RSS Feed

Odmrożenia – objawy i sposoby przeciwdziałania

Posted on

W takie dni jak dzisiaj, gdy temperatura spada poniżej zera, narażeni jesteśmy na odmrożenia. Objawy odmrożenia pojawiają sie stopniowo. Początkowo odmrożenie objawia się zmianą koloru skóry, drętwieniem, pieczeniem a z czasem dochodzi utrata czucia. Odmrożeniu sprzyja zimno, wiatr oraz wilgoć, a najbardziej narażone na odmrożenie części skladowej ciała to także twarz, dłonie oraz stopy. Ciężkość oraz rozległość uszkodzenia skóry zależą od temperatury otoczenia i czasu, w jakim ludzka skóra była poddana działaniu niskiej temperatury. Wiatr oraz duża wilgotność powietrza nasilają skutki działania mrozu.

Jak wiadomo, zmiany w naczyniach krwionośnych, spowodowane spożyciem dużej ilości alkoholu, powodują u poszkodowanych ciężkie odmrożenia, często przyczyniając się do nadmiernego wychłodzenia ciala oraz – w wyniku tego – śmierci. Miejsca szczególnie narażone na odmrożenie to: nos, uszy, policzki i palce rąk oraz stóp. Odmrożenie poprzedza „szczypanie” oraz pieczenie zagrożonej części skladowej ciala, która nie mniej jednak bystro staje się całkowicie nieczula na mroz oraz przybiera kredowo-białe zabarwienie. O odmrożeniu mówimy wówczas, kiedy pewien obszar ciała stał się zimny, kredowo-blady oraz niewrażliwy na dotyk, a po podgrzaniu do temperatury pokojowej pojawia się rumień, pieczenie, mrowienie, bol, nadmierna potliwość, obrzek, itp. W cieższych odmrożeniach obszar ow po ogrzaniu staje się obrzmiały, bolesny oraz pokrywa sie czerwonymi pęcherzykami oraz krostami. Zanim dojdzie do najgorszego organizm broni sie uruchamiając naturalne mechanizmy wzmożonej produkcji ciepła, poprzez intensywny ruch – tupanie, uderzanie rękami, itp. Niestety przy długotrwałym dzialaniu zimna może być to także krótkotrwała obrona. Postępujące oziębienie obniża przemianę materii, zwalnia czynności serca oraz oddech. W profilaktyce odmrożeń podstawowa role odgrywa właściwy ubior. Powinien on chronić przed wiatrem, wilgocią oraz bardzo dobrze izolować termicznie. Najlepszą metoda może być ubieranie się „na cebulkę”. Trzeba nie mniej jednak pamiętać, że „grzeje” nas uwiezione powietrze. I dlatego nadto lekkie albo obcisłe ubranie nie daje izolacyjnej warstwy powietrza. ważne może być nakrycie głowy, ponieważ organizm oddaje większa sekcja swojego ciepła poprzez skórę głowy. Należy zadbać także o odpowiednie zabezpieczenie kończyn (najlepsze sa rękawice warstwowe) oraz wystających części składowej ciala. Lepiej również zrezygnować ze nadto wąskich butów oraz obcisłych rękawiczek. Odmrożenia to także zmiana miejscowa na skórze spowodowana działaniem niskiej temperatury otoczenia. Do powstania odmrożeń łatwiej dochodzi, skoro niskiej temperaturze towarzyszą zimny wiatr czy może wilgoć, osoba narażona może być w bezruchu, ludzka skóra może być odsłonięta, ubranie obcisłe albo również osoba znajduje się pod wpływem alkoholu czy może narkotyków. Do najbardziej podatnych na odmrożenia części składowej ciała należa uszy, nos, palce rąk oraz stóp, policzki, broda. Z powodu szybszej utraty ciepła bardziej narażone na odmrożenia są dzieci oraz osoby w podeszłym wieku. Pierwsze objawy odmrożenia łatwo pomylić z wychłodzeniem. Z czasem nie mniej jednak nasilają się na tyle, że staje się oczywiste, że mamy to także odmrożenie. Oprócz chłodnego powietrza do powstania odmrożenia przyczyniają się wiatr oraz wilgoć. One to, jako doskonałe przewodniki ciepła, sprawiają, że oziębienie tkanek następuje szybko, także przy temperaturach dodatnich, np. od +2 do +6°C. Natomiast suche zimne powietrze znoszone może być z mniejszą szkodą. Przykładem powinny być też uczestnicy wypraw polarnych znoszący bez szkody temperatury do -50°C. Przy niewielkim odmrożeniach – kiedy wyziębiona sekcja ciała może być wciąż jeszcze blada – jesteśmy w stanie sobie dać radę sami. Główne może być przywrócenie krążenia krwi w skórze oraz tkankach podskórnych. Odmrożone części składowej ciała należy możliwie bystro ogrzać np. przy pomocy kapieli. Zaczynamy od zanurzania w temperaturze 25-30 C oraz stopniowo po kilkunastu minutach zwiększamy temperaturę do 37 C.

Pamiętajmy, że ogrzewanie należy stosować do czasu, aż tkanki odzyskają naturalną ciepłotę. Po kąpieli należy skórę osuszyć oraz okryć ciepłą odzieżą. W wyniku narażenia skóry na niska temperaturę dochodzi do odruchowego skurczu naczyń oraz ograniczenia dopływu krwi do danego obszaru skory. W odciętych od krążenia naczyniach włosowatych dochodzi do powstania drobnych zakrzepów i zamarzania wody w tkankach. Podczas odtajania powraca mikrokrążenie, ale jednocześnie dochodzi do wzrostu przepuszczalności naczyń, powstawania obrzęków oraz nowych zakrzepów. Efektem tego może być odwarstwienie naskorka oraz tworzenie się pecherzy, łatwe powstawanie ognisk martwiczych i często dołączanie się zakażenia w owych obszarach skóry. Odmrożenie to także zmiany w skorze oraz tkankach położonych poniżej następujące na skutek działania niskiej temperatury. Odmrożeniom sprzyja nie jedynie mróz, ale przede wszystkim wiatr oraz wilgoć. mroźne ale suche powietrze nie robi nam takiej krzywdy jak mniejszy chłód połączony z wiatrem oraz wilgocią. Gdy spoceni zostaniemy wydani na działanie wiatru bystro się wychladzamy także w dodatniej temperaturze plus 2 do plus 6 stopni. Najlepszym sposobem by uniknąć odmrożeń może być przede wszystkim prawidłowy ubior, który chroni zarówno przed zmarznięciem jak oraz poceniem się. Dziś zarówno do uprawiania sportow zimowych jak oraz na wycieczki jesteśmy w stanie wybrać stroje z inteligentnych tkanin, zatrzymujace ciepło i odprowadzające pot na powierzchnię oraz chroniące ludzkie ciało przed wilgocią. Przyczyną odmrożenia cześci składowej ciala może być najczęściej przechłodzenie całego organizmu. I dlatego w czasie ratowania poszkodowanego konieczne może być przemieszczenie jego do ciepłego (nie gorącego) pomieszczenia. Należy zdjąć z poszkodowanego mokre, zimne ubranie, a z jego palców ściągnąć biżuterię. Skoro odmrożeniu uległy palce, trzeba zanurzyć je w letniej wodzie, początkowo o temperaturze 30 stopni C, a następnie 36 °C. Na odmrożone policzki, nos czy może uszy naklada się czyste (nie gorące) opatrunki. Skoro na skórze sa widoczne pęcherze albo sinoczerwone lub blade plamy, należy zastosować suche, czyste opatrunki, najlepiej z wyjałowionej gazy. Ze względu na ogólne wychłodzenie ciała, poszkodowanemu podaje się cieple (nie gorące) napoje. Po ociepleniu odmrożonych części skladowej ciala, należy skoro to także możliwe ułożyć je nieco wyżej oraz okryć. Skoro poszkodowany może być przytomny oraz bardzo dobrze się czuje, a do dyspozycji może być ogrzewany samochód, można odtransportować jego do lekarza, skoro nie – należy wezwać pogotowie ratunkowe. Odmrożeniu ulegaja przede wszystkim obwodowe części skladowej ciała, jak uszy, nos, palce u rąk oraz nóg. Do odmrożenia kończyn dolnych przyczynia się m.in. przemakające bądź ciasne obuwie i przymusowy brak ruchu, który utrudnia wytwarzanie ciepła w organizmie. niekorzystny wpływ wywiera także przemeczenie, glód, niedokrwistość i działanie alkoholu. Najłatwiej może być odmrozić nogi. Szczególnie zagrożone są dzieci, które często w trakcie zimowych zabaw nie zwracaja uwagi na przemoczone oraz przemarznięte stopy. Bardziej niż inni zagrożeni odmrożeniem nog są również ludzie starsi, u których często występują zaburzenia krążenia oraz tym samym termoregulacji oraz obrzewania stop. Trzeba rownież wiedzieć, że dzialanie niskich temperatur na ludzkie ciało powoduje zagrożenie dla wszystkich gorzej izolowanych części składowej ciała, bowiem zaburzeniu ulega praca receptorow czuciowych znajdujacych się w skorze. Po pewnym czasie wstępnego „szczypania” ciała poprzez mróz zablokowane sa sygnaly, że coś tam złego się dzieje ze stopa, policzkiem czy może uchem. Objawy odmrożenia – rumień na skórze, swędzenie, pieczenie i bol pojawiają się dopiero w temperaturze pokojowej. Pod żadnym pozorem nie wolno odmrożonych miejsc nacierać śniegiem czy może rozcierać silnym masażem! Takie postępowanie prowadzi do uszkodzenia odmrożonych tkanek oraz utrudnia gojenie. Gdy ludzka skóra może być w fazie zblednięcia można robic rozgrzewające kapiele w letniej wodzie (ok. 25 st C) stopniowo zwiększając temperaturę kąpieli do także 40 stopni. Po osuszeniu trzeba odmrożóna skóre przykryć jałowym opatrunkiem. Przy odmrożeniu drugiego stopnia nie wolno przełuwać pęcherzy. Również trzeba zaastosowac opatrunek. Odmrożenia trzeciego oraz czwartego stopnia wymagają pomocy lekarskiej, m.in.podania leków wyrównujących bilans płynów oraz zastrzyku przeciwtężcowego. W każdym przypadku odmrożenia stan poszkodowanego powinien ocenić lekarz. Przy odmrożeniach powyżej II stopnia poszkodowanemu podaje sie surowice przeciwtężcową. Nie wolno przekłuwać pęcherzy, masować oraz nacierać czymkolwiek odmrożonych okolic skory i gwałtownie rozgrzewać odmrożonych części składowej ciała, ponieważ ludzka skóra w okolicy odmrożenia może być delikatna. Nie wolno również podawać poszkodowanemu alkoholu. Odmrożenie poprzedza szczypanie oraz pieczenie zagrożonej części składowej ciała, która bystro staje się całkowicie nieczuła oraz przybiera kredowobiałe zabarwienie. Nieco później zabarwienie okolicy zmienia sie na sinofioletowe i pojawia się obrzek. Na odmrożenia jesteśmy narażeni zawsze, kiedy wychodzimy na mróz nieodpowiednio ubrani, zwlaszcza skoro przebywać będziemy na dworzu poprzez dłuższy czas. Do najczęstszych przyczyn powstawania odmrożeń należą: niska temperatura, wilgoć, obcisłe ubranie wywołujące zmniejszone krążenie krwi, głód, zmęczenie, dolegliwości układu krażenia, odwodnienie, hipotermia, pozostawanie pod wpływem alkoholu albo narkotyków, palenie tytoniu, przebywanie na dużych wysokościach, odmienne istniejące zatem już urazy skory. Skoro na skutek przebywania na mrozie ludzka skóra zaczyna być też zaczerwieniona oraz w miejscach zaczerwienionych staje sie bolesna, można spodziewać się odmrożenia. Należy wtenczas udać sie do ciepłego pomieszczenia oraz delikatnie ogrzać miejsca przechłodzone. Natomiast bladość skory oraz ustąpienie bólu świadczą zatem już o jej odmrożeniu. Należy nosić sucha oraz ciepłą odzież. Stopy oraz ręce powinny być też szczególnie pieczołowicie chronione przed działaniem wilgoci oraz zimna (rękawice, skarpety, luźne obuwie). Odsłonięte części składowej ciała (twarz, uszy) powinno się natłuszczać. Ponadto nie należy zapominać, że ruch na świeżym powietrzu przyspiesza obieg krwi, co zapobiega odmrożeniom. Objawy odmrożeń są zależne od ich głębokości. Na poczatku ludzka skóra przybiera kolor sinoniebieski, marmurkowaty, a skoro ekspozycja na zimno trwa dłużej – w końcu woskowobiały. Po odtajaniu staje się czerwona albo sinoczerwona. Ponadto ludzka skóra może być twarda oraz zdrętwiała, w lekkich odmrożeniach podatna na ucisk, a w ciężkich twarda jak z drewna. Lekkie odmrożenia wywołują początkowo mocny ból, który nie mniej jednak bystro ustępuje, natomiast w przypadku ciężkich odmrożeń brak może być uczucia bólu. Ogrzewanie wywołuje silny, pulsujący, rwący, piekący ból. W lekkich odmrożeniach obserwujemy po ogrzaniu jedynie łuszczenie naskorka, natomiast w odmrożeniach ciężkich powstaja pęcherze, martwica, a także dochodzi do samoistnej amputacji odmrożonych części składowej ciała. W przypadku uogólnionej hipotermii ciala pojawiają się rownież dreszcze, obkurczenie naczyń powierzchownych, gesia skórka, sine wargi, przyspieszenie oddechu oraz akcji serca, następnie zwolnienie oddechu oraz akcji serca, apatia, sen, a w cieżkich przypadkach letarg, utrata przytomności, ustanie akcji serca oraz zgon. Skora wychłodzona staje sie zaczerwieniona, bolesna, daje sie odczuć pieczenie oraz szczypanie. Jeśli dojdzie do odmrożenia, przy lekkim odmrożeniu pojawia się mocny ból oraz suchość skory, skoro odmrożenie może być poważniejsze ludzka skora staje się blada, ból ustępuje, pojawia się pozbawienie czucia, ludzka skóra może być odrętwiała oraz powinny wystąpić na niej pęcherze. Skoro ludzka skóra nabierze sinawego koloru należy zglosić sie na pogotowie. Do lekarza należy udać się natychmiast także wtedy, kiedy na skórze pojawią się większe uszkodzenia, przy poważniejszych odmrożeniach konieczne może być też bowiem podanie surowicy przeciwtężcowej. Wszystkie typy odmrożeń powinny być też ocenione poprzez lekarza. W przypadku odmrożenia, zwłaszcza kiedy odmrożona sekcja ciala może być wciąż jeszcze blada, polega na możliwie szybkim przywróceniu w niej krążenia krwi. W tym celu stosujemy szybkie ogrzanie uszkodzonej kończyny w kąpieli wodnej o coraz wyższej temperaturze. Rozpoczynamy ogrzewanie wodą o temperaturze 25–30°C, by po kilkunastu minutach zwiększyć ją aż do 38–40°C. Ogrzewanie należy stosować do czasu, kiedy tkanki uzyskaja odpowiednią temperaturę. Po kąpieli można odmrożone miejsca lekko nacierać niewielką ilością 70% alkoholu etylowego aż do zaróżowienia skóry. Następnie trzeba nałożyć suchy jalowy opatrunek z grubą warstwą waty oraz z ciepło owiniętymi kończynami odwieźć chorego do szpitala. Pierwsza pomoc w przypadku odmrożeń polega na zabezpieczeniu odmrożonych okolic przed zimnem. Można w tym celu odmrożone ręce trzymać pod pachami, odmrożone części składowej twarzy przykryć dłońmi w suchych rękawiczkach, a najlepiej nałożyć suchy jałowy opatrunek z grubą warstwą waty oraz z ciepło owiniętymi kończynami odwieźć chorego do szpitala. Nie można nacierać odmrożeń śniegiem czy może zimną wodą ani bezpośrednio ogrzewać. W szpitalu odmrożone części skladowej ciała są ogrzewane w wodzie o stopniowo wzrastajacej temperaturze – od około 25 do 40 stopni Celsjusza. Ogrzewanie takie może trwać 45-60 minut oraz może być często bolesne. W związku z tym przydatne są środki przeciwbólowe, a ze względu na powstawanie zakrzepów należy zastosować heparyny drobnocząsteczkowe. Interwencje chirurgiczną należy stosować jedynie w ostateczności, raczej czekając na ewentualną samoistną amputacje. Wyróżniamy cztery stopnie odmrożeń. Odmrożenia 1 stopnia charakteryzuja rumieniem skóry, swędzeniem, pieczeniem, niekiedy bólem. Stosunkowo rzadko dochodzi do odmrożeń II stopnia, czyli martwicy naskórka, obrzęku, oraz silnego bolu jak przy oparzeniu; z kolei sporadycznie zdarzają się odmrożenia III oraz IV stopnia, w ktorych dochodzi do uszkodzenia głębszych tkanek podskornych.

