęcherze. Skoro ludzka skóra nabierze sinawego koloru należy zglosić sie na pogotowie. Do lekarza należy udać się natychmiast także wtedy, kiedy na skórze pojawią się większe uszkodzenia, przy poważniejszych odmrożeniach konieczne może być też bowiem podanie surowicy przeciwtężcowej. Wszystkie typy odmrożeń powinny być też ocenione poprzez lekarza. W przypadku odmrożenia, zwłaszcza kiedy odmrożona sekcja ciala może być wciąż jeszcze blada, polega na możliwie szybkim przywróceniu w niej krążenia krwi. W tym celu stosujemy szybkie ogrzanie uszkodzonej kończyny w kąpieli wodnej o coraz wyższej temperaturze. Rozpoczynamy ogrzewanie wodą o temperaturze 25–30°C, by po kilkunastu minutach zwiększyć ją aż do 38–40°C. Ogrzewanie należy stosować do czasu, kiedy tkanki uzyskaja odpowiednią temperaturę. Po kąpieli można odmrożone miejsca lekko nacierać niewielką ilością 70% alkoholu etylowego aż do zaróżowienia skóry. Następnie trzeba nałożyć suchy jalowy opatrunek z grubą warstwą waty oraz z ciepło owiniętymi kończynami odwieźć chorego do szpitala. Pierwsza pomoc w przypadku odmrożeń polega na zabezpieczeniu odmrożonych okolic przed zimnem. Można w tym celu odmrożone ręce trzymać pod pachami, odmrożone części składowej twarzy przykryć dłońmi w suchych rękawiczkach, a najlepiej nałożyć suchy jałowy opatrunek z grubą warstwą waty oraz z ciepło owiniętymi kończynami odwieźć chorego do szpitala. Nie można nacierać odmrożeń śniegiem czy może zimną wodą ani bezpośrednio ogrzewać. W szpitalu odmrożone części skladowej ciała są ogrzewane w wodzie o stopniowo wzrastajacej temperaturze – od około 25 do 40 stopni Celsjusza. Ogrzewanie takie może trwać 45-60 minut oraz może być często bolesne. W związku z tym przydatne są środki przeciwbólowe, a ze względu na powstawanie zakrzepów należy zastosować heparyny drobnocząsteczkowe. Interwencje chirurgiczną należy stosować jedynie w ostateczności, raczej czekając na ewentualną samoistną amputacje. Wyróżniamy cztery stopnie odmrożeń. Odmrożenia 1 stopnia charakteryzuja rumieniem skóry, swędzeniem, pieczeniem, niekiedy bólem. Stosunkowo rzadko dochodzi do odmrożeń II stopnia, czyli martwicy naskórka, obrzęku, oraz silnego bolu jak przy oparzeniu; z kolei sporadycznie zdarzają się odmrożenia III oraz IV stopnia, w ktorych dochodzi do uszkodzenia głębszych tkanek podskornych.

Pierwszy stopień – polega na przejściowym zaburzeniu krążenia krwi w wyziębionym obszarze oraz objawia się pomiędzy innymi bólem, zaczerwienieniem albo bladością, mrowieniem oraz lekkim obrzękiem. Może być to także proces odwracalny, dotyczący jedynie naskórka oraz nie powoduje powstawania żadnych trwałych zmian. Po przejściowym zblednięciu, występuje zaczerwienienie z lekko sinawym odcieniem, obrzękiem, pieczeniem oraz uczuciem zdrętwienia, w następstwie przejściowych zaburzeń krażenia oraz ostrego stanu zapalnego.

Drugi stopień – na powierzchni skóry pojawiają się pęcherze z płynem surowiczym, dodatkowo może być ona sina oraz mocno obrzeknieta. Uszkodzenia sięgaja głębszych partii naskórka. Cechuje się tworzeniem pęcherzy z plynem surowiczym albo surowiczokrwistym, a obrzęk oraz zasinienie są znacznie większe. Pozostawia po sobie długotrwałe obrzęki i przebarwienia skory.

Trzeci stopień – zniszczenia dotyczą naskórka, skory wlaściwej, a niekiedy również tkanek położonych głębiej. Ludzka skóra ulega martwicy, staje się purpurowa. Charakteryzuje się martwicą skóry, niekiedy także oraz tkanek głębiej polożonych, łącznie z kościa. Po oddzieleniu się części skladowej martwiczych powstają ubytki, które goja się poprzez ziarninowanie.

Czwarty stopień – odmrożenia dotyczą całych części składowej ciała, np. palca, w tym także kości. Są na aż tyle poważne, że uszkodzony narzad nie zawsze da sie uratować. Skoro w warunkach polowych nie posiada możliwości wykonania takiej kąpieli ogrzewającej, to także należy zastosować krótkotrwały, delikatny masaż, używając niewielkiej ilości 70% alkoholu etylowego, a następnie nałożyć gruby opatrunek ochronny.

