RSS Feed

Wszysko co chcecie wiedzieć o znaczeniu baterii jelitowych a wstydzicie się zapytać

Posted on

Dzisiaj zajmiemy się mało estetycznym tematem naszych bakterii jelitowych zamieszkujących w naszych trzewiach. Flora bakteryjna jelit, mikroflora jelitowa – zespół mikroorganizmów (mikrobiom), głównie bakterii, tworzący w układzie pokarmowym złożony ekosystem; u zwykłego człowieka jeden z elementów jego flory fizjologicznej. Probiotyki (z greki – „wspierajace życie”) to również drobnoustroje (bakterie albo drożdże), które podane w właściwej ilości korzystnie wpływają na organizm. Zaliczamy do nich bakterie jelitowe, takie jak Lacto-baccillus czy może Bifidobacterium, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania całego organizmu. Z kolei prebiotyki to również substancje obecne w pożywieniu, które stymuluja rozwój flory bakteryjnej jelit. Jednym z naturalnych prebiotykow może być inulina, która obniża poziom glukozy oraz cholesterolu we krwi, zwiększa dostępność składników mineralnych, wspomaga system odpornościowy, reguluje wypróżnianie i zmniejsza ryzyko nowotworów jelita grubego. Inulinę zawierają: cykoria, por, cebula, czosnek, szparagi, karczochy, banany oraz niektore zboża. W produktach spożywczych stosuje się ja jako zamiennik tłuszczu i w celu obniżenia wartości kalorycznej – inulina posiada zaledwie 1,5 kcal na 1 g produktu. Inulina może być składnikiem nowego musli firmy Sante – Musli Lo z owocami i Musli Lo orkiszowego z jagodami goji. Według Światowej Organizacji Zdrowia Według (WHO) probiotyki to również nie jedynie składniki oraz suplementy codziennej diety o udokumentowanym działaniu, ale przede wszystkim sprawdzone, bezpieczne leki. Pomagają, praktycznie nie wywołując skutków ubocznych (poza preparatami starszej generacji, kiedy pożywki stosowane do hodowli bakterii probiotycznych wywoływały reakcje uczuleniowe), pokonać bakterie chorobotwórcze, zaburzające funkcjonowanie organizmu. Nie muszą „pracować” akurat w jelitach oraz być też stosowane doustnie – preparaty zawierające przyjazne szczepy stosuje się choćby dopochwowo przy infekcjach „kobiecych”. Niekoniecznie są również bakteriami: np. przeciwko nawracajacym infekcjom wywołanym poprzez Clostridium difficile wykorzystuje się w preparatach drożdżaki Saccharomyces boulardii.

Jak wiadomo przewód pokarmowy zwykłego człowieka rozpoczyna się jamą ustną, w której spożyty pokarm ulega rozdrobnieniu oraz wymieszaniu ze śliną oraz gdzie rozpoczynają sie procesy trawienia. Następnie, poprzez przełyk, pokarm zostaje przesunięty do żoładka, w ktorym zachodzi jego upłynnienie przy udziale enzymów trawiennych i kwasu solnego. Z żołądka treść pokarmowa przedostaje się porcjami poprzez dwunastnicę do jelita cienkiego. W jelicie cienkim, oraz następnie grubym, zachodzi dalsze trawienie i wchlanianie składników pokarmowych. Niestrawione oraz zagęszczone resztki pokarmu, wspólnie z częścią mikroorganizmów sa wydalane poprzez odbyt na zewnątrz. Przewód pokarmowy, poza funkcją trawienną oraz miejscem wchłaniania składników pokarmowych, stanowi też wybiórczą barierę fizyczną, mikrobiologiczną oraz immunologiczną dla substancji oraz mikroorganizmow, które powinny być też dla zwykłego człowieka szkodliwe. Wiec już dzięki temu mikroorganizmy jelitowe powinny sprzyjać tyciu, zwiększają bowiem pulę dostępnych w organizmie kalorii. Z najnowszych badań zespołu z Wydziału Medycyny Uniwersytetu Waszyngtońskiego w St. Louis wynika jednak, że ich rola polega też na pobudzaniu procesu odkładania kalorii w postaci tłuszczu. Stres, długotrwała antybiotykoterpia, radioterapia czy może stany zapalne przewodu pokarmowego to również jedynie niektóre przyczyny, które powinny zakłócić równowagę panującą w jelitach. Kiedy dojdzie do nadmiernego rozwoju bakterii Clostridium difficile, Klebsiella oxytoca, Salmonella spp. albo grzybów Candida albicans, zaczynaja pojawiać się charakterystyczne objawy. Mikroby pobudzają bowiem kaskadę procesów w ukladzie odpornościowym, ktory ostatecznie zwraca sie przeciwko tkankom własnego organizmu, w tym wypadku przeciwko stawom. W jelitach zwykłego człowieka bytuja tysiace gatunkow bakterii, z ktorych dużo korzystnie wpływa na rozwój odporności. Jednakże flora jelitowa może też przyczyniać się do zaburzenia pracy tego ukladu, zwłaszcza jego agresji na komórki własnego organizmu. Najnowsze badania wskazują, że tak jesteśmy w stanie dzieje się w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS), poważnej choroby, która powoduje bolesne obrzęki stawów, ich deformację oraz może prowadzić do niepełnosprawności. Naukowcy doszli do takich wniosków po przebadaniu myszy, których jelita od urodzenia nie byly zamieszkane poprzez florę bakteryjną. Zwierzęta jadły o 30 proc. więcej, niż zwykle myszy, ale miały od o 50 proc. mniej tkanki tłuszczowej. Okazało sie, że kiedy jelita myszy zasiedlono bakteriami, proces odkładania tłuszczu nasilił się w ciągu 2 tygodni o około 60 proc. Działo się tak, pomimo że zwierzęta zaczęły mniej jeść. Co więcej, myszy miały objawy zaburzeń metabolicznych, które sprzyjają cukrzycy typu II. U wielu , szczególnie starszych osob występuja oraz objawiają się zgaga, gazami, wzdęciami, zaparciem albo biegunką. Przyczyną może być nieprawidłowe wydzielanie soków trawiennych, enzymów, a również niemożność odpowiedniego żucia pokarmów. Prowadzi to również do upośledzenia trawienia oraz wchłaniania składników pokarmowych, co objawia sie osłabieniem, złym samopoczuciem, utratą masy ciała oraz zaburzeniami odporności. W ludzkim przewodzie pokarmowym egzystuje ogromna liczba mikroorganizmow w ilości od 106 do 1012 w 1 g treści, w zależności od odcinka jelito cienkie, jelito grube, odbytnica. Największą aktywność, liczebność oraz zróżnicowanie wykazuje mikroflora zamieszkująca jelito grube. Szacuje się, że występuje tamże od 500 do 1000 gatunków należących do 45 rodzajow oraz 17 rodzin drobnoustrojów, które stanowią 80% suchej masy kalu. Ze względu na charakter środowiska w którym żyją, bakterie te są bezwzglednie beztlenowe albo względnie beztlenowe a przemiany metaboliczne z ich udziałem mają charakter procesów fermentacyjnych. O tym, że produkty poddane właściwej fermentacji są korzystne dla zdrowia wiedzieli wiec już starożytni oraz chętnie sięgali po kiszonki czy może kwaśne mleko. Wielki Ludwik Pasteur opisywał zachowania antagonistyczne pomiędzy bakteriami oraz zakładał możliwość wykorzystania tego zjawiska w przyszłości, z korzyścią dla człowieka. Więc już w 1907 roku Ilja Miecznikow, rosyjski mikrobiolog oraz noblista, był przekonany, że spożywanie jogurtów oraz kefirów może wyraźnie wydłużyć nasze życie człowieka, a również pomóc mu pokonać infekcje bakteryjne. Pojęcie „probiotyku” pochodzi z 1965 roku, jednakże jego definicja ulega modyfikacjom, podobnie jak sama wiedza o probiotykach. Ze względu na wyłączenie bakterii oraz grzybow z królestwa roślin, slowo flora (mikroflora) w odniesieniu do mikroorganizmów bywa zastępowane pojęciem biota (mikrobiota), zwlaszcza w literaturze anglojęzycznej (ang. microbiota) i mikrobiom. U noworodków system pokarmowy może być sterylny, ale wkrotce w następnej kolejności dochodzi do kolonizacji poprzez florę bakteryjną. W późniejszym okresie, wraz ze starzeniem się, ogólna liczba drobnoustrojów nie podlega znaczącym zmianom, natomiast zwykle występuje istotna zmiana udziału poszczególnych grup. Obserwujemy narastanie liczby enterobakterii, Clostridium oraz enterokoków przy wyraźnym spadku liczby Lactobacillus oraz Bifidobacterium, ktore jesteśmy w stanie uznawane są za korzystne dla zdrowia. Może być to również prawdopodobnie przyczyną m.in. zwiekszenia częstości występowania zaparć u osob starszych. Aktualnie koncepcja probiotyku zakłada wprowadzenie do diety żywych mikroorganizmów w takiej formie, aby przetrwały w żołądku, dwunastnicy oraz były aktywne w okrężnicy (cześć jelita grubego), a rownież działały korzystnie na organizm czlowieka. Powszechnie wiadomo, że podstawowym źródłem pożytecznych bakterii Acidophilus w naszej diecie sa fermentowane napoje mleczne (jogurty, kefiry, „zsiadle” mleko). Jednakże w mojej praktyce lekarskiej często spotykam się z twierdzeniem, że „mleko może być dobre, ale… dla dzieci”. Weryfikując dietę owych osób, okazuje się, że może być ona „urozmaicona”, ale w różnego rodzaju mięsa oraz wedliny. Nie strawione resztki białek, pozostając dłuższy czas w jelitach, są doskonałą pożywką dla bakterii gnilnych oraz innych chorobotwórczych mikroorganizmow. Te z kolei, w swoim procesie rozwoju wytwarzają toksyny, szczególnie drażniące ściany jelita. A to również więc już pierwszy krok w kierunku zmian nowotworowych. To rownież prawdopodobnie stosowana poprzez wiekszość panów właściwa dieta predysponuje ich do wiekszej niż panie zachorowalności na nowotwory jelita grubego. Żywe bakterie znajdują się w jogurtach czy może kefirach. To również produkty zdrowe oraz zalecane w racjonalnej diecie. Nie są jednakże skutecznym środkiem w sytuacji, kiedy potrzebujesz skutecznej suplementacji probiotycznej. Steżenie bakterii nie może być bowiem zazwyczaj wystarczające, a także jeśli, nie są one w stanie przetrwać w niekorzystnym środowisku układu pokarmowego, bądź ich wpływ na ludzkie zdrowie zwykłego człowieka nie został wystarczajaco udokumentowany. Wyjątek stanowią niektóre fermentowane produkty mleczne o specjalnym przeznaczeniu. By produkt mleczny można bylo uznać za probiotyczny powinien w jednym gramie zawierać co najmniej 10 mln jednostek Bifidobacterium albo 100 mln jednostek Lactobacillus. By probiotyk mógł spełnić swoje zadanie, czyli skolonizować sie, a następnie chronić nasz system pokarmowy, musimy zadbać o jego właściwe odżywianie.

No i właśnie w tym miejscu z pomocą przychodzą nam prebiotyki – nie poddające się trawieniu składniki pokarmowe, którymi odżywiają sie bakterie probiotyczne. Najcześciej stosowanymi prebiotykami są rozpuszczalne frakcje błonnika pokarmowego – inulina oraz oligofruktoza, występujące w wielu roślinach, na przykład: pomidorach, cykorii, porach, cebuli, czosnku, szparagach, bananach czy może orzechach ziemnych. Badania wykazują, że obecność owych substancji w organizmie polepsza wchlanianie wapnia oraz magnezu z przewodu pokarmowego. ważnym dla naszego zdrowia zjawiskiem może być reakcja naszych jelit na przylegające do ich ścian bakterie probiotyczne. Komórki nabłonka układają się ściśle, znikają pomiędzy nimi przerwy, poprzez które powinny wniknąć do naszego organizmu zarówno drobnoustroje, toksyny, jak oraz alergeny. Tak zatem pierwszorzędna sprawą dla naszego zdrowia może być utrzymanie szczelnych jelit, tj. warstwy bakterii probiotycznych na powierzchni nablonka. Warstwę bakterii może niszczyć nieprawidlowe odżywianie (wspierające bakterie gnilne), a w szczególności antybiotyki czy może dodatki antybiotykowe do żywności. Jak wspierać albo odtwarzać tą warstwę ochronną bakterii? Warto przyjmować probiotyki – ułatwia to również przywrócenie równowagi. Warto żywić się probiotycznie. Najlepszym rozwiązaniem może być właściwa dieta uzupełniana o korzeń topinamburu. Musimy przetrzymać dyskomfort powodowany poprzez tworzący się gaz w jelitach. Po około miesiącu wszelkie dolegliwości ustąpią. Blona śluzowa jelita zostanie pokryta szczelnie warstwą bakterii. Staniemy sie poprzez to rownież zdrowsi. Dzieje sie to również za sprawą wsparcia, jakiego wzajemnie udzielają sobie bakterie probiotyczne oraz organizm człowieka. Może być to również dynamiczna rownowaga, w ustaleniu której czynnie bierze udzial nasz organizm. Kiedy jesteśmy w stresie, mamy ciężkie przeżycia – wnet dostajemy wzdęcia. Oznacza to, że doszło do utraty kontroli naszego organizmu nad życiem jelitowym. Nie wiemy wciąż jeszcze na jakiej zasadzie to również się dzieje. To wszystko to również może być niezwykle istotne dla naszego zdrowia, o czym świadczy poniższa obserwacja: Czasem pośród zwolenników „żywych kultur bakterii” pojawiają sie głosy, że szczepy bakteryjne zawarte w preparatach leczniczych sa mniej wartościowe, bo poddane suszeniu. Tymczasem liofilizacja nie oznacza „zabicia”, a „uśpienie”. W kapsułkach znajdują się wyselekcjonowane szczepy, nie dość, że zdolne przetrwać procs suszenia, to również wciąż jeszcze „odżyć” więc już w jelitach. Badania skuteczności „pracy” w jelitach najczęściej dotycza bakterii liofilizowanych, nie zaobserwowano wyra żywe liofilizowane (suszone na zimno, w stanie uśpienia). Bakterie naturalnie zamieszkujące zakamarki naszego przewodu pokarmowego nie powodują żadnych dolegliwości – wręcz przeciwnie, wspomagają proces trawienia pokarmów i chronią wnetrze naszego ciała przed swoimi chorobotwórczymi „kuzynami”. My natomiast, jako dobry symbiont, zapewniamy im schronienie i dostawy energii. Jednakże jak wykazaly badania, nie posiadamy oni wszyscy takich samych bakterii – ich skład gatunkowy i ilościowy rożni sie u każdego z nas. Duży wpływ posiada również obecność siarki (dużo miesa w diecie, konserwanty). Obecność siarki powoduje rozwoj bakterii redukujacych siarczany . Wywołują one stany zapalne jelit i zwiększają ryzyko zachorowania na raka jelita grubego. Siarki dużo zawiera jesteśmy w stanie mieso. Obecność siarki pobudza również rozwoj flory która metabolizuje takie gazy jak metan, wodór które powodują powstwanie kancerogenów niszczących DNA oraz utrudniających proces jego naprawy. Wybierając najlepszy preparat probiotyczny najlepiej poradzić się lekarza, ponieważ są pomiędzy nimi subtelne różnice, dotyczace choćby przeznaczenia, czasu stosowania, intensywności dzialania, itd. Odmienne probiotyki są stosowane u dzieci, odmienne u doroslych. Ich przyjmowanie zaleca sie w przypadku antybiotykoterapii oraz po niej nie krócej niż 7 dni (najlepiej zgodnie z zaleceniem lekarza), przewlekłego stresu oraz przemęczenia, nadmiernego spożywania alkoholu, nieodpowiedniej, źle zbilansowanej diety, uszkodzenia śluzówki jelita np. wskutek choroby. Dawkowanie oraz czas kuracji najlepiej skonsultować z internistą, badź lekarzem prowadzącym, ewentualnie zastosować się do zaleceń farmaceuty albo zawartych w ulotce informacyjnej. Pojęcie probiotyki pochodzi od greckich słów pro-, czyli za i bios oznaczającego życie. Terminem tym określa się wyselekcjonowane żywe mikroorganizmy, które spożyte w stanie żywym, w odpowiednio dużej ilości mają zdolność przeżycia pasażu jelitowego oraz wywierają korzystny wpływ na ludzkie zdrowie człowieka. Dla zwykłego człowieka najlepszym źródłem probiotyków w diecie są: fermentowane produkty mleczne: jogurty, kefiry, mleko acidofilne, maślanka. Bakterie mlekowe znajdują się też w szeroko dostępnych, tanich kiszonkach (kapusta, ogórki). W ramach poprawy funkcjonowania jelit można również korzystać z dostepnych na rynku preparatów probiotycznych. Zgodnie z aktualnym stanem wiedzy, skład flory jelitowej nie zależy od sposobu odżywiania. Wyróżniono natomiast trzy „enterotypy” (czyli rodzaje flory bakteryjnej jelit), które nazwano odpowiednio „bacteriode”, „prevotella ” oraz „ruminococcus” – od przeważających w nich bakterii. W pierwszym dominują mikroorganizmy wykorzystujace głównie weglowodany oraz białka, natomiast pozostale dwa – lepkie bialka występujace w jelicie. – Odkryliśmy, że flora bakteryjna osób szczupłych oraz otyłych znacząco się różni. Nie wiemy wciąż jeszcze czy może ta zależność może być przyczyną, dodatkowym czynnikiem, czy może skutkiem otyłości. Skoro jednakże miałyby sie okazać przyczyną, musimy to również szczegółowo zbadać – powiedział Stanislav Dusko Ehrlich, mikrobiolog Francuskiego Narodowego Instytutu Badań nad Rolnictwem w Jouy-en-Josas. Probiotyki, jak wszystkie żywe organizmy, musza coś tam jeść. Najbardziej kochają cukier, zwłaszcza niektóre wlókna pokarmowe pochodzenia roślinnego, ktore niestrawione docierają do naszych jelit. Skoro dobre bakterie mają dość pożywienia, chętnie się namnażają oraz pozostają w naszych jelitach z korzyścią dla organizmu. Pożywienie dla bakterii probiotycznych to również jesteśmy w stanie prebiotyki. Dzięki obecności bifidobakterii oraz pałeczek kwasu mlekowego napoje fermentowane wykazują wlaściwości antynowotworowe oraz antymutagenne . Posiadają hamujący wplyw na rozwój mikroflory fekalnej , ktora uaktywnia substancje rakotworcze , a również posiadaja zdolność biodegradacji azotynów co zmniejsza ryzyko powstawania kancerogennych nitrozoamin .