Pierwszy stopień – polega na przejściowym zaburzeniu krążenia krwi w wyziębionym obszarze oraz objawia się pomiędzy innymi bólem, zaczerwienieniem albo bladością, mrowieniem oraz lekkim obrzękiem. Może być to także proces odwracalny, dotyczący jedynie naskórka oraz nie powoduje powstawania żadnych trwałych zmian. Po przejściowym zblednięciu, występuje zaczerwienienie z lekko sinawym odcieniem, obrzękiem, pieczeniem oraz uczuciem zdrętwienia, w następstwie przejściowych zaburzeń krażenia oraz ostrego stanu zapalnego.

Drugi stopień – na powierzchni skóry pojawiają się pęcherze z płynem surowiczym, dodatkowo może być ona sina oraz mocno obrzeknieta. Uszkodzenia sięgaja głębszych partii naskórka. Cechuje się tworzeniem pęcherzy z plynem surowiczym albo surowiczokrwistym, a obrzęk oraz zasinienie są znacznie większe. Pozostawia po sobie długotrwałe obrzęki i przebarwienia skory.

Trzeci stopień – zniszczenia dotyczą naskórka, skory wlaściwej, a niekiedy również tkanek położonych głębiej. Ludzka skóra ulega martwicy, staje się purpurowa. Charakteryzuje się martwicą skóry, niekiedy także oraz tkanek głębiej polożonych, łącznie z kościa. Po oddzieleniu się części skladowej martwiczych powstają ubytki, które goja się poprzez ziarninowanie.

Czwarty stopień – odmrożenia dotyczą całych części składowej ciała, np. palca, w tym także kości. Są na aż tyle poważne, że uszkodzony narzad nie zawsze da sie uratować. Skoro w warunkach polowych nie posiada możliwości wykonania takiej kąpieli ogrzewającej, to także należy zastosować krótkotrwały, delikatny masaż, używając niewielkiej ilości 70% alkoholu etylowego, a następnie nałożyć gruby opatrunek ochronny.

Pamiętajmy o tym, że odmrożonych okolic nie wolno nacierać śniegiem albo zimną wodą, jak to także niegdyś zalecano, bo może to także przynieść więcej szkody niż pożytku w wyniku uszkodzenia zmarzniętych tkanek. ów stopień odmrożenia wymaga niezwłocznej pomocy lekarskiej oraz bezwzględnie leczenia wlaściwego szpitalnego. Zapobieganie odmrożeniom zależy glównie od nas samych. Przede wszystkim pamiętajmy o tym, by wychodząc na zimno, odpowiednio się ubrać. Odzież posiada zapewnić właściwa izolację, a jednocześnie umożliwić parowanie potu. Należy zakładać parę warstw luźnych, lżejszych ubrań pod okrycie wierzchnie. Nie wolno chodzić z nieosłoniętą głowa – powoduje to także dużą utratę ciepła. Na mrozy lepsze są rękawiczki z jednym palcem. Przed wyjściem na dwór trzeba także pamietać o cieplych, welnianych skarpetach. Obuwie nie powinno być też nadto ciasne. Nie należy zapominać, że niebezpieczeństwo odmrożenia w niskich temperaturach zwiększa się wraz z podwyższeniem wilgotności powietrza oraz prędkości wiatru. Należy jak najszybciej okryć odmrożone miejsca skoro nie pojawiły się rany oraz udać się do cieplego pomieszczenia. Odmrożeń nie należy nacierać śniegiem ani polewać zimną wodą. Odmrożone miejsca należy delikatnie ogrzać np. przykładając ogrzany ręcznik, mocząc w letniej wodzie (maksymalna temperatura 30*C). Nie należy odmrożonych rak przykladać np. bezpośrednio do kaloryfera ani przykładać termoforów z gorącą wodą. Odmrożonych miejsc nie należy pocierać ani masować. Jeśli w odmrożonym miejscu powstaly pęcherze, nie należy ich przekluwać. W takiej sytuacji zaleca sie nalożenie czystych opatrunków z wyjałowionej gazy. Po ogrzaniu odmrożonych miejsc należy je okryć oraz unieść nieco wyżej. Należy pić ciepłe napoje, zjeść ciepłą zupę. Pod żadnym pozorem nie należy pić alkoholu. Ludzka skóra bardzo dobrze nagrzana powinna nabrać rożowego koloru.

Jak wyleczyć kaszel?

Dzisiaj napiszemy kilka słów o kaszlu. Kaszel może być odruchową odpowiedzią naszych dolnych dróg oddechowych na stymulację receptorów kaszlu. Po prostu pozwala usunąć z dróg oddechowych nadmiar wydzieliny albo jakieś ciała obce. Receptory zlokalizowane są w drogach oddechowych, także w opłucnej, przeponie, osierdziu, przełyku, żołądku, błędniku, błonie bebenkowej i przewodzie słuchowym zewnętrznym, co ma znaczenie przy uruchamianiu mechanizmu kaszlu.

Jak wiadomo kaszel a także katar to coś czego chyba nikt z nas nie lubi, ale kiedy oni wszyscy wokół są przeziębieni, ciężko ich nie mniej jednak uniknąć. Kiedy byłam dzieckiem moja mama zawsze trzymała w lodówce syrop na kaszel domowej roboty. Był on smaczny oraz skuteczny. Poniżej podaję wam przepis na ów specyfik.. Można jego latwo przygotować oraz może być bezpieczny dla kobiet w ciaży oraz dzieci. Kaszel to również podejmowana poprzez organizm próba usunięcia zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny albo ciał obcych. Powietrze wyrzucane z płuc z dużą szybkością zabiera ze sobą podrażniające elementy. Zwykle za kaszel odpowiada wirusowa infekcja górnych drog oddechowych. Nie mniej jednak choroba może być też również wywołana alergią. Na przykład na kurz albo sierść zwierząt. I dlatego skoro nie zaobserwujesz goraczki, a pomimo to rownież kaszel się utrzymuje, na wszelki wypadek zasięgnij porady alergologa. Kaszel pojawia sie w momencie dostania się do dróg oddechowych ciała obcego, np. podczas jedzenia, gdy równocześnie chcemy coś tam powiedzieć. Najczęściej nie mniej jednak kaszel może być objawem, który oznacza, że coś tam nieprawidłowego dzieje sie w układzie oddechowym. Może to również być też infekcja, zapalenie krtani, oskrzeli, tchawicy, a rownież astma oskrzelowa, mukowiscydoza, także nowotwór oskrzela albo płuca. Skoro palisz papierosy oraz cierpisz na częsty kaszel to rownież najlepszym sposobem usunięcia kaszlu może być rzucenie palenia. Skoro twój kaszel nie posiada nic wspólnego z paleniem papierosów, to również możesz wypróbować środki leczenia homeopatyczne. Naturalnie w zależności od rodzaju kaszlu stosuje się odmienne leki, min. Aconitum napellus D12 czy może również Ipeca D6.

Jak wiadomo rożne rodzaje kaszlu odpowiadają rożnym chorobom: zapalenie krtani oraz tchawicy – kaszel suchy, męczacy, chociaż czasem pojawia się niewielka ilość wydzieliny, kaszel pogarsza się w nocy oraz gdy chory się rozgrzeje, pojawia się również kaszel szczekający, świszczący, a rownież duszności; Przewlekłe zapalenie oskrzeli – napadowy kaszel, głównie poranny, atak kaszlu trwa od pół do jednej minuty oraz może być męczacy; Astma oskrzelowa – kaszel męczacy, pojawiający się w trakcie ataku astmy; Mukowiscydoza – kaszel mokry, wykrztusza się duże ilości nieprzyjemnie pachnącej wydzieliny. Musisz określić jaki rodzaj kaszlu masz. Kaszel suchy wystepuje wtedy, kiedy odczuwasz w gardle swędzenie. Mokry kaszel to również taki, w którym odkrztuszasz śluz. Kaszel suchy zwykle również pojawia się na początku infekcji, by poźniej zmienić się w kaszel mokry, z odkrztuszaniem. U palaczy kaszel może być objawem nieżytu oskrzeli wywołanego paleniem. ów rodzaj kaszlu bedzie się utrzymywał wciąż jeszcze pewien czas od momentu rzucenia palenia, ale pozostaje wlaściwie jedyna skuteczną metodą. Weź właściwy specyfik na kaszel. Istnieją dwa rodzaje lekow na kaszel – przeciwkaszlowe oraz wykrztuśne. Kaszel potrafi być też męczacy. Może być to rownież forma obronna organizmu. Powstaje on na skutek gwałtownego wydalenia powietrza z dróg oddechowych, by oczyścić je z zalegających substancji. Substancje te mają charakter drażniacy, co wywoluje kaszel. Przyczyny kaszlu powinny być też różne. Czasami może być to również związane z zapaleniem płuc, a czasami z uczuleniem, nietolerancją organizmu na jakieś pyłki. Niekiedy kaszel nie musi świadczyć o chorobie. Może on być też wynikiem zdenerwowania. Może być on wtenczas swoistego rodzaju tikiem nerwowym. Należy także zaznaczyć, że przewlekle występujący kaszel może być oznaką palenia papierosów. W poniższym artykule znajdziesz parę porad jak pozbyć się kaszlu. Naturalnie pamiętaj, że poniższe metody nie zastąpią wizyty u lekarza. Ze względu na czas trwania, wyrożniamy trzy rodzaje kaszlu: ostry, podostry oraz przewlekły. Kaszel ostry trwa poniżej trzech tygodni, a jego przyczyną może być najczęściej zakażenie gornych dróg oddechowych (zazwyczaj wirusowe), zapalenie oskrzeli i reakcje alergiczne, rzadziej z kolei uraz, zator płucny czy może ostra niewydolność krążenia. Kaszel podostry trwa od trzech do ośmiu tygodni oraz pojawia się najczęściej jako skutek przebytego zakażenia. Najdłużej utrzymuje sie kaszel przewlekły – powyżej ośmiu tygodni. Jego przyczyny powinny być też rożne, m.in.: przewlekły nieżyt nosa albo zapalenie zatok przynosowych powodujące splywanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, astma oskrzelowa, refluks żołądkowo-przełykowy, przyjmowanie ACEI, palenie tytoniu, długotrwała ekspozycja na pyly albo gazy drażniace, przebyta infekcja (np. krztusiec), nowotwory pluc. Wedlug danych statystycznych, z powodu kaszlu przewleklego dużo częściej cierpia kobiety, co może sugerować większe nasilenie odruchu kaszlowego u płci żeńskiej. Kaszel suchy zwykle może być bardziej męczący, niż przychodzący później jego mokry odpowiednik. A to również dlatego, że początek infekcji wiąże się z wysuszeniem śluzówki gardła. Może być ona także podrażniania wydzieliną spływającą z zakatarzonego nosa. Czujemy wówczas nieprzyjemne oraz swędzące drapanie w gardle. Organizm reaguje na to również kaszlem. Często dość bolesnym.

Pamiętajmy, że aby rozpoczać leczenia właściwego kaszlu, trzeba prawidlowo zdiagnozować chorobę, której może być objawem. Pomogą w tym obserwacje odkrztuszanej wydzieliny. Lekarz pierwszego kontaktu powinien sie dowiedzieć, czy może wydzielina może być ropna czy może śluzowa, gęsta czy może rzadka, a również jaki posiada kolor (zielony, żółty czy może przezroczysty). Ważna informacją może być rownież ewentualna obecność krwi w wydzielinie (może oznaczać zapalenie pluc oraz odmienne groźne choroby). Użyj leków przeciwkaszlowych, skoro masz kaszel suchy. środki leczenia te powstrzymują naturalna reakcję organizmu. Hamują odruch kaszlenia, który podczas kaszlu suchego powoduje podrażnienie gardla. Skoro dopadł nas kaszel to również pierwszą rzeczą, którą powinniśmy zrobić może być znalezienie przyczyny. Jak wspomniano powyżej, powinny być też one różne. Skoro zidentyfikujemy ją prawidłowo to również pamiętajmy, że leczenia wlaściwego będzie bardziej skuteczne. Kiedy kaszel może być dość silny, a towarzysza mu objawy zapalenia płuc, czy może anginy, to również zawsze warto udać się do apteki w celu zakupienia środków łagodzących. Skoro nie posiada oznak przeziębienia, anginy itd., to rownież warto zastosować parę sprawdzonych metod. Skoro palisz papierosy oraz cierpisz na częsty kaszel to również najlepszym sposobem usunięcia kaszlu może być rzucenie palenia. Skoro twoj kaszel nie posiada nic wspólnego z paleniem papierosów, to również możesz wypróbować środki leczenia homeopatyczne. Naturalnie w zależności od rodzaju kaszlu stosuje się odmienne leki, min. Aconitum napellus D12 czy może również Ipeca D6. Kaszel mokry może mieć zróżnicowaną etiologie. W określeniu przyczyny kaszlu ważną rolę odgrywa charakter plwociny. Ropna wydzielina w kolorze żółtym bądź zielonym może wskazywać na zakażenia zatok przynosowych, oskrzeli albo płuc. W przypadku niespodziewanie pojawiającej się dużej ilości ropnej wydzieliny, można podejrzewać pęknięcie ropnia płuca albo oskrzela. Skoro kaszlowi mokremu towarzyszy nieprzyjemny zapach z jamy ustnej, najprawdopodobniej mamy do czynienia z zakażeniem bakteriami beztlenowymi. Przewlekłe zapalenie oskrzeli i przewlekla obturacyjna dolegliwość płuc (POChP) objawiają się natomiast gęstą oraz lepką poranną wydzieliną z drog oddechowych. Obecność grudek oraz czopow może wskazywać na zakażenia grzybicze albo mukowiscydozę. Kaszlowi towarzyszyć może także krwioplucie. Do najczęstszych jego przyczyn należą: zapalenie oskrzeli, bakteryjne zapalenie płuc, gruźlica i nowotwory płuc. Może ono także towarzyszyć zatorowości płucnej, urazom płuc, skazom krwotocznym, niewydolności lewokomorowej, a również pojawić się w wyniku przyjmowania określonych leków (np. przeciwkrzepliwych, fibrynolitycznych, kwasu acetylosalicylowego) i używek (np. kokainy).