Pamiętajmy o tym, że odmrożonych okolic nie wolno nacierać śniegiem albo zimną wodą, jak to także niegdyś zalecano, bo może to także przynieść więcej szkody niż pożytku w wyniku uszkodzenia zmarzniętych tkanek. ów stopień odmrożenia wymaga niezwłocznej pomocy lekarskiej oraz bezwzględnie leczenia wlaściwego szpitalnego. Zapobieganie odmrożeniom zależy glównie od nas samych. Przede wszystkim pamiętajmy o tym, by wychodząc na zimno, odpowiednio się ubrać. Odzież posiada zapewnić właściwa izolację, a jednocześnie umożliwić parowanie potu. Należy zakładać parę warstw luźnych, lżejszych ubrań pod okrycie wierzchnie. Nie wolno chodzić z nieosłoniętą głowa – powoduje to także dużą utratę ciepła. Na mrozy lepsze są rękawiczki z jednym palcem. Przed wyjściem na dwór trzeba także pamietać o cieplych, welnianych skarpetach. Obuwie nie powinno być też nadto ciasne. Nie należy zapominać, że niebezpieczeństwo odmrożenia w niskich temperaturach zwiększa się wraz z podwyższeniem wilgotności powietrza oraz prędkości wiatru. Należy jak najszybciej okryć odmrożone miejsca skoro nie pojawiły się rany oraz udać się do cieplego pomieszczenia. Odmrożeń nie należy nacierać śniegiem ani polewać zimną wodą. Odmrożone miejsca należy delikatnie ogrzać np. przykładając ogrzany ręcznik, mocząc w letniej wodzie (maksymalna temperatura 30*C). Nie należy odmrożonych rak przykladać np. bezpośrednio do kaloryfera ani przykładać termoforów z gorącą wodą. Odmrożonych miejsc nie należy pocierać ani masować. Jeśli w odmrożonym miejscu powstaly pęcherze, nie należy ich przekluwać. W takiej sytuacji zaleca sie nalożenie czystych opatrunków z wyjałowionej gazy. Po ogrzaniu odmrożonych miejsc należy je okryć oraz unieść nieco wyżej. Należy pić ciepłe napoje, zjeść ciepłą zupę. Pod żadnym pozorem nie należy pić alkoholu. Ludzka skóra bardzo dobrze nagrzana powinna nabrać rożowego koloru.

Jak wyleczyć kaszel?

Dzisiaj napiszemy kilka słów o kaszlu. Kaszel może być odruchową odpowiedzią naszych dolnych dróg oddechowych na stymulację receptorów kaszlu. Po prostu pozwala usunąć z dróg oddechowych nadmiar wydzieliny albo jakieś ciała obce. Receptory zlokalizowane są w drogach oddechowych, także w opłucnej, przeponie, osierdziu, przełyku, żołądku, błędniku, błonie bebenkowej i przewodzie słuchowym zewnętrznym, co ma znaczenie przy uruchamianiu mechanizmu kaszlu.

Jak wiadomo kaszel a także katar to coś czego chyba nikt z nas nie lubi, ale kiedy oni wszyscy wokół są przeziębieni, ciężko ich nie mniej jednak uniknąć. Kiedy byłam dzieckiem moja mama zawsze trzymała w lodówce syrop na kaszel domowej roboty. Był on smaczny oraz skuteczny. Poniżej podaję wam przepis na ów specyfik.. Można jego latwo przygotować oraz może być bezpieczny dla kobiet w ciaży oraz dzieci. Kaszel to również podejmowana poprzez organizm próba usunięcia zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny albo ciał obcych. Powietrze wyrzucane z płuc z dużą szybkością zabiera ze sobą podrażniające elementy. Zwykle za kaszel odpowiada wirusowa infekcja górnych drog oddechowych. Nie mniej jednak choroba może być też również wywołana alergią. Na przykład na kurz albo sierść zwierząt. I dlatego skoro nie zaobserwujesz goraczki, a pomimo to rownież kaszel się utrzymuje, na wszelki wypadek zasięgnij porady alergologa. Kaszel pojawia sie w momencie dostania się do dróg oddechowych ciała obcego, np. podczas jedzenia, gdy równocześnie chcemy coś tam powiedzieć. Najczęściej nie mniej jednak kaszel może być objawem, który oznacza, że coś tam nieprawidłowego dzieje sie w układzie oddechowym. Może to również być też infekcja, zapalenie krtani, oskrzeli, tchawicy, a rownież astma oskrzelowa, mukowiscydoza, także nowotwór oskrzela albo płuca. Skoro palisz papierosy oraz cierpisz na częsty kaszel to rownież najlepszym sposobem usunięcia kaszlu może być rzucenie palenia. Skoro twój kaszel nie posiada nic wspólnego z paleniem papierosów, to również możesz wypróbować środki leczenia homeopatyczne. Naturalnie w zależności od rodzaju kaszlu stosuje się odmienne leki, min. Aconitum napellus D12 czy może również Ipeca D6.