Jak wiadomo odpowiednia ilość korzystnych kultur bakteryjnych w przewodzie pokarmowym zapewnia ochronę przed rozwojem mikroflory gnilnej oraz chorobotwórczej . Bakterie obecne w produktach fermentowanych działają bakteriobójczo wobec paleczek duru brzusznego , czerwonki oraz pratków grużlicy . Hamujacy wpływ na rozwój szkodliwych grup mikroorganizmow posiada produkowany pod ich wplywem kwas mlekowy , octowy i nadtlenek wodoru . Szczególnie wrażliwe na obecność nadtlenku wodoru są bakterie Clostridium – wywołujące szereg zatruć pokarmowych . Bakteriom obecnym w napojach fermentowanych przypisuje się też rolę wspomożyciela systemu obronnego organizmu . Mają one zdolność przemieszczania się z odcinków jelitowych do sieci naczyń limfatycznych , gdzie wzmagają podział limfocytów , i zwiększają produkcje interferonów. W warunkach beztlenowych w obecności soli żółciowych przyczyniaja się do pochłaniania oraz rozkładania cholesterolu , maja zatem znaczacy udział w prewencji schorzeń miażdżycowych. Skoro przechodzisz antybiotykoterapię albo masz odmienne wskazania do stosowania probiotyku, skup się na nim. Prebiotyki nie pomogą, kiedy naturalna flora bakteryjna może być niewystarczająca, bądź nieprawidłowa. Odmienne bakterie, w tym chorobotworcze, mieszkajace w twoich jelitach również powinny lubić złożone cukry (polisacharydy) z wlókien, a przyrost dobrych bakterii nadto wolny (stąd potrzebne probiotyczne wsparcie). Wprawdzie profesjonalne prebiotyki zostały przygotowane w taki sposob, by odżywiać dobre bakterie, nie nadając sie zarazem dla bakterii oraz grzybów chorobotwórczych (np. scFOS), cały czas jednakże nie zastępując probiotyków. Najlepiej stosować je profilaktycznie, po konsultacji z lekarzem. Prebiotyki z kolei nie odpowiadają bezpośrednio za dostarczanie cennych bakterii. Są to również tak naprawdę nietrawione poprzez człowika składniki żywności, które stymulują wzrost i/lub aktywność określonych bakterii w jelicie grubym. Tutaj zaliczamy niektóre białka, peptydy, tłuszcze a w szczegolności oligo oraz polisacharydy. Najpopularniejsze to również fruktooligosacharydy, których szczególnie bogatym źródłem są czosnek, cebula, banany, pomidory, szparagi, cykoria. Dlaczego liczba „dobrych” drobnoustrojów może być niższa u osob z nadwagą? Wyjaśnieniem może być też zatrważajaca statystyka stosowania antybiotyków. Lekarze oraz epidemiolodzy alarmują więc już od dawna, że nadużywanie antybiotykow powoduje uodparnianie się groźnych bakterii chorobotworczych na szkodliwe dla nich składniki leków. Okazuje się, że kłopot ów posiada drugie dno – antybiotyki coraz bardziej niszczą naszą naturalną, potrzebną do prawidłowego funkcjonowania, florę bakteryjną. Bakterie żyjące w jelicie wydaja się mieć wpływ na rozwój mózgu oraz zachowanie osób doroslych – według wyników nowych badań dofinansowanych ze środkow unijnych, ktore zostały opublikowane w czasopiśmie Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS). Odkrycia sugeruja, że kolonizacja naszych jelit poprzez drobnoustroje we wczesnym okresie życia może mieć kluczowe znaczenie dla zdrowego rozwoju mózgu. Wyniki badań powinny mieć też znaczenie dla naszej wiedzy na temat zaburzeń psychicznych. Na co dzień warto wprowadzić do diety naturalne prebiotyki które usprawniają pracę układu pokarmowego oraz dodatkowo odżywiają bakterie probiotyczne. Znajdziesz je w karczochach, cykorii, natce pietruszki. Właściwości prebiotyczne wykazuje również laktuloza, cukier zawarty w lekach o działaniu usprawniającym perystaltyke jelit, ale decyzję o jej ewentualnym stosowaniu lepiej pozostawić lekarzowi. Termin synbiotyk oznacza kombinację probiotyków z prebiotykami. Teoretycznie wydawaloby się, że to rownież rozwiazanie optymalne, najlepsze możliwe, etc. Tymczasem synbiotyki nie opanowaly rynku. Przyjęły się przede wszystkim jako preparat dla dzieci. Niektóre suplementy są naprawde smaczne, dostępne w postaci granulatu, zatem łatwiej zachęcić do ich spożywania maluchy. Pomagają podczas problemów trawiennych, łagodzą bóle brzucha oraz wzdecia u dziecka, przyspieszając usuwanie gazow jelitowych. Podczas typowej kuracji antybiotykowej zalecane może być przyjmowanie dodatkowych leków osłonowych, tzw. probiotyków – może być to rownież nic innego jak „dostawa” dobrych bakterii, na przyklad z rodzaju Lactobacillus. Przyjmowanie wyselekcjonowanych, korzystnych szczepów chroni przed niebezpieczeństwem zasiedlenia „wolnych przestrzeni” poprzez bakterie chorobotworcze. Jak się okazuje, ubytek naturalnej flory bakteryjnej może nie jedynie grozić chorobami, ale też doprowadzić do nadwagi. Dolegliwości układu krążenia związane sa ze nadto wysokim poziomem trójglicerydów oraz cholesterolu we krwi. Parametry te powiązano z bakteriami, które znajduja się w dolnej cześci składowej przewodu pokarmowego oraz odpowiadaja za wchłanianie i trawienie wielu składników odżywczych. Udowodniono, że ilość energii pobranej z pokarmu może sprzyjać powstawaniu otyłości czy może cukrzycy u pacjentów. Bakterie jelitowe powinny odpowiadać za powstawanie płytek miażdżycowych poprzez konwersję choliny, która stanowi składnik lecytyny. Lecytyna (nazywana też fosfatydylocholiną) może być tłuszczem zlożonym, w skład którego wchodzi glicerol, kwasy tłuszczowe, reszta fosforanowa oraz cholina. Zwiazek ów występuje w dużych ilościach w jajkach, w mięsie (głównie w watrobie), w serze oraz w rybach. Lecytyna uważana może być też za suplement diety, który wpływa na pamięć oraz koncentrację. Tymczasem badania wykazały, że cholina, tlenek N-trimetyloaminy (ang. trimethylamine N-oxide; TMAO) oraz betina, czyli najważniejsze metabolity lecytyny mają ogromny wpływ na rozwoj miażdżycy. Dostępne na rynku preparaty zawierają wystarczającą, zwykle zbliżoną do klasycznych probiotykow, ilość korzystnych mikroorganizmów. Zarazem zdania pośród lekarzy oraz dietetyków co do skuteczności oraz w ogóle celowości dodawania prebiotyku w synbiotykach sa podzielone. Uważa się, że sam jeden probiotyk w leczniczym stężeniu radzi sobie równie dobrze, skoro jedynie w diecie są produkty roślinne. Stąd prawdopodobnie utrzymująca sie popularność nowoczesnych, a zarazem więc już sprawdzonych, zaufanych oraz skutecznych probiotyków. Warto jednakże pamiętać, że synbiotyki na pewno również pomagają, dodatkowe „jedzenie” dla bakterii na pewno nie zaszkodzi, a niejednokrotnie osobnicza reakcja na konkretny preparat może być inna. Poza metodą prób oraz błędów, raczej zawodną, na pewno wyjściem może być konsultacja z lekarzem, który najprędzej oceni (znając nasz stan zdrowia oraz potrzeby), co i jak stosować. Procedura pobrania bakterii do przeszczepu polega na wyizolowaniu ich z kału zdrowej, szczupłej osoby oraz wprowadzenia do wnętrza jelit chorego podczas zabiegu kolonoskopii. Dużo osób posiada opory przed poddaniem się takiej procedurze, zarówno jako biorca, jak oraz dawca takiego „przeszczepu”. Eksperci jednakże przekonują, że może być to rownież metoda skuteczna – leczy chroniczne dolegliwości gastryczne, takie jak przewlekłe biegunki czy może zaparcia, a u wielu pacjentów też sprzyja chudnieciu. W Stanach może być jednakże klopot natury organizacyjnej, bo tamtejsza agencja Food and Drugs Administration, nadająca pozwolenia m.in. do stosowania leków, nie podjęła wciąż jeszcze decyzji, do jakiej kategorii środkow farmaceutycznych zaliczyć bakterie pochodzące z ludzkiego kału. Póki co ich stosowanie ograniczone może być jedynie do kilku ośrodkow w kraju oraz nie podlega żadnej refundacji. W ostatnich latach zauważa się gwałtowny wzrost zachorowań na cukrzycę typu II. Najnowsze badania sugerują, że bakterie jelitowe powinny stanowić źródlo informacji o owych dolegliwościach. Profesor Jun Wang z Uniwersytetu w Kopenhadze potwierdza, że osoby chore na cukrzycę typu II mają wysoki poziom czynników chorobotworczych w przewodzie pokarmowym. Zbadano flore jelitową u 345 Chińczyków, z czego 171 pacjentów chorowało na cukrzyce typu II. Zespół naukowców zidentyfikował wskaźniki biologiczne i tzw. agresywne środowiska bakteryjne w jelitach. Podobne badania przeprowadzano na cukrzykach w Danii oraz wykazano, że istnieją znaczące różnice w składzie oraz w funkcjonowaniu bakterii jelitowych u chorych. Ponadto w ramach projektu badawczego MegaHit europejscy naukowcy znaleźli blisko 3,3 miliona genów u bakterii jelitowych duńskich oraz hiszpańskich pacjentów, ktore powinny pełnić kluczową rolę w rozwoju wielu poważnych schorzeń. Badania nadal trwaja. Brytyjscy naukowcy wykazali w doświadczeniach laboratoryjnych, że genetycznie zmodyfikowane bakterie jelitowe powinny produkować olej napedowy. Szczególną cechą tego sposobu może być fakt, że paliwo produkowane poprzez bakterie może być chemicznie identyczne z paliwem otrzymywanym ze źródel kopalnych. Bakterie jelitowe powinny być też zatem stosowane do bezpośredniej produkcji, bez potrzeby drogiego uszlachetniania czy może rownież dostosowywana silników samochodowych, jak piszą naukowcy w “Proceedings” amerykańskiej Narodowej Akademii Nauk (“PNAS”).

Badanie i analiza moczu czyli co można tam znaleźć i co z tego wywnioskować

Posted on

Dzisiaj opiszemy badanie moczu. Mocz dostarcza nam wielu cennych danych o stanie zdrowia pacjenta. Jak wiadomo badanie moczu może dać dużo informacji na temat naszego zdrowia poprzez sprawdzenie m.in. zawartości glukozy, bilirubiny, cial ketonowych, białka oraz pH. Pozwala ocenić funkcję nerek oraz wątroby, można dzięki niemu wykryć cukrzycę, dolegliwości metaboliczne i zakażenia układu moczowego. Sprawdź, co powinno Cię zaniepokoić w badaniu ogólnym moczu. Badanie ogólne moczu może być też wskazówką w wykryciu wielu dolegliwości oraz informacją o ogólnym stanie zdrowia pacjenta. Rutynowe badanie moczu wykonuje się w celu wykrycia powodu powstania objawów. Nerki usuwają z moczem produkty przemiany materii, substancje organiczne, płyny oraz odmienne substancje toksyczne. Dlatego, mocz może zawierać setki różnorodnych substancji. Dużo czynników (takich jak dieta, podaż płynów, wysiłek fizyczny i czynność nerek) posiada wpływ na zawartość moczu. W moczu można oznaczyć ponad 100 różnorodnych substancji. Badanie ogólne moczu wymaga również odpowiedniego przygotowania. Stan osoby, która oddaje próbke materiału do badania musi być też jak najbardziej zbliżony do fizjologicznego, by nie zaburzyć obrazu badanego moczu. Parametry badane podczas owego testu sa na aż tyle czułe, że wychwycą każde najmniejsze odchylenie w stanie badanego organizmu. Zobacz, jakie warunki musisz spełnić, by badanie ogolne moczu było w pelni miarodajne. Badanie ogolne moczu może być jednym z najważniejszych badań laboratoryjnych wykorzystywanych codziennej diagnostyce medycznej. Badanie ogolne moczu może być proste oraz dostarcza wielu informacji na temat funkcji układu moczowego oraz może być źródłem wiedzy na temat funkcji innych narzadów oraz układów. W skład badania ogólnego moczu wchodzą ocena fizykochemiczna oraz analiza mikroskopowa osadu moczu. Badanie ogólne moczu pobierane może być ze środkowego strumienia z zachowaniem zasad aseptyki. By wynik badania był miarodajny, trzeba przestrzegać pewnych zasad. Przede wszystkim musimy zadbać o odpowiednie naczynie – najlepiej, skoro może być to rownież specjalny jałowy pojemnik na mocz (można kupić w aptece). Bo różne zanieczyszczenia powinny utrudnić interpretację wyniku, mocz należy pobrać po starannym umyciu się. Trzeba również pamiętać o tym, że początkowy strumień zawiera najwiecej zanieczyszczeń, i dlatego do badania oddajemy mocz z tzw. środkowego strumienia. Najlepiej, kiedy może być to również mocz poranny. Tak przygotowana próbka powinna trafić do badania w ciągu 4 godzin. Kolor moczu różne czynniki, takie jak bilans płynów, dieta, leki, dolegliwości mają wpływ na kolor moczu. Intensywność koloru zazwyczaj koreluje z zagęszczeniem moczu, mocz jasny albo przezroczysty może być rozcieńczony, a ciemnożółty może być zagęszczony. Suplementacja witamin z grupy B może zmienić kolor moczu na jasnożółty. Czerwonobrunatny mocz może być też spowodowany lekami, spożyciem jeżyn, buraków, lub krwią. Czynność nerek zmienia się wraz z warunkami, w jakich obecnie znajduje się ludzkie ciało pacjenta. Niewyspanie, nadmierny wysiłek fizyczne, przewlekłe przemęczenie – te czynniki powinny zaburzać obraz wyniku badania ogólnego moczu. Zanim pacjent odda próbkę materiału do badania, musi pamietać, by w nocy przed badaniem solidnie się wyspać, a dzień przed nie forsować organizmu na sposób wzmożonej aktywności fizycznej. W przeciwnym razie w moczu pojawi sie ślad białka, co może być wymogiem do przeprowadzenia adekwatnej diagnostyki w kierunku dolegliwości nerek lub przynajmniej do powtórzenia badania. Przejrzystość moczu – to rownież badanie ocenia przejrzystość albo mętność moczu. Normalny mocz, który może być klarowny może stać się mętny poprzez bakterie, krew, spermę, śluz.

Pamiętajmy o tym, że kobieta, która oddaje mocz do badania nie powinna w danym okresie mieć miesiaczki. Skoro nasza krew trafi do oddawanej próbki, wynik może wskazywać na obecność erytrocytów albo białka w moczu, co może być ważnym objawem patologii układu moczowego. Najbezpieczniej może być zatem oddawać mocz do badania 2-3 dni przed rozpoczęciem albo 2-3 dni po zakończeniu miesiączki. W moczu zdrowej osoby glukoza nie występuje albo może być jej mało. Skoro poziom może być nadto wysoki, świadczyć to rownież może o cukrzycy. U osób chorych na cukrzycę badanie moczu pod kątem obecności w nim m.in. glukozy informuje o prawidłowym (lub nie) przebiegu leczenia. Podobnie rzecz posiada się w przypadku ciąży. Pomimo iż stan ów nie może być patologią, ale fizjologicznym etapem w życiu kobiety, ciąża może dawać obraz obecności białka w moczu, co nie może być normą u zdrowej osoby. W celu uzyskania wiarygodnych wyników konieczne może być pobranie próbki moczu w ściśle określony sposób. Badanie powinno być też wykonane z porannego moczu to również znaczy moczu oddanego po nocnym spoczynku. Pacjent oddający mocz do badania powinien być też na czczo. By zapewnić wiarygodny wynik analizy konieczne może być oddanie moczu do czystego pojemnika. Pojemnik do wykonania badania ogólnego moczu nie musi być też jałowy. Okolica ujścia zewnętrznego cewki moczowej zasiedlona może być poprzez różne balkterie i dlatego konieczne może być omycie okolicy ujścia cewki ciepłą woda z mydlem oraz wytarcie papierowym ręcznikiem. Postępowanie takie zmniajsza prawdopodobieństwo wystąpienia nieprawidłowości zwiazanych z techniką pobrania materiału. Należy pamiętać, że probka moczu powinna być też oddane ze środkowego strumienia moczu – pierwsza porcja moczu oddawana może być do toalety, mocz ze środkowej porcji do pojemnika a pozostała objętość moczu do toalety. Pojemnik wystarczy wypełnić do 1/3 objętości. Mocz przeznaczony do wykonania badania ogólnego powinien być też dostarczony do laboratorium w ciągu 2 godzin. Skoro istnieje konieczność przechowywania moczu zaleca się zabezpieczenie próbki w temperaturze od 4 – 7 stopni. W niektórych chorobach zapach moczu może zostać zmieniony. Np. zakażenie bakterią E. coli może powodować cuchnący zapach, podczas kiedy w przebiegu cukrzycy mocz może mieć zapach słodki, albo owocowy. Stan, kiedy w moczu pojawiają się ciala ketonowe nazywa się ketonurią, a również acetonurią albo ketoaciduria. Do nadmiaru produkcji ketonow, a tym samym występowania ich w moczu , dochodzi, kiedy organizm nie może spalić cukrów z powodu niedoboru insuliny. Dochodzi do tego w źle leczonej cukrzycy. Ciała ketonowe powinny rownież pojawić się w przypadku nadmiernej betaoksydacji tłuszczów, do czego może doprowadzić nadmierne głodzenie się. Ciężar właściwy moczu mierzy się zawartość substancji rozpuszczonych w moczu. Wskazuje również na zdolność nerek do zagęszczania moczu. Im wyższy może być ciężar właściwy moczu tym cięższe substancje są rozpuszczone w moczu. Jeśli spożywa się dużą ilość płynów, nerki powinny wydzielać większe ilości niż normalnie ilości moczu. Gdy ogranicza się podaż płynów wówczas nerki wydzielają małe ilości zagęszczonego moczu. Kolor oraz przejrzystość moczu może dostarczyć ważnych informacji na temat zdrowia pacjenta. Prawidłowy kolor moczu posiada barwę wodojasną, słomkową albo jasnożółtą. Kolor moczu uzależniony może być od ilości wypijanych płynów, diety, stosowanych leków oraz obecności patologicznych składników takich jak hemoglobina, białko albo bilirubina. Mętny kolor moczu może być też spowodowany obecnością fosforanów albo ropomoczu. Oznaczając pH moczu oceniamy kwaśność (lub zasadowość) moczu. pH 4 moczu oznacza mocz kwaśny, pH 7 obojętny, a pH 9 zasadowy. Czasami pH moczu może być też modyfikowane poprzez podawanie specyficznych leków, np. powodując utrzymać mocz bardziej kwaśny albo zasadowy, by zapobiec tworzeniu się specyficznych kamieni. Wartości pH powyżej można zaobserwować w diecie bogatej w warzywa albo produkty mleczne. Może to również świadczyć o uporczywych wymiotach, płukaniu żołądka, nadmiernym stosowaniu leków moczopędnych, zaburzeniu/utracie zdolności nerek do zakwaszania moczu, zakażeniu układu moczowego bakteriami rozkładającymi amoniak (także nadto długiego przechowywania próbki w temperaturze pokojowej), a również o kamicy nerkowej (kamienie struwitowe). pH moczu powinny też modyfikować niektóre leki. Infekcja organizmu, choćby także nie była w żaden sposób związana z układem moczowym, predysponuje do uzyskiwania nieprawidłowych wynikow badań. Organizm w momencie podwyższonej cieploty ciała, może reagować na zaistniała sytuację białkomoczem. Białkomocz może być też fizjologiczny albo patologiczny. Ponadto patologiczny białkomocz może świadczyć o niewydolności układu krążenia, nadciśnieniu tętniczym, chorobach przebiegających z gorączką, zatruciach, szpiczaku mnogim (białko Bence-Jonesa), zespole hemolitycznym. Bilirubina nie występuje w moczu zdrowego człowieka, bo jej stężenie we krwi może być niewielkie. Nie mniej jednak w różnorodnych stanach chorobowych, jak hemoliza krwi, dolegliwości miąższu wątroby czy może zastój żółci w drogach żółciowych, dochodzi do podwyższenia stężenia bilirubiny we krwi oraz tym samym pojawia się w moczu. Świadczyć to również może o niedrożności dróg żółciowych (żółtaczka mechaniczna) albo uszkodzeniu wątroby (wirusowe zapalenie wątroby). Podobnie rzecz posiada sie w momencie zdiagnozowanej infekcji układu moczowego. Skoro badanie nie może być zaleceniem lekarskim w przebiegu choroby, lepiej jego nie wykonywać, bo wyniki powinny świadczyć o istnieniu patologii, która w istocie może być jedynie powikłaniem toczącego sie procesu zapalnego. Bilirubina może być końcowym produktem przemiany barwnika krwi hemu uwolnionego wcześniej z hemoglobiny w śledzionie, wątrobie albo szpiku kostnym w procesie niszczenia czerwonych ciałek krwi. We krwi bilirubina występuje głównie w połączeniu z albuminą oraz w tej postaci nie przesącza sie poprzez kłębki nerkowe. W wątrobie bilirubina ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym oraz jako glukuronian może być wydalana poprzez drogi żólciowe do przewodu pokarmowego. We krwi stężenie bilirubiny sprzężonej może być niewielkie oraz znacznie zwiększa się w wyniku niedrożności drog żółciowych oraz w uszkodzeniu watroby. Sprzeżona bilirubina ulega przesączaniu w kłębkach nerkowych oraz wydalaniu z moczem. Normalnie nie posiada białka w moczu. Gorączka, forsowny wysiłek, ciąża oraz niektóre dolegliwości (szczególnie dolegliwości nerek) powinny spowodować pojawienie się białka w nerkach. Odczyn pH moczu dostarcza informacji na temat gospodarki kwasowo – zasadowej pacjenta oraz może być określany poprzez pomiar stężenia jonów wodorowych w analizowanej próbce moczu.

Jakie powinno być prawidłowe ph moczu? Prawidłowe pH moczu wynosi poniżej 7,0. Rodzaj spożywanych pokarmów, schorzenia nerek albo dolegliwości wpływające na gospodarkę kwasowo – zasadową maja istotny wpływ na pH moczu. Skutecznia dieta stosowana poprzez pacjenta posiada kluczowy wpływ na odczyn pH moczu. Zwiększone spożycie białka zwierzęcego powoduje zakwaszenie moczu, natomiast duża podaż produktów roślinnych przyczynia się do jego alkalizacji. Cukier w moczu Prawidłowo w moczu nie posiada glukozy albo znajduje się w niewielkiej ilości. Jeśli we krwi może być wysoki poziom cukru, jak w niekontrolowanej cukrzycy, wówczas glukoza przedostaje się do moczu. Cukier może pojawiać się również w moczu w uszkodzeniu albo chorobach nerek. Ciała ketonowe w moczu Gdy tluszcz może być wykorzystywany jako źródło energii, organizm ludzki produkuje półprodukty zwane ciałami ketonowymi oraz wydala je z moczem. Duże ilości ciał ketonowych w moczu powinny być też oznaką niebezpiecznego stanu zwanego kwasica ketonowa. Skutecznia dieta z niska zawartością cukrow albo skrobi, głodzenie albo uporczywe wymioty powinny też spowodować powstanie ciał ketonowych w moczu Bardzo ważnym aspektem badania ogólnego moczu może być fakt, by pobrany materiał jak najszybciej dostarczyć do placowki medycznej albo laboratorium, w którym będzie realizowane badanie. W badaniu ogólnym dokonywanym pod mikroskopem analizowany może być również osad moczu. Dzieki temu można stwierdzić obecność drobnoustrojow, ilość leukocytów, kryształków różnorodnych związków (moczanów, szczawianów oraz fosforanów), wałeczków różnego pochodzenia (szklistych, ziarnistych, nabłonkowych itd.). Niedopuszczalne może być pobranie moczu dnia poprzedniego oraz przechowywanie jego na przykład w lodówce. Nie może być to również ani higieniczne, ani właściwe postepowanie – przetrzymywanie moczu w ekstremalnych temperaturach (zarowno niskich, jak oraz wysokich) może zmienić jego właściwości fizyczne oraz poprzez to również wpłynąć na wyniki badania. Analiza mikroskopowa moczu Do tego testu mocz może być odwirowywany, tak by powstał osad sedymentacyjny. Następnie rozprowadza się jego na szkiełko oraz ogląda pod mikroskopem. W osadzie można stwierdzić: Ciężar właściwy moczu uzależniony może być od steżenia oraz rodzaju rozpuszczonych w nim substancji. Za prawidłowy cieżar właściwy moczu uznaje się wartości w przedziale od 1,015 do 1,022 g/ml. Ilość wypijanych plynów i zawartość różnorodnych substancji w moczu może powodować wahania ciężaru właściwego od 1,001 do 1,035 g/ml. Niski ciężar właściwy moczu może być też spowodowany zwiększona ilością wypitych poprzez pacjenta płynów a również w przypadku niewydolności nerek (utrata zdolności zagęszczania moczu) albo moczówki prostej. Wysoki ciężar właściwy moczu obserwowany może być u pacjentów odwodnionych albo w przypadku obecności w moczu nieprawidlowych substancji takich jak glukoza, białko, mannitol albo środki cieniujące wykorzystywane w diagnostyce radiologicznej. Czerwone albo biale krwinki w moczu Prawidłowo w moczu nie powinny znajdować sie krwinki. Zapalenie, dolegliwości albo uszkodzenie nerek, moczowodow, pęcherza moczowego, cewki moczowej może spowodować pojawienie się krwi w moczu. Forsujący wysilek może też spowodować pojawienie się krwi w moczu. Białe krwinki są często oznaką infekcji, zmiany nowotworowej albo chorobę nerek. Obecność krwi w moczu nazywamy krwinkomoczem albo krwiomoczem. Krwiomocz oznacza obecność erytrocytów w moczu zmieniajacych jego barwę, a krwinkomocz to również zwiększona ilość erytrocytów w moczu niewidoczna gołym okiem. Norma wynosi do 1-2 erytrocytow w polu widzenia (wpw), co odpowiada ok. 3 milionom na dobę. Obecność krwinek czerwonych w moczu może wynikać z uszkodzenia nerek albo pecherza, kamicy nerkowej, infekcji układu moczowego, kłębuszkowego zapalenia nerek, nowotworu nerki albo pęcherza, tocznia ukladowego. Występujące w moczu białe krwinki (ropa) powinny świadczyć o zakażeniu układu moczowego, guzie pęcherza moczowego, stanie zapalnym w obrębie nerek, toczniu układowym albo infekcji: u kobiet – pochwy u mężczyzn – okolic członka . W zależności od rodzaju wałeczków występujących w moczu na podstawie jego badania można rozpoznać rodzaj zapalenia nerek albo zniszczenie kłębuszków nerkowych, zatrucie metalami ciężkimi (ołów albo rtęć), niewydolność serca albo infekcję bakteryjną. Duża liczba kryształków albo obecność w moczu krysztalków określonego typu może świadczyć o uszkodzeniu nerek, kamicy nerkowej albo zaburzeniach metabolizmu. Przyczyną obecności w moczu krysztalów powinny być też też niektore leki. Wystepowanie w moczu bakterii, komórek grzybów albo pasożytów świadczy o infekcji układu moczowego. Z kolei obecność komórek nabłonka wskazuje natomiast na zanieczyszczenie próbki oddanej do analizy. Nie może być natomiast podstawą do postawienia jakiegokolwiek rozpoznania. Lekarz może w takim przypadku zalecić powtórne oddanie moczu do badania. W prawidłowym badaniu ogólnym moczu glukoza może być nieobecna. Pośrod najczęściej obserwowanych schorzeń powodujących obecność glukozy w moczu – glukozurię wymienia się cukrzycę typu 1, 2 albo u kobiet w ciąży (konieczna diagnostyka różnicowa w celu wykluczenia cukrzycy u cieżarnej). Przenikanie glukozy do moczu obserwuje się u pacjentów ze stężeniem glukozy w osoczu krwi przekraczającym 160 mg/dl albo u pacjentów z uszkodzoną funkcją cewek nerkowych. Podwyższone wartości erytrocytów we krwi zazwyczaj świadczą o kamicy nerkowej (zwłaszcza o ataku kolki nerkowej), podczas której ostry kamień drażni cienką oraz delikatna ścianę miedniczki nerkowej albo moczowodu, wywołując krwawienie. Pozostałe przyczyny (np. uszkodzenie nerki albo odcinka dróg moczowych, nowotwory nerki albo pęcherza moczowego) są rzadsze, nie mniej jednak różnorodne, a do ich zdiagnozowania często niezbędne sa dodatkowe badania np. USG.