Oczywiście wilgotny kaszel wywołany może być zalegającą w drogach oddechowych wydzielina. Kaszlac, nasze ludzkie ciało stara się jej pozbyć. Kaszel mokry bywa niestety przewlekły, może nas meczyć także kilkanaście dni. Leczenie kaszlu suchego polega na tym, by jego zmniejszyć albo zamienić na kaszel mokry. W celu łagodzenia uporczywego kaszlu suchego stosuje się środki leczenia przeciwkaszlowe. Powinny być też one stworzone na bazie ziół, takich jak prawoślaz, podbiał, anyż czy może tymianek. Dobrym pomysłem są również domowe sposoby na kaszel, czyli nawilżanie powietrza w pomieszczeniach, w których przebywa chory i parówki z wykorzystaniem naparów z ziół takich jak szałwia. Rozgrzewanie ciała pomoże zamienić kaszel suchy na mokry oraz odkrztuszenie zalegajacej wydzieliny. Skoro kaszlowi towarzyszy bol gardła, stosuje się środki leczenia do ssania łagodzące bol. Skoro zdiagnozowałeś u siebie kaszel mokry, kup specyfik wykrztuśny. Starasz sie bowiem odkrztusić flegmę oraz nie powinieneś tlumić tego odruchu. Skoro nie odkrztusisz śluzu, zostanie on w twoich plucach oraz może spowodować w niedługim czasie wieksze problemy zdrowotne. Zacznijmy od najprostszej oraz najbardziej skutecznej metody. Może być to rownież naturalnie inhalacja. Pomoga ci w tym zioła takie jak: rumianek, eukaliptus, tymianek, koper włoski czy może również mięta pieprzowa. Wybierz jedno z owych ziół oraz przygotuj napar. Zastosuj proporcję: jedna łyżeczka ziela na filiżanke wody. Wsyp ziele do garnka oraz zalej wrzącą wodą. Następnie pochyl się nad garnkiem (uważaj, aby para nie była nadto gorąca, ponieważ wtenczas poparzysz drogi oddechowe), a następnie przykryj się ręcznikiem. Zacznij wdychać opary. Wdychaj je poprzez parę minut. Po tej czynności ogrzej klatkę piersiową oraz plecy. Inhalacje czyli wdychanie pary wodnej wzbogaconej środkami antybakteryjnymi oraz przeciwwirusowymi i rozrzedzającymi wydzielinę są dobrym sposobem na kaszel. Do goracej wody wkraplamy pięć kropli olejku eukaliptusowego, sandałowego, geraniowego, lawendowego, z rozmarynu, kopru włoskiego, majeranku, sosny albo drzewa herbacianego. Można również robić inhalacje z naparow ziół, np. rumianku. Punktem wyjścia w terapii kaszlu zawsze powinno być też precyzyjne rozpoznanie jego przyczyn, które staje się szczególnie istotne w przypadku kaszlu przewlekłego. Prawidłowa diagnoza umożliwia wdrożenie skutecznej terapii przyczynowej (tj. antybiotykoterapia, odstawienie w miarę możliwości leków wywołujacych kaszel, podanie inhibitorów pompy protonowej w przypadku refluksu żołądkowo-przełykowego itd.). W terapii kaszlu ważnym elementem może być także leczenia właściwego objawowe, ktore różni się w zależności od charakteru kaszlu. Niezależnie od tego, jaki rodzaj kaszlu nas dręczy, zima szczególnie powinniśmy zwracać uwagę na nawilżanie powietrza w domu. Zwłaszcza w przypadku, kiedy w naszym mieszkaniu działa centralne ogrzewanie. wysusza ono powietrze oraz utrudnia oddychanie. Najlepszym sposobem może być zainwestowanie w dobry nawilżacz powietrza. Skoro nie chcemy wydawać pieniedzy, pomogą miseczki z wodą ustawiane na kaloryferach. Wilgotne powietrze łagodzi suchy kaszel oraz ułatwia odkrztuszanie wydzieliny. Powinniśmy również pić dużo plynów.

Jak wiadomo godne polecenia są wszelkie ziołowe herbatki – np. z dodatkiem tymianku, korzenia prawoślazu albo malin. Słodzac zrezygnujmy z cukru na rzecz miodu. Jedynie pamiętajmy, aby dodawać jego do chłodnych napojów, inaczej wysoka temperatura pozbawi miód właściwości zdrowotnych. Pij 2–3 razy dziennie po pół szklanki odwaru z ziela babki. By jego przygotować, zalej szklanką wody łyżke ziela oraz poprzez 15 minut gotuj pod przykryciem na wolnym ogniu. Napój taki łagodzi podrażnienia błon śluzowych, zwiększa ilość wydzieliny, rozrzedza ja oraz ułatwia odkrztuszanie. Podobnie działa również napar z prawoślazu. Przyrządzisz go, zalewajac szklanką wrzątku 2 lyżeczki prawoślazu (rozkruszonego korzenia albo liści). Przykryj miksture. Po 30 minutach przecedź. Pij 3–4 razy dziennie po pół szklanki. Kaszel mokry wymaga leczenia właściwego lekami wykrztuśnymi. Nie podajemy wówczas lekow przeciwkaszlowych, bo celem leczenia właściwego może być pozbycie się zalegającej wydzieliny za pomocą jej rozrzedzenia. Skoro wystapi kaszel u dziecka, lepiej pójść do lekarza oraz nie próbować leczyć dziecka samodzielnie. Spróbuj domowych metod na kaszel. Niektóre domowe środki leczenia powinny pomóc nam w walce kaszlem, ktory ustąpi zatem już po kilku dniach. Skoro nie mniej jednak trwa on zatem już znacznie dłużej, koniecznie skonsultuj sie lekarzem. W oczyszczaniu dróg oddechowych będzie nam pomocna także Ajurweda. W tym wypadku zalecana może być herbata z imbiru, goździkow oraz cynamonu. Poczatkowo może ona zwiększyć częstotliwość kaszlu, nie mniej jednak dzięki temu płuca zostaną oczyszczone. Skoro wraz z kaszlem odczuwasz ból gardła, to również wskazane może być płukanie gardła osoloną wodą. Proporcja: 1 łyżeczka soli na filiżankę letniej wody. Przy uporczywym kaszlu bardzo dobrze może być wysmarować klatkę piersiowa oraz plecy maścią rozgrzewającą. Zazwyczaj preparaty te składają się z aromatycznych wyciagów ziół oraz olejków. Są zatem jednocześnie rodzajem inhalacji, bo wdychamy ich zapach. Maści rozgrzewające na kaszel maja w swoim składzie wyciągi z tymianku, rozmarynu, majeranku i olejki: eukaliptusowy, sandałowy, sosnowy, mentolowy oraz kamforowy, czasem również jałowcowy. Aplikacje maści można połaczyć z oklepywaniem pleców, co ułatwia ewakuacje wydzieliny. To również się przydaje zwłaszcza, kiedy chory leży w łóżku. Uporczywy suchy kaszel może być też zwalczany rożnymi metodami. Zaleca się zadbanie o odpowiednie nawilżenie powietrza, co posiada szczególne znaczenie w okresie zimowym. W leczeniu suchego kaszlu zastosowanie maja różne kategorie leków, z których najbardziej popularne to również przyjmowane doustnie środki przeciwkaszlowe o działaniu ośrodkowym: dekstrometorfan (pochodna morfiny), który może być lekiem pierwszego wyboru, czasem kojarzonym z kodeiną w celu zwiększenia skuteczności leczenia, kodeina albo rzadziej morfina i butamirat (lek nieopioidowy). Należy pamietać, że środki leczenia te można przyjmować krótkotrwale, w przypadku kaszlu o dużej intensywności, zaburzającego sen, utrudniającego funkcjonowanie w ciagu dnia albo zagrażajacego właściwym zdrowiu (np. w przypadku złamania żeber, zabiegów neurochirurgicznych albo okulistycznych). Nie powinny być też stosowane u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Są także niewskazane u pacjentów z astmą i zapaleniem oskrzeli, zwłaszcza skoro są oni w trakcie terapii lekami mukolitycznymi. środki leczenia opioidowe powinny wywolywać uzależnienie. 2–3 razy dziennie wypijaj po szklance naparu o działaniu wykrztuśnym. Takie wlaściwości posiada herbatka z ziela tymianku, a również z owoców fenkulu, czyli kopru włoskiego. By przygotować napar, czubatą łyżeczkę suszu zalej szklanką wrzątku, przykryj oraz odstaw na kwadrans. Podczas parzenia herbatki z owocow kopru możesz dodać również gwiazdkę anyżu – on również działa wykrztuśnie.

Leczenie depresji – co warto wiedzieć na ten temat?

Specjaliści są co do tego zgodni – wszyscy jesteśmy podatni na depresje – niezależnie od płci, wieku czy statusu społecznego. Ryzyko zachorowania wynosi jak 1:7. Według statystyk pochodzących z 2011 roku depresja stanowi 4 najbardziej poważny kłopot zdrowotny na świecie. Co istotne, szacuje się, że w 2020 roku może zajmować więc już drugie miejsce w tym niechlubnym rankingu. Według badań przeprowadzonych na grupie mieszkańcow państw członkowskich Unii Europejskiej – choruje na nią aż ponad 11% dorosłych. Ale może dotyczyć także dzieci. W Polsce ta choroba należy do jednego z dwóch najczęściej leczonych ambulatoryjnie zaburzeń psychicznych oraz wystepuje dwa razy dużo częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Przede wszystkim leczenie depresji trzeba zacząć od prawidłowej diagnozy. Kogo odwiedzić: psychiatrę czy może psychologa? Najczęściej trafiamy z objawami depresji do lekarza rodzinnego lub neurologa. Oraz często dostajemy środki leczenia uspokajajace i nasenne, które używane regularnie poprzez ponad 5 tygodni uzależniają. To także nie może być dobra metoda leczenia właściwego depresji. Z kolei od psychiatry zazwyczaj dostajemy antydepresanty, ktore nie w każdym przypadku obniżonego nastroju są potrzebne. Wedlug Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) depresja może być wiodaca przyczyną niesprawności oraz niezdolności do pracy na świecie i najczęściej spotykanym zaburzeniem psychicznym. Choruje na nią w ciągu calego życia kilkanaście procent populacji osob dorosłych. Dolegliwość ta dotyka dwa razy dużo cześciej kobiet. Co dziesiąty pacjent zgłaszający się do lekarza pierwszego kontaktu z powodu innych dolegliwości posiada pełnoobjawową depresję, a drugie aż tyle osób cierpi z powodu pojedynczych objawów depresyjnych. Niestety ponad połowa owych przypadków pozostaje nierozpoznana, a spośród osób z rozpoznaną depresją jedynie polowa otrzymuje adekwatne leczenie. Z tego względu niezwykle ważną dla każdego (nie jedynie dla lekarza) kwestią może być znajomość natury oraz objawów depresji i podstaw jej diagnostyki oraz leczenia. Depresje leczy się zwykle przy pomocy lekow antydepresyjnych albo środkow nasennych, jednakże czesto lekarze przepisuja je przedwcześnie oraz bez dokładnego zapoznania się z przyczyna wystapienia depresji. Zdarza się, że stosowanie owych leków nie może być wcale konieczne oraz utrudnia jedynie powrot do zdrowia. Może być dużo innych metod leczenia właściwego depresji, zwłaszcza takich, które mają charakter przejściowy. Poniżej znajdziesz parę praktycznych porad, ktore powinny okazać sie skuteczniejsze oraz bardziej trwałe w dzialaniu, niż środki farmakologiczne. Zadaniem antydepresantów może być poprawienie nastroju chorego, zmniejszenie leku oraz niepokoju, zniwelowanie zaburzeń snu, usprawnienie procesow myślowych oraz ruchowych. Substancje zawarte w owych preparatach poprawiają funkcjonowanie mediatorów – serotoniny oraz noradrenaliny – których zaburzenia są odpowiedzialne za depresję. Większość z nich hamuje wychwytywanie zwrotne noradrenaliny oraz serotoniny ze szczelin synaptycznych do wnetrza komórek nerwowych. Wynikiem tego może być wzrost stężenia owych hormonów w neuronach oraz poprawa ich funkcjonowania. Depresja może być chorobą, którą powinno się leczyć. Skoro zastanawiasz się, jak poradzić sobie z depresją, to także warto zdawać sobie sprawę, że zaburzenia psychiczne, które nie są leczone powinny prowadzić do poważnych skutków. I dlatego kto podejrzewa u siebie depresję, powinien pilnie skorzystać z pomocy lekarza psychiatry albo psychologa. Bo to także lekarz psychiatra zajmuje się leczeniem depresji. Rozsądni lekarze innych specjalności, w tym lekarze rodzinni, nie podejmują się leczenia właściwego depresji ale, skoro jedynie istnieje taka możliwość, kierują Pacjenta do lekarza psychiatry w celu uzyskania właściwej pomocy. Leczenia właściwego depresji polega na farmakoterapii czyli stosowaniu lekow. Lekarz psychiatra zapisuje lekarstwa po wnikliwym wywiadzie lekarskim oraz postawieniu diagnozy. Mowi, jak je brać oraz przestrzega przed samodzielnym ich odstawieniem.