Jak wiadomo rożne rodzaje kaszlu odpowiadają rożnym chorobom: zapalenie krtani oraz tchawicy – kaszel suchy, męczacy, chociaż czasem pojawia się niewielka ilość wydzieliny, kaszel pogarsza się w nocy oraz gdy chory się rozgrzeje, pojawia się również kaszel szczekający, świszczący, a rownież duszności; Przewlekłe zapalenie oskrzeli – napadowy kaszel, głównie poranny, atak kaszlu trwa od pół do jednej minuty oraz może być męczacy; Astma oskrzelowa – kaszel męczacy, pojawiający się w trakcie ataku astmy; Mukowiscydoza – kaszel mokry, wykrztusza się duże ilości nieprzyjemnie pachnącej wydzieliny. Musisz określić jaki rodzaj kaszlu masz. Kaszel suchy wystepuje wtedy, kiedy odczuwasz w gardle swędzenie. Mokry kaszel to również taki, w którym odkrztuszasz śluz. Kaszel suchy zwykle również pojawia się na początku infekcji, by poźniej zmienić się w kaszel mokry, z odkrztuszaniem. U palaczy kaszel może być objawem nieżytu oskrzeli wywołanego paleniem. ów rodzaj kaszlu bedzie się utrzymywał wciąż jeszcze pewien czas od momentu rzucenia palenia, ale pozostaje wlaściwie jedyna skuteczną metodą. Weź właściwy specyfik na kaszel. Istnieją dwa rodzaje lekow na kaszel – przeciwkaszlowe oraz wykrztuśne. Kaszel potrafi być też męczacy. Może być to rownież forma obronna organizmu. Powstaje on na skutek gwałtownego wydalenia powietrza z dróg oddechowych, by oczyścić je z zalegających substancji. Substancje te mają charakter drażniacy, co wywoluje kaszel. Przyczyny kaszlu powinny być też różne. Czasami może być to również związane z zapaleniem płuc, a czasami z uczuleniem, nietolerancją organizmu na jakieś pyłki. Niekiedy kaszel nie musi świadczyć o chorobie. Może on być też wynikiem zdenerwowania. Może być on wtenczas swoistego rodzaju tikiem nerwowym. Należy także zaznaczyć, że przewlekle występujący kaszel może być oznaką palenia papierosów. W poniższym artykule znajdziesz parę porad jak pozbyć się kaszlu. Naturalnie pamiętaj, że poniższe metody nie zastąpią wizyty u lekarza. Ze względu na czas trwania, wyrożniamy trzy rodzaje kaszlu: ostry, podostry oraz przewlekły. Kaszel ostry trwa poniżej trzech tygodni, a jego przyczyną może być najczęściej zakażenie gornych dróg oddechowych (zazwyczaj wirusowe), zapalenie oskrzeli i reakcje alergiczne, rzadziej z kolei uraz, zator płucny czy może ostra niewydolność krążenia. Kaszel podostry trwa od trzech do ośmiu tygodni oraz pojawia się najczęściej jako skutek przebytego zakażenia. Najdłużej utrzymuje sie kaszel przewlekły – powyżej ośmiu tygodni. Jego przyczyny powinny być też rożne, m.in.: przewlekły nieżyt nosa albo zapalenie zatok przynosowych powodujące splywanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, astma oskrzelowa, refluks żołądkowo-przełykowy, przyjmowanie ACEI, palenie tytoniu, długotrwała ekspozycja na pyly albo gazy drażniace, przebyta infekcja (np. krztusiec), nowotwory pluc. Wedlug danych statystycznych, z powodu kaszlu przewleklego dużo częściej cierpia kobiety, co może sugerować większe nasilenie odruchu kaszlowego u płci żeńskiej. Kaszel suchy zwykle może być bardziej męczący, niż przychodzący później jego mokry odpowiednik. A to również dlatego, że początek infekcji wiąże się z wysuszeniem śluzówki gardła. Może być ona także podrażniania wydzieliną spływającą z zakatarzonego nosa. Czujemy wówczas nieprzyjemne oraz swędzące drapanie w gardle. Organizm reaguje na to również kaszlem. Często dość bolesnym.

Pamiętajmy, że aby rozpoczać leczenia właściwego kaszlu, trzeba prawidlowo zdiagnozować chorobę, której może być objawem. Pomogą w tym obserwacje odkrztuszanej wydzieliny. Lekarz pierwszego kontaktu powinien sie dowiedzieć, czy może wydzielina może być ropna czy może śluzowa, gęsta czy może rzadka, a również jaki posiada kolor (zielony, żółty czy może przezroczysty). Ważna informacją może być rownież ewentualna obecność krwi w wydzielinie (może oznaczać zapalenie pluc oraz odmienne groźne choroby). Użyj leków przeciwkaszlowych, skoro masz kaszel suchy. środki leczenia te powstrzymują naturalna reakcję organizmu. Hamują odruch kaszlenia, który podczas kaszlu suchego powoduje podrażnienie gardla. Skoro dopadł nas kaszel to również pierwszą rzeczą, którą powinniśmy zrobić może być znalezienie przyczyny. Jak wspomniano powyżej, powinny być też one różne. Skoro zidentyfikujemy ją prawidłowo to również pamiętajmy, że leczenia wlaściwego będzie bardziej skuteczne. Kiedy kaszel może być dość silny, a towarzysza mu objawy zapalenia płuc, czy może anginy, to również zawsze warto udać się do apteki w celu zakupienia środków łagodzących. Skoro nie posiada oznak przeziębienia, anginy itd., to rownież warto zastosować parę sprawdzonych metod. Skoro palisz papierosy oraz cierpisz na częsty kaszel to również najlepszym sposobem usunięcia kaszlu może być rzucenie palenia. Skoro twoj kaszel nie posiada nic wspólnego z paleniem papierosów, to również możesz wypróbować środki leczenia homeopatyczne. Naturalnie w zależności od rodzaju kaszlu stosuje się odmienne leki, min. Aconitum napellus D12 czy może również Ipeca D6. Kaszel mokry może mieć zróżnicowaną etiologie. W określeniu przyczyny kaszlu ważną rolę odgrywa charakter plwociny. Ropna wydzielina w kolorze żółtym bądź zielonym może wskazywać na zakażenia zatok przynosowych, oskrzeli albo płuc. W przypadku niespodziewanie pojawiającej się dużej ilości ropnej wydzieliny, można podejrzewać pęknięcie ropnia płuca albo oskrzela. Skoro kaszlowi mokremu towarzyszy nieprzyjemny zapach z jamy ustnej, najprawdopodobniej mamy do czynienia z zakażeniem bakteriami beztlenowymi. Przewlekłe zapalenie oskrzeli i przewlekla obturacyjna dolegliwość płuc (POChP) objawiają się natomiast gęstą oraz lepką poranną wydzieliną z drog oddechowych. Obecność grudek oraz czopow może wskazywać na zakażenia grzybicze albo mukowiscydozę. Kaszlowi towarzyszyć może także krwioplucie. Do najczęstszych jego przyczyn należą: zapalenie oskrzeli, bakteryjne zapalenie płuc, gruźlica i nowotwory płuc. Może ono także towarzyszyć zatorowości płucnej, urazom płuc, skazom krwotocznym, niewydolności lewokomorowej, a również pojawić się w wyniku przyjmowania określonych leków (np. przeciwkrzepliwych, fibrynolitycznych, kwasu acetylosalicylowego) i używek (np. kokainy).