Co to są te wałeczki w moczu? Niektore dolegliwości nerek powodują tworzenie się zlepów z różnorodnych substancji w kanalikach nerkowych. Może być parę typów waleczków : wałeczki woskowe, tłuszczowe, białkowe, w skład których wchodza krwinki czerwone albo białe. Rodzaj waleczków pomaga w rozpoznaniu istniejącej dolegliwości nerek Pobranie moczu do posiewu wymaga od osoby, ktora tego dokonuje, niezwyklej staranności. Do moczu nie powinny bowiem trafić bakterie z żadnego innego miejsca na ciele ani z otoczenia, by nie zaburzać odczytu wyniku. Mocz pobiera się do sterylnego pojemnika, ktory otwierany może być dopiero w momencie rozpoczynania pobrania. Obecnie pojemniki do pobierania posiewu moczu zawieraja wiec już przygotowane podłoża bakteriologiczne, które umieszcza się wewnątrz pojemnika z moczem, wkrótce po jego napełnieniu. Kryształy U zdrowych osób w moczu występuje niewielka ilość kryształów. Ale większa liczba kryształów albo obecność specyficznych rodzajów, może powodować tworzenie kamieni moczowych, albo sygnalizować nieprawidłowy metabolizm organizmu. Podwyższoną ilość leukocytów w moczu określamy leukocyturią albo ropomoczem. Osoba zdrowa wydala w moczu w ciągu doby od 1,5 do 4 milionów leukocytów (może być też ich 1-5 w polu widzenia). Wyższa wartość może być też wynikiem przenikania krwinek białych do moczu w jakimkolwiek odcinku układu moczowego. Przyczyną tego stanu są stany zapalne dróg moczowych albo nerek. W warunkach prawidlowych białko wydalane może być z moczem w niewielkich ilościach, które nie przekraczają 250 mg w ciągu doby. Pojawienie się bialka w moczu może być też spowodowane dużym wysiłkiem fizycznym, gorączką albo ciążą. Białkomocz w III trymestrze ciąży może być często obserwowany pośród ciężarnych. Patologiczny bialkomocz może być też spwodowany uszkodzeniem kłębuszków albo kanalików nerkowych. Białkomocz może być też objawem takich schorzeń jak niewydolność serca, cukrzyca, naciśnienie tetnicz, albo szpiczak mnogi. Obecność bialka moczu może być powszechnie spotykana u pacjentów gorączkujących albo majacych infekcę układu moczowego. Posiew moczu Bakterie, drożdże, pasożyty nie występują w prawidłowym moczu. Obecność ich wskazuje na zakażenie. Oznaczenie ogólnego badania moczu może być też przeprowadzone w szpitalu albo w laboratorium. Pacjent może być też poproszony o przyniesienie próbki moczu ze sobą. Pobierając próbkę moczu należy pamiętać że jeśli pojemnik na mocz posiada nakrywke, należy zdjać ją oraz położyć spodem do góry tak by unikać dotykania wewnętrznej strony nakrywki. Mycie okolicy narządów płciowych: Mężczyźni powinni odprowadzić napletek oraz przemyć żołądź prącia wacikiem. Kobiety powinny rozszerzyć wargi sromowe jedna ręką, a drugą przemyć okolicę pochwy oraz ujścia cewki moczowej wacikiem, od przodu do tyłu, tak by nie zabrudzić ujścia cewki bakteriami z odbytu. Rozpocząć oddawanie moczu do toalety. Kobiety powinny kontynuować trzymanie warg sromowych podczas mikcji. Po kilkunastu sekundach, umieścić pojemnik pod strumień moczu oraz napełnić jego około 50 ml moczu (ze środkowego strumienia) bez przerywania oddawania moczu. Unikać dotykania brzegów pojemnika i dostania sie do środka papieru toaletowego, włosów lonowych, kału, krwi menstruacyjnej albo innych substancji. Zakończyć oddawanie moczu do toalety. Zamknąć pojemnik nakrywką oraz odnieść do laboratorium. Uzyskanie moczu wydzielanego poprzez nerki w danej chwili. Opróżnić pęcherz moczowy oddajac mocz do toalety. Nie pobierać próbek z tego moczu do badań. Wypić duże ilości płynów w ciagu 30-40 minut Postępować następnie zgodnie z powyższymi instrukcjami. Oddać próbkę moczu do analizy. Podczas pobierania moczu na posiew powinno sie stosować nieco intensywniejszy rygor higieniczny niż podczas pobierania moczu do badania ogólnego. Zasada ta tyczy sie zarówno umycia rąk tuż przed całą procedurą, jak oraz umycia okolic cewki moczowej. Bilirubina może być barwnikiem będącym końcowym produktem przemiany hemu – barwnika krwi uwolnionego z hemoglobiny. Fizjologiczne niszczenie erytrocytów odbywa się w śledzionie, szpiku kostnym oraz wątrobie. Bilirubina w moczu powoduje zmianę jego zabarwienia oraz nadaje mu kolor żólty, pomarańczowy albo brunatny. Zwiększone stężenie bilirubiny obserwowane może być jednym z podstawowych objawów uszkodzenia funkcji wątroby oraz towarzyszy żółtaczce mechanicznej albo hemolitycznej. Meżczyźni powinni zwrócić uwagę na usuniecie nagromadzonej wydzieliny pod napletkiem (tak zwanej mastki). Kobiety natomiast powinny dokładnie oczyścić okolice cewki moczowej oraz wejścia do pochwy zgodnie z kierunkiem „od przodu do tylu”, czyli od cewki moczowej do odbytu, by przypadkowo nie przenieść bakterii, które bytują w okolicach ujścia przewodu pokarmowego oraz nie spowodować ich błędnej indentyfikacji. Wiele artykulów spożywczych i lekow może zmienić barwe moczu. Bezbarwny mocz może być też spowodowany poprzez niewydolność nerek, niekontrolowaną cukrzycę. Przyczyna ciemnego moczu może być też odwodnienie. Czerwonawy kolor moczu może być też spowodowany poprzez krew. Ciała ketonowe są pośrednimi produktami przemiany tłuszczów. W warunkach prawidłowych ciała ketonowe nie sa obserwowane w badaniu ogólnym moczu. Obecność ketonów w moczu (aceton, kwas acetooctowy, kwas beta – hydroksymasłowy) powinny być też obserwowane u pacjentów z niewyrównaną cukrzycą, u pacjentow głodujących albo po nadużyciu alkoholu etylowego. Ciala ketonowe powinny się pojawić w moczu u osoby zdrowej, ktora nie spożywała posiłków poprzez parę albo kilkanaście godzin. Przejrzystość: Zmetnienie moczu może być też spowodowane ropą (białe krwinki), nasza krew (czerwone krwinki), sperme, bakterie, drożdże, kryształy, zarażenie pasożytami , np. Trichomonas) Każdego dnia, zależnie od ilości wypitych plynów, wydalamy od 500 do 2500 ml moczu. Mocz to również nic innego jak przefiltrowana poprzez nerki woda, zawierająca szkodliwe produkty przemiany materii oraz odrobine soli mineralnych. Z laboratorium dostajemy wydruk z wynikami, tyczącymi składu oraz właściwości badanej próbki. Niektóre artykuły spożywcze (np. szparagi), witaminy, antybiotyki (np. penicyliny) powinny spowodować specyficzny zapach. Słodki, owocowy zapach występuje w niekontrolowanej cukrzycy). Zakażenia układu moczowego powoduje cuchnący zapach. Mocz pachnący jak syrop klonowy może wskazywać na pewna mutacje genetyczną. Urobilinogen może być pochodną bilirubiny powstającą w świetle przewodu pokarmowego. Za powstanie urolbilinogenu odpowiedzialne są bakterie jelitowe. Zwiększone stężenie urobilinogenu obserwowane może być w przypadku upośledzonej funkcji watroby, krwawienia do światła przewodu pokarmowego albo żóltaczki hemolitycznej.

Podkreślmy jeszcze raz, że skład moczu dużo mówi o stanie naszego zdrowia. Pozwala ocenić stan nerek, pęcherza oraz dróg moczowych. Dzięki analizie moczu można sprawdzić rownież, czy może nie doszlo do zaburzeń przemiany materii, stwierdzić, jakie sa predyspozycji do tworzenia sie kamieni, zdiagnozować cukrzycę, żółtaczkę czy może zapalenie trzustki. Anormalnie wysoki ciężar właściwy moczu oznacza duże zagęszczenie moczu spowodowane przez: brak podaży płynów, utratę płynów (uporczywe wymioty, biegunka, nadmierne pocenie sie) albo obecność bialka albo cukrow w moczu. Anormalnie niski ciężar właściwy moczu oznacza duże rozcieńczenie moczu, którego powodem może być też nadmierna podaż płynów, ciężką chorobe nerek albo użycie diuretyków. Prawidłowa wartość powinna wynosić od 1,016 do 1,022 kg/l. Jeśli ciężar wlaściwy moczu może być niższy, może to również świadczyć m.in. o utracie funkcji nerki, cukrzycy, zapaleniu kłębkowym albo śródmiąższowym nerek. Podwyższenie ciężaru właściwego moczu może sugerować np. odwodnienie, biegunkę, niewydolność serca (związaną z obniżonym napływem krwi do nerek), białkomocz, zwężenie tętnic nerkowych. Niektóre artykuły spożywcze (np. owoce cytrusowe), środki leczenia (np. zobojętniające) powinny wpływać na pH moczu. Wysokie, alkaliczne pH może być też wywolane poprzez uporczywe wymioty, chorobę nerek, zakażenie układu moczowego, astmę. Niskie, kwaśne pH może być też oznaką odmy płucnej, niekontrolowanej cukrzycy, przedawkowania aspiryny, spożycia nadmiernej ilości alkoholu, wypicia glikolu etylenowego, przedłużającej się biegunce, odwodnienia albo głodzenia. Pojawienie sie białka w moczu oznacza uszkodzenie nerek, które może być też spowodowane zakażeniem, nowotworem, wysokim ciśnieniem krwi, cukrzycą, toczniem rumieniowatym (SLE). Obecność białka w moczu może oznaczać także: niewydolność serca, białaczkę, szpiczaka mnogiego, zatrucie (np. miedzia albo olowiem), stan przedrzucawkowy (powikłanie w ciąży) Jeżeli pomimo stwierdzenia wystepowania bakterii w moczu, nie występują objawy zakażenia, mowi się o bakteriomoczu bezobjawowym. Zwykle stan ów nie wymaga leczenia. Nie mniej jednak z drugiej strony nie należy jego ignorować, bo np. wniknięcie bakterii poprzez moczowód do jednej albo obu nerek powoduje rozwój odmiedniczkowego zapalenia nerek. Bakterie powinny świadczyć również o zakażeniu cewki moczowej, pęcherza. Po niektórych lekach glukoza może pojawić się w moczu. Nadmiar glukozy wydzielany do moczu może być spowodowany często niekontrolowaną cukrzycą. Innymi przyczynami powinny być: uszkodzenie wątroby, uszkodzenie mózgu, zatrucie specyficznymi substancjami, dolegliwości związane z nadnerczami albo dolegliwości nerek z upośledzoną reabsorpcją zwrotną glukozy z moczu. Erytrocyty to również krwinki czerwone będące elementami morfotycznymi krwi odpowiedzialnymi za transport tlenu. Krwisty kolor moczu nazywany może być krwiomoczem. Obecność erytrocytów – krwinek czerwonych w badaniu ogólnym moczu nazywany może być krwinkomoczem. Krwinkomoczem nazywa sie obecność powyżej 4 erytrocytów w polu widzenia. Erytrocyty w moczu powinny pochodzić z każdego piętra układu moczowego oraz powinny mieć różne pochodzenie. Erytrocyty powinny pojawić się w moczu w przypadku cewkowego oraz kłębuszkowego uszkodzenia nerek. Kamica moczowa, infekcje układu moczowego oraz nowotwory są najczestszymi przyczynami krwinkomoczu. Wygląd erytrocytów w badaniu ogólnym moczu sugeruje ich pochodzenie. Erytrocyty wyługowane są pochodzenia nerkowego natomiast erytrocyty świeże pochodzą z dolnego pietra układu moczowego. Obecność ich może wskazywać na źle kontrolowaną cukrzycę, diete niskowęglanową, głodzenie (w tym anoreksja oraz bulimia), alkoholizm. Ciała ketonowe pojawiają się w moczu u osob nie jedzacych poprzez 18h albo dlużej. Może pojawić sie też u osób chorych z nudnościami oraz wymiotami poprzez dłuższy czas. Niski poziom ciał ketonowych występuje czasami u zdrowych kobiet w ciąży. W momencie kiedy uda sie wyhodować bakterie na podłożach, następuje ich mikrobiologiczna identyfikacja. Rozpoczyna się to również zazwyczaj barwieniem metoda Grama, a następnie ogląda się uzyskane kolonie pod mikroskopem. Mocz powinien mieć barwę od słomkowej do ciemnożółtej. Jej intensywność świadczy o stanie nawodnienia organizmu. Im więcej płynów wypiliśmy, tym może być jaśniejszy. Zabarwienie zmienia sie na skutek przedostania się do moczu rożnorodnych barwników: np. po zjedzeniu burakow staje się różowy, kiedy zażywamy dużo witaminy B – może być intensywnie żółty, kiedy leczymy zakażenie dróg moczowych błękitem metylenowym – przybiera barwe niebieskozielonkawa, w żółtaczce mocz może być zielonożółty, a czasem przybiera kolor ciemnej herbaty, nareszcie może stać sie różowy albo purpurowoczerwony, jeśli przedostanie sie do niego krew. Gdy mikrobiologowi uda się określić rodzaj oraz gatunek bakterii, z jaką posiada do czynienia, kolejnym etapem może być wykonanie tak zwanego „antybiogramu”, czyli badania, ktore posiada na celu sprawdzenie, na jakie chemioterapeutyki dana bakteria może być oporna, a na jakie wrażliwa. Może być to rownież ważny test, obecnie rutynowo wykonywany przy każdym badaniu bakteriologicznym. Pozwala określić, jakie środki leczenia należy podać pacjentowi, by unieszkodliwić daną bakterię. Mocz posiada odczyn lekko kwaśny – jego pH zależne może być od diety, jaką stosujemy. Zwykle waha się w granicach 5,5 – 6,6 pH. W zakażeniach drog moczowych oraz w niektórych typach kamicy nerkowej odczyn moczu może być też zasadowy, czyli mieć wartość powyżej 7 pH. Niższy wynik może być też np. efektem diety bogatej w mięso. W przypadku kiedy pacjent więc już zaczął otrzymywać antybiotyk, na który zgodnie z przeprowadzonym testem, dana bakteria nie reaguje, nie przerywa się leczenia, ale kontynuuje sie cykl podawania danego antybiotyku, a następnie dodaje się do planu terapeutycznego drugi lek, który może być w stanie zwalczyć rozwiniętą więc już infekcje. Czerwone krwinki powinny pojawić się w uszkodzeniu nerek albo pęcherza moczowego, zakażeniu ukladu moczowego, zapaleniu nerek (glomerulopatii), raku nerki albo pecherza moczowego albo toczniu rumieniowatym (SLE). Białe krwinki w moczu oznaczają zakażenie układu moczowego, raku pęcherza moczowego, glomerulopatii, toczniu rumieniowatym W zależności od rodzaju, obecność wałeczków może oznaczać zapalenie albo uszkodzenie kanalików nerkowych, maly przeplyw krwi poprzez nerki, zatrucie metalami niewydolność nerek, zakażenie bakteryjne. Zwiększona ilość krysztalów albo obecność specyficznych kryształów może sugerować kamicę nerkową, uszkodzenie nerek, upośledzoną przemianę materii. Niektóre środki leczenia i szczegolne zakażenie układu moczowego może spowodować wzrost ilości kryształów w moczu. Obecność bakterii w moczu oznacza zakażenie ukladu moczowego. Drożdże i pasożyty (np. Trichomonas) powinny też spowodować zakażenie układu moczowego. Kryształy występują powinny występować u osob zdrowych oraz chorych. Rodzaj krysztalów stwierdzonych w badaniu ogólnym moczu może sugerować skład zlogów nerkowych u pacjentów z kamicą nerkową. W badaniu ogólnym moczu osób zdrowych powinny występować kryształy kwasu moczowego, szczawianu albo fosforanu wapnia. Niektóre schorzenia metaboliczne powodują pojawienie się charakterystycznych kryształów w badaniu ogólnym moczu. Cystynuria może być jednym ze schorzeń, które przebiega z pojawieniem się patologicznych krysztalów w moczu. Krew menstruacyjna może zaburzać wyniki badania ogólnego moczu. Dużo leków może zmieniać wynik badania moczu. Wysokie dawki witaminy C przyjmowane łącznie z tetracyklinami (antybiotykami) powinny podwyższyć wyniki cukru, ciał ketonowych oraz białka Witamina C łącznie z erytromycyną albo trimetroprimem (antybiotyki) powinny spowodować tworzenie sie kryształów Zanieczyszczenie, nieodpowiednie przechowywanie próbki może mieć wpływ na wynik badania. U zdrowej osoby może pojawić się jedynie w śladowej ilości, chociaż w pewnych stanach dochodzi do utraty białka z moczem, czego nie zalicza się do patologii. Sytuacja taka może mieć miejsce po wyczerpującym wysiłku fizycznym albo w ciąży. Kiedy wydalanie białka z moczem przekracza 300 mg na dobę, świadczyć to również może np. o patologii nerek albo innych narządów. W niektorych przypadkach mierzy sie objętość moczu wytwarzaną w ciągu doby. Większość dorosłych produkuje 1200 do 1500 ml moczu codziennie, a dzieci 300 do 1500 ml moczu. Zmniejszenie diurezy poniżej wartości pozwalającej na usuniecie z organizmu produktów przemiany materii (ok. 400 ml/dobę) to również skąpomocz. Natomiast spadek wartości poniżej 100 ml/dobę świadczy o bezmoczu, a zwiększenie diurezy powyżej 2000ml/dobę – wielomoczem. Zmniejszenie wydzielania moczu może być też objawem zaburzenia funkcji nerek, takich jak ostra niewydolność nerek (przednerkowa – np. wstrzas, zmniejszenie przepływu nerkowego krwi, nerkowa – ostre dolegliwości zapalne oraz niezapalne, pozanerkowa – np. kamica drog moczowych). Ponadto może świadczyć o przewlekłej niewydolności nerek (faza schyłkowa, zaostrzenie). Wielomocz występuje w takich zaburzeniach budowy oraz funkcji nerek, jak przewlekła niewydolność nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, torbielowatość, a również w ostrej niewydolności nerek po okresie skąpo- albo bezmoczu. Przyczyna wielomoczu może nie być też związana z nerkami (moczowka, poliuria poalkoholowa, cukrzyca). Odmienne substancje, ktore można oznaczać w moczu Biluribina, usuwana prawidłowo w calości z kałem oraz nie posiada jej w moczu. Obecność w moczu sugeruje uszkodzenie wątroby albo gdy odplyw żółci z przewodu żółciowego może być zablokowany (zobacz oznaczenie biluribiny) Urobilinogen, powstaje z biluribiny oraz może być wydalana w większości z kalem. Jedynie niewielka ilość urobilinogenu znajduje się prawidłowo w moczu. Pojawienie się urobilinogenu w moczu może świadczyć o chorobie wątroby (marskość, zapalenie) albo bloku w odpływie żółci z watroby oraz pęcherzyka żółciowego. Białko Bence-Jonsa wytwarzanego w nadmiernej ilości w szpiczaku mnogim, można wykryć w moczu u 50proc. osób ze szpiczakiem mnogim. Badanie to również wykonuje się przy podejrzeniu szpiczaka. Rutynowe badanie białka zazwyczaj nie wykrywa białka Bence-Jonsa. I tyle…

Co to są kosmetyki bez parabenów i dlaczego warto je używać?