Pamiętajmy o tym, że w leczeniu depresji uzupelnieniem farmakoterapii może być też psychoterapia. O ewentualności jej rozpoczęcia decydują wspólnie lekarz psychiatra z Pacjentką/ Pacjentem. Im wcześniej rozpoznana depresja oraz wdrożone prawidlowe leczenia właściwego tym większa szansa na szybką poprawę. Jedną ze skuteczniejszych metod leczenia właściwego depresji może być rownież leczenia właściwego w formie psychoterapii. Oczywistym jest, że w depresji nastrój może być obniżony – chorzy czują się nieszcześliwi, smutni, załamani i przygnębieni. Taki nastrój utrzymuje się blisko codziennie poprzez większość dnia. Najczęściej może być najgorszy rano, a w ciągu dnia nieco się poprawia. często tym uczuciom towarzyszy również niepokój, i dlatego depresja bywa mylona z zaburzeniami lekowymi. Myślenie depresyjne to także pesymistyczna ocena własnej przeszłości, teraźniejszości oraz przyszłości, utrata poczucia własnej wartości, zaniżona samoocena, poczucie bycia bezwartościowym, niepotrzebnym. Czasami urojenia depresyjne (fałszywe sady, w których prawdziwość pacjent wierzy, pomimo daremnych prób skonfrontowania jego z rzeczywistością) dotyczące poczucia winy, bycia grzesznym, karanym, skazanym, czy może rownież dotyczące biedy, ubóstwa, braku jakichkolwiek perspektyw na przyszłość dla siebie oraz rodziny. Obecność takich urojeniowych myśli może być bezwzglednym wskazaniem do konsultacji u psychiatry. Objawy depresji to także smutek, brak radości życia, nieumiejetność odczuwania radości oraz przyjemności, zaburzenia snu (bezsenność lub przeciwnie nadmierna potrzeba snu), brak energii utrudniający pracę, a także wykonywanie normalnych codziennych czynności, poczucie braku nadziei oraz perspektywy i rozmaite dolegliwości somatyczne. Pierwszym posunięciem, jakie powinniśmy wykonać może być zapisanie sie na zajecia sportowe lub po prostu wybranie na spacer oraz uprawianie jakiejś formy ruchu codziennie. To także nie żart. Leczenia właściwego depresji ruchem aplikuje się w wielu szpitalach w Niemczech, także pacjentom w ciężkim stanie, takim, którzy nie mają siły wstać z lóżka oraz mają myśli samobójcze. Terapeuci poczatkowo zmuszają ich do aktywności fizycznej, po pewnym czasie nie mniej jednak pacjenci odzyskują energie oraz zaczynają się interesować życiem. Ruch w naturalny sposób zmienia chemię mozgu, zaczynaja sie wydzielać neuroprzekaźniki odpowiedzialne za dobry nastrój oraz adekwatny do sytuacji poziom pobudzenia. Depresja może być chorobą wobec której najskuteczniejsza może być aktywna postawa. Decyzja: nie chcę być też w depresji. Osoba pomocna w określeniu z jaka postacią depresji mamy do czynienia może być też doświadczony psycholog, ktory w razie potrzeby skieruje nas do lekarza psychiatry. Tak to także prawda, zbyt trudno może być zacząć regularnie ćwiczyć, ale prawdą może być również, że ćwiczenia fizyczne pomagają poczuć się lepiej. Wysiłek fizyczny wzmaga wydzielanie się w organizmie endorfin, które są hormonami szczęścia, pomagają nam poczuć się lepiej, wpływają na zwiększenie poczucia własnej wartości, a co za tym idzie zmniejszają objawy stresu, depresji oraz niepewności. Kluczem do sukcesu może być regularność. Powinieneś ćwiczyć co najmniej poprzez 30 minut trzy razy w tygodniu, ale pamietaj, że im cześciej, tym lepiej, zatem najskuteczniejsze będą codzienne ćwiczenia. To wszystko jedno jaka wybierzesz dyscyplinę, może to także być też spacer, jogging, pływanie, taniec czy może aerobik, byle wywoływało szybsze bicie serca oraz wystąpienie potu na skroniach. Wierzcie albo nie, ale jeśli wytrwacie, będziecie się cieszyć. Niektóre środki leczenia przeciwdepresyjne są silnym orężem w walce z przewlekłym bólem, także u osób bez depresji. Dotyczy to także sytuacji leczenia wlaściwego bolu przewlekłego oraz neuropatycznego. Taka właściwość oraz zastosowanie dotyczy przede wszystkim TLPD – trojcyklicznych leków przeciwdepresyjnych (np. amitryptylina, klomipramina, imipramina). Skuteczne, chociaż mniej niż TLPD, powinny być też również nowsze leki, np. SSNRI, czyli inhibitory selektywnego wychwytu serotoniny oraz noradrenaliny (np. wenlafaksyna). Wydaje się, że takiego działania nie mają popularne SSRI, czyli inhibitory selektywnego wychwytu serotoniny (np. paroksetyna, fluoksetyna). Nie może być do końca jasne, w jaki sposób środki leczenia te działaja na zmniejszenie odczuwania bólu. Możliwe, że poprzez zwiększenie steżenia neuronalnych transmiterów w rdzeniu kregowym powoduja zablokowanie przekazywania bodźców bólowych. Negatywne myśli o sobie, o świecie oraz o przyszłości sa nieodłącznym elementem depresji. Mają one zgubny wplyw na obraz własnej osoby i motywację do działania. Osoby w depresji dużo zdarzeń postrzegają jako porażki, a siebie jako ich przyczynę. Skutkiem tego może być niska samoocena. Interpretowanie zdarzeń w kategoriach porażki dotyczy także owych sytuacji, w ktorych obiektywnie to wszystko poszło dobrze. Nie mniej jednak chorzy potrafią dopatrzeć sie jednego małego niedociagnięcia oraz tak skupić się na nim, że przybiera ono rangę dużego problemu. Przykładem zniekształcenia własnego osiągnięcia może być też krytykowanie własnych możliwości po zdaniu egzaminu z ilością punktów mniejszą niż maksymalna. Narastające poczucie utraty sensu życia, bezsens życia, poczucie beznadziejności, myśli rezygnacyjne, myśli o śmierci. Może to także być też pragnienie śmierci droga naturalna („chcialbym usnąć oraz więcej się nie obudzić”, „proszę Boga o śmierć”, „chciałbym ulec jakiemuś wypadkowi”), aż do myśli o popełnieniu samobójstwa. Myśli samobójcze pojawiają sie często wbrew woli pacjenta, ktory stara sie sobie z nimi radzić, ignorować je, ale z czasem staje się to także coraz trudniejsze. Często wtenczas pacjent „woła o pomoc”, m.in. informując o tym otaczające osoby. W skrajnych przypadkach pacjent zaczyna myśleć, w jaki konkretny sposob popelni samobójstwo (tendencje samobojcze). Może być też ono szczegółowo zaplanowane, ale również może być też impulsywne – nieplanowane oraz nagłe. Myśli rezygnacyjne, o śmierci, o samobójstwie także są bezwzględnym wskazaniem do konsultacji psychiatrycznej. Istnieją przypadki depresji, statystyki mówią, że to także około 5 procent wszystkich zachorowań, które wymagają leczenia właściwego farmakologicznego. Skoro nasze wysiłki polegające m. in. na uprawianiu sportu nie polepszają nastroju oraz nie dają energii – należy się wybrać do psychiatry. Wspólnie z nami podejmie decyzję czy może jesteśmy w stanie leczyć się w domu czy może również potrzebna może być hospitalizacja i przepisze środki leczenia antydepresyjne.

Na szczęście farmakologia dobrana może być do postaci depresji na jaką cierpimy i współistniejących schorzeń. Warto wiedzieć, że środki leczenia antydepresyjne nie przynosza natychmiastowej poprawy. Zazwyczaj trzeba 4-6 tygodni zażywania leku, by odczuć skutki jego działania. Antydepresanty trzeba brać poprzez pare miesięcy (3-6) po uzyskaniu poprawy. Nie można również ich odstawiać na własną rękę jedynie stopniowo, pod kontrolą lekarza. Osoby cierpiące na depresję powinny nie mieć ochoty czy może siły, by zacząć leczyć depresję. Stad istotna może być pomoc rodziny oraz zachęcenie bliskiej osoby, by zaczęłą się leczyć. Depresja może być do wyleczenia, ale jesteśmy w stanie początek zmagań z tą chorobą bywa zwykle najtrudniejszy. Kiedy jesteś w depresji, starasz się za wszelką cenę izolować oraz unikasz towarzystwa, a przecież przyczyną depresji może być samotność. Wyjdź z domu oraz zacznij cieszyć się życiem! Na początku może ci się to także nie podobać, ale nie poddawaj się, w końcu poprawi to także twoje samopoczucie oraz sprawi, że nie będziesz czuć się tak samotnie. Jeśli nie utrzymujesz z nikim bliskich kontaktów, przyłącz się do klubu sportowego, oazy przy swojej parafii, zapisz się na warsztaty itp. Sprawdź parę alternatyw oraz znajdź to, co lubisz. Dużo osób chorujących na wymienione wyżej dolegliwości posiada również depresję. Wiadomo jednak, że odczuwanie przewlekłego, uciążliwego bólu może być czynnikiem ryzyka znacznego obniżenia nastroju. Co ważne, działanie leków przeciwdepresyjnych w uśmierzaniu bólu nie może być natychmiastowe. Zmianę można poczuć dopiero po okolo 2 tygodniach ich stalego stosowania. Nie mniej jednak zawsze istnieją również negatywne strony. W tym przypadku są nimi działania niepożądane, będace skutkiem przyjmowania leków przeciwdepresyjnych. Może to także stanowić ograniczenie dla ich zastosowania u osob z innymi chorobami. Dla zmniejszenia szkodliwości skutków ubocznych leczenia wlaściwego rozpoczyna sie od malych dawek leków, stopniowo zwiększanych w miare uzyskania tolerancji oraz braku niepokojących działań niepożądanych. Co ważne, dawki lekow przeciwdepresyjnych stosowanych w leczeniu bólu są niższe od tych, które stosowane są w leczeniu depresji. Stąd również wynika lepsza ich tolerancja. Wedlug teorii wyuczonej bezradności Seligmana osobom cierpiącym na depresję nieustannie towarzyszy poczucie bezradności. Takie utrwalone błędne przekonanie o braku związku pomiędzy zachowaniem a jego konsekwencjami. Chorzy uważają, że nie maja kontroli nad tym, co się w ich życiu wydarzy, w związku z czym poddają się oraz nie podejmują dzialania, bo według nich może być ono bezcelowe. Skoro objawy depresji o niewielkim albo umiarkowanym nasileniu utrzymują się poprzez 2–4 tygodnie, niezależnie od wywołujących je przyczyn, wskazana może być konsultacja psychiatryczna. Skoro ich nasilenie może być znaczne, konsultacja psychiatryczna powinna sie odbyć jak najszybciej. Skoro objawy depresyjne utrzymuja się zaledwie 2–3 dni, ale ich występowanie powtarza się często albo cyklicznie (np. co miesiąc), rownież wskazana może być wizyta u psychiatry. Tak. W depresji reaktywnej, czyli pojawiajacej się pod wpływem trudnych wydarzeń w życiu może być wręcz podstawową metodą leczenia właściwego depresji, z której warto skorzystać. Gdy odczuwamy żal, ból, gniew, poczucie straty czy może przeżywamy żałobę środki leczenia niepotrzebnie tłumią te uczucia. Znacznie sensowniej może być przeżyć je, przy wsparciu psychologa albo bliskich,i wyjść z trudnej sytuacji nie popadając w depresję. Lekarstwem na trudne emocje oraz nastroje depresyjne spowodowane kłopotami emocjonalnymi oraz życiowymi może być znalezienie sposobu jak sobie z nimi radzić, a w tym pomaga psychoterapia. Terapia wspomagajaca leczenia właściwego depresji farmaceutykami potrzebna może być rownież osobom cierpiącym na głęboką endogenną depresję. Praca nad sobą oraz swymi emocjami i wsparcie przedłuża okresy remisji choroby, gdy chorzy czują się bardzo dobrze oraz powinny normalnie funkcjonować. Uczy również jak dostrzegać symptomy nawrotu depresji oraz w pore zareagować zgłaszając się do lekarza.

Leczenie należy wspierać psychoterapią i terapią zajęciową oraz ruchem, a nie jedynie leczyć samymi lekami. Te aktywności pomagaja depresyjnym pacjentom przedłużać okresy dobrego, normalnego życia. Podziel się swoimi problemami, uzewnętrznij je, zamiast dusić w sobie. Bedziesz zaskoczony jak dużą ulgę ci to także przyniesie, a ponadto będziesz mógł spojrzeć na to wszystko z pewnej perspektywy. Porozmawiaj z kimś z rodziny, z zaufanym przyjacielem lub, skoro wolisz, z psychologiem. Doskonałym rozwiązaniem może być również przelewanie smutków na papier, zacznij zatem prowadzić pamiętnik albo napisz książkę. Brak motywacji do działania to także następny z objawów depresji. W zależności od stopnia nasilenia dolegliwości kłopot z motywacją może dotykać różnorodnych obszarów życia czlowieka. Pojawiają się trudności ze wstawaniem z łóżka, chodzeniem do pracy, zajmowaniem się obowiązkami, a także aktywnością rozrywkową. Charakterystyczna dla osób cierpiących na depresje może być także trudność w podejmowaniu decyzji. W przypadkach ciężkiej depresji zaobserwować można również tzw. „paraliż woli” będący niezdolnością do wykonywania najbardziej podstawowych czynności życiowych. Może dojść także do spowolnienia ruchów oraz mowy. Także w przypadku pojawienia się pojedynczych myśli samobójczych, nad którymi pacjent posiada poczucie kontroli, bez tendencji samobójczych – bezwzględnie konieczna może być pilna konsultacja psychiatryczna i rozpoczęcie odpowiedniego leczenia właściwego oraz postępowania – niezależnie od czasu trwania objawow depresji. Nie zawsze osoba z myślami samobójczymi musi być też hospitalizowana psychiatrycznie (lęk przed hospitalizacją może być wtenczas częstą przyczyną unikania wizyty u psychiatry). Lekarz psychiatra, badając pacjenta, ocenia m.in. jego stan psychiczny, ryzyko samobójstwa, nasilenie myśli samobójczych oraz możliwości radzenia sobie z nimi, możliwości wsparcia otaczających osób. Ocenia również przebieg oraz skuteczność dotychczasowego leczenia właściwego oraz podejmuje decyzję co do jego dalszego leczenia właściwego w warunkach ambulatoryjnych, ewentualnie kieruje jego na hospitalizację psychiatryczną.

Jakie zioła na żołądek?

Nie ma chyba osób, które nigdy w życiu nie miały problemów żołądkowych. Ludzie zwykle regularnie cierpia z powodu zgagi, kwaśnego odbijania, zespołu jelita drażliwego, bólów brzucha, wzdęć, fatalnych gazów oraz innych problemów jelitowych. Tłuste potrawy miesne to także prosta droga do bólu żoładka oraz problemów trawiennych. I dlatego warto do każdej ciężkostrawnej potrawy dorzucić niejako przy okazji trochę ziół, które pomogą trawić tłuszcze oraz przyspieszą przemianę materii. Kiedy jesz za dużo oraz za szybko, nasz żołądek nie nadąża z wytwarzaniem kwasów żołądkowych oraz trawieniem pokarmu, który powoli zaczyna fermentować.

Jak wiadomo procesowi rozkładu towarzyszy wydzielanie gazów, które powodują bóle brzucha. Dużo z owych problemów związanych może być z wrażliwością na gluten, na przetwory mleczne, na przetworzoną szamę, na brak rownowagi flory jelitowej, naturalnie z niedoborem dobrych bakterii związaną. Lub z powodu, co nagminne, nadto szybkiego pożerania prowiantu. Przy bólu brzucha warto wypić napar z rumianku. Gdy cierpisz na zgagę, należy zastosować zioła, które mają działanie osłonowe. Zgaga może być bowiem wywołana nadmiarem kwasu żołądkowego, ktory oslabia ściany żołądka. Dobry wybór na te choroba to także picie trzy razy dziennie, przed posiłkami, herbatki z kwiatu lipy. Tym, którzy przesadzili z ilością pysznych dań, poleca się napar z mięty pieprzowej, a również krople mietowe dobre na niestrawność. Powodem niestrawności może być też spożywanie nadto dużej ilości pokarmów, jedzenie nadto szybko, jedzenie pokarmów, których organizm nie toleruje, nadmiar bądź nadto mała ilość kwasow żołądkowych. Objawami niestrawności są: zgaga, ból brzucha oraz wzdecia. Objawy niestrawności jesteśmy w stanie łagodzić domowymi sposobami. Spróbuj zastosować imbir, rumianek, miete, koper wloski, kminek, sodę oczyszczona albo ocet winny. Dużo leczniczych roślin posiada delikatne działanie uspokajające, rozkurczowe oraz wspomagające pracę układu trawiennego, czyli to wszystko to, czego „drażliwcom” trzeba. Naturalnie zioła należy stosować rozsądnie oraz z umiarem. Niektore z nich, zwłaszcza te stosowane w uporczywych zaparciach (np. kora kruszyny) maja działanie drażniące na jelita. Innych, takich jak imbir – chociaż w małych ilościach niezastąpiony, jako środek przeciw nudnościom oraz odbijaniu – nie można przedawkować. Najlepiej stosowanie każdego roślinnego preparatu skonsultować z lekarzem albo odwiedzić sprawdzony sklep zielarski. Na chorobe wrzodową najlepsze zioła to także te, które zawieraja duża ilość garbników. Garbniki to także roślinne zwiazki polifenolowe, majace zdolność wiązania się z białkami, co daje rożnorodne efekty lecznicze. W kontakcie z rana na żołądku, nadżerką, garbniki łączą sie z białkiem śluzówki, ułatwiajac gojenie.