Oczywiście wilgotny kaszel wywołany może być zalegającą w drogach oddechowych wydzielina. Kaszlac, nasze ludzkie ciało stara się jej pozbyć. Kaszel mokry bywa niestety przewlekły, może nas meczyć także kilkanaście dni. Leczenie kaszlu suchego polega na tym, by jego zmniejszyć albo zamienić na kaszel mokry. W celu łagodzenia uporczywego kaszlu suchego stosuje się środki leczenia przeciwkaszlowe. Powinny być też one stworzone na bazie ziół, takich jak prawoślaz, podbiał, anyż czy może tymianek. Dobrym pomysłem są również domowe sposoby na kaszel, czyli nawilżanie powietrza w pomieszczeniach, w których przebywa chory i parówki z wykorzystaniem naparów z ziół takich jak szałwia. Rozgrzewanie ciała pomoże zamienić kaszel suchy na mokry oraz odkrztuszenie zalegajacej wydzieliny. Skoro kaszlowi towarzyszy bol gardła, stosuje się środki leczenia do ssania łagodzące bol. Skoro zdiagnozowałeś u siebie kaszel mokry, kup specyfik wykrztuśny. Starasz sie bowiem odkrztusić flegmę oraz nie powinieneś tlumić tego odruchu. Skoro nie odkrztusisz śluzu, zostanie on w twoich plucach oraz może spowodować w niedługim czasie wieksze problemy zdrowotne. Zacznijmy od najprostszej oraz najbardziej skutecznej metody. Może być to rownież naturalnie inhalacja. Pomoga ci w tym zioła takie jak: rumianek, eukaliptus, tymianek, koper włoski czy może również mięta pieprzowa. Wybierz jedno z owych ziół oraz przygotuj napar. Zastosuj proporcję: jedna łyżeczka ziela na filiżanke wody. Wsyp ziele do garnka oraz zalej wrzącą wodą. Następnie pochyl się nad garnkiem (uważaj, aby para nie była nadto gorąca, ponieważ wtenczas poparzysz drogi oddechowe), a następnie przykryj się ręcznikiem. Zacznij wdychać opary. Wdychaj je poprzez parę minut. Po tej czynności ogrzej klatkę piersiową oraz plecy. Inhalacje czyli wdychanie pary wodnej wzbogaconej środkami antybakteryjnymi oraz przeciwwirusowymi i rozrzedzającymi wydzielinę są dobrym sposobem na kaszel. Do goracej wody wkraplamy pięć kropli olejku eukaliptusowego, sandałowego, geraniowego, lawendowego, z rozmarynu, kopru włoskiego, majeranku, sosny albo drzewa herbacianego. Można również robić inhalacje z naparow ziół, np. rumianku. Punktem wyjścia w terapii kaszlu zawsze powinno być też precyzyjne rozpoznanie jego przyczyn, które staje się szczególnie istotne w przypadku kaszlu przewlekłego. Prawidłowa diagnoza umożliwia wdrożenie skutecznej terapii przyczynowej (tj. antybiotykoterapia, odstawienie w miarę możliwości leków wywołujacych kaszel, podanie inhibitorów pompy protonowej w przypadku refluksu żołądkowo-przełykowego itd.). W terapii kaszlu ważnym elementem może być także leczenia właściwego objawowe, ktore różni się w zależności od charakteru kaszlu. Niezależnie od tego, jaki rodzaj kaszlu nas dręczy, zima szczególnie powinniśmy zwracać uwagę na nawilżanie powietrza w domu. Zwłaszcza w przypadku, kiedy w naszym mieszkaniu działa centralne ogrzewanie. wysusza ono powietrze oraz utrudnia oddychanie. Najlepszym sposobem może być zainwestowanie w dobry nawilżacz powietrza. Skoro nie chcemy wydawać pieniedzy, pomogą miseczki z wodą ustawiane na kaloryferach. Wilgotne powietrze łagodzi suchy kaszel oraz ułatwia odkrztuszanie wydzieliny. Powinniśmy również pić dużo plynów.