Posted on

Oczywiście są to środki już od dawna znane i dość dobrze przebadane? Dlaczego więc wciąż jeszcze budzą kontrowersję? Cóż, powodów jest co najmniej kilka. Parabeny stosowane są w kosmetykach, żywności oraz lekach od lat 40. ub. wieku. są najczęściej stosowanymi konserwantami w kosmetykach wielu kategorii. Bo skutecznie chronią produkt przed mikroorganizmami, a jednocześnie są powszechnie uznane za bezpieczne. Amerykańska agencja FDA zaklasyfikowała dwa parabeny: metyloparaben oraz propyloparaben jako tzw. GRAS substancje uznane za bezpieczne do stosowania w żywności. Napiszmy kilka słów na ten temat…

Jak wiadomo parabeny to także estry (metylowy, etylowy, propylowy, inne) kwasu p-hydroksybenzoesowego. Znane są także jako nipaginy, aseptiny, solbrole czy może nipa estry. Substancje te przyjmują postać ciała stałego – drobnych bezbarwnych oraz bezzapachowych kryształków. Syntetycznie otrzymywany konserwant. Pochodna kwasu benzoesowego. Stosowany przeważnie w produktach rybnych, sałatach oraz innych wyrobach owocowo-warzywnych. Może powodować zmiany smaku potraw. Parabeny (estry kwasu para-hydroksybenzoesowego) to także grupa konserwantów występujących dość pospolicie w kosmetykach, a również przemyśle farmaceutycznym oraz spożywczym (ketchup, majonez, konserwy, sałatki, napoje, dżemy oraz ciastka). Estry kwasu p-hydroksybenzoesowego E-216,-217,-218 do tej grupy należa ester propylowy oraz jego sól jodowa i ester metylowy. Są częstymi skladniki konserwującymi żywność, dodawane m.in. do słodyczy, napojów alkoholowych oraz koncentratów. Parabeny są konserwantami oraz mają parę synonimów. Najczęściej używanym może być nazwa „nipaginy”, rzadziej „aseptyny”, najrzadziej – oraz glównie w piśmiennictwie anglosaskim. Pod względem chemicznym są to także estry (metylowy, etylowy, propylowy, butylowy, ew. benzylowy) kwasu p-hydroksybenzoesowego. Związki te różnią się pomiedzy sobą m.in. pod trzema względami: a) siła działania na drobnoustroje, b) rozpuszczalnością w wodzie (najlepiej rozpuszcza się ester metylowy, najgorzej benzylowy) oraz c) swoistościa (choć sa pod tym względem zbliżone). I dlatego do konserwowania poszczegolnych wyrobów używa się różnorodnych ich mieszanin, a do badań (próby płatkowe) – mieszaniny 3 estrów (prawie zawsze metylowego, etylowego oraz propylowego) w jednakowym stężeniu. Jako konserwanty nipaginy działają na drożdże oraz pleśnie. Co ciekawe, estry kwasu p-hydroksybenzoesowego występują w wielu produktach pochodzenia naturalnego, m.in. w surowcach roślinnych wykorzystywanych do celów spożywczych. Obecne są np. w malinach – przede wszystkim w ich odmianach jasnych, jeżynach, wanilii. Estry kwasu parahydroksybenzoesowego – w środowisku kwaśnym są aktywne przeciw drożdżom oraz pleśniom, są mało skuteczne względem bakterii. E214 Ester etylowy kwasu p-hydroksybenzoesowego może być to także syntetyczny środek konserwujący. Hamuje rozwój drożdży oraz bakterii w produktach spożywczych, niezależnie od kwasowości środowiska. W warunkach przemysłowych ester etylowy kwasu benzoesowego produkowany może być z toluenu, a następnie estryfikowany. Ester etylowy kwasu benzoesowego dodawany może być przeważnie do produktów rybnych, sałatek oraz innych wyrobów owocowo-warzywnych. Może powodować zmiany smaku potraw. Maksymalna dopuszczalna dzienna dawka estru etylowego kwasu benzoesowego wynosi 10 mg na 1kg masy ciała. Nazywane są inaczej Parabenami bądź Nipaginami a ester metylowy działa skutecznie na grzyby oraz pleśnie wytwarzające aflatoksyny. Zawsze stosujemy mieszaniny nipagin w stężeniu nieprzekraczajacym 0.4%. Estry sa bardziej skutecznymi konserwantami niż kwas benzoesowy. Bo Nipaginy o krótszym łańcuchu bocznym wykazują silniejsze działanie przeciwbakteryjne a o dluższym łańcuchu bocznym są bardziej skuteczne wobec pleśni oraz grzybów. Kwasy są aktywne, jako konserwanty głownie w postaci niezdysocjowanej, przy pH 5,5-6,5. Opracowanie receptur preparatów, coraz dużo częściej zawierających pośrod składników substancje naturalne mogące stanowić pożywke dla różnego rodzaju drobnoustrojów powoduje, że czystość mikrobiologiczna może być nadal jednym z ważniejszych problemów przemysłu kosmetycznego. Rozwijające się w kosmetykach mikroorganizmy nie jedynie bowiem powoduja obniżenie jakości wyrobu, aż do utraty jego wlaściwości, ale rownież powinny stać sie przyczyną poważnych infekcji u użytkowników. Związki te są obecne blisko we wszystkich kosmetykach z dluższym kontaktem ze skórą, czyli w kremach, maseczkach, balsamach, podkładach czy może pomadkach do warg oraz w znacznej części składowej (77%) kosmetyków spłukiwanych, czyli w szamponach, odżywkach do włosów oraz mydłach. Powszechność występowania parabenów w wyrobach kosmetycznych świetnie oddaje stwierdzenie Baumanna mówiące, że co najmniej jeden z parabenow obecny może być w okolo 90% wszystkich wytwarzanych produktów kosmetycznych. Niektóre źródła mówią wręcz, że wartość ta siega 99%. Są to także jedne z najskuteczniejszych oraz najczęściej stosowanych konserwantów w tradycyjnych kosmetykach, powstrzymujące rozwoj grzybów, przede wszystkim pleśni oraz drożdży. Parabeny są substancjami powszechnie występujacymi w blisko wszystkich kategoriach kosmetyków. Szczególnie dużą ich zawartość mają kremy nawilżające czy może mydła.

Jak wiadomo wolne od parabenów sa jedynie pudry. Stosowanie owych substancji w pojedynczym produkcie ogranicza sie zazwyczaj do niewielkiej dawki, niemniej nie mniej jednak maja one zdolność do gromadzenia się w skórze. Im więcej zatem używamy produktów pielęgnacyjnych oraz kosmetyków kolorowych, tym bardziej powinny być też dla nas szkodliwe. Pośród surowców kosmetycznych hamujących rozwój mikroorganizmów wyróżnia się dwie podstawowe grupy. Pierwszą z nich stanowią składniki kosmetykow, które oprócz swoich podstawowych własności wykazuja mniejszą albo większą aktywność antymikrobową. Do drugiego segmentu zaliczamy natomiast zwiazki chemiczne dodawane specjalnie w celu zapewnienia stabilności mikrobiologicznej preparatu. Oraz to także jesteśmy w stanie one stanowią właściwe środki konserwujace (SK). Ich nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa conservo czyli zachowuję. Stosowanie konserwantów posiada na celu bowiem zachowanie kosmetyku w stanie pozbawionym zanieczyszczeń zarówno podczas ich wytwarzania oraz pakowania, jak także podczas całego okresu użytkowania. Intensywna debata na temat bezpieczeństwa stosowania parabenów w kosmetykach trwa od co najmniej 10 lat. Ocene bezpieczeństwa stosowania parabenów w kosmetykach prowadzą Komisja Europejska oraz jej organ doradczy – Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów. Komitet opracowuje kolejne opinie stanowiace rekomendacje dla Komisji Europejskiej w zakresie środkow legislacyjnych, jakie Komisja powinna przyjąć, by zapewnić bezpieczeństwo zdrowia ludzi. Podczas opracowywania opinii Komitet nie opiera się na wyniku pojedynczej publikacji, ale stosuje podejście WOE czyli ocenia ciężar dowodu w oparciu o wszystkie dostepne dane oraz publikacje naukowe. Najnowsze opinie SCCS dotyczące bezpieczeństwa parabenów opracowane zostały w marcu oraz w październiku 2011 roku. W opiniach owych uwzględniono wszystkie ważniejsze publikacje dotyczące działania estrogennego parabenów, które ukazaly się do 2010 roku włącznie. Komitet w opinii stwierdza, że najważniejszą kwestią związaną z bezpieczeństwem stosowania może być siła oddziaływania na system hormonalny propylo- oraz butyloparabenu. W tym przypadku Komitet przyjął bardziej restrykcyjne, niż w standardowej ocenie, założenia do wyznaczenia marginesu bezpieczeństwa, stanowiącego podstawę oceny ryzyka skladnika kosmetyku. Wynikało to także m.in. z jakości dostępnych danych. W wyniku oceny Komitet uznal, że propyloparaben oraz butyloparaben są bezpieczne, ale w niższym niż dotychczas steżeniu. W opinii opublikowanej w październiku 2011 SCCS potwierdzil bezpieczeństwo stosowania parabenow w kosmetykach dla dzieci poniżej 6 miesiaca życia, z wyjątkiem produktów pozostawianych na skórze, a stosowanych w okolicach podpieluszkowych.Możliwe może być więc, że Komisja Europejska zaproponuje rozwiązania legislacyjne ograniczające użycie niektórych parabenów w niektórych produktach dla dzieci poniżej 6 miesiaca życia. Estry kwasu p-hydroksybenzoesowego są słabymi alergenami kontaktowymi, co udowodniono w badaniach na zwierzętach doświadczalnych oraz na ochotnikach. Należą nie mniej jednak do substancji najczęściej uczulających kontaktowo oraz wchodzą w skład ogromnej większości zestawów alergenów kontaktowych przeznaczonych do badania wszystkich chorych na wyprysk, zapalenie spojówek oraz na atopowe zapalenie skóry. Częste występowanie nadwrażliwości może być wynikiem tego, że nipaginy są szeroko stosowane oraz znajdują się w wielu różnorodnych wyrobach. Najczęściej w kosmetykach stosuje się methylparaben. Znajduje się on w 98% preparatów kosmetycznych, zawierających parabeny. Jedynie kredki do ust rzadko zawierają ów konserwant. Pozostałe estry są rzadziej stosowane. Biorąc pod uwage częstość ich występowania, jesteśmy w stanie uszeregować je następująco: propylowy, etylowy, benzylowy oraz butylowy. Stosowanie parabenów może spowodować uwrażliwienie skóry na działanie czynników zewnętrznych. Należą one do najczęściej uczulających substancji3. Większą wrażliwość na ich działanie wykazują kobiety niż meżczyźni. Odczyn alergiczny może być też szczególnie mocny na skórze wystawionej na dzialanie promieni słonecznych oraz objawia się zaczerwienieniem, pokrzywka, wypryskami oraz towarzyszącemu tym podrażnieniom świądem. Wprowadzone do kosmetyku konserwanty muszą spełniać określone wymagania. Dobry środek powinien być też aktywny wobec szerokiego spektrum mikroorganizmów, efektywny w niskich stężeniach oraz szerokim zakresie pH, rozpuszczalny w wodzie. Ważne może być także, by był nietoksyczny, niedrażniący, nieuczulający, pozbawiony smaku, zapachu oraz koloru. Musi być też on obojętny chemicznie, odporny na dzialanie światła, tlenu, podwyższonej temperatury i zgodny z innymi składnikami receptury oraz opakowania. Konserwant nie powinien natomiast być też lotny oraz ulegać hydrolizie. Dalsza, bardziej wyczerpująca ocena bezpieczeństwa parabenow może być obecnie trudna, głównie ze względu na zakaz wykonywania testów skladników kosmetyków na zwierzętach po 11 marca 2009. Takie badania musiałyby zostać wykonane poza terytorium Unii Europejskiej. I dlatego nie może być wykluczone, że Komisja wprowadzi ograniczenia lub także zakaz stosowania w kosmetykach owych parabenów, dla ktorych nie posiada kompletu danych toksykologicznych, w szczególności parabenów o łańcuchach rozgałezionych. Zakaz nie bylby nie mniej jednak w tym przypadku spowodowany występowaniem ryzyka. Stosowanie parabenów może być zgodne z przepisami prawa. W Rozporządzeniu Ministra Zdrowia znajdują się one na liście konserwantów dozwolonych do wykorzystywania w kosmetykach. Jedynym ograniczeniem ich stosowania może być maksymalne stężenie, które wynosi nie wiecej niż 0,4% dla jednego estru i nie wiecej niż 0,8% dla mieszaniny parabenów. Należy podkreślić, że SCCS nie posiada wątpliwości co do bezpieczeństwa stosowania metyloparabenu oraz etyloparabenu. Komitet nie traktuje zatem wszystkich parabenów, jako jedna grupe związków o identycznych właściwościach. Jeśli zostaną wprowadzone ograniczenia, to także nie będą dotyczyly one wszystkich parabenów, a jedynie owych grup, dla których istnieja uzasadnione podstawy ograniczenia stosowania albo brakuje danych, by w pełni potwierdzić bezpieczeństwo. W debatę publiczną na temat bezpieczeństwa stosowania parabenów zaangażowane sa nie jedynie ośrodki naukowe, ale również, a może przede wszystkim media oraz organizacje konsumenckie. Niestety w wielu materiałach opinie na temat bezpieczeństwa stosowania parabenów w kosmetykach wyrażane sa na podstawie wyrywkowych badań, a nie całościowej oceny ryzyka opartej o ciężar dowodu, jak robi to także SCCS. Generalnie, należy stwierdzić, że niestety komunikacja oceny ryzyka chemicznego w UE stoi na niskim poziomie. W ostatnich latach w mediach pojawiło się dużo przykładów niezrozumienia oraz błędnej interpretacji wyników badań toksykologicznych składników kosmetyków.

Ale to nie koniec! Znakomitym przykładem tego zjawiska powinny być też „antyparabenowe” kampanie ogłoszone poprzez niektóre organizacje konsumenckie w UE, w tym w Polsce oraz w Danii. Organizacje te powoływały sie na raport Komisji Europejskiej nt. polityki dotyczącej „endocrine disruptors”, czyli składników zaburzających gospodarkę hormonalną. Raport ów w formie tabelarycznej przedstawia substancje, które w jakichkolwiek badaniach (in vitro, na zwierzętach) wykazały wpływ na gospodarkę hormonalna albo jedynie mechanizm działania endokrynnego. W samym raporcie Komisja stwierdza, że dokument ów „nie może być negatywną lista substancji”, czyli nie wskazuje, że wymienione w nim zwiazki powinny zostać zakazane, a jedynie określa, że należy je dokładnie ocenić. Parabeny dodawane są głównie do leków, kosmetyków oraz żywności. W lekach obecne są przede wszystkim w kremach, znacznie rzadziej w maściach. Znajdują się głównie w preparatach zawierających steroidy. Początkowo uważano, że nipaginy uczulają jedynie w dużym stężeniu, okazało się jednak, że nie może być to także konieczny warunek. Znacznie rzadziej dodaje się nipaginy do innych postaci leków; stosunkowo często są obecne w lekach przeciwcukrzycowych oraz znieczulających (zwłaszcza w preparatach lidokainy). Parabeny zawarte w kosmetykach, uczulaja znacznie rzadziej niż w preparatach lekow do stosowania zewnętrznego. Często obserwowany może być tzw. „paradoks parabenowy”, polegający na tym, że osoby źle znoszące środki leczenia zewnętrzne, w skład których wchodzą nipaginy, bardzo dobrze tolerują kosmetyki zawierające te same konserwanty. Najrzadziej estry kwasu p-hydroksybenzoesowego uczulają jako substancje konserwujące żywność. Sa blisko całkowicie rozkładane w przewodzie pokarmowym, pod wplywem działania enzymów z grupy esteraz, i dlatego alergizują głównie osoby, które dotykają produktów spożywczych, zawierających parabeny. Są to także głównie ekspedientki, pracownicy gastronomii, wyjątkowo gospodynie domowe. Istnieje dużo substancji chemicznych używanych jako konserwanty. Najczęściej podział ich nie może być uzależniony od struktury, ale od mechanizmu działania. Oraz tak do surowców działających na błonę komórkową zaliczane są alkohole, związki czwartorzędowe, fenole, kwasy oraz ich sole. Do czynników reagujących ze składnikami komórki należą natomiast izotiazoliny, aldehydy, pochodne rteci i chlorowców. Najczęściej spotykane są w składach w postaci estru metylowego (Methylparaben), estru etylowego (Ethylparaben) oraz estru propylowego (Propylparaben). Szczególnie dużo można ich znaleźć w kremach nawilżających. W kosmetykach parabeny występują często. Szczególnie dużo może być ich w kremach nawilżających. Niekiedy dodaje sie je również do mydeł. Jedynie pudry blisko nigdy nie zawieraja owych konserwantów. Nipaginy zawarte w kosmetykach uczulają znacznie rzadziej niż w preparatach leków do stosowania zewnętrznego, czego wyrazem może być m.in. obserwacja, że kobiety nie są na parabeny wyraźnie dużo częściej nadwrażliwe od mężczyzn (chodzi o odsetki osob z dodatnim wynikiem próby płatkowej pośród ogółu chorych na wyprysk). Niemniej nie mniej jednak w Londynie spostrzeżono, że na 7 kobiet uczulonych na omawiane estry, obecne w kremach kosmetycznych, przypadał jedynie jeden mężczyzna, u którego alergia wystąpiła po kremie do opalania. W ciągu ostatnich kilkunastu lat, wokół parabenów narosło dużo wątpliwości. Firmy kosmetyczne wprowadzają na rynek nowe serie kosmetykow, ktore nie zawieraja w swym składzie owych konserwantów. Do najczęściej pojawiajacych się w recepturach preparatów kosmetycznych konserwantów należą parabeny czyli estry kwasu p-hydroksybenzoesowego. Oferowane są one w postaci: estru metylowego (paraben M), estru etylowego (paraben A), estru propylowego (paraben P). Pojawiają się także odmienne ich analogi: butyloparaben, izopropyloparaben, izobutyloparaben, benzyloparaben. Surowce te znajdują powszechne zastosowanie nie jedynie w przemyśle kosmetycznym ale również spożywczym, farmaceutycznym oraz innych. Skąd wzięły się uprzedzenia do parabenów? Intensywna debata na temat bezpieczeństwa stosowania parabenów w kosmetykach trwa od 1998r. Największe obawy pojawiły się nie mniej jednak w 2004r. wraz z opublikowaniem pracy dr Philippy Darbre oraz jej współpracowników. Publikacja zawierala informacje o niekorzystnym działaniu estrogennym i o możliwości gromadzenia sie nipagin w komórkach raka piersi. Zbadano probki komórek raka piersi pobrane od 20 pacjentek. Parabeny wykryto we wszystkich próbkach, w średnim steżeniu wynoszacym 20,6 nanograma na gram tkanki. Związki te wystepowały w formie estrow. Oznacza to, że przedostały się do organizmu z pominięciem układu pokarmowego. Badania te dotyczyły używania dezodorantów oraz antyperspirantów. Na ich podstawie media rozpowszechniły informację o związku pomiedzy stosowaniem owych kosmetyków a rozwojem raka piersi. Pochodne metylowa oraz etylowa charakteryzuja się umiarkowana aktywnością przeciwdrobnoustrojową. Ich propylowy analog może być skuteczny w stosunku do bakterii Gram (+) oraz pleśni, natomiast może być średnio skuteczny w stosunku do bakterii Gram (–) oraz drożdży. Parabeny są niezbyt efektywne, kiedy wyrób zawiera układy mogące stanowić dobra pożywkę dla mikroorganizmów. Ich mieszaniny stosowane są z pozytywnym skutkiem w wyrobach malo podatnych na zakażenie. Pomimo dobrych właściwości przeciwgrzybiczych powinny okazać się one nie mniej jednak mało skuteczne przy zakażeniu surowców pleśniami. Z tego również powodu chętnie łączy się je z innymi konserwantami, z którymi wykazują efekt synergiczny. Od kilku lat trwa dyskusja na temat możliwego wpływu estrogennego parabenów na organizm człowieka. Zjawisko to także określane może być często jako zaburzanie gospodarki hormonalnej. Niektóre raporty sugerują, że parabeny, mając słabe działanie estrogenne, powinny tym samym powodować zaburzenia dojrzewania. W odpowiedzi na te obawy przeprowadzono dużo badań oraz analiz. Działanie estrogenne oraz zaburzenia gospodarki hormonalnej całego organizmu nie są tożsame. To także pierwsze to także zdolność oddziaływania związku chemicznego z receptorami estrogenowymi w organizmie człowieka. W dużym uproszczeniu może być to także zdolność substancji do naśladowania działania estrogenow. Może być to także nie mniej jednak mechanizm działania, a niekoniecznie rzeczywiste działanie toksyczne. Działanie estrogenne nie zawsze może być tożsame z zaburzaniem gospodarki hormonalnej calego organizmu. To wszystko zależy od tego, jak mocno dana substancja może oddziaływać z receptorami estrogenowymi oraz w jaki sposób jesteśmy na te substancję narażeni. Estrogeny, czyli naturalne hormony żeńskie, mocno reagują z receptorami estrogenowymi w organizmie człowieka. Związki te rzeczywiście regulują gospodarke hormonalną całego naszego organizmu. Inaczej może być w przypadku parabenów. Zgodnie z aktualna wiedza działanie estrogenne parabenów może być od 1000 do 100 000 razy słabsze, niż działanie estradiolu, czyli estrogenu obecnego w organizmie człowieka.Parabeny aplikowane są na powierzchnię skory. Przeprowadzone dotychczas badania oraz analizy wykazaly, że słabo przenikają one poprzez barierę naskórkową. Poza tym niewielkie ilości parabenów, które przeniknęłyby w głąb skóry do krwioobiegu, są dość bystro metabolizowane, czyli przekształcane do innych związków. W wyniku tego procesu powstaje kwas p-hydroksybenzoesowy, który nie posiada właściwości estrogennych oraz może być łatwo wydalany z organizmu. I dlatego rownież parabeny nie kumulują się w tkankach. Wciaż jeszcze rzadziej parabeny uczulają jako konserwanty żywności. Są one blisko całkowicie rozkladane w przewodzie pokarmowym oraz i dlatego alergizują głównie osoby, ktore dotykają produktów spożywczych zawierajacych nipaginy. Są to także ekspedientki, pracownicy gastronomii, wyjątkowo gospodynie domowe. Parabeny znacznie rzadziej uczulają tych, którzy produkty owe spożywają. W żywności parabeny obecne są głównie w sałatkach, ketchupie, majonezie, konserwach rybnych oraz mięsnych, lemoniadach, sokach (głównie jarzynowych), dżemach oraz ciastkach. Rzetelne badania epidemiologiczne wykluczają prawdopodobieństwo powstania raka piersi na skutek stosowania kosmetyków w okolicy dolów pachowych. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, iż parabeny rzadko występują w antyperspirantach czy może dezodorantach. Zdarza się, że kosmetyki te w ogóle nie wymagają konserwacji. Poza tym nipaginy słabo przenikaja poprzez barierę jaką stanowi nasza skóra, co zostało potwierdzone w badaniach na szczurach. Po przeniknięciu do krwioobiegu sa bystro metabolizowane oraz wydalane z organizmu, nie ulegają kumulacji w tkankach. Ponadto nie posiada możliwości, by skladniki kosmetyku przenikały z dołu pachowego do tkanki piersi, bo przepływ limfy zachodzi od piersi do dołu pachowego, a następnie do innych narządów oraz tkanek. Teoria na temat związku wystepowania raka piersi ze stosowaniem antyperspirantów od lat może być traktowana jak mit. Przy wprowadzaniu parabenów do receptury należy pamietać, że częściowa albo całkowita ich inaktywacja może nastąpić w obecności związków etoksylowanych typu polysorbate, pochodnych celulozy, protein, lecytyn. Związki te powinny być też rownież absorbowane poprzez różne glinki, jak także opakowania polietylenowe. Na skuteczność konserwantów tej grupy wplyw wywiera także kolejność ich dodawania do formulacji. Ogrzewane w fazie wodnej powinny ulegać hydrolizie do wolnego kwasu, który przy pH > 6 całkowicie traci aktywność. Nie należy ich wprowadzać do fazy olejowej, w zimnej wodzie mają tendencję do zbrylania sie. Optymalna metoda recepturowania związana może być z wstępnym rozpuszczeniem konserwantu w odpowiednim rozpuszczalniku np. glikolu propylenowym w temperaturze pokojowej albo dodaniu jego bezpośrednio do ogrzanej do właściwej temperatury fazy wodnej.