Przede wszystkim garbniki zawarte w ziolach działają przeciwzapalnie, bakteriobójczo oraz ściagajaco, co przyczynia się do gojenia nadżerek wrzodowych oraz hamowania krwawień z dróg pokarmowych. Niektóre z nich mają zdolność łączenia sie z białkowymi składnikami nabłonka jelitowego, tworzac powłokę ochronną przed żrącym działaniem kwasu solnego oraz soków żołądkowych. Przy biegunce powloka przeciwdziała odwodnieniu organizmu. Najlepsze zioła na wrzody, to: kłacze pięciornika, kłacze weżownika, korzeń szczawiu lancetowatego, kora dębu, liście mącznicy lekarskiej, liście borówki brusznicy, liście jeżyny fałdowanej, liście szałwii, liście orzecha włoskiego, kora wierzbowa, ziele dziurawca, owoce borówki, kłącze kosaćca, liście poziomki oraz babki lancetowatej i ziele przywrotnika pospolitego. Warto również sięgnąć po ziele krwawnika. Napar ze świeżego krwawnika pomaga na problemy z żołądkiem, bo hamuje drobne krwawienia z uszkodzonych naczyń wlosowatych w blonie śluzowej przewodu pokarmowego. Pomaga rownież w zaburzeniach trawiennych oraz skurczach dróg żólciowych i jelit. Na wrzody żołądka pomaga również siemię lniane. Nasiona lnu są bogate w śluzy roślinne, które maja zbawienny wpływ na przewód pokarmowy, bo chronią przed działaniem kwasu solnego, pokrywając wewnętrzną warstwę żołądka. Gdy wydzielanie naturalnego śluzu zostaje zakłócone, na nagich ściankach żołądka poddanych dzialaniu kwasu solnego tworza się wrzody. Spożywanie nasion lnu chroni nasz żołądek oraz pozwala regenerować się jego ściankom. Zielona herbata skutecznie usprawnia trawienie. Doskonale sprawdza się jako naturalny środek na wzdęcia. Skoro boli cie żołądek, wypij napar z rumianku, który działa przeciwzapalnie oraz bakteriobójczo. Skurcze żołądka powodują tępy oraz mocny bol, który zniwelują zioła rozkurczowe. Takie dzialanie posiada melisa. Zioła na wrzody to: kora dębu, szałwia, dziurawiec, babka lancetowata, pięciornik, wężownik, przywrotnik pospolity. Na wrzody pomoże siemię lniane, które ochroni nasz żołądek przed żrącym kwasem, a również napar z ziela krwawnika, bowiem skutecznie hamuje krwawienie ranek przewodu pokarmowego. Zdrowe jedzenie, które może poprawić trawienie oraz pozytywnie wpłynąć na funkcjonowanie przemiany materii to także gorzkie warzywa zielone. Gorzkie rośliny zielone stymulują ludzkie ciało w celu produkowania wiekszej ilości soków trawiennych, kwasu solnego w żołądku oraz enzymow trawiennych w jelitach i wpływają na pęcherzyki żółciowe, które pomagają enzymom w rozbijaniu jedzenia obfitego w tłuszcz. Ta żywność zawiera witaminy rozpuszczalne w tłuszczach oraz karotenoidy, takie jak beta-karoten. Gorzkie ziola powinny także wpływać na apetyt. Przyczyną przewlekłego nieżytu żoładka może być zachwianie rownowagi pomiędzy kwasem solnym a enzymami trawiennymi w żołądku, zarzucanie treści dwunastnicy oraz żółci do żołądka. Nerwowe, w ciągłym stresie nasze życie powoduje nadmierną produkcję kwasów żoładkowych, które wraz z takimi czynnikami jak: obciążanie żołądka nadto duża ilością pokarmow, niektóre środki leczenia (np. salicylany), duża ilość wypalanych papierosów, nadużywanie alkoholu, toksyczne związki chemiczne powodują stany zapalne oraz ubytki w ścianie żołądka. Za zapalenie błony śluzowej żoładka odpowiedzialna może być także stosunkowo niedawno poznana bakteria Helicobakter Pylori. Może być to także jedyna bakteria, ktora może być w stanie przetrwać w kwasie żołądkowym człowieka. Czasem żyje w żołądku od wczesnego dzieciństwa nie dając żadnych istotnych objawów. Jednakże powoli niszczy błonę śluzową oraz powoduje nadżerki (owrzodzenia) żołądka oraz dwunastnicy. Zmiany zapalne błony śluzowej wahaja się od małego obrzeku poprzez lekkie przekrwienie aż do dużych ubytkow. U niektórych osób może rozwinać się nowotwór albo chłoniak żołądka. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową. Może być to także tzw. „choroba brudnych rąk”. Szacuje się, że ok. 60-80% naszego społeczeństwa może być zakażona Helicobakter Pylori.

Jak wiadomo gorzkie w skamku ziola zapewniają doskonałe trawienne – stymulanty to także dziegiel, mniszek lekarski, tarczyca bajkalska oraz krwawnik pospolity. Jedna filiżanka herbaty ziolowej raz albo parę razy dziennie powinna wystarczająco zminimalizować problemy z trawieniem, co może wpłynąć pozytywnie na odchudzanie. Prawidłowy metabolizm wplywa na utratę wagi. Mniszek pospolity może być zapewne najbardziej popularnym środkiem trawiennym w tym zestawie. Natomiast jalowiec nie może być uważany za gorzkie zioło, ale powoduje wzrost wydzielania kwasu solnego w żołądku. Po zjedzeniu obfitego bądź pikantnego posiłku można żuć oraz połykać nasiona kopru włoskiego albo kminku. Nasiona owych ziół zawierają olejki eteryczne łagodzące skurcze jelit. Można również przygotować napar z nasion kopru włoskiego, kminku oraz biedrzeńca anyżu: łyżeczkę mieszanki nasion (po 1/3 każdego) zalać szklanką wrzątku oraz zaparzać pod przykryciem 2-3 minuty, odcedzić, podzielić na 2-3 porcje oraz pić przed posiłkami. Zioła lecznicze, ktore powinny rozproszyć gazy w jelitach to także koper, lawenda, mieta, rozmaryn oraz jałowiec. Rozmaryn zarówno zwieksza wydzielanie soków trawiennych, jak oraz usprawnia dzialanie przewodu żółciowego wspolnego. Włączenie rozmarynu oraz kopru włoskiego do diety jako przypraw może być też szczególnie przydatne dla trawienia żywności bogatej w tłuszcze. Napary z któregoś z owych ziól rozwiążą problemy z gazami oraz rozstrój żołądka. Koper zmieszany z rumiankiem może być szczegolnie pomocny dla dzieci. Zioła przeciwskurczowe to także te, które rozluźniają skurcze mieśni. Ziola lecznicze o tej wlaściwości to: mięta, lawenda, melisa, waleriana, piołun oraz krwawnik. Po ciężkim posilku wypij napar z mięty pieprzowej. W celu wzmocnienia mocy naparu, zaparz herbatkę ziołowa z łyżeczki mięty oraz łyżeczki melisy. Popularnością cieszą sie krople miętowe, które podaje się na niestrawność. Działają rozkurczowo oraz przeciwbólowo. Przy dolegliwościach żołądkowych sięgnij także po napar z liści mniszka lekarskiego. Nie jedynie pomoże na problemy żołądkowe, ale wspomoże również pracę wątroby. Inne pomocne zioła to także zioła o wlaściwościach łagodzących. Łagodza one, osłaniaja oraz nawilżają. Prawoślaz, dziewanna oraz owies są dobrymi środkami łagodzacymi. Parę filiżanek prawoślazu oraz dziewanny dziennie wystarczy na trawienne dolegliwości. Owies może być też stosowany w jego tradycyjnej postaci jako owsianka. Imbir, który zbyt trudno znaleźć w naszych ogródkach, może być także dobrym środkiem na problemy z trawieniem oraz mistrzem w zwalczaniu nudności. Inną rośliną może być dziegiel – stymulant w dolegliwościach trawiennych, i piolun, który powinien być też stosowany wewnetrznie jedynie w małych ilościach oraz jedynie wtedy, kiedy chory może być pod opieka profesjonalistow. Przeciwnikom wszelkiej maści ziół można polecić odmienne przykłady zdrowej żywności: olej z wątroby dorsza, awokado, słodkie ziemniaki i buraczki. Rumianek może być jednym z najdelikatniejszych oraz najbezpieczniejszych ziół leczniczych jakie jedynie dała nam natura. Z kolei jego reputacja jako pomoc dla naszego żołądka z pewnością rywalizuje z imbirem oraz miętą pieprzową. Według raportu opisanego w amerykańskiej Medycynie Molekularnej w listopadzie 2010, rumianek może być słusznie oraz tradycyjnie wykorzystywany do licznych zaburzeń żoładkowo-jelitowych, w tym dolegliwości układu trawiennego, skurczów, albo kolek, niestrawności, wzdęć, fatalnych gazów, owrzodzeń oraz podrażnień przewodu pokarmowego. Zgaga, czyli refluks żołądka, powoduje pieczenie oraz ból w okolicy mostka, poprzez co mylona bywa ze stanem przedzawalowym. W tym przypadku pomocne są ziola zawierające śluzy roślinne, które działają osłonowo na ściany żoładka uszkadzane nadmiarem kwasów. Dobrym przykładem może być kwiat lipy. Stad cierpiącym na zgagę zaleca się wypijanie herbatki z lipy trzy razy w ciagu dnia, przed posilkami. Pierwsze oznaki zgagi zlikwiduje także mieszanka łyżki miodu z łyżką octu jabłkowego albo sok z surowych ziemniaków. Niepozorny rumianek pospolity posiada aż tyle właściwości leczniczych, że nazywany może być również lekarskim. Zawarte w nim flawonoidy oraz pochodne kumaryny działają przeciwskurczowo oraz wiatropednie. Wlaściwości przeciwzapalne, antybakteryjne oraz przeciwuczuleniowe sprawiają, że używany może być w leczeniu nieżytów żoładka oraz jelit, łagodzeniu nietolerancji pokarmowej oraz przy terapii osłonowej przy zażywaniu antybiotyków. Bo pobudza wydzielanie żółci oraz zapobiega nadmiernej fermentacji w jelitach polecany może być we wszelkich zaburzeniach trawienia. Rumianek działa łagodnie, ale skutecznie – powinny jego pić niemowlęta oraz kobiety w ciaży. Osobom, ktore cierpią z powodu dolegliwości trawiennych zaleca się picie rumianku jako ziołowej herbaty. Napar robimy z dwóch lyżeczek koszyczków (ususzonych kwiatów) na szklankę wrzatku, pijemy po kwadransie. Rumianek można łączyć również z innymi ziołami: miętą, dziurawcem oraz szałwią. Także dotkliwe bóle brzucha, zwłaszcza mocne skurcze, zlagodzi rumianek rzymski (krewniak pospolitego, różniący się zawartością azulenu) – można jego kupić w sklepach zielarskich.

Warto wiedzieć, że lecznicze wlaściwości garbników roślinnych w leczeniu wrzodow oraz innych dolegliwości układu trawiennego znane są od lat. By zapobiec biegunce, warto pić nalewkę orzechową, herbatę z dziurawca, napar z korzenia pieciornika, odwar z tysiacznika, herbate z czarnych jagod oraz wyciag z rdestu ptasiego na czerwonym winie. Nalewka orzechowa oprócz tego, że pomaga na zaburzenia żołądkowe, wykazuje także wlaściwości przeciwzapalne, bakteriobojcze oraz przeciwkrwotoczne. Osłonowo na nasz żoładek działa siemię lniane. Wywar z nasion siemienia lnianego należy pić codziennie rano po przebudzeniu. Zaleca sie tygodniową kurację ziołową. Zamiast siemienia, możesz żuć ziarna jałowca. Dla smakoszy dobrym rozwiązaniem może okazać się wypijanie poprzez trzy dni z rządu kieliszka nalewki orzechowej przed snem. Należy poddać się badaniom, m.in. na obecność bakterii Helicobakter Pylori. Wskazana może być w tym przypadku kuracja antybiotykowa. Poprzez unikanie szkodliwych czynnikow, ktore spowodowały stany zapalne jesteśmy w stanie wspomoc leczenie. Należy stworzyć odpowiednie warunki, by błona śluzowa żołądka mogla prawidłowo pracować. Przede wszystkim zaprzestać nadużywania alkoholu, palenia tytoniu, unikać ciężkostrawnych oraz nieświeżych potraw, nie stosować leków przeciwzapalnych, takich jak: aspiryna, polopiryna, ibuprofen. Posiłki należy spożywać 5-6 razy dziennie w małych ilościach. Unikać potraw wzdymających (groch, fasola, kapusta), smażonych oraz pikantnych. Nie pić zimnych oraz gazowanych napojów. Czeste dolegliwości ze strony układu pokarmowego to także również ból brzucha oraz zaparcia. Takie symptomy można zniwelować albo zmniejszyć dzięki zielu glistnika. Glistnik jaskółcze ziele dziala rozkurczowo na mieśnie gładkie przewodu pokarmowego. Można jego z powodzeniem stosować pomocniczo w schorzeniach ukladu trawiennego, stanach zapalnych żołądka oraz jelit, nieżycie jelita grubego oraz stanach skurczowych jelit. W aptece można także znaleźć wartościowe preparaty z błonnikiem, osłaniające blony śluzowe żołądka oraz dwunastnicy. Zioła na nasz żołądek to także doskonałe naturalne środki, które powinny wspomóc leczenia wlaściwego dolegliwości układu pokarmowego. W aptece dostępne są liczne mieszanki ziołowe, które możesz samodzielnie zaparzać w domu oraz pić w postaci herbatek czy może naparów. Zioła wspomagają leczenia właściwego oraz stosowane z rozsądkiem nie szkodzą. Nieżyty żołądka, nadżerki, wrzody żołądka oraz dwunastnicy można leczyć sokiem ze świeżej kapusty. Kurację należy przeprowadzać przynajmniej poprzez dwa tygodnie pijac trzy razy dziennie najpierw 1/4 szklanki soku oraz z każdym następnym dniem więcej, aż do 2,5 szklanki trzy razy dziennie. Kurację można stosować przy zgadze oraz innych dolegliwościach ze strony ukladu pokarmowego. Świeża kapusta jednocześnie wzmocni nasz system immunologiczny, bo posiada całą gamę witamin (wit. C, B, E) i magnez, potas, wapń. Kiszona kapusta, jak twierdzą niektorzy naukowcy, chroni przed rakiem.

Jak leczymy żylaki?

Wracamy do tematu żylaków. Żylaki, czyli trwałe rozszerzenia żył, leczy się metodami zachowawczymi – leki doustne i preparaty miejscowe jak rownież zabiegami zamykania żył i operacją żylaków albo zabiegami laserowymi. Leczenia właściwego żylakow należy rozpocząć wcześnie, gdy jedynie pojawią się objawy, czyli uczucie ciężkich nóg oraz pajączki, kiedy chodzi o żylaki kończyn dolnych i pieczenie, swędzenie oraz bol odbytu, kiedy chodzi o żylaki odbytu.Żylaki są brzydkie, ale przede wszystkim są wynikiem poważnej dolegliwości układu krążenia. Niektóre przyczyny powstawania żylakow są od ciebie niezależne: wiek, płeć, ciąża oraz poród czy może dolegliwości sprzyjające powstawaniu żylaków. Nie mniej jednak za zmiany w naczyniach żylnych odpowiada również niewłaściwy styl życia oraz złe nawyki. Żylaki mogą być pierwotne albo wtórne.