Jak wiadomo godne polecenia są wszelkie ziołowe herbatki – np. z dodatkiem tymianku, korzenia prawoślazu albo malin. Słodzac zrezygnujmy z cukru na rzecz miodu. Jedynie pamiętajmy, aby dodawać jego do chłodnych napojów, inaczej wysoka temperatura pozbawi miód właściwości zdrowotnych. Pij 2–3 razy dziennie po pół szklanki odwaru z ziela babki. By jego przygotować, zalej szklanką wody łyżke ziela oraz poprzez 15 minut gotuj pod przykryciem na wolnym ogniu. Napój taki łagodzi podrażnienia błon śluzowych, zwiększa ilość wydzieliny, rozrzedza ja oraz ułatwia odkrztuszanie. Podobnie działa również napar z prawoślazu. Przyrządzisz go, zalewajac szklanką wrzątku 2 lyżeczki prawoślazu (rozkruszonego korzenia albo liści). Przykryj miksture. Po 30 minutach przecedź. Pij 3–4 razy dziennie po pół szklanki. Kaszel mokry wymaga leczenia właściwego lekami wykrztuśnymi. Nie podajemy wówczas lekow przeciwkaszlowych, bo celem leczenia właściwego może być pozbycie się zalegającej wydzieliny za pomocą jej rozrzedzenia. Skoro wystapi kaszel u dziecka, lepiej pójść do lekarza oraz nie próbować leczyć dziecka samodzielnie. Spróbuj domowych metod na kaszel. Niektóre domowe środki leczenia powinny pomóc nam w walce kaszlem, ktory ustąpi zatem już po kilku dniach. Skoro nie mniej jednak trwa on zatem już znacznie dłużej, koniecznie skonsultuj sie lekarzem. W oczyszczaniu dróg oddechowych będzie nam pomocna także Ajurweda. W tym wypadku zalecana może być herbata z imbiru, goździkow oraz cynamonu. Poczatkowo może ona zwiększyć częstotliwość kaszlu, nie mniej jednak dzięki temu płuca zostaną oczyszczone. Skoro wraz z kaszlem odczuwasz ból gardła, to również wskazane może być płukanie gardła osoloną wodą. Proporcja: 1 łyżeczka soli na filiżankę letniej wody. Przy uporczywym kaszlu bardzo dobrze może być wysmarować klatkę piersiowa oraz plecy maścią rozgrzewającą. Zazwyczaj preparaty te składają się z aromatycznych wyciagów ziół oraz olejków. Są zatem jednocześnie rodzajem inhalacji, bo wdychamy ich zapach. Maści rozgrzewające na kaszel maja w swoim składzie wyciągi z tymianku, rozmarynu, majeranku i olejki: eukaliptusowy, sandałowy, sosnowy, mentolowy oraz kamforowy, czasem również jałowcowy. Aplikacje maści można połaczyć z oklepywaniem pleców, co ułatwia ewakuacje wydzieliny. To również się przydaje zwłaszcza, kiedy chory leży w łóżku. Uporczywy suchy kaszel może być też zwalczany rożnymi metodami. Zaleca się zadbanie o odpowiednie nawilżenie powietrza, co posiada szczególne znaczenie w okresie zimowym. W leczeniu suchego kaszlu zastosowanie maja różne kategorie leków, z których najbardziej popularne to również przyjmowane doustnie środki przeciwkaszlowe o działaniu ośrodkowym: dekstrometorfan (pochodna morfiny), który może być lekiem pierwszego wyboru, czasem kojarzonym z kodeiną w celu zwiększenia skuteczności leczenia, kodeina albo rzadziej morfina i butamirat (lek nieopioidowy). Należy pamietać, że środki leczenia te można przyjmować krótkotrwale, w przypadku kaszlu o dużej intensywności, zaburzającego sen, utrudniającego funkcjonowanie w ciagu dnia albo zagrażajacego właściwym zdrowiu (np. w przypadku złamania żeber, zabiegów neurochirurgicznych albo okulistycznych). Nie powinny być też stosowane u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Są także niewskazane u pacjentów z astmą i zapaleniem oskrzeli, zwłaszcza skoro są oni w trakcie terapii lekami mukolitycznymi. środki leczenia opioidowe powinny wywolywać uzależnienie. 2–3 razy dziennie wypijaj po szklance naparu o działaniu wykrztuśnym. Takie wlaściwości posiada herbatka z ziela tymianku, a również z owoców fenkulu, czyli kopru włoskiego. By przygotować napar, czubatą łyżeczkę suszu zalej szklanką wrzątku, przykryj oraz odstaw na kwadrans. Podczas parzenia herbatki z owocow kopru możesz dodać również gwiazdkę anyżu – on również działa wykrztuśnie.

Leczenie depresji – co warto wiedzieć na ten temat?

Specjaliści są co do tego zgodni – wszyscy jesteśmy podatni na depresje – niezależnie od płci, wieku czy statusu społecznego. Ryzyko zachorowania wynosi jak 1:7. Według statystyk pochodzących z 2011 roku depresja stanowi 4 najbardziej poważny kłopot zdrowotny na świecie. Co istotne, szacuje się, że w 2020 roku może zajmować więc już drugie miejsce w tym niechlubnym rankingu. Według badań przeprowadzonych na grupie mieszkańcow państw członkowskich Unii Europejskiej – choruje na nią aż ponad 11% dorosłych. Ale może dotyczyć także dzieci. W Polsce ta choroba należy do jednego z dwóch najczęściej leczonych ambulatoryjnie zaburzeń psychicznych oraz wystepuje dwa razy dużo częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Przede wszystkim leczenie depresji trzeba zacząć od prawidłowej diagnozy. Kogo odwiedzić: psychiatrę czy może psychologa? Najczęściej trafiamy z objawami depresji do lekarza rodzinnego lub neurologa. Oraz często dostajemy środki leczenia uspokajajace i nasenne, które używane regularnie poprzez ponad 5 tygodni uzależniają. To także nie może być dobra metoda leczenia właściwego depresji. Z kolei od psychiatry zazwyczaj dostajemy antydepresanty, ktore nie w każdym przypadku obniżonego nastroju są potrzebne. Wedlug Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) depresja może być wiodaca przyczyną niesprawności oraz niezdolności do pracy na świecie i najczęściej spotykanym zaburzeniem psychicznym. Choruje na nią w ciągu calego życia kilkanaście procent populacji osob dorosłych. Dolegliwość ta dotyka dwa razy dużo cześciej kobiet. Co dziesiąty pacjent zgłaszający się do lekarza pierwszego kontaktu z powodu innych dolegliwości posiada pełnoobjawową depresję, a drugie aż tyle osób cierpi z powodu pojedynczych objawów depresyjnych. Niestety ponad połowa owych przypadków pozostaje nierozpoznana, a spośród osób z rozpoznaną depresją jedynie polowa otrzymuje adekwatne leczenie. Z tego względu niezwykle ważną dla każdego (nie jedynie dla lekarza) kwestią może być znajomość natury oraz objawów depresji i podstaw jej diagnostyki oraz leczenia. Depresje leczy się zwykle przy pomocy lekow antydepresyjnych albo środkow nasennych, jednakże czesto lekarze przepisuja je przedwcześnie oraz bez dokładnego zapoznania się z przyczyna wystapienia depresji. Zdarza się, że stosowanie owych leków nie może być wcale konieczne oraz utrudnia jedynie powrot do zdrowia. Może być dużo innych metod leczenia właściwego depresji, zwłaszcza takich, które mają charakter przejściowy. Poniżej znajdziesz parę praktycznych porad, ktore powinny okazać sie skuteczniejsze oraz bardziej trwałe w dzialaniu, niż środki farmakologiczne. Zadaniem antydepresantów może być poprawienie nastroju chorego, zmniejszenie leku oraz niepokoju, zniwelowanie zaburzeń snu, usprawnienie procesow myślowych oraz ruchowych. Substancje zawarte w owych preparatach poprawiają funkcjonowanie mediatorów – serotoniny oraz noradrenaliny – których zaburzenia są odpowiedzialne za depresję. Większość z nich hamuje wychwytywanie zwrotne noradrenaliny oraz serotoniny ze szczelin synaptycznych do wnetrza komórek nerwowych. Wynikiem tego może być wzrost stężenia owych hormonów w neuronach oraz poprawa ich funkcjonowania. Depresja może być chorobą, którą powinno się leczyć. Skoro zastanawiasz się, jak poradzić sobie z depresją, to także warto zdawać sobie sprawę, że zaburzenia psychiczne, które nie są leczone powinny prowadzić do poważnych skutków. I dlatego kto podejrzewa u siebie depresję, powinien pilnie skorzystać z pomocy lekarza psychiatry albo psychologa. Bo to także lekarz psychiatra zajmuje się leczeniem depresji. Rozsądni lekarze innych specjalności, w tym lekarze rodzinni, nie podejmują się leczenia właściwego depresji ale, skoro jedynie istnieje taka możliwość, kierują Pacjenta do lekarza psychiatry w celu uzyskania właściwej pomocy. Leczenia właściwego depresji polega na farmakoterapii czyli stosowaniu lekow. Lekarz psychiatra zapisuje lekarstwa po wnikliwym wywiadzie lekarskim oraz postawieniu diagnozy. Mowi, jak je brać oraz przestrzega przed samodzielnym ich odstawieniem.