No i teraz puenta. Widać, że opisane zjawiska powodują, że nie może być prawdopodobne, by działanie estrogenne parabenów na organizm zwykłego człowieka moglo wywoływać jakiekolwiek dające sie zaobserwować skutki. Aktualnie większość środowisk naukowych może być zgodna, że nie może być możliwy jakikolwiek wpływ parabenów na całą gospodarke hormonalną człowieka. Niekiedy parabeny dodawane sa również do olejów przemysłowych, klejów oraz past do butów, ale obecne w owych ostatnich wyrobach alergizują jedynie wyjątkowo. Estry kwasu p-hydroksybenzoesowego znajdują sie rownież w płynach do szkieł kontaktowych przeznaczonych dla osób uczulonych na mertiolat oraz podobne konserwanty będące organicznymi zwiazkami rtęci. Związki te zapobiegają szybkiemu psuciu się produktów kosmetycznych, działają przeciw drożdżom oraz pleśniom, grzybostatycznie, natomiast są mało skuteczne w stosunku do bakterii. Swoja popularność zawdzięczaja faktowi, że nie zmieniają właściwości kosmetyków (koloru, konsystencji czy może zapachu), nie mniej jednak budza rownież dużo kontrowersji, ponieważ powinny nie być też w pełni obojętne dla stanu zdrowia swoich użytkowników. Substancja konserwująca, która uniemożliwia rozwój oraz przetrwanie mikroorganizmów w czasie przechowywania produktu. Chroni także kosmetyk przed nadkażeniem bakteryjnym, które jesteśmy w stanie wprowadzić przy codziennym użytkowaniu produktu (np.nabierając krem palcem). W roku 2003 oraz w latach kolejnych pojawił się szereg publikacji dr Philippy Darbre której zespół zidentyfikował śladowe ilości parabenów w tkance nowotworowej pobranej z piersi. Niektore z tytulów publikacji zespołu dr Darbre byly nośne medialnie, np. „Underarm cosmetics and breast cancer” (Kosmetyki stosowane w okolicach pach oraz rak piersi). Publikacje wywołały falę spekulacji o rzekomym związku przyczynowo-skutkowym stosowania w okolicach pach kosmetyków zawierających parabeny z występowaniem raka piersi. Sam jeden zespół dr Darbre nigdy takiej zależności w sposob wiarygodny nie wykazal. arabeny są estrami kwasu p-hydroksybenzoesowego. Sekcja alkoholową w owych estrach stanowić może grupa metylowa, etylowa, n-propylowa, n-butylowa, izopropylowa, izobutylowa albo benzylowa. Estry kwasu p-hydroksybenzoesowego spotykane są pod różnymi nazwami handlowymi. Powszechnie nazywane sa parabenami, znacznie rzadziej, głównie w piśmiennictwie francuskim, stosowany może być termin – nipaginy. Dla określenia owych związków używa sie również synonimu – aseptyny. Niekiedy, blisko wyłacznie w literaturze anglojęzycznej, jesteśmy w stanie spotkać się z takimi nazwami jak: chemosepty, parasepty, tegosepty, nipasole czy może solbrole. Kolejnym konserwantem, na ktory warto zwrócić uwagę może być formaldehyd. Związek ow najcześciej w handlu oferowany może być w postaci 37% roztworu w wodzie, znanego jako formalina. W Unii Europejskiej dopuszczony może być on do preparatów kosmetycznych w ilości 0,2 % w przeliczeniu na wolny związek. W produktach do higieny jamy ustnej można jego używać w stężeniu 0,1 %, z kolei w utwardzaczach do paznokci 5%. Nie może być dopuszczony do stosowania w aerozolach. Zwiazek ow może być efektywny w stosunku do bakterii, wykazuje również dobrą aktywność przeciwko grzybom. Powinny jego nie mniej jednak dezaktywować proteiny oraz żelatyna. Zaliczany może być on do układów stabilnych w zakresie od pH 3 do 9. Bo może być to także system lotny może ulatniać się z produktu końcowego np. poprzez otwarte albo nieszczelne opakowanie. Z tego również powodu do receptur powinien być też wprowadzany na zimno. Po przeanalizowaniu powyższych założeń, z ktorych każde może być prawdziwe, wystarczy prosty skrót myślowy, by dojść do wniosku, że w takim razie stosowanie kosmetyków w okolicach pach oraz zawarte w nich parabeny muszą mieć pewien związek z występowaniem raka piersi. Do niekwestionowanej popularności takiej teorii znacząco przyczynily się internet oraz media urodowe. Być też może teoria ta trafiła po prostu na podatny grunt dlatego, że parę lat wcześniej, w latach 90. XX wieku internet obiegł anonimowy „łańcuszek”, w którym sugerowano, że zatykanie poprzez związki glinu ujść gruczolów potowych prowadzi do hamowania wydalania toksyn z organizmu. To także miałoby prowadzić do gromadzenia się „toksyn w okolicach pachowych. A pacha to także bezpośrednie sasiedztwo piersi. Tym samym antyperspiranty więc już wcześniej były przedmiotem spekulacji dotyczacych bezpieczeństwa ich stosowania. Po opublikowaniu badań zespołu dr Darbre, rzekomy związek przyczynowo-skutkowy był wielokrotnie dementowany oraz komentowany poprzez dużo instytucji i zespołów badawczych. Przeprowadzono również liczne badania. Związek pomiędzy stosowaniem parabenów w kosmetykach używanych w okolicach pach (np. dezodorantach, antyperspirantach) z występowaniem raka piersi został definitywnie wykluczony. Skladnik dozwolony do stosowania w kosmetykach w ograniczonym stężeniu. Znajduje się na liście substancji konserwujacych dozwolonych do stosowania z ograniczeniami w produktach kosmetycznych. Jego dopuszczalne maksymalne stężenie w gotowym produkcie to także 0,4 % w przeliczeniu na kwas hydroksybenzoesowy dla pojedynczego estru oraz 0,8 % w przeliczeniu na kwas hydroksybenzoesowy dla mieszaniny estrów. Formaldehyd to także związek reaktywny o ostrym, charakterystycznym zapachu. Może reagować ze składnikami substancji zapachowych, amoniakiem, żelazem. Zaliczany może być do związków uczulających oraz drażniących skórę. Przy zawartości w kosmetyku przekraczającej 500 ppm na etykiecie preparatu powinno się pojawić ostrzeżenie: zawiera formaldehyd. Praktyczne zastosowanie znajduje jedynie w wyrobach spłukiwanych. W kosmetyce wykorzystywane są natomiast zwiazki jego wydzielające. Należy do nich pomiedzy innymi DMDM Hydantoina, która może być też traktowana jako bezwonna forma formaldehydu. W Unii Europejskiej konserwant ów dopuszczony może być do wszystkich wyrobow, przy czym jego maksymalna zawartość w produkcie końcowym nie może przekroczyć 0,6 % aktywnego składnika. Związku tego nie powinno stosować się w przypadku niemowląt oraz małych dzieci, i osób wrażliwych na formaldehyd. DMDM Hydantoina to także surowiec rozpuszczalny w wodzie oraz glikolu propylenowym, stabilny w zakresie pH 3- 9. Może być on efektywny wobec bakterii, słabo wobec grzybów. Jego aktywność może zostać ograniczona w obecności bisiarczynów. Związek ów może być stabilny w temperaturze nie przekraczającej 800C. Krytyczna analize badań zespołu dr Darbre przeprowadził m.in. w styczniu 2005 SCCP – Komitet Naukowy ds. Produktów Konsumenckich (poprzedni komitet naukowy działajacy przy Komisji Europejskiej). Rzetelne badania epidemiologiczne wykazaly brak związku pomiędzy występowaniem raka piersi a stosowaniem antyperspirantów. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, że parabeny rzadko występują w preparatach stosowanych w okolicach pach. Kosmetyki te ze względu na niskie pH (antyperspiranty) albo zawartość alkoholu ) rzadko zawieraja parabeny, a zdarza się też, że w ogóle nie wymagają konserwacji. Nipaginy słabo rozpuszczają się w wodzie. Jak wynika z tabeli, rozpuszczalność parabenów nieznacznie wzrasta wraz ze wzrostem temperatury wody. Oraz może być może być mocno uzależniona od długości łańcucha węglowego części składowej alkoholowej estru. Wraz ze wzrostem liczby atomów węgla od 1 do 4 w tym fragmencie cząsteczki, spada ponad 10-krotnie rozpuszczalność w wodzie. Parabeny sa natomiast bardzo dobrze rozpuszczalne w glikolu propylenowym, glicerolu, sorbitolu oraz etanolu. Dodatek owych substancji zwiększa ich rozpuszczalność w wodzie oraz dzięki temu, w sposób znaczacy poteguje ich efektywność. Do grupy konserwantów wydzielających formaldehyd należy również imidazolidynylomocznik, który dopuszczony może być w Unii Europejskiej w maksymalnym stężeniu 0,6%. Może być to także ludzkie ciało stałe, bardzo dobrze rozpuszczalne w wodzie, nierozpuszczalne w olejach. System ów może być skuteczny w zakresie pH 4-9, przy czym poniżej wartości 6 wykazuje silną aktywność bakteriostatyczną. Cechuje jego szerokie spektrum dzialania przeciwbakteryjnego zarówno przeciwko bakteriom G (+), jak oraz Gram (-), wykazuje natomiast ograniczoną aktywność przeciwko grzybom. Konserwant ów szczegolnie często można spotkać w recepturach szamponów oraz dezodorantów. W połączeniu z parabenami działa synergicznie zapewniając skuteczną ochronę mikrobiologiczną większości preparatów kosmetycznych. Do kosmetyków powinien być też dodawany w postaci roztworów wodnych po wprowadzeniu do preparatu zapachu. Według opinii fachowców bezpieczne oraz rzadko wywołują alergie a średnia dzienna ekspozycja na parabeny osoby ważącej 60 kg, około 76 mg może być bezpieczna. Powinny nie mniej jednak nasilać objawy trądziku różowatego Biorąc pod uwagę „czarny PR”, jaki narasta wokół bezpieczeństwa stosowania parabenów, możliwe jest, że z czasem skala zastosowania parabenów może się nieco zmniejszyć. Wiec już w tym momencie obserwuje się na rynku sporo produktów, na których widnieje deklaracja „nie zawiera parabenów”. Z perspektywy prac Komitetu Naukowego ds. Produktów Konsumenckich nie wydaje sie uzasadnione całkowite wycofanie stosowania parabenów jako układów konserwujących. Obecnie nie posiada prawdpodobnie innej grupy konserwantów o tak znakomitym jak parabeny profilu dermatologicznym oraz tak szerokim spektrum zastosowań w kosmetykach. Butyloparaben może być jednym z najlepiej przebadanych konserwantów stosowany zarówno w kosmetykach, żywności jaki oraz lekach. Najnowsze badania zatwierdzone poprzez Komisje Europejską wskazują na bezpieczeństwo stosowania tej substancji w kosmetykach. Informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania znajdziesz także na stronie Amerykańskiej Agencji FDA. Estry kwasu p-hydroksybenzoesowego są aktywne przeciw drożdżom oraz pleśniom, działaja grzybostatycznie, są natomiast mało skuteczne w stosunku do bakterii. I dlatego również często łączy sie parabeny z innymi substancjami konserwujacymi, o silniejszych właściwościach przeciwbakteryjnych. Do konserwantów wydzielajacych formaldehyd należy również pochodna heksaliny, znana jako Quaternium–15. Surowiec ów dopuszczony może być do stosowania we wszystkich produktach w maksymalnym stężeniu 0,2%. Może być to także ludzkie ciało stałe, bardzo dobrze rozpuszczalne w wodzie, nierozpuszczalne w olejach. Zwiazek ów zaliczany może być do układów mocno higroskopijnych, a również wrażliwych na temperaturę. Z tego również powodu w trakcie recepturowania po wprowadzeniu jego do preparatu nie powinna ona przekroczyć 500C. Konserwant ow skutecznie niszczy bakterie łącznie z Pseudomonas niezależnie od pH wyrobu. Mniej skuteczny może być natomiast w przypadku drożdży oraz pleśni. Stosowany w wyższych stężeniach, szczegolnie w obecności cytralu, może powodować żółknięcie preparatu. Wspomina się również o ich dzialaniu estrogennym, co u mężczyzn może być też przyczyną obniżenia płodności a u kobiet rozwoju nowotworów – wykrywano je w próbkach guzów piersi. Istnieje nie mniej jednak przypuszczenie, że tkanka nowotworowa może je chłonać. Parabeny mają również wlaściwości lipofilne, co oznacza, że swobodnie przenikają poprzez skórę, wnikaja do tkanki tłuszczowej oraz powinny się w niej kumulować, i dlatego kosmetyków do pielęgnacji biustu zawierających te związki powinny ich unikać zwlaszcza kobiety karmiące. Aktywność przeciwdrobnoustrojowa nipagin w dużej mierze zależy od pH preparatu, w ktorym sie one znajdują. Najefektywniejsze są wówczas, kiedy odczyn produktu zawiera się w zakresie pH 3-8, przy czym za optymalna uznaje się wartość 6, czyli odczyn lekko kwaśny. Warto także podkreślić, że parabeny będąc obecne w produkcie, nie modyfikują jego cech, czyli nie wpływają na jego barwę, zapach, konsystencję czy może wyglad. Kolejna grupe konserwantow wykorzystywanych w preparatach kosmetycznych stanowi mieszanina metylochloroizotiazoliny ( MCI) oraz metyloizotiazoliny (MI). System ów może być też stosowany w kosmetykach w maksymalnym stężeniu 0,1%, co odpowiada 15 ppm substancji aktywnej. Glównym przedstawicielem może być w tym miejscu Kathon CG stanowiacy wodny roztwór mieszaniny MCI oraz MI stabilizowany azotanem magnezu. Produkt ow miesza się z woda oraz glikolem propylenowym, nie rozpuszcza się natomiast w olejach. Może być to także związek stabilny w pH do 9. Podobnie jak poprzedni konserwant może być wrażliwy na działanie temperatury, ktora po jego dodaniu nie powinna przekroczyć 500C. Może być to także surowiec zgodny zarówno z anionowymi jak oraz kationowymi związkami powierzchniowo czynnymi, skuteczny przeciw bakteriom, pleśniom oraz grzybom w zakresie niskich stężeń mieszczących się w granicach 0,02 – 0,1 %. Wyjątek stanowią wyroby zawierające białka, których obecność powoduje konieczność stosowania większych jego ilości. Polecany może być on szczególnie do szamponów oraz emulsji O/W. Ze względu na swoje właściwości, staly się popularnymi, stosowanymi na szeroką skalę, konserwantami. Jak podają dane z 2005 roku, można je odnaleźć w ponad 13 tysiącach różnorodnych produktach. Parabeny wykorzystywane są w przemyśle kosmetycznym, farmaceutycznym oraz spożywczym wiec już od lat 40. XX wieku. Długofalowe skutki masowego zastępowania parabenów innymi układami konserwującymi są trudne do przewidzenia. Wszystkie aktualnie dostępne alternatywne dla parabenów konserwanty posiadają różne ograniczenia. W przypadku kwasu sorbowego i kwasu benzoesowego istotnym problemem może być pH preparatu. Musi być też ono niższe niż 5,5. To także zmniejsza możliwość zastosowania owych związków w wielu kategoriach kosmetykow. Olejki eteryczne oraz ich składniki, np. alkohol benzylowy zazwyczaj charakteryzują sie silnym oraz trudnym do zamaskowania zapachem, ktory nie w każdej kategorii produktow będzie akceptowalny. Możliwą alternatywa dla parabenow może być też również methylisothiazolinone, nie mniej jednak posiada on stosunkowo słabą skuteczność w kierunku oddziaływania na grzyby mikroskopowe. Ponadto notowane są także przypadki uczuleń na ów skladnik. Nie może być pewne, czy może obecna opinia SCCS to także koniec oceny ryzyka parabenow oraz debaty na temat bezpieczeństwa ich stosowania w kosmetykach. Możliwe, że w przyszłości pojawią się kolejne badania, które doprowadza do rewizji aktualnego stanowiska SCCS oraz wprowadzenia dalszych ograniczeń stosowania parabenów. To także ryzyko dotyczy przecież każdej istniejącej substancji chemicznej stosowanej w jakichkolwiek produktach konsumenckich. Rozwój badań toksykologicznych to także proces ciągły. Nasza wiedza na temat bezpieczeństwa chemicznego ciągle rośnie. Na pewno przyczynia się do tego rozporządzenie REACH, które wprowadziło obowiązek badań toksykologicznych większości substancji obecnych na rynku. Również takich, o których działaniu wiedzieliśmy dotychczas niewiele, pomimo że stosowane były od dziesiecioleci.

Znaczenie magnezu dla organizmu człowieka

Już w szkole uczymy się, że magnez jest bardzo ważnym pierwiastkiem dla naszego organizmu i że bez magnezu nie ma życia. Magnez może być jednym z kluczowych pierwiastkow w organizmie. Odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego. Przyczyną niedoborów magnezu w organizmie powinny być też niedobory magnezu w diecie, zmniejszone wchłanianie magnezu z pokarmu, stany zwiększonego zapotrzebowania na magnez, zwiększone wydalanie magnezu z organizmu, nadużywanie alkoholu, niedobory estrogenów w okresie przekwitania, stosowanie leków moczopednych, stosowanie leków przeczyszczających, cukrzyca, nadczynność tarczycy, ostry oraz przewlekły stres.

Manez też bywa niezbędny dla zachowania równowagi elektrolitowej w organizmie i dla prawidlowej pracy mięśni. Bierze także udział w licznych procesach metabolicznych oraz biochemicznych w organizmie. Pozytywnie wpływa na nasze zeby oraz kości, wspomaga reakcje odpornościowe oraz przeciwdziała infekcjom. Obecny we krwi magnez posiada na ogół formę niezwiązaną. Sekcja zwiazana może być nie mniej jednak z białkami albo występuje w postaci cytrynianów, fosforanów oraz in. Na wielkość magezu we krwi posiada wpływ dużo czynnikow, pomiedzy innymi: pora dnia (najwyższy poziom wieczorem, najniższy w godzinach rannych), wielkość podaży, stopień wchlaniania w jelitach i proces reabsorpcji oraz wydalania w nerkach, na który mają z kolei duży wpływ hormony. Podczas kiedy jod pelni rolę materialu napedowego w podstawowej przemianie materii w organizmie, magnez może być pierwiastkiem, który jako pierwszy zaczyna być też aktywny, ilekroć powstaje nowe życie. A wydawać by się mogło, że ów zimny metal może być ostatnim z pretendentów do biologicznej podstawy życia. Magnez może być należy do grupy makroelementów, czyli pierwiastkow na które dzienne zapotrzebowanie naszego organizmu przekracza 100mg. Obok magnezu do grupy tej należą: fosfor, wapń, magnez, chlor, potas, sód. Magnez zapobiega nadciśnieniu tętniczemu oraz leczy je, bo obniża opór w naczyniach krwionośnych, a poprzez to także także ciśnienie. Niskie stężenie magnezu w organizmie wiąże się z obniżeniem stężenia potasu oraz wzrostem stężenia sodu, co przyczynia się do nadciśnienia. Ponadto zachwianie proporcji pomiędzy magnezem a wapniem u kobiet w ciąży może powodować nadciśnienie, które towarzyszy stanowi przedrzucawkowemu. U kobiet z napięciem przedmiesiączkowym stężenia magnezu w organizmie może być zaniżone. U niektórych pacjentek z zawrotami oraz bolami głowy i wzmożonym apetytem na slodycze podawanie magnezu usuwa objawy napięcia, może być natomiast bezskuteczne w przypadku wrażliwości uciskowej piersi oraz innych objawow. Jony magnezowe obecne są w wielu produktach spożywczych. Szczególnie bogate w ów pierwiastek są: otręby, suche nasiona roślin strączkowych (fasoli, grochu), pestki dyni, kasze, orzechy i czekolada, zwlaszcza gorzka. Znaczne ilości tego składnika obecne są również w mięsie ryb, niektorych warzywach (np. grochu, szpinaku) oraz owocach (banany), pieczywie pełnoziarnistym i serach podpuszczkowych. Ze względu na fakt, iż woda może być jednym z głównych elementów jadłospisu może ona także stanowić ważne źródlo magnezu. Szczególnie dużą zawartością jego jonów charakteryzuje się tzw. woda twarda, w której może znajdować się także 120 mg jonow w jednym litrze. Bogate w jony magnezu są także wysoko zmineralizowane wody mineralne dostępne powszechnie w sklepach spożywczych. Magnez stabilizuje funkcje układu nerwowego oraz usprawnia pracę szarych komórek. Biorąc udział w przemianie węglowodanów, białek i tluszczów, warunkuje dostawę energii do tkanek oraz komórek organizmu, zwłaszcza do wrażliwych na jej niedobór komórek nerwowych mózgu. Zmniejsza również ich nadpobudliwość, działając na organizm uspokajająco. Poprawia pamięć oraz myślenie. Magnez może być odpowiedzialny za sprawne działanie układu naczyniowo-sercowego. Okazuje sie, że mieszkańcy okolic, w których występuje twarda woda (zawiera dużo magnezu) znacznie rzadziej umierają na zawał serca.