Jak wiadomo żylaki pierwotne rozwijają się samoistnie, podstawowymi przyczynami ich powstawania są skłonności genetyczne współistniejace z czynnikami ryzyka takimi jak styl życia, praca związana z długotrwałą pozycją stojącą albo siedzaca, wielokrotne ciąże, nadmierny wysiłek fizyczny itp. stnieją dwie najpopularniejsze metody usuwania żylaków: leczenia właściwego chirurgiczne albo zabieg ostrzykiwania. Czynnikiem, który decyduje o wyborze sposobu leczenia wlaściwego może być przede wszystkim poziom zaawansowania choroby, jak także indywidualne predyspozycje pacjenta. Wszystkie żyły w kończynach dolnych zaopatrzone sa w zlokalizowane co parę centymetrów zastawki, które uniemożliwiają cofanie się krwi w dół, zapewniając prawidłowy kierunek jej przeplywu. Jeśli zastawki nie działają prawidłowo, nasza krew spływa w dól pod wpływem sily grawitacji oraz zamiast płynąć w kierunku serca zalega w żyłach kończyn dolnych, powodując ich stopniowe rozszerzanie oraz powstanie żylaków. Do uszkodzenia oraz nieprawidłowego działania zastawek żylnych może dochodzić w wyniku wcześniejszych dolegliwości żył (zakrzepowe zapalenie żył), dlugotrwalego stania albo w wyniku podwyższonego ciśnienia w żyłach kończyn dolnych spowodowanego utrudnionym przeplywem krwi poprzez duże żyly jamy brzusznej (ciąża, wodobrzusze, duże guzy nowotworowe jamy brzusznej). To także schorzenie, na które cierpi ok. 60% spoleczeństwa, szczególnie kobiet w zaawansowanych przypadkach może prowadzić także do trwałego inwalidztwa. W najłagodniejszej postaci manifestuje się tzw. pajączkami, w najbardziej zaawansowanej prowadzi do zbyt trudno gojących się owrzodzeń. Poza istotnym defektem kosmetycznym żylaki powinny wywołać trwałe zmiany troficzne skóry z brązowymi przebarwieniami, zapaleniem, wypryskiem oraz świądem. Żylaki powinny być też również istotnym elementem dolegliwości zatorowo-zakrzepowej. Ryzyko zatorów groźnych dla życia rośnie w przypadkach konieczności unieruchomienia kończyny (np. po urazie) czy może również operacji z innego powodu.Skalę zagrożenia powinien uświadomić fakt, że rocznie 200000 osób umiera z tego powodu w krajach Unii Europejskiej. Stosowanie leków antykoncepcyjnych i fizykoterapia także są przeciwwskazane u pacjentów z żylakami. Żylaki wtórne to także takie, które powstają w nastepstwie przebytych albo istniejących stanow chorobowych powodujących permanentny zastój krwi w układzie żylnym. Najczęstszą przyczyną są przebyte zapalenia żył głebokich, po ktorych powstaje zespól pozakrzepowy charakteryzujący się nie jedynie wtornymi żylakami, ale również obrzekami oraz zmianami troficznymi skory i nawrotowymi, przewleklymi owrzodzeniami zazwyczaj w okolicach kostek przyśrodkowych. Badnie USG Doppler może być podstawowym badaniem w potwierdzeniu rozpoznania zakrzepicy żył głębokich i podstawowym badaniem przed planowanym zabiegiem operacyjnym na żyłach powierzchownych. Badanie odbywa się w pozycji stojącej, lekarz przesuwajac głowicę po nodze obserwuje na ekranie monitora strukture oraz anatomię żył i ocenia przepływ krwi. Dzięki badaniu USG Doppler możliwe może być wykrycie także drobnych schorzeń tętnic oraz żył. Leczenie miejscowe kończyn dolnych polega na używaniu maści, kremów oraz żeli, które zmniejszaja obrzęki, wzmacniają ściany naczyń krwionośnych, poprawiają napięcie żył, poprawiają mikrokrążenie i zmniejszają przepuszczalność naczyń. Preparaty zawierają escyne z kasztanowca, rutynę, arnikę i diosmine. Leczenie uciskowe – polega na stosowaniu uciskających rajstop, dobranych indywidualnie dla każdego pacjenta, ktore poprawiają krążenie w nogach oraz nie dopuszczają do rozszerzania się żył. Leczenie farmakologiczne. Stosowanie leków flebotropowych czyli poprawiających mikrokrażenie, wzmacniających napięcie ścian naczyń oraz zmniejszających ich przepuszczalność a rownież usprawniających krążenie limfy. ylaki są powodem dokuczliwych dolegliwości, powoduja dyskomfort, uczucie „zmęczenia” nóg, skurcze nocne, obrzęki, pieczenie. Dolegliwości nasilaja się w ciągu dnia oraz ustepują częściowo w trakcie chodzenia albo po położeniu się.

Wiemy wszyscy, że żylaki dużo częściej występują u kobiet niż u mężczyzn. U kobiet objawy powinny nasilać się przed miesiączką. Objawy, które powinny skłonić nas do wizyty u lekarza to: bolesne skurcze mięśni, bol stóp oraz podudzi, tzw. uczucie cieżkich nóg, obrzęki pojawiajace się najczęściej wieczorem, pajączki naczyniowe. W niektorych przypadkach wymagane może być wykonanie usuwania żylaków metodą klasyczną. W metodzie tradycyjnej żylaki usuwa się poprzez dość liczne nacięcia skóry. W przypadku żylaków leżących w dorzeczu żyl odpiszczelowych oraz odstrzałkowych czesto usuwa się je w całości (lub częściowo wraz z bocznicami), szczegolnie wtedy, kiedy zmienione są żylakowato, a ich zastawki spływowe sa niewydolne. W niektórych przypadkach konieczne może być wykonanie tzw. strippingu, czyli nacięcia w pachwinie oraz wyrwania całej żyły odpiszczelowej. Zabieg kończy się założeniem szwów skórnych albo specjalnych plasterkow zastępujących szwy na mikro-nacieciach. Sonda kriochirurgiczna pozwala nie jedynie na usuwanie żylaków (criostriping). Za jej pomocą można wykonać zamknięcie naczyń żylnych tzw. crioobliterację. Metodę tę stosuje sie m.in. u osób obarczonych dużym ryzykiem operacyjnym, u których usuwanie żylaków mogłoby stanowić zagrożenie dla zdrowia oraz życia. Przed przystąpieniem do zabiegu niezbędna może być konsultacja u lekarza specjalisty chirurga, który szczególowo zapozna pacjenta z procedurą oraz leczeniem i zleci badania. Przed zabiegiem pacjent powinien wykonać następujące badania laboratoryjne: morfologia, poziom cukru, APTT, wskaźnik protrombinowy, poziom elektrolitów i badanie EKG. Zalecanym badaniem może być także badanie obrazowe żyl – USG – Doppler. Badanie to także umożliwia precyzyjny ogląd żył ze względu na ich możliwe uszkodzenia, co może być istotne przed operacją. Zakres badań może ulec poszerzeniu w przypadku, kiedy operacji wymaga osoba obciążona chorobami współistniejącymi. Zabiegi usuwania żylaków kończyn dolnych – skleroterapia. Zabieg polega na wstrzyknięciu do żyły środka powodującego zwłóknienie ścian naczynia oraz zamkniecie żyly. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym albo zewnątrzoponowym. Po skleroterapii należy nosić opaskę uciskową. W zabiegu skleroterepii stosuje sie środki leczenia plynne albo w postaci pianki (skleroterapia Tessariego). W leczeniu pajączków (czyli drobnych rozszerzonych naczyń – teleangiektazji) stosuje sie mikroskleroterapię albo skleroterapię z oświetleniem naczyniowym. ow drugi zabieg polega na uwidocznieniu specjalnym światlem naczynia zasilającego teleangiektazje oraz zamknięciu go. Zabieg zmniejsza ryzyko wystąpienia przebarwień. W przypadkach mniej zaawansowanych: pojedyncze żylaki, żyly siatkowate, teleangiektazje tzw. ”pajączki”, najczęściej stosuje się leczenia właściwego obliteracyjne , polegające na wstrzykiwaniu specjalnych środkow do chorych żyl, tzw. skleroterapię. W przypadku dużych żylaków leczenia wlaściwego obliteracyjne przeprowadza się metodą skleroterapii piankowej. Przed zastosowaniem skleroterapii piankowej w leczeniu dużych żylaków konieczna może być diagnostyka USG Doppler Color układu żylnego w celu wykluczenia niewydolności głównych pni żylnych. Leczenia właściwego obliteracyjne stosowane może być rownież jako postępowanie uzupełniające po leczeniu operacyjnym. Najważniejszym przeciwwskazaniem do zabiegu może być czynny proces zakrzepowy żyl głębokich i ich niedrożność. W takich przypadkach, dopiero po wykorzystaniu właściwej terapii lekowej można zastosować leczenia właściwego chirurgiczne. Dodatkowymi przeciwwskazaniami do zabiegów są: ciąża, ostre dolegliwości infekcyjne, znaczne niedokrwienie tętnicze kończyn dolnych, skaza krwotoczna i nasilony obrzęk limfatyczny. Chirurgiczne usuwanie żylaków polega na zawiązaniu żyły (stripping) oraz jej usunieciu. Operację wykonuje sie w szpitalu, w znieczuleniu ogólnym. Metoda SVS Steam Vein Sclerosis – ablacji za pomocą pary wodnej, może być aktualnie najnowocześniejszym sposobem leczenia wlaściwego niewydolnych żył. Metoda SVS może być jedyną metodą, która umożliwia usunięcie każdego rodzaju żylaków w trakcie jednego zabiegu. Metoda SVS może być rownież jedyną małoinwazyjną metoda, umożliwiającą usunięcie pni żylnych o dużej średnicy (powyżej 20 mm), dużych, powierzchownie położonych żylaków i żylaków nawrotowych. Podczas zabiegu wykonywanego metodą SVS, żyły zamykane są podaną do światła naczynia „przegrzaną parą wodną” o temperaturze około 110°C. Zabieg wykonywany może być w znieczuleniu miejscowym, pacjent bezpośrednio po zabiegu wraca do domu.

Krioterapia polega na tzw. zamrożeniu niewydolnych żył – czyli wprowadzeniu do żyl sondy działajacej niska temperatura. Zależnie od metody, zniszczona żyłe usuwa sie albo pozostawia do wchłonięcia. Zabieg wykonuje sie w znieczuleniu miejscowym. Wszystkie żyly w kończynach dolnych zaopatrzone sa w zlokalizowane co parę centymetrow zastawki, które uniemożliwiają cofanie się krwi w kierunku stóp, zapewniajac prawidlowy kierunek jej przepływu. Jeśli zastawki nie działają prawidłowo, nasza krew spływa w dół pod wpływem siły grawitacji oraz zalega w żyłach kończyn dolnych, powodując ich stopniowe rozszerzenie oraz powstanie żylakow. Występowanie żylaków kończyn dolnych może być ściśle związane z wieloma przyczynami nie mniej jednak podstawowym zaburzeniem może być brak równowagi pomiędzy ciśnieniem krwi w naczyniach żylnych a wytrzymałością ich ściany . Termokoagulacja. Odwrotnie niż w pooprzedniej metodzie – do zniszczenia zyly używa się wysokiej temperatury.RFITT (Radiofrequency Induced Thermotherapy) – termiczna ablacja żył, indukowana prądem o częstotliwości fal radiowych. Metoda RFITT zwana również metodą CELON może być jedną z najbardziej zaawansowanych technologicznie z małoinwazyjnych metod leczenia właściwego żylakow. Dzięki najniższej, skutecznej temperaturze pracy w metodzie RFITT zredukowane może być ryzyko blizn, oparzeń, rumieni. Metoda RFITT/CELON umożliwia zamykanie żyl położonych blisko skóry. Laserowe zabiegi usuwania żylakow. Zabieg polega na wprowadzeniu do żyły światłowodu. Podczas wycofywania światłowodu żyła może być zamykana promieniem świetlnym. Po ok. 3-6 miesiecy ulega całkowitemu zwłóknieniu. Zabieg może być bezbolesny, nieinwazyjny oraz nie niesie ze soba ryzyka powstania przebarwiń oraz blizn. Niezwykle istotna może być początkowa oraz szybka diagnostyka i odpowiednie leczenie. W czasie pierwszej wizyty lekarz oceni stan kończyn dolnych. Kiedy diagnoza lekarska może być pozytywna, tzn. w badaniach obrazowych (USG) zostaly potwierdzone żylaki kończyn dolnych, należy rozpocząć leczenie. Laserowe operacje żylaków zastępują bolesny zabieg chirurgiczny polegający na wyrwaniu żyly odpiszczelowej tzw. stripping. Metoda laserowego usuwania żylaków polega na naświetlaniu niewydolnego pnia żyły za pomocą wprowadzonego do jego wnętrza włókna laserowego. Światlo lasera powoduje obkurczenie oraz zamknięcie niewydolnej żyły, poprzez co nie posiada potrzeby jej chirurgicznego usuwania. Metoda ta pozwala uniknąć cięcia oraz blizny w pachwinie i krwiaków pooperacyjnych.

Jak dbać o cerę w zimę?

Idą chłodniejsze dni, zastanówmy się jak zadbać o zdrowie naszej skóry w okresie zimowym.

Jak wiadomo cery tłusta oraz mieszana radza sobie lepiej dzięki większej ilości gruczołów łojowych – wystarczy im dobry krem ochronny. Sucha, odwodniona oraz naczynkowa – wymagaja osłony w postaci kremów półtłustych oraz tłustych. Pielęgnacja skóry zimą znacznie różni się od pielęgnacji skóry wiosna czy może latem. Niska temperatura, mocny oraz mroźny wiatr – to wszystko to również często powoduje podrażnienia skóry. Dodatkowo przebywanie w ogrzewanych pomieszczeniach sprawia, że ludzka skóra staje się przesuszona, matowa, szara oraz nadwrażliwa oraz nie pomagają zwykłe kremy nawilżajace, bo nie przenikają do głębokich warstw skóry. Szczególnej pielegnacji wymaga cera naczyniowa. Ludzka skóra sucha wytwarza małą ilość sebum, co zwiększa ryzyko podrażnień oraz uszkodzeń w okresie zimowym. Zdecydowanie lepiej radza sobie osoby z cera mieszana oraz tłustą. Jednakże niezależnie od rodzaju cery warto odpowiednio zabezpieczyć skórę zmieniajac ulubione kosmetyki pielęgnacyjne oraz kremy do twarzy na takie, które uwzględnią szczególne potrzeby skory w tym okresie. Ludzka skóra źle zabezpieczona przed trudnymi warunkami atmosferycznymi łuszczy się oraz pęka. By temu zapobiec powinnyśmy zaopatrzyć kosmetyczkę w parę niezbędnych produktow. Zimą nie można również zapomnieć o pielęgnacji ust i dloni. Te partie ciała też są narażone na podrażnienia spowodowane niska temperaturą czy może wiatrem. Cera tlusta, lepiej niż odmienne typy cery, znosi chłód, mróz czy może ostry zimowy wiatr bo chroni ją w sposób naturalny wytwarzana bariera w postaci sebum. Nie oznacza to również jednak, że jej pielegnacja w zimie może być zbyteczna. Wręcz odwrotnie, zaniedbana w tym okresie, żwawo stanie się cera tradzikowa. Cera tłusta to również skóra, która się błyszczy, może być gruba, posiada widoczne pory oraz zaskorniki. Wymaga przemyślanego doboru kosmetyków i częstego głębokiego oczyszczania. Panie posiadające tłusta cerę muszą zmagać się na co dzień z efektem intensywniejszej pracy gruczołów łojowych czyli większej ilości sebum na twarzy. I dlatego rownież dobór odpowiedniego kremu może być tak ważny, bo źle dobrany kosmetyk może pogłębiać efekt świecenia sie, zapychania porów, powstawania zaskórników i zmian ropnych na skórze. Z czasem kłopot znika, bo z wiekiem stopniowo maleje produkcja łoju. Zaletą skóry tłustej może być to, że zdecydowanie wolniej się starzeje, jej grubość skutecznie zabezpiecza ja przed siateczką zmarszczek, i dlatego dosyć późno można zacząć stosować zamiast kremów pielęgnujących, kremy przeciwzmarszczkowe. Wybierając się na parę godzin w plener koniecznie sięgnij po krem zimowy z wyższym filtrem UV (nawet SPF 50), bo promienie odbite od śniegu działaja ze zdwojona siłą. Unikniesz podrażnienia skóry oraz przebarwień. Suche powietrze znacznie wpływa na nasza skórę.