Pamiętajmy o tym, że w leczeniu depresji uzupelnieniem farmakoterapii może być też psychoterapia. O ewentualności jej rozpoczęcia decydują wspólnie lekarz psychiatra z Pacjentką/ Pacjentem. Im wcześniej rozpoznana depresja oraz wdrożone prawidlowe leczenia właściwego tym większa szansa na szybką poprawę. Jedną ze skuteczniejszych metod leczenia właściwego depresji może być rownież leczenia właściwego w formie psychoterapii. Oczywistym jest, że w depresji nastrój może być obniżony – chorzy czują się nieszcześliwi, smutni, załamani i przygnębieni. Taki nastrój utrzymuje się blisko codziennie poprzez większość dnia. Najczęściej może być najgorszy rano, a w ciągu dnia nieco się poprawia. często tym uczuciom towarzyszy również niepokój, i dlatego depresja bywa mylona z zaburzeniami lekowymi. Myślenie depresyjne to także pesymistyczna ocena własnej przeszłości, teraźniejszości oraz przyszłości, utrata poczucia własnej wartości, zaniżona samoocena, poczucie bycia bezwartościowym, niepotrzebnym. Czasami urojenia depresyjne (fałszywe sady, w których prawdziwość pacjent wierzy, pomimo daremnych prób skonfrontowania jego z rzeczywistością) dotyczące poczucia winy, bycia grzesznym, karanym, skazanym, czy może rownież dotyczące biedy, ubóstwa, braku jakichkolwiek perspektyw na przyszłość dla siebie oraz rodziny. Obecność takich urojeniowych myśli może być bezwzglednym wskazaniem do konsultacji u psychiatry. Objawy depresji to także smutek, brak radości życia, nieumiejetność odczuwania radości oraz przyjemności, zaburzenia snu (bezsenność lub przeciwnie nadmierna potrzeba snu), brak energii utrudniający pracę, a także wykonywanie normalnych codziennych czynności, poczucie braku nadziei oraz perspektywy i rozmaite dolegliwości somatyczne. Pierwszym posunięciem, jakie powinniśmy wykonać może być zapisanie sie na zajecia sportowe lub po prostu wybranie na spacer oraz uprawianie jakiejś formy ruchu codziennie. To także nie żart. Leczenia właściwego depresji ruchem aplikuje się w wielu szpitalach w Niemczech, także pacjentom w ciężkim stanie, takim, którzy nie mają siły wstać z lóżka oraz mają myśli samobójcze. Terapeuci poczatkowo zmuszają ich do aktywności fizycznej, po pewnym czasie nie mniej jednak pacjenci odzyskują energie oraz zaczynają się interesować życiem. Ruch w naturalny sposób zmienia chemię mozgu, zaczynaja sie wydzielać neuroprzekaźniki odpowiedzialne za dobry nastrój oraz adekwatny do sytuacji poziom pobudzenia. Depresja może być chorobą wobec której najskuteczniejsza może być aktywna postawa. Decyzja: nie chcę być też w depresji. Osoba pomocna w określeniu z jaka postacią depresji mamy do czynienia może być też doświadczony psycholog, ktory w razie potrzeby skieruje nas do lekarza psychiatry. Tak to także prawda, zbyt trudno może być zacząć regularnie ćwiczyć, ale prawdą może być również, że ćwiczenia fizyczne pomagają poczuć się lepiej. Wysiłek fizyczny wzmaga wydzielanie się w organizmie endorfin, które są hormonami szczęścia, pomagają nam poczuć się lepiej, wpływają na zwiększenie poczucia własnej wartości, a co za tym idzie zmniejszają objawy stresu, depresji oraz niepewności. Kluczem do sukcesu może być regularność. Powinieneś ćwiczyć co najmniej poprzez 30 minut trzy razy w tygodniu, ale pamietaj, że im cześciej, tym lepiej, zatem najskuteczniejsze będą codzienne ćwiczenia. To wszystko jedno jaka wybierzesz dyscyplinę, może to także być też spacer, jogging, pływanie, taniec czy może aerobik, byle wywoływało szybsze bicie serca oraz wystąpienie potu na skroniach. Wierzcie albo nie, ale jeśli wytrwacie, będziecie się cieszyć. Niektóre środki leczenia przeciwdepresyjne są silnym orężem w walce z przewlekłym bólem, także u osób bez depresji. Dotyczy to także sytuacji leczenia wlaściwego bolu przewlekłego oraz neuropatycznego. Taka właściwość oraz zastosowanie dotyczy przede wszystkim TLPD – trojcyklicznych leków przeciwdepresyjnych (np. amitryptylina, klomipramina, imipramina). Skuteczne, chociaż mniej niż TLPD, powinny być też również nowsze leki, np. SSNRI, czyli inhibitory selektywnego wychwytu serotoniny oraz noradrenaliny (np. wenlafaksyna). Wydaje się, że takiego działania nie mają popularne SSRI, czyli inhibitory selektywnego wychwytu serotoniny (np. paroksetyna, fluoksetyna). Nie może być do końca jasne, w jaki sposób środki leczenia te działaja na zmniejszenie odczuwania bólu. Możliwe, że poprzez zwiększenie steżenia neuronalnych transmiterów w rdzeniu kregowym powoduja zablokowanie przekazywania bodźców bólowych. Negatywne myśli o sobie, o świecie oraz o przyszłości sa nieodłącznym elementem depresji. Mają one zgubny wplyw na obraz własnej osoby i motywację do działania. Osoby w depresji dużo zdarzeń postrzegają jako porażki, a siebie jako ich przyczynę. Skutkiem tego może być niska samoocena. Interpretowanie zdarzeń w kategoriach porażki dotyczy także owych sytuacji, w ktorych obiektywnie to wszystko poszło dobrze. Nie mniej jednak chorzy potrafią dopatrzeć sie jednego małego niedociagnięcia oraz tak skupić się na nim, że przybiera ono rangę dużego problemu. Przykładem zniekształcenia własnego osiągnięcia może być też krytykowanie własnych możliwości po zdaniu egzaminu z ilością punktów mniejszą niż maksymalna. Narastające poczucie utraty sensu życia, bezsens życia, poczucie beznadziejności, myśli rezygnacyjne, myśli o śmierci. Może to także być też pragnienie śmierci droga naturalna („chcialbym usnąć oraz więcej się nie obudzić”, „proszę Boga o śmierć”, „chciałbym ulec jakiemuś wypadkowi”), aż do myśli o popełnieniu samobójstwa. Myśli samobójcze pojawiają sie często wbrew woli pacjenta, ktory stara sie sobie z nimi radzić, ignorować je, ale z czasem staje się to także coraz trudniejsze. Często wtenczas pacjent „woła o pomoc”, m.in. informując o tym otaczające osoby. W skrajnych przypadkach pacjent zaczyna myśleć, w jaki konkretny sposob popelni samobójstwo (tendencje samobojcze). Może być też ono szczegółowo zaplanowane, ale również może być też impulsywne – nieplanowane oraz nagłe. Myśli rezygnacyjne, o śmierci, o samobójstwie także są bezwzględnym wskazaniem do konsultacji psychiatrycznej. Istnieją przypadki depresji, statystyki mówią, że to także około 5 procent wszystkich zachorowań, które wymagają leczenia właściwego farmakologicznego. Skoro nasze wysiłki polegające m. in. na uprawianiu sportu nie polepszają nastroju oraz nie dają energii – należy się wybrać do psychiatry. Wspólnie z nami podejmie decyzję czy może jesteśmy w stanie leczyć się w domu czy może również potrzebna może być hospitalizacja i przepisze środki leczenia antydepresyjne.