No i wreszcie ważny wniosek – naukowcy przypuszczają, że gdyby wszyscy pili taką wodę z magnezem to liczba zgonów zmniejszyłaby się także o ok. 19 proc. Magnez nie jedynie zapobiega chorobom serca, ale wspomaga ich leczenie. Podaje się jego dożylnie osobom po zawale (przeciwdziała powstawaniu skrzepów i niebezpiecznej arytmii). Skoro w organizmie brakuje magnezu, ściany naczyń krwionośnych powinny się obkurczać, a to także prowadzi do wzrostu ciśnienia krwi. I dlatego osobom z nadciśnieniem tętniczym zaleca się jedzenie produktów bogatych w magnez. W ciele dorosłego zwykłego człowieka magnez występuje w ilości około 20-30g, z czego większość znajduje się w kościach, mniejsza ilość znajduję sie w mięśniach, gruczołach dokrewnych oraz w krwi. Magnez może być dostarczany do organizmu wraz z pożywieniem. Minimalne dzienne zapotrzebowanie na magnez wynosi dla mężczyzn 350mg, dla kobiet – 300 mg, dla kobiet w ciaży oraz karmiących piersią – 450mg. Rola magnezu w organizmie może być niezwykle ważna i dlatego może być on określany mianem „pierwiastka życia”. Niedostateczne spożycie magnezu źle wpływa na wszystkie tkanki, a zwlaszcza miesień serca, tkankę nerwową oraz nerki. Niewydolność serca spowodowana zaburzeniami rytmu wiąże sie z niedoborem magnezu. Do innych objawow niedoboru należą: utrata apetytu, zahamowanie wzrostu, skurcze mięśni, depresja, nadciśnienie tętnicze, osłabienie mieśni, drgawki, brak orientacji, zmiany osobowości, nudności, brak koordynacji ruchow oraz schorzenia przewodu pokarmowego. W stadium zaawansowanym niedobór powoduje lysienie, puchnięcie dziąseł i uszkodzenia tętnic przypominający miażdżyce. Organizm dorosłego zwykłego czlowieka zawiera około 25 gram magnezu, większość może być skupiona w szkielecie, a niewielki ułamek w płynie zewnątrz komórkowym. Magnez może być jonem wewnątrzkomórkowym, i dlatego oznaczanie jego poziomu we krwi może być kompletnym nieporozumieniem – można w ów sposób wykryć co najwyżej niektore zaburzenia jego gospodarka, np w cukrzycy, lub niektóre skrajne niedobory. We krwi może być jedynie odrobina z całego naszego magnezu, reszta może być „schowana” w komórkach organizmu oraz w kościach. Dlaczego magnez może być tak ważny? Bo pełni niezwykle ważną role, wpływając na prawidłowe funkcjonowanie podstawowych procesów w naszym organizmie. Najważniejsza z nich może być rola budulcowa. Magnez bowiem czynnie uczestniczy w budowaniu oraz wzmacnianiu struktury naszych kości. Dodatkowo, na jej powierzchni tworzy swoista warstwę zapasowa, która może być wykorzystywana w przypadku niedoboru magnezu organizmie. Pełni także funkcje blokady w komórkach nerwowych. Jego odpowiednie ilości, hamują nadmierną prędkość wapnia, który aktywuje nerwy. W momencie gdy magnez pełni funkcje blokady, nasze nerwy są w stanie się zrelaksować. Magnez posiada również działanie antystresujące. Warto rownież wiedzieć, że odpowiada za ciepłotę naszego ciała. Dostarczony wraz z pożywieniem magnez ulega wchłonięciu w jelicie cienkim, na drodze transportu biernego oraz ułatwionej dyfuzji. Duże znaczenie dla tego procesu mają wzajemne proporcje pomiedzy wapniem, potasem oraz fosforem. Istotna może być także obecność mikropierwiastkow, które wykazują wobec magnezu właściwości antagonistyczne. Innymi czynnikami mającymi wpływ na wchłanianie sa: rodzaj połączeń, w jakich magnez występuje w pożywieniu i wielkość zasobów ustrojowych. Stopień przyswajania magnezu rośnie także przy niewielkiej ilości pierwiastka w diecie. Skoro ilość dostarczanego magnezu wynosi 7-36 mg to także wchłanianie wzrasta także do 70%, kiedy przy podaży na poziomie 1000 mg wynosi ona zaledwie 10-15%. Skomplikowane relacje, w jakie wchodzi magnez z innymi składnikami pożywienia takimi jak wapń, fosfor, białko, laktoza, potas, i jego związki z kalorycznością pokarmów sprawiają, że zbyt trudno ustalić zalecane dawki tego pierwiastka. Z jednej strony powszechność występowania magnezu powoduje, że przy odpowiednio skomponowanej diecie nie powinno obserwować się jego niedoborów. Jednakże jak podaje Gertig, duże spożycie produktów rafinowanychi wysoko prztworzonych zmniejsza zawartość magnezu w diecie współczesnego człowieka. Fakt ow zdaja się potwierdzać wyniki badań epidemiologicznych. Biorąc to także pod uwage, a również rolę magnezu w profilaktyce wielu dolegliwości cywilizacyjnych, pojawiają się głosy sugerujące zwiększenie zawartosci Mg w calodziennych racjach pokarmowych. Magnez w organizmie zwykłego czlowieka może być niezbędny. Dzięki niemu nie jesteśmy wiecznie zdenerwowani oraz nie wpadamy w depresje. Brak magnezu może spowodować pękanie paznokci i wypadanie włosów, zatem wplywa tez na nasz wyglad. Kobiety, którym nadmiernie wypadają wlosy powinny najpierw uzupełnić magnez w swoim organizmie a dopiero później siegać po jakieś drogie oraz nie zawsze skuteczne środki. Magnez stanowi dla nas pierwiastek niezbedny, pelni on bowiem w organizmie dużo ważnych funkcji. Może być potrzebny do budowy nasze kości oraz zebów. Stanowi aktywator wielu enzymów, co oznacza, że bez udziału magnezu dużo reakcji zachodzących w naszym organizmie nie może być w stanie zachodzić, bądź zachodzi niewydajnie. Magnez bierze udział w regulacji pracy układu nerwowego i sercowo-naczyniowego, jego działanie polega na przesyłaniu impulsów nerwowych. Uzupełnianie niedoborów magnezu konieczne może być również w przypadku osob zagrożonych osteoporozą – chorobą powszechną u kobiet po okresie menopauzy. W jej leczeniu często stosowane są preparaty wapnia. Uzupełnianie niedoborów wapnia musi łączyć się z proporcjonalnym uzupełnianiem magnezu – najlepiej preparatami bardzo dobrze przyswajalnymi poprzez organizm. Wchlanianie magnezu zwiększaja również białko oraz laktoza. Natomiast takie składniki pokarmowe (spożywane w dużych ilościach), jak tłuszcze nasycone, włókna pokarmowe, szczawiany, galusany, fityniany, siarczany, metale ciężkie, witamina D, fluor i wspomniany wapń oraz fosfor powinny mieć niekorzystny wpływ na ow proces. Najlepszymi właściwościami pod względem stopnia przyswajania charakteryzują się kompleksy magnezu z aminokwasami, np. asparaginian. Przeciętnie na 300 mg przyjętego z posiłkiem magnezu 150 mg zostaje wchłonieta.

A teraz przejdźmy do konkluzji – zdecydowana większość magnezu ulega zwrotnemu wchłanianiu w nerkach. Wydalanie natomiast posiada miejsce, zarówno wraz z kałem (magnez niewchłoniety), jak oraz z moczem (przy udziale nerek). Magnez nazywa sie pierwiastkiem życia. Nazwa ta oddaje w pełni ważna rolę magnezu w organizmie. Magnez może być niezbedny do prawidlowego funkcjonowania układu nerwowego i układu krążenia, zmniejsza napiecie nerwowe i wzmacnia mięśnie. Działa uspokajająco, poprawia odporność na stres. Magnez może być rownież katalizatorem reakcji, czyli pierwiastkiem umożliwiającym zachodzenie pewnych procesów w naszym organizmie. Bez katalizatora procesy te zachodziły by najprawdopodobniej dalej ale ich efektywność była by niska. Katalityczne działanie magnezu polega pomiędzy innymi na wspomaganiu spalania glukozy oraz jej magazynowaniu w postaci związków wysokoenergetycznych. Obecność w organizmie jonów magnezu umożliwia dostawę energii do komórek, w tym do zwłaszcza podatnych na niedobór energii komórek układu nerwowego. Ze względu na swoja biologiczną funkcję jaka magnez pełni w organizmie dostarczanie jego właściwej ilości może być szczególnie ważne. Magnez może być niezbedny do prawidłowego funkcjonowania ponad 300 enzymów w organizmie człowieka. m.in. przenoszących wysokoenergetyczne zwiazki fosforanowe. Może być regulatorem cyklu komorkowego, np. warunkuje prawidłowe stężenie potasu w komórce. Odgrywa ważną rolę w procesie skurczu mięśni, wpływa na pobudliwość mięśniowo-nerwową (antagonista wapnia). Wpływa również korzystnie na proces krzepnięcia krwi – może być stabilizatorem płytek krwi oraz fibrynogenu. Stymuluje mechanizmy obronne organizmu, wpływa na prawidlowy rozwój układu kostnego, a rownież wywiera działanie uspokajajace. Uspokajający mechanizm działania magnezu polega na hamowaniu uwalnianiu sie w naszym organizmie hormonów stresu (adrenaliny oraz noradrenaliny). Zapotrzebowanie dobowe magnezu wzrasta m. in. przy przyspieszonym pasażu poprzez przewód pokarmowy, sytuacjach stresowych, nadmiernym wysiłku fizycznym, zmęczeniu, piciu dużych ilości kawy, nadmiernym spożyciu alkoholu. Jony magnezowe pełnią w ludzkim organizmie ważne dla jego prawidłowego funkcjonowania role. Pomiędzy innymi są niezbędne dla właściwego przebiegu wielu reakcji enzymatycznych, są bowiem aktywatorem ok. 300 enzymów! Mają zatem znaczenie dla takich procesów, jak: transkrypcja oraz biosynteza białek, fosforylacja czy może transport poprzez błony komórkowe. Magnez, jako aktywator enzymow, bierze także udzial w metabolizmie węglowodanów oraz tluszczów. Funkcję taka pelni także w beta-oksydacji kwasów tłuszczowych i przemianach owych zwiazków w cyklu kwasów trikarboksylowych. Jony magnezu niezbędne sa także dla utrzymania integralności blon mitochondrialnych oraz stabilności jądrowego DNA. Wpływając na kanały wapniowe regulują również przechodzenie innych pierwiastków do wnętrza komórki. Magnez może być również konieczny dla prawidłowego funkcjonowania tkanki nerwowej oraz mięśniowej i kurczliwości mięśni gladkich oraz szkieletowych. Bez jego udzialu niemożliwa może być także prawidłowa budowa układu kostnego. Wpływa również na system sercowo-naczyniowy, pomiędzy innymi przeciwdziała zaburzeniom rytmu, niedokrwieniu oraz niedotlenieniu serca. Rozdrażnienie, nerwowość, kołatanie serca, bezsenność, zmęczenie i powtarzające się skurcze mięśni albo drganie powieki – w ów sposób organizm może sygnalizować, że brakuje mu magnezu. Kobiety potrzebują dziennie 300 mg, w ciaży 350 mg, mężczyźni 370 mg tego pierwiastka. Według ostatnich badań, długotrwały niedobór magnezu zwiększa ryzyko dolegliwości cywilizacyjnych – miażdżycy oraz nowotworów. U zdrowych osob, które bardzo dobrze się odżywiają, duży niedobór pierwiastka stwierdza sie rzadko. Pewne czynniki powinny nie mniej jednak utrudnić jego przyswajanie: nadużywanie alkoholu, zażywanie środków odwadniających, przewlekłe biegunki. Na duży deficyt narażone sa osoby z cukrzycą, zespołem wadliwego wchłaniania, odżywiane dożylnie, odwodnione. Objawy niedoboru magnezu to także najczęściej nadpobudliwość psychoruchowa, agresja, zmienność nastroju, osłabienie pamięci oraz trudności w koncentracji. Odmienne objawy braku magnezu to także nieprawidłowy rozwoj kości, próchnica zebów. Niedobór magnezu może być zazwyczaj spowodowany zła dietą, ubogą w makroelementy, a również piciem dużych ilości napojów zawierających kofeinę jak kawa, cola czy może napoje energetyzujące. Na pogłębianie niedoboru magnezu duży wpływ posiada również stres. Ze względu na tak istotny wpływ magnezu na funkcjonowanie organizmu, jego niedobor może mieć poważny, niekorzystny wplyw na stan zdrowia. Jak się okazuje może on być też konsekwencją nie jedynie niewystarczającej podaży składnika wraz z spożywanym pokarmem. Taki stan może być też bowiem również wynikiem zaburzeń wchłaniania w przebiegu dolegliwości przewodu pokarmowego (np. zespolu zlego wchłaniania) albo przewlekłej dolegliwości alkoholowej. Niższy od wartości prawidłowych poziom magnezu może być też także efektem zaburzeń czynności nerek, na przykład na skutek zwiekszonego wydalania moczu w ostrej niewydolności nerek albo jako efekt działania leków, takich jak diuretyki, amfoterycyna B czy może aminoglikozydy. Faktem jest, że otręby lekko utrudniają wchłanianie magnezu, ale faktem może być też, że bez nich organizm zużywa wapń oraz magnez z zapasów organizmu w procesie trawienia.

A czym tak na prawdę grozi brak magnezu? Powinny pojawić się także zaburzenia snu, nudności, wymioty. Częsta wskazówką, że dostarczamy do organizmu nadto malo magnezu są bóle kości, mięśni a także bóle glowy. Brak magnezu może także doprowadzić do naprawdę poważnych dolegliwości jak chociażby nadciśnienie, arytmia czy może dolegliwości serca. Warto wiedzieć, że spożywanie dużej ilości kawy i alkoholu skutecznie wyplukuje magnez z naszego organizmu. Jak zatem dostarczyć jego z powrotem? Na szczęście to także nic trudnego, wystarczy bowiem do codziennego jadlospisu wprowadzić pare produktów bogatych jesteśmy w stanie w ow minerał. Na pewno w naszym menu powinny się znaleźć takie elementy jak chociażby kiełki zbóż, otręby, kasza gryczana, groch, fasola, ziemniaki pieczone, orzechy. Korzystnie na ilość magnezu w organizmie wpłynie także mleko, jogurty, banany czy może czekolada. Odmienne bogate w magnez produkty to także na przykład szpinak, gorczyca, brokuly, liście kalarepy, nasiona dyni oraz mięta. Również ogórek, fasolka szparagowa, seler i nasiona słonecznika, sezamu czy może siemie lniane. Skoro nie mniej jednak powyższe produkty spożywcze nie należa do twoich ulubionych, to także wciaż jeszcze nic straconego. Na rynku dostępny może być bowiem magnez w tabletkach, którego regularne stosowanie skutecznie unormuje jego ilość w naszym organizmie. Cała gama produktów, mających na celu dostarczenie magnezu, wzbudza coraz większą popularność pośród klientów. Druga przyczyna to także wyjałowienie gleb, coraz mniej oraz mniej magnezu może być w produktach które spożywamy. Rolnik produkuje byle więcej, byle taniej, my również nie patrzymy specjalnie na jakość. A najistotniejsza prawdpodobnie przyczyna zaniku magnezu może być picie kawy, herbaty, coli oraz napoi gazowanych. One wypłukują jego w tempie ekspresowym. Hipomagnezemii, czyli obniżonemu poziomowi magnezu w organizmie, sprzyja ponadto zwiększone stężenie niektórych hormonów (m.in. aldosteronu, kortykosteroidów), rozlegle oparzenie, stres, marskość wątroby, zapalenie trzustki, dolegliwość Cushinga oraz in. Stan hipomagnezemii stwierdzany jest, kiedy stężenie tego pierwiastka we krwi przyjmuje wartość poniżej 0,7 mmol/l. Objawia się pomiędzy innymi apatią, zawrotami głowy, uczuciem ogólnego zmęczenia oraz osłabienia. W cięższych przypadkach powinny wystąpić także zaburzenia w przewodnictwie nerwowym (tężyczka), drgawki oraz niemiarowość w pracy serca (tachykardia z arytmią). Pojawić się powinny również stany depresyjne oraz lękowe, bóle głowy i zaburzenia koncentracji oraz snu. Warto zauważyć, że w sytuacji niedoboru magnezu bardziej toksyczne okazuja sie niektore leki, zwlaszcza glikozydy naparstnicy. Jak wygląda postępujący niedobór? Na poczatku to wszystko może być OK, jesteśmy młodzi, jemy w miarę dużo w miarę zdrowo, nie pijemy kawy, nie pijemy coli. Mamy pewien zapas magnezu w organizmie, u zdrowego zwyklego człowieka wynosi on około 30 gram. Wypłukujemy, wypłukujemy stopniowo nasycenie spada. Dużo wypłukać nie możemy, organizm zaczyna uruchamiać mechanizmy obronne, ale cudów nie posiada – skoro więcej tracimy niż zdobywamy, stopniowo braki się pogłębiaja, tracimy po 20-30 mg dziennie. W końcu, po kilku czy może kilkunastu latach mamy – zalóżmy – jedynie 15 gram magnezu. Zaczyna się ostra jazda o której wkrótce napisze, ale proszę zapamiętać tę liczbę – 15 gram. Prawdopodobnie nie może być ona trafna, ale to także nieistotne, dość obrazowo pozwoli mi przedstawić w następnej kolejności kłopot suplementacji. Znanych może być dużo objawów niedoboru magnezu, z czego nie wszystkie muszą wystepować jednocześnie. Najczęściej pierwszymi objawami niedoboru tego cennego pierwiastka może być drganie powiek albo kurcze lydek. Przy dlugotrwalych niedoborach pojawiają się nerwowość, problemy z koncentracja, kłopoty w zasypianiu, przewlekłe zmęczenie, a także stany depresyjne. Magnez w organizmie zwykłego człowieka poprawia nastrój oraz samopoczucie, i dlatego przy kiepskich dniach zaleca się jedzenie czekolady, która zawiera w sobie ów tak cenny mineral. Dzięki niemu jesteśmy zadowoleni oraz nie są nam straszne zadania przed nami postawione. Ludzie nie zdają sobie sprawy, jaki magnez może być ważny. Magnez w organizmie zwyklego człowieka chroni przed zatruciami, alergiami oraz stanami zapalnymi. Nie mniej jednak czekolada czy może orzeszki nie wystarczą – nie przy tak ostrych niedoborach. Skoro poprzez 10 lat wypłukiwaliśmy sobie pewien pierwiastek z organizmu, nie uzupelnimy tego braku w tydzień czy może dwa, a zatem już na pewno nie paroma czekoladkami. Trzeba niestety potuptać do apteki oraz kupić magnez z witaminą B6, najlepiej od razu pare opakowań. Lub na allegro kupić tani jak barszcz farmaceutyczy chlorek magnezu plus witamine B complex. Magnez może być niezbędnym pierwiastkiem dla ustrojów zwierzęcych. Jak wykazał Mc Collum podawanie szczurom diety zawierającej 0,18 mg magnezu na 100 g pokarmu powodowało zaburzenia w krążeniu, wzmożone pobudliwości układu nerwowego, w końcu wystepowały drgawki oraz śmierć zwierzęcia. Kurczęta wykazują także wyższe zapotrzebowanie na magnez niż szczury oraz łatwiej dochodzi do objawów niedoborów. Ponad połowa zawartego w ludzkim organizmie magnezu znajduje się w kościach, jedna czwarta w mięśniach a reszta pozostaje w płynach ustrojowych oraz organach, takich jak nerki oraz serce. Stosunkowo duży zapas tego pierwiastka w tkance kostnej posiada zapewnić jego stały doplyw do reszty tkanek w momentach niedoboru w pożywieniu. Magnez należy do pierwiastków, których „nie można przedawkować”. Także zwiekszone ponad normy spożycie tego skladnika nie powoduje wystąpienia działań niepożądanych. Istnieją także dane świadczące o korzystnym dzialaniu wiekszych dawek magnezu dostarczanych np. w suplementach diety. Wyjątkową sytuacja może być nie mniej jednak występujące zaburzenie czynności nerek. Może ono bowiem sprzyjać hipermagnezemi (stężenie magnezu powyżej 1,25 mmol/l). W jej przebiegu pojawiają się objawy niepożądane dotyczące ośrodkowego układu nerwowego, oddechowego, przewodu pokarmowego (nudności, wymioty) oraz układu krążenia (obniżone ciśnienie krwi). W skrajnych przypadkach może wystąpić porażenie mięśni poprzecznie prążkowanych oraz zahamowanie czynności nerwowych. Magnez zwiększa również wydzielanie żółci, dzięki czemu zapobiegamy powstawaniu kamieni żólciowych. Widzimy, zatem że magnez może być nam niezbędny do życia oraz funkcjonowania. Utrzymanie wlaściwej ilości magnezu w organizmie nie może być trudne wystarczy jedynie jeść produkty, ktore jego zawierają. Unikniemy dzięki temu nieprzyjemnych wizyt u lekarzy albo rozdrażnienia. Nie lubimy dni, w których nie chce nam się także żyć wystarczy jedynie uzupełnić magnez a takie dni nie będą miały miejsca. Magnez bierze udział w aktywacji ponad 300 reakcji metabolicznych, to także może być w około połowie wszystkich przemian metabolicznych w organizmie ludzkim. Poprzez aktywacje enzymów związanych ze szlakiem syntezy oraz przemiany ATP uczestniczy w wytwarzaniu energii, a również w aktywacji pompy sodowo-potasowej Na+, K+,- ATPazy, przyczyniając sie do zachowania blonowego gradientu sodu oraz potasu, a tym samym zachowania prawidlowego potencjału elektrycznego błony komórkowej. Aktywuje dwuwartościowe jony Ca+ oraz Mg+,- atp-azę odpowiedzialna za działanie pompy wapniowej, dzięki ktorej utrzymywane może być niskie stężenie wapnia w komórce w fazie spoczynku. Magnez, poprzez wiązanie z fosfolipidami, utrzymuje stabilność błon komórkowych , pozwala zachować integralność mitochondriów, chromosomow, stabilizuje helisę DNA, stabilizuje kształt cząsteczki RNA. Przy wiązaniu z fosfolipidami magnez dziala antagonistycznie w stosunku do wapnia, którego wiązanie może być stymulowane poprzez adrenalinę, glukagon oraz glikokortykosteroidy. Niedobór magnezu powoduje zwolnienie przemian biochemicznych w komórce poprzez spowolnienie tworzenia sie związków wysokoenergetycznych, co w konsekwencji upośledza czynność narzadów potrzebujących do swojego funkcjonowania dużej ilości energii (mózg, serce, mieśnie szkieletowe). Magnez poprzez udział w przemianach metabolicznych pełni ważną rolę w czynności wielu układów organizmu człowieka. Niedobór magnezu powoduje dużo zaburzeń ogólnoustrojowych, głównie czynnościowych o różnym stopniu nasilenia oraz zagrożenia, które manifestują się w zakresie stanu psychicznego, ukladu nerwowo- mięśniowego, układu sercowo- naczyniowego, układu pokarmowego, hormonalnego, kostno-stawowego i reakcji stresowych. Ze względu na swoją biologiczną rolę magnez wpływa na poprawne funkcjonowanie naszego organizmu a poprzez to także również na nasze dobre samopoczucie. Jego niedobor prowadzi do nadmiernej nerwowości, problemów z koncentracją czy może przewleklego zmęczenia. Może być to także zwiazane z opisana zatem już rolą jaką magnez pełni w przesyłaniu impulsow nerwowych i w dostarczaniu energii do komórek. Jego niedobor prowadzi do upośledzenia owych reakcji, a w konsekwencji zaczynamy odczuwać wymienione objawy. Magnez wchałnia się w jelicie cienkim na zasadzie dyfuzji ulatwionej oraz trnasportu aktywnego. na proces przyswajania wpływ maja wzajemne proporcje pomiędzy wapniem,fosforem oraz potasem, a takze obecność mikropierwiastków działających antagonistycznie w stasunku do magnezu. Stopień wchłaniania zalezy od zawartosci magnezu w diecie, rodzaju połaczeń, w jakich wystepuje w żywności, a również stanu zasobow ustrojowych. Przy podaży wynoszacej 960-1000 mg Mg w diecie, absorbcja wynosi 11-14%, natomiast przy poziomie spożycia 7-36 mg, stopień wchłaniania zwieksza się do 65-70%. Na przyswajalnosć mają wpływ: bialko, laktoza -wzrost-, natomiast nadto wysoka zawartość tłuszczu- powstają mydla- , błonnika, pokarmowego, fitynianów, i metali ciężkich (ołowiu oraz rteci)- zmniejszają jego wchłanianie. Jak wykazały badania występujący u kobiet zespół napiecia przedmiesiączkowego (PMS) może być najprawdopodobniej wywołany niedoborem magnezu. Zespół ów objawia się pojawiającymi się parę dni przed wystąpieniem krwawienia napięciem nerwowym, rozdrażnieniem oraz płaczliwością. Rola magnezu może być zatem niezwykle istotna szczegolnie dla osób żyjących w ciągłym stresie, u których często dochodzi do niedoborów tego pierwiastka. By uodpornić organizm na działanie stresu należy dostarczyć mu odpowiednich ilości tego cennego pierwiastka.