Przede wszystkim jednak formuła kosmetyków nawilżających powinna zawierać rozmaite substancje higroskopijne (wiążące wodę w naskórku). Obecnie najpopularniejszym składnikiem może być kwas hialuronowy. Substancja ta mocno nawilża oraz zapobiega odwodnieniu skóry. Dobrym humektantem (składnik higroskopijny) może być również, obecna niemalże w każdym kosmetyku, gliceryna. Działa nie jedynie powierzchniowo, ale też w głębszych warstwach naskorka. Do innych składników tego typu zaliczamy glikol propylenowy. Substancja ta, podobnie jak gliceryna, wnika do stratum corneum (warstwa rogowa). Oprócz nawilżania, zwiększa też uwodnienie skory. Im ludzka skóra grubsza, tym trudniej ją podrażnić. I dlatego cery tlusta oraz mieszana są bardziej odporne na warunki atmosferyczne. Najgorzej o tej porze roku posiada się cera sucha, ponieważ może być cienka oraz delikatna. Nie znaczy to, że jedynie ją należy otoczyć szczególną ochroną. Zimą pomocy potrzebują również pozostałe typy skóry, bo każdemu z nich szkodzą te same czynniki zewnętrzne jak suche powietrze w pomieszczeniach czy może mróz oraz wiatr na zewnątrz. I dlatego przy pielęgnacji każdego typu cery nie jesteśmy w stanie zapomnieć o nawilżaniu. To, że zimą powinno odstawić się kremy nawilżające, ponieważ podrażniają skóre, może być powielanym mitem! Krem posiada wiazać wodę, by zapobiec jej „ucieczce” z naskórka. W związku z tym powinnyśmy sięgać po „mocniejsze” kremy nawilżające, ktore poradzą sobie przy temperaturze -10 stopni Celsjusza. Pielegnacja suchej skory zimą. Glówne może być nawilżanie oraz ochrona przed skokami temperatury i mrozem oraz wiatrem. Sucha ludzka skóra wymaga bogatych kremów ze świetnymi, chociaż prostymi skladnikami: gliceryną, euceryną, mocznikiem oraz kwasami tłuszczowymi. Sucha ludzka skóra może być bezradna jak dziecko wobec mrozu. Brakuje jej ochronnej warstwy lipidowej, która zabezpiecza cerę tłustą oraz mieszaną. W tej sytuacji musimy ja zbudować za pomoca kremów. Przed wyjściem na dwór trzeba zastosować krem po pierwsze zawierający skladniki nawilżające – zwłaszcza hydrofilne czyli takie które zatrzymują wode w skorze. Drugim niezbędnym elementem są kwasy tłuszczowe, czyli skladniki tworzące naturalna barierę ochronna na powierzchni skóry. Pochodza zazwyczaj z olejów roślinnych (oliwy, awokado albo masła karite). dobry może być kwas GLA, który znajdziemy w oleju z wiesiolka albo ogórecznika. Do suchej cery dojrzalej znakomity będzie krem zawierający cholesterol. Szukajmy kosmetyków zawierających również woski albo eucerynę, które zastępują warstwę ochronną skóry oraz zapobiegają ucieczce wody, rownież wtedy, kiedy z mrozu wejdziemy do ogrzewanego oraz suchego pomieszczenia w którym pracujemy. Niech w twojej zimowej diecie znajdzie sie dużo owocow oraz warzyw. Zawarte w nich witaminy oraz minerały wzmocnią barierę lipidowa skóry. Pij co najmniej 2 litry plynów dziennie, by nawilżyć cerę od wewnątrz. Dużo kobiet w okresie zimowym unika kremow nawilżajacych, ze względu na duża zawartość w nich wody. Obawiają się, że mogłaby ona zamarznąć na skórze. Nie może być to rownież prawda. Woda obecna może być w wiekszości kosmetykow. W momencie nałożenia odparowuje z powierzchni skory. Wystarczy odczekać 10-15 minut oraz bez obaw można wystawić się na działanie zimna. Przydatne okazują się również popularne wody termalne. Można stosować je w domu oraz w biurze. Zawieraja szereg minerałów. Działaja na skórę kojąco. Pamiętajmy, by po rozpyleniu kosmetyku osuszyć wizerunek chusteczką. Odparowująca woda mogłaby delikatnie wysuszyć skóre. Pielęgnacja twarzy o tej porze roku nie może ograniczyć się wyłącznie do zmiany kremu. Pamiętajmy o oczyszczaniu, dzięki któremu cera latwiej wchłonie wszystkie substancje zawarte w kremach. Zrezygnujmy z silnych, alkoholowych preparatów oczyszczajacych. Postawmy na delikatne mleczka, pianki, żele oraz kremy myjące. Chcąc wykonać peeling, decydujmy się na ów enzymatyczny. W mroźne dni wybierzmy adekwatny krem, dostosowany do typu cery (o tym niżej). Na noc stosujmy kremy nawilżające oraz odżywce, z kwasami ukierunkowanymi na dany kłopot cery. W czasie snu ludzka skóra zregeneruje się oraz uspokoi.

Pamiętajmy – co najmniej dwa razy w tygodniu sięgajmy po maski nawilżajace, regenerujące oraz odżywcze. Tlusta cera również potrzebuje nawilżenia. Skoro jego zabraknie, nie jedynie wytwarza więcej sebum, ale również wchłania zanieczyszczenia z zewnątrz, czego skutkiem sa rozszerzone pory. Warto jednakże wziąć pod uwage ilość czasu spędzanego na zewnątrz i intensywność warunków pogodowych. Skoro kontakt z zimnym powietrzem ogranicza się do przejścia z jednego pomieszczenia do drugiego, śmiało można pozostać przy dotychczasowym kremie nawilżającym albo nawilżającej emulsji ochronnej. Skoro natomiast przebywamy na zewnątrz dłużej a zima straszy nas siarczystym mrozem oraz wiatrem, wówczas posiadaczki cery tlustej powinny sięgnąć po specjalnie dobrany krem na zimę. Kremy zimowe mają zagęszczoną konsystencję, ale nie boj się tego. Kosmetyki nowej generacji doskonale się rozprowadzaja, pozostawiajac na skorze niewidzialny film ochronny. Pożadane składniki: masło kakaowe (lekko natluszcza), wit. E (antyrodnikowa), wit. C (wzmacniająca naczynka), gliceryna albo lanolina (zatrzymują wilgoć w naskórku) i filtry UV (SPF 20). Kiedy na dworze mróz oraz wiatr, musisz wyposażyć swoją skórę w odpowiednią warstwę lipidową, która zabezpieczy skóre przed utrata wody. Najlepiej zrobi to rownież krem ochronny na zimę, zawierający sfingolipidy, czyli zalążki lipidów, które pobudzą cerę do produkcji własnych lipidow. Dobrze, kiedy może być to również krem tłusty albo półtłusty, ponieważ taki najlepiej chroni skórę przed mrozem. Najlepsze składniki kremu na zimę to również masło karite i naturalne olejki, na przykład olejek jojoba, wosk pszczeli oraz olejek sezamowy. Kremy powinny zawierać różnego rodzaju emolienty. Sa to rownież specjalne substancje, które w momencie odparowania wody ze skóry, tworzą na jej powierzchni film. Krem ochronny należy stosować dwa razy dziennie – rano oraz wieczorem. Z kolei krem tłusty najlepiej nakładać przed każdym wyjściem z domu. Pomimo że może być bardziej odporna na warunki atmosferyczne, rownież wymaga pielegnacji. Przy ostrych mrozach, w trakcie dlugich spacerów czy może ekspozycji na słońce, należy sięgnąć po krem półtłusty. Po jego wchłonięciu, użyjmy podkładu oraz pudru dla zmatowienia cery. Wiem, że to również brzmi jak potrącenie wszelkich zasad pielęgnacji cery tłustej, ale wyjdzie jej to również na dobre. O ile jedynie zechce Wam sie spacerować przy temperaturze – 20 stopni Celsjusza. Jaki wybrać krem do cery tłustej w zimie? Zadanie może być trudne, bo wiatr, mroz oraz mocno ogrzewane, zatem przesuszone pomieszczenia sprawiaja, że mamy ochotę zabezpieczyć skórę grubą warstwą odżywczego kremu. Jednakże taki krem nałożony na cerę tłustą może powodować powstawanie pryszczy, zaskórników i wciąż jeszcze większe błyszczenie. Mamy dwie opcje. Jesteśmy w stanie wybrać lub krem nawilżający do cery tlustej albo mieszanej, który będzie gęściejszy oraz bogatszy w składniki odżywcze niż ów dla cery suchej, lub zastosować krem póltlusty o lekkiej konsystencji albo kremową emulsję ochronna. Krem nawilżający do cery tlustej też posiada w swoim składzie składniki złuszczające albo matujące, takie jak kwas salicylowy, cynk czy może wyciag z drzewa herbacianego. Wieczorny demakijaż musi uwolnić cere od zanieczyszczeń oraz kosmetyków stosowanych w dzień. Staraj się nie pocierać skóry, bo ją dodatkowo podrażnisz. Zmywaj wizerunek delikatnym żelem micelarnym albo mleczkiem kosmetycznym. Szukaj produktów, które oczyszczają skórę oraz jednocześnie koją podrażnienia, np. z pantenolem albo alantoiną. Zrezygnuj z toników zawierających alkohol. Wydawaloby sie, że fotoprotekcja może być wskazana głównie latem. Nic bardziej mylnego. Powinniśmy poprzez cały rok chronić skórę przed działaniem promieni slonecznych, także zimą. Światło słoneczne odbija się od kryształków śniegu. Nasza ludzka skóra może być narażona na jego działanie. Kosmetyki stosowane w zimie powinny dodatkowo zawierać filtry UV. Najlepszym rozwiązaniem są filtry wodoodporne, ponieważ padający śnieg nie zmywa ich z powierzchni skóry. Oprócz pielęgnacji skory zimą, istotna może być też pielegnacja ust. Pomadka, poza działaniem mocno natłuszczającym oraz ochronnym, powinna też zawierać filtry. Zimą cera sucha może być bardziej narażona na podrażnienia niż podczas innych pór roku. Potrzebuje intensywnej ochrony. W tej roli najlepiej sprawdzą się kremy tłuste oraz zawierające emolienty. Tworzą filtr, ktory zmniejsza parowanie, wiążą wodę. To rownież samo zastosowanie posiada kwas hialuronowy. Warto też zaopatrzyć się w krem lipidowy, który pomorze skórze wytworzyć te naturalne związki chemiczne. Polecam również preparaty z olejkami (arganowym, migdałowym, z awokado czy może moreli).

Warto dodać, że w przypadku skóry suchej nie warto przepłacać kupując krem na zimę. Posiada natłuścić, a w tej roli świetnie sprawdzą sie krem z niższych półek cenowych. To wszystko dlatego, że składniki natłuszczajace nie należą do najdroższych, w związku z czym wyprodukowanie takiego kremu również nie może być zabiegiem rujnującym portfel. Idealny krem dla cery tłustej na zimę nie powinien zawierać parafiny, ponieważ zbytnio zapcha pory. Powinien natomiast zawierać naturalne tluszcze takie jak np. masło shea. Maslo shea to rownież jeden z najlepszych naturalnych obrońców naszej skóry zima. Idealnie nawilża, ale również oraz głęboko odżywia, dostarcza skórze witamin A, E, F. Maslo, chociaż tłuste, nie zatyka porów oraz idealnie się wchłania też na skórze tłustej. Nowością może być frakcja sojowa zawierająca sterole. Sterole wchodzą w skład lipidów warstwy naskórka oraz obok kwasów tłuszczowych i ceramidów, przyczyniaja się do jego ochrony. Powstrzymują wchłanianie substancji toksycznych i cerom tłustym zapewniają właściwy poziom nawilżenia. Sprawdzaja się w połaczeniu z naturalnymi olejami roślinnymi, które nie blokuja porów cery tłustej. Czas na odnowę musi być też maksymalnie wykorzystany. Zimą przebiega ona dużo wolniej, i dlatego przyda się pomoc w postaci witaminowych maseczek (2–3 razy w tygodniu) i kremow odżywczych (codziennie po demakijażu). Woda termalna, lipidy, olejki naturalne (np. macadamia, z awokado, oliwek), ceramidy wspomogą odnowę skóry oraz odbudują ochronny płaszcz lipidowy skóry. Na suchość skóry zimą wplywa dużo czynników. Z problemem tym boryka sie coraz więcej kobiet, i dlatego również lekarze zaczęli mowić ostatnio o zimowym zapaleniu skory. Problemy z naczynkami i wrażliwe partie może mieć zarówno cera tłusta, mieszana jak oraz sucha. W tym przypadku zimowa pielęgnacja może być też bardziej złożona, bo poza zwróceniem uwagi na podstawowy typ cery, musimy pamiętać o pozostałych jej potrzebach. Osoby mające kłopot z naczynkami, zimą są szczegolnie narażone na ich podrażnienia. To wszystko poprzez nagłe skoki temperatur. Wychodzenie z ogrzanych pomieszczeń do zimnych, picie gorących płynów oraz wspomniane warunki atmosferyczne sprawiają, że naczynka na przemian rozszerzają się oraz kurczą. Przed nałożeniem kremu póltlustego, należy bardzo dobrze wizerunek nawilżyć. W celu jej zmycia, nie używamy przy tego typu cerze mydła albo mleczka, a nawilżających płynów micelarnych. Na lekko wilgotną po zmyciu wizerunek nakladamy serum nawilżajace, żelowe albo w kremie oraz po jego wchłonięciu stosujemy krem półtłusty przeznaczony do cery tłustej. Najlepszym sposobem na poprawę wyglądu cery bylaby zmiana trybu życia. Odpowiednia ilość snu, posilki o stałej porze, uregulowany rozkład dnia. Jednakże takie zachowanie w praktyce okazuje się w zasadzie niemożliwe, i dlatego należy spróbować innych metod pielęgnacji skóry. Jedna z nich może być dostarczenie skorze niezbędnych składników oraz minerałów, które zregeneruja ja od wewnątrz. Do zdrowej diety pozytywnie wpływającej na cerę warto również dołączyć suplementy diety, które uzupełnią częste w zimie braki witamin.

Jak leczyć katar?

Posted on

Katar nie leczony trwa aż dwa tygodnie, a leczony tylko 14 dni – mówi powiedzenie, które satyrycznie komentuje nasze starania w walce z tą popularną dolegliwością.