Na szczęście farmakologia dobrana może być do postaci depresji na jaką cierpimy i współistniejących schorzeń. Warto wiedzieć, że środki leczenia antydepresyjne nie przynosza natychmiastowej poprawy. Zazwyczaj trzeba 4-6 tygodni zażywania leku, by odczuć skutki jego działania. Antydepresanty trzeba brać poprzez pare miesięcy (3-6) po uzyskaniu poprawy. Nie można również ich odstawiać na własną rękę jedynie stopniowo, pod kontrolą lekarza. Osoby cierpiące na depresję powinny nie mieć ochoty czy może siły, by zacząć leczyć depresję. Stad istotna może być pomoc rodziny oraz zachęcenie bliskiej osoby, by zaczęłą się leczyć. Depresja może być do wyleczenia, ale jesteśmy w stanie początek zmagań z tą chorobą bywa zwykle najtrudniejszy. Kiedy jesteś w depresji, starasz się za wszelką cenę izolować oraz unikasz towarzystwa, a przecież przyczyną depresji może być samotność. Wyjdź z domu oraz zacznij cieszyć się życiem! Na początku może ci się to także nie podobać, ale nie poddawaj się, w końcu poprawi to także twoje samopoczucie oraz sprawi, że nie będziesz czuć się tak samotnie. Jeśli nie utrzymujesz z nikim bliskich kontaktów, przyłącz się do klubu sportowego, oazy przy swojej parafii, zapisz się na warsztaty itp. Sprawdź parę alternatyw oraz znajdź to, co lubisz. Dużo osób chorujących na wymienione wyżej dolegliwości posiada również depresję. Wiadomo jednak, że odczuwanie przewlekłego, uciążliwego bólu może być czynnikiem ryzyka znacznego obniżenia nastroju. Co ważne, działanie leków przeciwdepresyjnych w uśmierzaniu bólu nie może być natychmiastowe. Zmianę można poczuć dopiero po okolo 2 tygodniach ich stalego stosowania. Nie mniej jednak zawsze istnieją również negatywne strony. W tym przypadku są nimi działania niepożądane, będace skutkiem przyjmowania leków przeciwdepresyjnych. Może to także stanowić ograniczenie dla ich zastosowania u osob z innymi chorobami. Dla zmniejszenia szkodliwości skutków ubocznych leczenia wlaściwego rozpoczyna sie od malych dawek leków, stopniowo zwiększanych w miare uzyskania tolerancji oraz braku niepokojących działań niepożądanych. Co ważne, dawki lekow przeciwdepresyjnych stosowanych w leczeniu bólu są niższe od tych, które stosowane są w leczeniu depresji. Stąd również wynika lepsza ich tolerancja. Wedlug teorii wyuczonej bezradności Seligmana osobom cierpiącym na depresję nieustannie towarzyszy poczucie bezradności. Takie utrwalone błędne przekonanie o braku związku pomiędzy zachowaniem a jego konsekwencjami. Chorzy uważają, że nie maja kontroli nad tym, co się w ich życiu wydarzy, w związku z czym poddają się oraz nie podejmują dzialania, bo według nich może być ono bezcelowe. Skoro objawy depresji o niewielkim albo umiarkowanym nasileniu utrzymują się poprzez 2–4 tygodnie, niezależnie od wywołujących je przyczyn, wskazana może być konsultacja psychiatryczna. Skoro ich nasilenie może być znaczne, konsultacja psychiatryczna powinna sie odbyć jak najszybciej. Skoro objawy depresyjne utrzymuja się zaledwie 2–3 dni, ale ich występowanie powtarza się często albo cyklicznie (np. co miesiąc), rownież wskazana może być wizyta u psychiatry. Tak. W depresji reaktywnej, czyli pojawiajacej się pod wpływem trudnych wydarzeń w życiu może być wręcz podstawową metodą leczenia właściwego depresji, z której warto skorzystać. Gdy odczuwamy żal, ból, gniew, poczucie straty czy może przeżywamy żałobę środki leczenia niepotrzebnie tłumią te uczucia. Znacznie sensowniej może być przeżyć je, przy wsparciu psychologa albo bliskich,i wyjść z trudnej sytuacji nie popadając w depresję. Lekarstwem na trudne emocje oraz nastroje depresyjne spowodowane kłopotami emocjonalnymi oraz życiowymi może być znalezienie sposobu jak sobie z nimi radzić, a w tym pomaga psychoterapia. Terapia wspomagajaca leczenia właściwego depresji farmaceutykami potrzebna może być rownież osobom cierpiącym na głęboką endogenną depresję. Praca nad sobą oraz swymi emocjami i wsparcie przedłuża okresy remisji choroby, gdy chorzy czują się bardzo dobrze oraz powinny normalnie funkcjonować. Uczy również jak dostrzegać symptomy nawrotu depresji oraz w pore zareagować zgłaszając się do lekarza.