Jak wiadomo najczęstszą przyczyną może być nieprawidłowa właściwa dieta dziecka. Właściwa dieta dziecka może być pozbawiona minerałów oraz pierwiastkow potrzebnych do prawidłowego rozwoju Niestety bogata może być w produkty typu fast-food, napoje słodzone oraz gazowane, które wypłukują z organizmu dziecka magnez. Odmienne przyczyny niedoboru magnezu to także stres szkolny, częste oraz przewlekłe infekcje leczone często antybiotykami, zatrucia pokarmowe oraz biegunki. Nie bez znaczenia na nadto niski poziom magnezu posiada zatrucie środowiska antagonistami magnezy czyli ołowiem, kadmem oraz innymi metalami ciężki pochodzącym z emisji spalin samochodowych, które poprzez skórę oraz drogi oddechowe dziecka trafiaja do organizmu dziecka. Magnez może być nam niezbędny do funkcjonowania umacnia nasze nasze kości pomaga w budowie mieśni może być to także minerał, bez którego czlek nie mógłby żyć. Magnez w organizmie zwykłego czlowieka spełnia dużo ważnych ról. Nasz nasz mózg potrzebuje tego minerału by poradzić sobie z wysiłkiem, który musimy podejmować każdego dnie. Magnez należy do składników mineralnych, które występuja w tkankach miękkich w dużej obfitości. Pomaga uwolnić energię z białek, weglowodanów oraz tłuszczów, produkować białka oraz materiał genetyczny w każdej komórce oraz usuwać z organizmu toksyny, takie jak amoniak. Ponadto bierze udział w skurczach oraz rozkurczach mięśni i przesyłaniu impulsów nerwowych; chroni nasze zęby przed rozkladem oraz nasze serce przed arytmią. Magnez oraz wapń maja zbliżone funkcje, toteż powinny nawzajem na siebie wpływać; na przyklad nadmierne spożycie magnezu hamuje wzrost kości. Równowagę pomiędzy tymi dwoma pierwiastkami odzwierciedla ich rola w ruchach mięśni: wapń powoduje skurcz a magnez rozkurcz. We krwi mamy okolo 2-3,5 mg% magnezu, podzielonego pomiędzy krwinki a osocze (krwinki 5,4-7,8 mg%, osocze 1,8-3,6 mg%). Magnez może być antagonistą wapnia oraz odwrotnie- wapń może być antagonista magnezu. po uśpieniu wywołanym za pomoca dożylnego wstrzykniecia MgSO4 można obudzić zwierze wstrzykujac mu dożylnie roztwór CaCl2. Magnez w organizmie zwykłego człowieka może być niezbędny ponieważ jego niedobór może nam sprawić dużo kłopotów brak koncentracji czy może tez depresje nie są mile widziane poprzez pracodawców. Nasz organizm bez tego minerału nie funkcjonuje prawidłowo. Magnez w organizmie zwyklego człowieka spełnia ważną funkcje jego niedobor może prowadzić do kłopotów z sercem nadpobudliwości czy może również doprowadzić do stanów lękowych. Człek potrzebuje, zatem tego minerału. Niby to także jedynie minerał a nie mniej jednak skutki niedoboru magnezu powinny być też opłakane. Skoro mamy niedobór tego mineralu jesteśmy w stanie czuć się osłabieni mamy problemy ze snem. Czasami przy niedoborze magnezu powinny pojawiać się problemy ze wzrokiem jak także powinny pojawić się takie objawy jak klucie w klatce piersiowej, co kojarzy nam się ze stanami przedzawałowymi. Nasz organizm sam jeden nie poradzi sobie z takimi problemami, zatem nie należy zwlekać oraz skierować sie do lekarza, który znajdzie przyczynę tego typu zachowań naszego organizmu. Niestety z zapewnieniem organizmowi odpowiednich ilości magnezu w diecie mamy dziś problem. Wpływa na to także zarówno nie zdrowy styl życia, picie dużych ilości napojów zawierających kofeinę, jak oraz działanie stresu. Na owych terenach, gdzie woda pitna może być miękka, notuje się wysoki wskaźnik zgonów na zawal serca, tamże z kolei gdzie ludzie piją twarda wodę, ta liczba może być znacznie niższa. Za taki stan rzeczy może być też odpowiedzialny magnez, a właściwie jego niskie stężenie w miękkiej wodzie. U wielu osób, które zmarły na zawal serca, stwierdzono obniżone steżenie magnezu w mięśniu sercowym, toteż uważa się, że normalne, a także zawyżone spożycie tego pierwiastka nie jedynie obniża ryzyko zachorowania na dolegliwości serca, ale także łagodzi ich objawy. Zaniżone spożycie magnezu może zmniejszać sprawność obronną serca przed szkodliwym działaniem wolnych rodnikow, przyczyniajac się do powstawania choroby. Dwa badania przeprowadzone na zwierzetach wykazaly, że magnez zmniejsza zagrożenie miażdżyca tętnic, bo ogranicza odkładanie się cholesterolu w ściankach tętnic także wtedy, gdy pożywienie zawiera duże ilości tej substancji. Dodatkowo zasobność tego cennego biopierwiastka w glebie caly czas maleje, może być on bowiem wymywany z gleby poprzez kwaśne deszcze. W konsekwencji w ciągu ostatnich 70 lat blisko dwukrotnie zmalała zawartość magnezu w glebie oraz w codziennej diecie. W takim przypadku szczególnie ważna może być troska o jakość spożywanych poprzez nas produktów. Spore ilości magnezu znajdziemy w kaszach gruboziarnistych, orzechach, bananach, roślinach strączkowych (soja, fasola), kakao, czekoladzie, warzywach liściastych. Skoro nie mniej jednak pomimo zdrowej diety odczuwamy objawy niedoboru magnezu jesteśmy w stanie sięgnąć po dostępne w aptekach suplementy diety zawierające magnez. Najprostszą recepta może być prawidlowa oraz zbilansowana dieta. Dzieci powinny jeść pokarmy bogate w magnez czyli produkty mączne wyprodukowane z nieprzetworzonej mąki np. razowe pieczywo na zakwasie, a rownież nieoczyszczony ryż, kaszę gryczaną, płatki owsiane i nasiona np. orzechy, migdały. Warto zadbać o to także by w diecie dziecka pojawiły się bogate w magnez rośliny straczkowe np. fasola, groch, a również warzywa zielone przede wszystkim szpinak. Ważnym źródlem magnezu może być również kakao albo czekolada. Niestety pokarmy te poza nielicznymi wyjątkami nie należą do ulubionych poprzez dzieci. Równowaga pomiedzy zawartością magnezu oraz wapnia w organizmie posiada związek z częstotliwością występowania zawału serca. Wapń oraz magnez wpływają na skurcze oraz rozkurcze naczyń krwionośnych. Jeśli rownowaga może być zachwiana na rzecz wapnia, naczynia kurczą sie bardziej, niż rozkurczają, poprzez co tlenowi może być trudniej dostać się do serca. Przedłużajacy się skurcz tetnic wieńcowych które doprowadzają tlen oraz nasza krew do serca, może spowodować zawał. Magnez łagodzi bóle oraz skurcze związane z chromaniem przestankowym, stanem wynikającym ze słabego krażenie krwi w nogach. U osób cierpiących na to także schorzenie stężenie magnezu w mięśniach może być poniżej normy. Dodatkowe dawki tego pierwiastka uzupełniają jego niedobór w mieśniach, łagodząc ból oraz kurcze towarzyszące chodzeniu.

Problem nietrzymania moczu wstydliwy, uciążliwy i bolesny

Jak rozwiązać problem z nietrzymaniem moczu? Cóż nie jest to takie łatwe. Można się z tym pogodzić (deal with it…), można brać farmaceutyki i wreszcie można także zdecydować się na operację. Lekarz pomoże w doborze odpowiedniej terapii.  Z problemem inkontynencji zmaga sie więc już 3 mln kobiet. Powoduje dyskomfort, ogranicza w życiu społecznym, ale co gorsze, może być też przyczyna depresji albo objawem innej choroby. Specyficzny charakter zaburzenia sprawia, że znaczna sekcja pacjentek ukrywa oznaki oraz samodzielnie walczy z krępującą dolegliwością. Jak zapobiegać oraz jak sobie radzić z NTM? Po 40. roku życia na nietrzymanie moczu (NTM) cierpi 30 proc. pacjentek. Według WHO choroba, na która cierpi minimum 5 procent społeczeństwa, posiada status dolegliwości społecznej. Zgodnie z definicją – dolegliwość społeczna to również schorzenie przewlekłe, szeroko rozpowszechnione w spoleczności, które ogranicza możliwość wykonywania podstawowych zadań życiowych np. pracy, wymaga długiej regularnej opieki lekarskiej, może być zbyt trudno wyleczalne, stanowi kłopot dla calego spoleczeństwa. Klopot nietrzymania moczu pojawia się u kobiet w różnym wieku oraz posiada rożne stopnie nasilenia. Często pojawia się po porodzie (wraz ze zwiotczeniem ścian pochwy) albo u kobiet po okresie menopauzy. Przy kichaniu, kaszlu, intensywnym śmiechu albo wysiłku mocz po prostu wycieka w niekontrolowany sposób, kłopot może pojawiać się rano, gdy osobie cierpiącej ciężko rano zdażyć do łazienki. Szacuje się, że nietrzymanie moczu występuje u 50 proc. kobiet po 60. roku życia. Bo za sprawne funkcjonowanie układu moczowego odpowiada dużo elementów, uszkodzenie jednego z nich może zachwiać pracą pozostałych. Skoro za wyciekanie moczu odpowiada obniżona elastyczność mięśni w obrębie miednicy, można poprawić ich stan poprzez wykonywanie prostych ćwiczeń, tzw. ćwiczeń Kegla. Pozytywne efekty wykonywania tego rodzaju ćwiczeń można zauważyć w stosunkowo krótkim czasie. Jedynie 40 proc. kobiet zauważających (lub podejrzewających) u siebie infekcję miejsc intymnych zglasza to również lekarzowi. Na wszelkie zmiany trzeba od razu reagować, by nie doszlo do powikłań. Kłopot w tym, że dużo z nas nie wie, czy może to wszystko może być w porządku. A jak powinno być? W pierwszej fazie cyklu (przez ok. osiem dni po krwawieniu) większość kobiet odczuwa suchość pochwy. W drugiej fazie (owulacyjnej, do czterech dni) śluz przypomina białko jajka, może być przejrzysty, ciągnie się. W trakcie kolejnych 12 dni gęstnieje, staje się biały, kłaczkowaty. Uwaga: u kobiet, które stosują antykoncepcję hormonalną, wydzielina z pochwy może być taka sama podczas całego cyklu. Kłopot nietrzymania moczu pojawia sie u kobiet w różnym wieku oraz posiada rożne stopnie nasilenia. Czesto pojawia się po porodzie (wraz ze zwiotczeniem ścian pochwy) albo u kobiet po okresie menopauzy. Przy kichaniu, kaszlu, intensywnym śmiechu albo wysiłku mocz po prostu wycieka w niekontrolowany sposob, kłopot może pojawiać się rano, gdy osobie cierpiacej ciężko rano zdążyć do łazienki. Nietrzymanie moczu może być wynikiem niewydolności układu zamykającego pęcherz moczowy oraz objawia się mimowolnym częściowym albo całkowitym wyplywem moczu, szczególnie w trakcie czynności związanych z napinaniem mięśni brzucha. Najważniejszą przyczyna schorzenia są zmiany anatomiczne w macicy, zachodzące w następstwie urazu porodowego. Dodatkowo pogłębiają sie one po okresie przekwitania, gdy następuje osłabienie mięśni dna miednicy.

Jak wiadomo nietrzymanie moczu, na które cierpi prawdopodobnie ponad 200 milionow ludzi w krajach rozwiniętych oraz rozwijajacych się, zaliczane może być poprzez Światową Organizację Zdrowia (WHO) do jednego z podstawowych wyzwań stojących przed medycyną XXI wieku. Szacuje się, ze częstość występowania dolegliwości będzie się zwiększać. Nie może być postrzegane jako niebezpieczna choroba, może być jednakże poważnym problemem oraz posiada znaczacy wpływ na komfort życia. Powoduje odsuwanie chorych od życia zawodowego, społecznego, towarzyskiego, a także rodzinnego. Stwarza ograniczenia w codziennej aktywności oraz poczucie dyskomfortu w zakresie higieny np. przy podnoszeniu przedmiotów, pokonywaniu także niewielkich odległości, chodzeniu po schodach, w transporcie publicznym. Wywierając ogromny wpływ na jakość życia, wiąże się z wieloma aspektami psychicznymi oraz seksualnymi. Jeśli masz nietrzymanie moczu, nie zwlekaj – skonsultuj się z lekarzem w celu ustalenia, co może być przyczyna Twojego problemu oraz jak mu zaradzić. Nie polecamy radzenia sobie z nietrzymaniem moczu domowymi sposobami. W wielu przypadkach dobre rezultaty przynosi leczenia właściwego farmakologiczne, niekiedy konieczne może być wykonanie zabiegu chirurgicznego. Czasem na bieliźnie pojawiają się jednakże upławy, które sygnalizują stan zapalny, w 80 proc. wypadków spowodowany infekcją grzybicza. Skłonność do niej mają panie cierpiące na schorzenia o podlożu hormonalnym, stosujace antykoncepcję hormonalną (odczyn błon śluzowych zmienia się na bardziej zasadowy, co stwarza warunki do namnażania się grzybów), nastolatki, kobiety przed miesiaczka, w ciąży czy może przechodzące klimakterium. Kłopot może być powszechny jednakże dużo kobiet nie ujawnia tego. Choroba wynika ze zwiotczenia mięśni Kegla (mięśni dna miednicy) i ścian pochwy, prowadząc do zmiany konta nachylenia cewki oraz do zaburzenia kontroli nad trzymaniem moczu. Lekarze rozróżniają dwa podstawowe typy tego schorzenia: naglące oraz wysiłkowe. Pierwsze dotyczy na ogół kobiet, które ukończyly 60.-65. rok życia, wysiłkowe nietrzymanie moczu zdarza się wcześniej, tj. w okresie okolomenopauzalnym, a zatem w wieku 45-60 lat. Czasami ta sama osoba cierpi zarówno z powodu wysiłkowego, jak oraz naglacego nietrzymania moczu. Taki stan lekarze nazywają mieszanym. Wysiłkowe nietrzymanie moczu (wnm) występuje, kiedy związanemu z kaszlem albo ciężką praca fizyczną wzrostowi ciśnienia wewnątrz jamy brzusznej towarzyszy mimowolne wyciekanie moczu. Typowe w przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu jest: bezwiedna utrata niewielkich jego objętości w trakcie wysiłku bez towarzyszącego uczucia parcia, brak zwiększenia częstości mikcji podczas dnia i niewystepowanie objawów podczas spoczynku nocnego. Czesto osoby, u których pojawiło sie nietrzymanie moczu, bagatelizuja kłopot albo wstydzą się jego na tyle, że ukrywają jego przed najbliższymi oraz swoim lekarzem. Trzeba jednakże pamiętać, że przedłużające się zwlekanie z wizyta u lekarza może prowadzić do pogłębienia się schorzenia odpowiedzialnego za nietrzymanie moczu. Wizyty tej nie należy zatem odkładać. Inkontynencji sprzyjają zatem porody, przewlekłe zaparcia, niedobory hormonalne, ciężka praca fizyczna, otyłość oraz wiek. W grupie podwyższonego ryzyka znajdują się też osoby, które przeszły zabiegi operacyjne ukladu moczowo-plciowego, a również pacjenci z: cukrzyca, zakażeniem układu moczowego, zapaleniem pochwy, udarem mózgu, stwardnieniem rozsianym, kamicą nerkową, chorobą Parkinsona, chorobą Alzheimera czy może zaburzeniami lękowymi. Nietrzymanie moczu polega na jego wypływaniu poprzez cewkę moczową niezależnie od woli kobiety oraz pomimo braku przyczyn chorobowych, np. wady, zapalenia dróg moczowych czy może przetoki powstałej w wyniku interwencji chirurgicznej. Jednym z najczestszych rodzajów może być wysiłkowe nietrzymanie moczu, gdy do jego wypływu dochodzi wskutek nagłego wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej. Posiada ono miejsce m.in. podczas kichania, kaszlu, śmiechu, wstawania z krzesła albo podnoszenia czegoś ciężkiego. Wtenczas następuje krótkotrwaly, ale gwałtowny wzrost ciśnienia wewnątrz pęcherza moczowego, przekraczający ciśnienie zamknięcia cewki oraz dochodzi do wyplywu moczu. Można powiedzieć, że pośrednia przyczyna tego zjawiska tkwi m.in. w budowie tkanki łącznej, a dokładnie włókien kolagenu wchodzących w jej skład. U niektórych kobiet są one nieco słabsze. Tkanka łączna to również najważniejszy element m.in. powięzi oraz mięśni, a zatem siłą rzeczy są one mniej wytrzymale. Najczęstsza może być wysiłkowa postać schorzenia. Mocz wycieka wówczas na skutek nieznacznego podwyższenia ciśnienia wewnątrz brzucha, np. w wyniku kichnięcia, kaszlnięcia albo śmiechu. Na nietrzymanie moczu związane z uczuciem naglego parcia na pęcherz cierpi 22 proc. chorych, z kolei objawy mieszane dotyczą 29 proc. pacjentek. Nietrzymanie moczu to rownież choroba jaka pojawia się po ciąży oraz porodzie. Przyczyny nietrzymania moczu leżą po stronie rozluźnienia mieśni dna miednicy, które odpowiadaja m.in. za zamykanie cewki moczowej. Popuszczanie moczu nasila sie również w przypadku kilku ciaż albo urodzenia dziecka powyżej 4kg. Najlepszym sposobem radzenia sobie z ta wstydliwą dolegliwościa są ćwiczenia na nietrzymanie moczu. W trakcie ich wykonywania kobieta wzmacnia mięśnie Kegla odpowiedzialne za przytrzymywanie zwieraczy. Zabiegi operacyjne stosuje sie jedynie bardziej zaawansowanych przypadkach (II oraz III stopień zaawansowania wnm), ale nie może być to również jedyny sposob leczenia, ponieważ także u pacjentek z dużym nasileniem dolegliwości (stopień III) można leczyć nieoperacyjnie – za pomocą pesssara cewkowego. Wybór sposobu leczenia właściwego nieoperacyjny czy może zabiegowy powinien dokonać lekarz wspólnie z pacjentką, poprzez dokładne zrozumienie poprzez chorą metod leczenia wlaściwego nieoperacyjnego oraz operacyjnego, skuteczności terapii oraz ewentualnych powiklań. W postaci mieszanej nietrzymania moczu, gdzie współwystępują objawy wysiłkowego nietrzymania moczu oraz pęcherza nadreaktywnego „mokrego” (nnm) stosuje sie leczenie, jak w wysiłkowym oraz naglącym nm. W zależności, które objawy dominują, od takiego rodzaju terapii sie zaczyna. Lekarz po przeprowadzeniu wywiadu może skierować do lekarza specjalisty – urologa. Bo same objawy nie są wystarczające do postawienia diagnozy, prawdopodobnie zostaną też zlecone specjalistyczne badania, analiza moczu i odmienne testy, wyniki których umożliwią dobór najlepszego sposobu leczenia. Przygotuj się, że lekarz może przeprowadzić badanie fizykalne (urologiczne/ginekologiczne). W zależności od zaawansowania chorobę dzieli się na trzy stopnie: wysiłkowe nietrzymanie moczu (powoduje niekontrolowane popuszczanie moczu, pojawiające się najczęściej przy naglym wysiłku fizycznym), nietrzymanie moczu z parcia tzw. pęcherz nadreaktywny (wyciekanie moczu niezależne od woli) i mieszane nietrzymanie moczu (łaczy elementy pierwszej oraz drugiej formy schorzenia).