Katar to jak wiadomo wodnista albo śluzowa wydzielina z nosa. Zazwyczaj może być skutkiem infekcji wirusowej. Niestety, ów rodzaj kataru męczy nas najczęściej. Jak leczyć ten cholerny katar? Jesteśmy w stanie jedynie łagodzić objawy kataru czyli zmniejszać obrzęk błony śluzowej nosa i zwalczać wyciek wydzieliny. Katar to również nieprzyjemna dolegliwość, ktora może przytrafić się każdemu z nas. Przyczyny kataru powinny być też naprawdę różne, nie mniej jednak najczęstsze z nich to: alergia, przeziębienie, infekcja zatok. Stałe siakanie oraz wycieranie nosa może podrażnić śluzówke oraz dodatkowo pogorszyć cała sytuację. Skoro nie możesz wyeliminować przyczyny kataru, możesz przynajmniej podjąć pewne proste kroki, które powinny przynieść ulgę. Wiekszość ludzi próbuje leczyć katar na własną rękę, stosując krople do nosa. Większość z nich można kupić bez recepty, zatem sprawa może być niby prosta. Leczenia właściwego kataru posiada charakter objawowy. Oznacza to, że preparaty lecznicze nie usuwają przyczyny, ale usuwaja symptom choroby. istotne może być to, by nie bagatelizować tego objawu chorobowego. Nieleczony katar może przejść w stan przewlekły oraz w rezultacie prowadzić do zapalenia zatok przynosowych, uszu lub także rozwoju zapalenia oskrzeli albo pluc. Dlatego równolegle w leczeniu kataru warto stosować aerozole z wodą morską albo płukać nos jesteśmy w stanie wodą morską albo solą fizjologiczną. Stosując krople, spraye oraz żele obkurczające błony śluzowe trzeba pamiętać, by nie używać ich dłużej niż tydzień. W przeciwnym razie, leczac katar, jesteśmy w stanie zafundować sobie rhinitis medicamentosa czyli katar polekowy. Składniki obkurczające błonę śluzową można sobie również aplikować doustnie – to również pseudoefedryna oraz fenylefryna. Nie wolno ich nie mniej jednak zażywać osobom cierpiącym na nadciśnienie i dolegliwości krążenia. Przegrzanie oraz zmarznięcie sprzyja katarowi. Pierwsze objawy kataru, jak np.: drapanie w nosie, kichanie zwykle pojawiają się w ciagu 24-48 godzin od momentu zakażenia. Następnie, pojawia się obrzęk błony śluzowej nosa oraz problemy z oddychaniem, tzw. „uczucie zatkanego nosa” Może pojawić się pieczenie oraz łzawienie oka. Takim objawom może też towarzyszyć stan podgoraczkowy. Osoba źle się czuje, może być rozdrażniona oraz senna. ważna może być temperatura oraz wilgotność w pokoju, w którym śpimy. Zaleca się, by w sypialni nie było wiecej niż 20 stopni C. Wyższa temperatura powoduje nadmierne wysuszanie śluzowki nosa oraz oraz jego zatykanie. Katar katarowi nierówny. Może mieć postać „wody” kapiącej z nosa albo – przeciwnie – wydzieliny tak gestej, że całkowicie nos zatyka oraz zmusza do oddychania poprzez usta. Aż tyle że wtenczas tak naprawdę nie mamy zatem już do czynienia ze zwykłym katarem, ale ze stanem zapalnym błony śluzowej nosa, czyli jego nieżytem. Taki nieżyt w 9 przypadkach na 10 posiada podłoże zapalne. Oraz leczy sie jego całkowicie inaczej niż katar na podłożu niezapalnym. Na rynku dostępne są preparaty w formie aerozoli, tabletek, kropli czy może żelów na katar. Polecane są też metody tradycyjne, takie jak inhalacje, które można sporzadzić w prosty sposób. Wystarczy wkropić do gorącej wody parę kropli olejków eterycznych lub zaparzyć zioła, a następnie wdychać opary. By skutecznie oczyścić pluca należy wdychać powietrze nosem, a wydychać ustami. Do inhalacji można stosować, takie zioła jak: ziele macierzanki, koszyczek rumianku, liście szałwii oraz pedów sosny. Przy silnym katarze stosuje się też inhalacje z wapnia (np. z jednej tabletki), z kolei w początkowych stadiach kataru poleca się inhalacje z majeranku. Do stosowanych w inhalacjach olejków eterycznych zaliczają się: eukaliptusowy, sosnowy, tymiankowy oraz cytrynowy. Katar daje nam się we znaki nie jedynie utrudniając oddychanie. Cieknąca wydzielina z nosa może być równie uciażliwa.

Zastanówmy się zatem jak leczyć ów objaw kataru? W niektórych kroplach do nosa może być składnik hamujący produkcję wydzieliny oraz osuszajacy nos. Substancja ta nosi nazwe bromek ipratroprium oraz można poszukać kropli z tym jesteśmy w stanie składnikiem. Można również stosować krople antyalergiczne, z antyhistaminikami (triprolidyna, deksbromfeniramina), ale starej generacji. Innym skutecznym środkiem do walki z katarem może być namoczenie cebuli w occie. Plasterki surowej cebuli zalej octem oraz mocz je poprzez co najmniej godzine. Po tym czasie cebulę można zjeść, a ocet wypić. Lekarstwo to również z pewnościa przyniesie ci natychmiastowa ulge w katarze oraz może być dobrym (choć mało apetycznym) sposobem na zlagodzenie objawów przeziębienia. Najczęstsza przyczyną kataru może być paragrypowa infekcja wirusowa. A bo ta może być też wywołana poprzez 200 rodzajów wirusów (najczęściej poprzez rhinowirusy albo wirusy paragrypy), zatem przed katarem na tle wirusowym raczej zbyt trudno się uchronić, bo nigdy nie wiemy, jaki rodzaj wirusa nas zaatakuje. Nie mniej jednak leczeniem kataru, choćby wydawał się infekcja banalną, zająć sie trzeba. Skoro tego nie zrobimy, będziemy chodzić oraz kichać. Oraz nie dość, że zarazimy wszystkich dookoła (wystarczy przypomnieć wierszyk „Katar” Jana Brzechwy – „przed godzina jedenastą/ zatem już kichało cale miasto”), to również wciąż jeszcze złapiemy jakąś bakterię. A wtenczas katar wirusowy przerodzi się w bakteryjny, czyli mówiąc obrazowo, taki żólto-zielony. Podczas kataru powszechnie stosuje sie środki leczenia zawierające środki zmniejszające przepuszczalność naczyń, obrzek i ukrwienie błony śluzowej. Sa to również preparaty nafazoliny (Sulfarinol, Rhinazin), oksymetazoliny (Afrin, Nasivin, Oxalin, Resoxym) i ksylometazoliny (Otrivin, Nosolan, Nasorin, jakis Sudafed, Xylometazolin). Preparaty obkurczajac naczynia krwionośne, ułatwiaja oddychanie, ale należy pamiętać, że można je stosować poprzez okres do siedmiu dni. Nadto długie stosowanie prowadzi do zmniejszenia ich skuteczności oraz patologicznych zmian w obrębie śluzówki nosa, polegających na zaniku rzęsek, pełniących role odpornościowej bariery ochronnej. Choć często utrudnia nam życie, pomaga walczyć z infekcją. Kichanie oraz częste wydmuchiwanie nosa (tylko w chusteczki jednorazowe, używane jeden raz) pozwala pozbyć się z dróg oddechowych nie jedynie wydzieliny błon śluzowych, ale oraz wirusow. I dlatego tabletki albo krople do nosa powinnaś stosować jedynie poprzez pare (3-4) dni. Najlepiej korzystać z nich, kiedy zależy ci na dobrym samopoczuciu albo masz tzw. obowiazkowe wyjście. Katar wywolany infekcja wirusową uzewnętrznia sie jako wodnisto-śluzowata wydzielina, z kolei bakteryjny posiada żółtą ciecz. Katar przechodzi po siedmiu dniach, może być też przyczyna dolegliwości, takich jak np.: przewlekły nieżyt nosa, zapalenie gardła, oskrzeli czy może płuc. Oczywiście, czasami katar może skończyć się rownie szybko, jak się zaczął. Tak może być w przypadku kataru alergicznego, który wystepuje wtedy, kiedy mamy styczność z alergenem (np. pyłkami traw, kurzem), na który jesteśmy uczuleni. Czasami, ale to również naprawdę sytuacje rzadkie, jesteśmy w stanie nabawić się kataru grzybiczego, naczynioruchowego, hormonalnego albo polekowego.

Wiadomo, że niektórzy pacjenci twierdza, że walka z katarem czesto nie przynosi oczekiwanych skutkow oraz po prostu trzeba jego przeczekać, aż samoistnie zniknie. Nie może być to również do końca prawdą. Wiadomo, że dostępne środki leczenia powinny jedynie zniwelować przykre objawy kataru (leki objawowe). Jak dotąd nie wynaleziono bowiem skutecznych środków farmakologicznych przeciwko wirusom przeziebienia (leki działające przyczynowo). Nie oznacza to również jednak, by zaprzestać stosowania jakichkolwiek specyfików. Maja bowiem udowodnione działanie kliniczne, przynosza ulgę pacjentowi oraz skutecznie zwalczają symptomy kataru. Katar, który może być objawem przeziebienia, niekiedy zbyt trudno odróżnić od ostrej reakcji alergicznej, np. na pyłki kwiatowe, sierść zwierząt czy może kurz domowy. Warto zatem zapamietać, że katarowi uczuleniowemu często towarzyszy zapalenie spojówek, znaczne trudności w oddychaniu, ale rzadko podwyższona temperatura. Alergiczny nieżyt nosa może mieć charakter sezonowy, jak np. podczas kwitniecia roślin albo całoroczny, jeśli alergeny są obecne cały czas w naszym otoczeniu (np. roztocza kurzu domowego). Objawy dla alergicznego nieżytu nosa to rownież m.in.: kichanie, wodnisty wyciek z nosa i podrażnienie oczu. Katar na tle wirusowym dopada nas, gdy mamy kontakt z chorobotwórczymi wirusami, osłabiona odporność oraz wychłodzony organizm. Gdy zmarzniemy naczynia krwionośne w błonie śluzowej nosa kurczą się gwałtownie, bo organizm próbuje bronić się przed utratą ciepła. Źle ukrwiona śluzówka nie wiąże się wystarczajaco bardzo dobrze z ochronną warstwą śluzu, a to również ulatwia drobnoustrojom wnikanie do wnętrza komorek. Oraz katar gotowy. Bo nie mniej jednak jego widoczne objawy pojawiaja się po kilku dniach od zakażenia, sami będąc chorymi (i o tym nie wiedzac), w najlepsze zrażamy innych. Pij dużo płynów. Dzięki temu wydzielina się rozrzedza oraz nos łatwiej się oczyszcza. Jadaj gorące, parujace potrawy (np. rosół), pij dużo herbaty z malinami albo sokiem z czarnego bzu. Do kanapek dodawaj czosnek, bo posiada silne działanie antybakteryjne. Na kolację zrób sobie kanapke z drobno posiekana natką pietruszki (zawiera dużo witaminy C), masłem i rozgniecionym ząbkiem czosnku. Pamiętaj również o czestym myciu rak, przede wszystkim po każdym oczyszczeniu nosa jednorazową chusteczką. W czasie poważnych infekcji lepiej może być pozostać w domu, można zastosować krople na katar. Warto pamiętać, że nie należy ich stosować dłużej niż 5-7 dni. Nadto duża ilość owych preparatow prowadzi do obrzęku błony śluzowej, przestaje pełnić barierę ochronną, staje sie cienka. Kichanie posiada sens. Może być po prostu próbą usunięcia chorobotwórczych wirusów z organizmu.

Ale powiedzmy jak dochodzi do tego, że kichamy? System odpornościowy, broniąc się przed wirusami, wydziela odpowiednie substancje chemiczne, które niosąc informację o zagrożeniu sprowadzają komórki układu odpornościowego w miejsce infekcji. Te z kolei wywołują obrzęk błony śluzowej oraz zwiększoną przepuszczalność naczyń krwionośnych. Obrzęk posiada ograniczyć inwazję wirusów poprzez dostarczenie w miejsce dolegliwości jak największej liczby komórek ukladu odpornościowego, a z kolei większa przepuszczalność naczyń umożliwia przesączanie się plynu oraz wyciek treści nosa. Zapobiegają wysuszeniu śluzówki nosa, oczyszczają przewody nosowe, „przepłukując” je, ułatwiają usuwanie zalegajacej wydzieliny, nawilżają błonę śluzowa nosa, chłodzą, zmniejszają przekrwienie oraz obrzęk, dają uczucie ulgi oraz odświeżenia. Preparaty AQUA MARIS, DISNEMAR, HYPOMER, STERIMAR dostępne są w postaci aerozolu, dzięki czemu równomiernie rozpylają się w jamie nosowej. Spra’y MARIMER (także w postaci ampułek) dostępny może być w wersji izotonicznej oraz hipertonicznej. Roztwór hipertoniczny, na drodze fizycznej, powoduje też obkurczenie śluzówki nosa, zmniejszając przekrwienie. Usuwa nadmiar wydzieliny na drodze osmozy – procesu, w którym płyn przenika z roztworu o niższym steżeniu do roztworu o stężeniu wyższym (w tym przypadku może być nim roztwor preparatu). W walce z katarem stosuje sie zwiększone dawki witaminy C i Rutinoscorbinu (2-3 razy dziennie po 3-4 tabletki). Wprawdzie nie likwidują one kataru oraz nie mają żadnego znaczenia w likwidowaniu przeziębienia, ale uszczelniają oraz wzmacniają osłabione infekcją ścianki naczyń krwionośnych błony śluzowej nosa. Warto rownież przyjmować preparaty wapniowe (Calcium C), chociaż te powinny nadmiernie wysuszać błonę śluzową nosa. Na katar najlepszym lekarstwem okazuje się kwas acetylosalicylowy. Podczas kataru szczegolnie ważne może być spożywanie witaminy C (2-3 razy dziennie po 3-4 tabletki). Witamina C wzmacnia osłabione ścianki naczyń krwionośnych, utrudniając wirusom oraz bakteriom przedostanie sie do wnętrza komórek. W okresie trwania kataru należy pamiętać o oczyszczaniu nosa z wydzieliny. Warto używać często chusteczki higienicznej. Regularne wydmuchiwanie zmniejsza wydzielinę oraz ulatwia oddychanie. Kataru tak naprawde wyleczyć sie nie da (bo leczenia wlaściwego infekcji wirusowych wymyka się możliwościom farmakologii), można jedynie zmniejszyć jego objawy. Ale zmniejszać objawy kataru trzeba. Nieusuwana wydzielina bedzie zalegać oraz stanowić idealną pożywkę dla bakterii. A taki nadkażony bakteryjnie katar wirusowy prowadzi do zapalenia uszu oraz zatok przynosowych, ktore raczej zatem już nie mijają same z siebie. Biegnij do lekarza, jeśli oprócz kataru masz bóle mięśni, stawów oraz głowy i temperature przekraczającą 38 st. C. To również powinny być też pierwsze oznaki grypy. Katar, któremu towarzyszy mocny bol głowy, uczucie ucisku w okolicach policzków, skroni albo nasady nosa, a wydzielina może być ropna, wymaga konsultacji u lekarza. Możesz mieć zapalenie zatok przynosowych, a to również wymaga specjalistycznego leczenia. Podczas kataru można zwilżać nos wodą morską. ważna może być odpowiednia temperatura oraz wilgotność powietrza, w którym się przebywa. Wysoka temperatura oraz suche powietrze wpływają na wysuszenie śluzowki. Do domowych metod na katar należą również inhalacje z dodatkiem olejków eterycznych, jak np.: sosnowego, eukaliptusowego, goździkowego oraz rozmarynowego. Napary z ziół, m.in.: z kwiatu czarnego bzu, lipy, szałwii oraz tymianku są dobrym lekiem na katar. Przy lekkim katarze wystarcza użycie jedynie preparatow opartych na 0,9 proc. roztworze chlorku sodu. Pomogą oczyścić nos, a NaCl wykaże działanie antybakteryjne. Przy katarze silniejszym siegnijmy po preparaty (dostępne bez recepty), ktore w swoim składzie zawierają pseudoefedrynę, ksylometazolinę, oksymetazolinę oraz nafazoline. środki leczenia te zmniejszą obrzęk błony śluzowej nosa poprzez obkurczanie naczyń krwionośnych, co zahamuje produkcję kataralnej wydzieliny. Występują najczęściej w postaci kropli, żelu bądź sprayu do aplikowania do nosa, ale również tabletek doustnych.