Leczenie należy wspierać psychoterapią i terapią zajęciową oraz ruchem, a nie jedynie leczyć samymi lekami. Te aktywności pomagaja depresyjnym pacjentom przedłużać okresy dobrego, normalnego życia. Podziel się swoimi problemami, uzewnętrznij je, zamiast dusić w sobie. Bedziesz zaskoczony jak dużą ulgę ci to także przyniesie, a ponadto będziesz mógł spojrzeć na to wszystko z pewnej perspektywy. Porozmawiaj z kimś z rodziny, z zaufanym przyjacielem lub, skoro wolisz, z psychologiem. Doskonałym rozwiązaniem może być również przelewanie smutków na papier, zacznij zatem prowadzić pamiętnik albo napisz książkę. Brak motywacji do działania to także następny z objawów depresji. W zależności od stopnia nasilenia dolegliwości kłopot z motywacją może dotykać różnorodnych obszarów życia czlowieka. Pojawiają się trudności ze wstawaniem z łóżka, chodzeniem do pracy, zajmowaniem się obowiązkami, a także aktywnością rozrywkową. Charakterystyczna dla osób cierpiących na depresje może być także trudność w podejmowaniu decyzji. W przypadkach ciężkiej depresji zaobserwować można również tzw. „paraliż woli” będący niezdolnością do wykonywania najbardziej podstawowych czynności życiowych. Może dojść także do spowolnienia ruchów oraz mowy. Także w przypadku pojawienia się pojedynczych myśli samobójczych, nad którymi pacjent posiada poczucie kontroli, bez tendencji samobójczych – bezwzględnie konieczna może być pilna konsultacja psychiatryczna i rozpoczęcie odpowiedniego leczenia właściwego oraz postępowania – niezależnie od czasu trwania objawow depresji. Nie zawsze osoba z myślami samobójczymi musi być też hospitalizowana psychiatrycznie (lęk przed hospitalizacją może być wtenczas częstą przyczyną unikania wizyty u psychiatry). Lekarz psychiatra, badając pacjenta, ocenia m.in. jego stan psychiczny, ryzyko samobójstwa, nasilenie myśli samobójczych oraz możliwości radzenia sobie z nimi, możliwości wsparcia otaczających osób. Ocenia również przebieg oraz skuteczność dotychczasowego leczenia właściwego oraz podejmuje decyzję co do jego dalszego leczenia właściwego w warunkach ambulatoryjnych, ewentualnie kieruje jego na hospitalizację psychiatryczną.

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 4 995 obserwujących.