Jednak przede wszystkim bywają przypadki, gdy do jego pojawienia się „wystarcza” nieco odmienna budowa tkanki łącznej. Niemniej jednak, określono czynniki sprzyjajace temu schorzeniu, takie jak: liczne oraz cieżkie porody, porody długotrwałe, urodzenie dużego dziecka, wieloletnia ciężka praca fizyczna, uprawianie sportu wymagającego wyjątkowego wysiłku fizycznego, np. podnoszenie cieżarów czy może zapasy, tak ostatnio modne pośród kobiet, i otyłość oraz palenie papierosów. Z nietrzymaniem moczu powinny borykać się także całkiem młode kobiety, zasada może być jednakże taka, że im pacjentka starsza, tym ryzyko wystapienia kłopotów wieksze. Oraz tak np. pośród pań 30-35-letnich mimowolny wyciek moczu zdarza sie mniej więcej u co szóstej kobiety, u 50-latek więc już u co trzeciej, z kolei u pań w mocno podeszłym wieku niemal u co drugiej. Po menopauzie, w wyniku zmniejszenia się ilości estrogenow we krwi, mięśnie stopniowo wiotczeją. Sprzyja to również pojawieniu się nietrzymania moczu albo nasileniu tego problemu. Nie może być to również jednakże najważniejszy powód wystąpienia tej dolegliwości. Kłopot nietrzymania moczu w czasie ciąży oraz po porodzie pojawia się u wielu kobiet, a nasila się podczas kaszlu, śmiechu czy może noszenia dziecka na rękach – może być to rownież tzw. wysiłkowe nietrzymanie moczu. Popuszczanie moczu to rownież wstydliwa oraz przykra dolegliwość, ktora posiada parę przyczyn. Po pierwsze, po porodzie następuje rozluźnienie mięśni dna miednicy (tzw. mięśnie Kegla) i zwiotczenie wiązadeł, podtrzymujących końcowy odcinek układu moczowego oraz płciowego, odpowiadających za zamykanie cewki moczowej. Zaburzona praca owych wiązadeł powoduje wyciekanie moczu, którego kobieta nie może być w stanie kontrolować.Odtwórz wideo Ćwiczenia mięśni Kegla najlepiej rozpocząć w trakcie oddawania moczu, w pozycji siedzącej, a następnie wykonywać je w pozycji stojacej w trakcie codziennych czynności, np. jazdy autobusem czy może spacerowania. Nie zniechęcaj się, skoro początkowo gimnastyka mięśni nie przyniesie oczekiwanych rezultatow. Powrot mięśni do dawnej sprawności wymaga czasu (kilka tygodni) oraz regularności. Dzięki takiej gimnastyce mięśnie Kegla są bardziej elastyczne, co wpływa rownież na osiąganie wiekszej przyjemności seksualnej. Skoro kilkutygodniowe ćwiczenia nie przyniosą spodziewanego rezultatu, powinnaś skontaktować się z lekarzem. Wowczas możliwe może być leczenia właściwego dolegliwości poprzez elektrostymulację mięśni dna macicy. Dzięki zastosowaniu prądu elektrycznego mięśnie są pobudzane do skurczu. Wysiłkowe nietrzymanie moczu po porodzie dotyczy szczególnie kobiet, które urodzily dziecko cięższe niż 4 kg, albo ktore przechodziły kolejna ciążę. Jak wskazują lekarze, nietrzymanie moczu po porodzie może być też również spowodowane użyciem kleszczy w trakcie akcji porodowej czy może wykonaniem późnociągu. Oslabienie mięśni odpowiedzialnych za trzymanie moczu może wynikać ponadto z otyłości i częstych zaparć, jakie towarzyszą kobiecie w okresie ciąży. W wyborze adekwatnej metody leczenia właściwego wnm może być praktyczny podział zaproponowany poprzez Blavais’a, zalecany poprzez Komitet Standaryzacji ICS. W typie II (wg Blaivas’a) czyli tzw. anatomicznym wnm, nietrzymanie moczu może być spowodowane nadmierną ruchomością szyi pecherza oraz cewki, bez dysfunkcji zwieracza cewki. Najskuteczniejszym sposobem operacji, korygującym uszkodzenia anatomiczne, może być podwieszenie pochwy. Typ III (wg Blaivas’a) charakteryzuje się uszkodzeniem zwieracza bez nadmiernego obniżenia szyi pęcherza oraz cewki. Najskuteczniejsza w tym wypadku może być taśma podcewkowa. Wyboru rodzaju taśmy podcewkowej można dokonać w wyniku wykonania badania uroginekologicznego i usg uroginekologicznego. Mięśnie Kegla są rożnie nazywane: mięśnie dna miednicy, miesień łonowo-guziczny, ale zawsze chodzi o ow sam jeden zespół mięśni oraz wiezadeł, które podtrzymują narządy jamy brzusznej. U kobiet są one rozpięte pomiędzy kością łonową a guziczną, otaczając ujście cewki moczowej, pochwy oraz odbytnicy. Dr Arnold Kegel jako pierwszy opisał południowoafrykańskie plemię, którego kobiety, pomimo wielu porodów, miały zwarte krocze oraz udawało im się w tajemniczy sposób uchronić przed niekontrolowanym popuszczaniem moczu. Do zwyczajów plemiennych należało przekazanie wiedzy matki albo teściowej mlodej kobiecie, w jaki sposób należy dbać o swoje krocze po porodzie. Uczyły, w jaki sposob utrzymać prawidłowe napiecie oraz jak kurczyć mięśnie dna miednicy, ktore w czasie porodu mogly ulec uszkodzeniu. Ćwiczenia były realizowane przy użyciu dwoch rozwartych placów, które były trzymane w pochwie w czasie kontrolowanych skurczy. Palce pomagały kontrolować kobiecie, czy może napięciu ulegają właściwe mieśnie, a również czy może kurczą się z właściwą siłą. Pamietajmy, że kłopot osłabionych mięśni Kegla to, wbrew powszechnemu przekonaniu, nie jedynie kłopot kobiet. Mężczyźni też powinni zadbać o sprawność tej grupy mięśni. U mężczyzn mięsień Kegla, to również mięsień polożony dookoła ludzkie kości łonowej oraz prostaty. Nietrzymanie moczu to również jeden z bardziej rozpowszechnionych problemów współczesnego społeczeństwa. Według statystyk dotyka on ok. 10 – 15% każdego spoleczeństwa, co w polskich realiach stanowi około 4 milionów osob, w większości kobiet. Na choroba tą narażeni są oni wszyscy – bez względu na wiek oraz płeć. Grupy szczególnie narażone to: kobiety po porodach oraz w okresie menopauzalnym i osoby w podeszłym wieku. Kiedy mięśnie sa mocne, są również bardzo dobrze napięte oraz podtrzymują narządy we wlaściwym polożeniu. Gdy natomiast są nadto słabe, zwiotczałe – wtenczas zaczynają się kłopoty. Jako pierwszy znaczenie aktywności mięśni dna miednicy odkrył amerykański ginekolog dr Arnold Kegel. Opracował ćwiczenia mięśni dna miednicy. Rozpoznać nietrzymanie moczu na podstawie charakterystycznych objawów może lekarz rodzinny, ale trzeba pamiętać, że specjalistyczną diagnostyką oraz leczeniem zajmuje się ginekolog i urolog. Przed podjęciem terapii niezbędny może być dokładny wywiad lekarski oraz badania (m.in. badanie krwi, posiew moczu, USG jamy brzusznej, a również badanie urodynamiczne, które ocenia czynność dolnych drog moczowych). Na przestrzeni całego życia ryzyko zachorowania na nietrzymanie moczu wynosi aż 35 proc.! Może być zatem ono wyraźnie wyższe niż ryzyko pojawienia się nadciśnienia tetniczego (25 proc.), depresji (20 proc.) czy może cukrzycy (8 proc.). O ile jednakże o nadciśnieniu czy może -depresji pisze się setki artykulów oraz na te przypadłości leczą się miliony kobiet, o aż tyle o nietrzymaniu moczu media raczej milcza, bo to również temat malo atrakcyjny oraz wstydliwy. Mocne mięśnie Kegla to również lepsze doznania seksualne, duża szansa na to, że w przyszłości nie pojawia się takie zdrowotne problemy jak nietrzymanie moczu czy może wypadanie pęcherza, u kobiet dodatkowo łatwiejszy oraz mniej bolesny poród i szybszy powrót do formy po porodzie oraz obniżenie ryzyka wypadania macicy w przyszłości. Podczas napinania mięśni Kegla nie powinno się napinać mięśni brzucha. Na początku ćwiczeń może być też Ci trudno, i dlatego kontroluj ręką ułożoną nieco poniżej pępka, czy może Twój brzuch może być napięty. Skoro tak, to również się rozluźnij oraz spróbuj wciąż jeszcze raz. Naglące nietrzymanie moczu (nnm) może być to również mimowolne popuszczanie moczu pod wpływem przymusowego parcia na mocz z powodu niestabilności wypieracza pęcherza moczowego albo nadmiernej pobudliwości wypieracza. Pośród wielu objawów nnm najczęściej wymienia sie bezwiedna utratę moczu, poprzedzoną silnym parciem, nokturię, nietrzymanie moczu podczas spoczynku, przy czym objętość traconego moczu może być zazwyczaj duża, a badanie neurologiczne nie odbiega od normy. Nadreaktywność pęcherza to również stan, w którym dominuje częstomocz, parcia naglace, nietrzymanie moczu z parć naglących (nnm) przy innych czynnikow patologicznych np. nowotworu, kamicy pęcherza, infekcji. Objawy pęcherza nadreaktywnego zwykle leczone sa farmakologicznie. W większości przypadków specjalista niemal na pewno wie, że posiada do czynienia z wysiłkowym nietrzymaniem moczu więc już po pierwszej rozmowie z pacjentką. Opisywane dolegliwości są bowiem charakterystyczne. Jednakże by mieć pewność, konieczne może być przeprowadzenie badania urodynamicznego. W dużym skrocie można powiedzieć, że jego celem może być określenie parametrów czynnościowych dolnych dróg moczowych. Badanie polega na stopniowym, powolnym wypelnieniu pecherza płynem poprzez cewnik przy jednoczesnym pomiarze ciśnienia wewnątrz oraz na zewnątrz pęcherza, jego pojemności, a również napięcia mięśni krocza (w tym pracy zwieracza) i tempa przepływu moczu poprzez cewke. Podczas trwającego około 40 minut badania pacjent informuje lekarza o swoich odczuciach, może być również czasem proszony o zakasłanie. Badanie takie umożliwia dokładną ocene i identyfikację rodzaju nietrzymania moczu. eśli masz nietrzymanie moczu oraz szukasz informacji na temat swojego problemu, to również trafileś w dobre miejsce.

Mam szczerą i dobrą  nadzieję, że znajdziesz u lekarza odpowiedzi na swoje pytania, dotyczące nietrzymania moczu. Skoro bedziesz potrzebowal dodatkowych informacji, zapraszamy Cie do zadawania pytań naszym ekspertom, którzy chętnie odpowiedzą na wszystkie nurtujące Cie pytania odnośnie Twojego problemu. Istnieją skuteczne formy terapii schorzenia. W zależności od stopnia nasilenia dolegliwości oraz jej bezpośrednich przyczyn dobiera się odpowiednie sposoby leczenia. Początkowe stadium rozwoju dolegliwości nietrzymania moczu kwalifikuje pacjentkę do leczenia właściwego zachowawczego. Przy wysilkowym nietrzymaniu moczu najczęściej stosuje się farmakoterapię (hormonalną terapię farmakologiczną), fizykoterapię (np. elektrostymulację albo zabiegi z wykorzystaniem pola magnetycznego) i regularne ćwiczenia fizyczne mięśni miednicy małej (kinezoterapia – m.in. tzw. ćwiczenie mięśni Kegla). U około 75 proc. chorych opisana kuracja może zminimalizować albo wyeliminować kłopot inkontynencji. Kobiety również nie chcą ani o klopotach z siusianiem rozmawiać, ani się z tego powodu leczyć. Ukrywają choroba nie jedynie przed bliskimi, ale również przed lekarzami. Pokutuja tutaj bowiem od lat dwa silne mity. Ponieważ za sprawne funkcjonowanie układu moczowego odpowiada dużo elementów, uszkodzenie jednego z nich może zachwiać pracą pozostałych. Jeśli za wyciekanie moczu odpowiada obniżona elastyczność mieśni w obrębie miednicy, można poprawić ich stan poprzez wykonywanie prostych ćwiczeń, tzw. ćwiczeń Kegla Po pierwsze, że nietrzymanie moczu to rownież fizjologia, a nie choroba. Dzieje się tak na skutek porodu, poza tym to również zwykły efekt starzenia. A na starość lekarstwa nie ma, zatem pozostaje cierpieć w milczeniu. Niestety jeśli nie pomaga leczenia wlaściwego zachowawcze albo mamy do czynienia z trzecim stopniem choroby, konieczna będzie operacja chirurgiczna. Jej celem może być rekonstrukcja niewlaściwego układu anatomicznego struktur odpowiedzialnych za prawidlowe oddawanie moczu. Zabieg polega na wykonaniu plastyki cewki moczowej. W większości przypadków przynosi satysfakcjonujące rezultaty. Można rownież sobie pomóc, stosując stożki dopochwowe, które przypominają tampony wypełnione małymi ciężarkami. Utrzymanie ich w pochwie może być możliwe jedynie po obkurczeniu mięśni dna miednicy. Bywa, że te same partie mieśni wspomaga się elektrostymulacją (są również urządzenia do domowego użytku) albo wszczepianym pod skórę stymulatorem nerwów krzyżowych, które odpowiadają za czynności dróg moczowych. – Czasem dobre efekty przynoszą środki leczenia usprawniające pracę pęcherza – dodaje dr Jarema. – Skoro zawodzą, cewkę oraz szyję pecherza moczowego można podciagnać chirurgicznie. Dużo pań decyduje się na plastykę ścian pochwy. Istotną rolę odgrywają działania profilaktyczne, np. promowanie ćwiczeń wzmacniających mieśnie dna miednicy. Pośród dzialań prewencyjnych specjaliści zalecaja przede wszystkim aktywność fizyczną oraz walkę z nadwagą i unikanie infekcji drog moczowych, spożywanie dużej ilości płynów ok. 2 litrów dziennie, ograniczenie produktów zawierających alkohol oraz kofeinę. Wspólczesna medycyna dysponuje naprawde skutecznymi metodami. W przypadku czystego wysiłkowego nietrzymania moczu, konieczna może być operacja polegajaca na podparciu cewki moczowej. Chociaż brzmi to rownież „inwazyjnie”, w rzeczywistości zabieg polegający na przeprowadzeniu specjalnej taśmy pod cewką moczową trwa krótko. Niewielkie nacięcie wykonuje się od strony pochwy. A bo taśma posiada wysoki wspólczynnik tarcia, nie trzeba jej także przymocowywać, sama „trzyma sie” tkanek, w które z czasem wrasta. To rownież to wszystko sprawia, że zdecydowana większość pacjentek więc już na drugi dzień po operacji czuje sie dobrze. Skoro chodzi o naglące parcie na mocz, stosuje się wyłącznie leczenia właściwego farmakologiczne. W dużym uproszczeniu polega ono na tym, że podaje się preparaty działajace na mięśnie gladkie, z których m.in. może być zbudowany pęcherz, dzięki czemu zostają opanowane jego nadreaktywne skurcze. Niestety, skutkiem ubocznym ich stosowania bywa np. suchość w jamie ustnej i zaparcia. Pacjentki są jednakże zdania, że ulga doznana po zaniku parć naglących albo w wyniku ich znacznego ograniczenia i lepszy komfort życia są tego warte. Kłopot niecheci kobiet do mówienia o tej wstydliwej (ich zdaniem) dolegliwości dotyczy nie jedynie Polek. Brytyjczycy szacuja, że po pomoc do lekarzy z tego powodu zgłasza się nie więcej niż 40 proc. potrzebujących. W Polsce zdaniem prof. Baranowskiego ów procent nie przekracza 30. A zatem ponad 70 proc. Polek nie może być w stanie przełamać wstydu oraz zadziałać. Dopóki kobieta karmi, jej organizm wytwarza mniej estrogenów, a to również one mają wpływ na rozciągliwość tkanek. Gdy wiec już zakończy laktację, pojawi sie miesiączka, poziom estrogenów wzrasta oraz tkanki pochwy stają się bardziej elastyczne. Czasem jednakże nie są oraz komfort zbliżeń się zmienia (np. z pochwy podczas współżycia dobiegają mało eleganckie odglosy). To rownież wynik wtlaczania w nia powietrza podczas ruchów frykcyjnych. Z czasem kłopot sam jeden zanika, a doraźnie pomóc mu może zmiana pozycji, np. na jeźdźca. Wydaje się, że kobiecie łatwiej więc już pójść do seksuologa oraz powiedzieć, że nie posiada orgazmów, niż przyznać się, iż gubi mocz podczas kaszlu. Fakt, od tego sie nie umiera, ale choroba ta potrafi obrzydzić życie. Kobiety boją się wyjść z domu, a skoro wiec już się zdecydują, dokładnie planują trasę, dopasowując ją do lokalizacji publicznych toalet (wiele chorych dokladnie zna topografie dostępnych WC w okolicy). Poza ćwiczeniami mięśni Kegla możesz wypróbować kilku innych metod na nietrzymanie moczu, dzięki którym poczujesz większy komfort oraz bezpieczeństwo. Po pierwsze, staraj się zawsze „wysikać na zapas” – skoro wychodzisz z domu oraz wiesz, że poprzez długi czas nie bedziesz miała możliwości skorzystania z toalety, postaraj się oddać mocz w domu, także skoro nie odczuwasz takiej potrzeby.

Kamienie nerkowe – jak z nimi walczyć, jak leczyć?

Jest to ból nie do opisania, porównywalny tylko z bólem najwyższego stopnia takimi jaki na przykład występuje podczas rodzenia. To ból związany z kamieniami w nerkach. Proces wytrącania się zlogów czyli kamieni w drogach moczowych może być najczęściej wynikiem nałożenia się szeregu czynników. Najważniejszym może być koncentracja w moczu składnika, który występuje w nim w warunkach zdrowia albo pojawia się jako skutek schorzeń albo zdarzeń patologicznych. To także schorzenie dotyczy zwłaszcza nerek. Powstaje ona w wyniku odkładania się substancji, które nie rozpuszczają sie w wodzie albo rozpuszczają się dług. Powoduje to także powstanie zlogów, ktore blokują przepływ moczu przy jego wydalaniu albo utrudniają. Kamica nerkowa to także dolegliwość polegajaca na wytrącaniu się w drogach moczowych nierozpuszczalnych kamieni.

Jak wiadomo kamienie nerkowe to także zbite, twarde złogi powstające w procesie krystalizacji soli kwasu moczowego w kielichach oraz miedniczkach nerkowych – tzw. kamienie moczanowe. Kamienie nerkowe składające się glównie z soli wapniowych występują poczatkowo pod postacią piasku nerkowego. Jeśli kamień nerkowy utknie w drogach moczowych, wowczas dochodzi do skurczu mięśni oraz bolesnej kolki nerkowej. Może być to także ból przerywany, odczuwany w plecach, promieniujący w okolice pachwin. Z powodu kamicy nerkowej dużo częściej cierpią mężczyźni niż kobiety. Najczęściej chorym zaleca sie spożywanie dużej ilości płynów (do kilku litrów dziennie), w tym naparów zwiększających diurezę, czyli wydalanie moczu. Pomocne powinny być też zioła, takie jak herbatka z pokrzywy, mniszka lekarskiego czy może korzeni poziomki, działające moczopędnie. Zaleca się również wzmożony ruch fizyczny – radzi lekarka. – W przypadku silnych bóli, związanych z tzw. kolką nerkową, dolegliwości złagodzić można przyjmując środki leczenia o działaniu rozkurczowym i silne preparaty przeciwbólowe. Nerki to także chemiczny kombinat pracujący pełną parą poprzez cała dobę. Filtrują nasza krew oraz oddzielają z niej szkodliwe substancje powstające podczas przemiany materii. Owe substancje wraz z moczem wydalane są na zewnątrz z organizmu. Niestety, bywa oraz tak, że sekcja z nich pozostaje na dnie kielicha nerkowego oraz tworzy tamże płytkę osadową. Skoro nie zdola się ona sama rozkruszyć oraz nie wypłynie wspólnie z moczem, dołączają do niej kolejne warstwy osadu oraz zaczynają się formować kamienie nerkowe. W większości przypadków tworza się w kielichach nerki. Stąd powinny się przemieszczać do miedniczek nerkowych, moczowodów oraz pęcherza. Skad się biorą kamienie w nerkach? Tworzą się z minerałów oraz skrystalizowanych soli. Ponad 80 proc. z nich zawiera wapń – nie zostało jednakże w pełni wyjaśnione dlaczego. Prawdopodobnie wchłaniany z pokarmu wapń nie zostaje w calości wydalony z moczem, ale gromadzi sie w nerkach. Być też może też oraz dlatego, że ludzkie kości uwalniają nadmierną ilość tego minerału do krwi na skutek zaburzeń przemiany materii. Powstawanie oraz powiększanie się złogów przyspiesza niekorzystny odczyn moczu. Dodatkowo na formowanie się zlogów maja istotny wpływ: zastój i/lub zakażenie moczu, niedobór w moczu substancji przeciwdziałających kamicy i wystepowanie w moczu organicznych jąder krystalizacji. Lecznicze działanie niektorych wód -zwane krenoterapia – może być znane medycynie od dawna. Zatem już w starożytnym Egipcie doceniano zalety kuracji pitnej, na ich temat wypowiadał się ojciec medycyny – Hipokrates. Jednakże na naukowe opracowania trzeba było czekać do końca XVII wieku. Jedną z pierwszych rozpraw wsławił się Giorgio Baglivi, wykładający na katedrze anatomii oraz chirurgii w Rzymie. Opisał on działanie lecznicze wód ze źródeł Fiuggi w dolinie Latinum. Woda ta uwalnia od kamieni nerkowych oraz zapobiega ich powstawaniu. W poźniejszej rozprawie dopowiedzial aktualną do dziś prawdę, że kto raz cierpiał na kamienie nerkowe, musi liczyć sie z ponownym powstaniem, skoro nie oczyszcza krwi za pomocą odpowiednich środków, do których należy przede wszystkim woda Fiuggi. Wode tę Włosi z powodzeniem stosują do dzisiaj w leczeniu kamicy nerkowej. Niewydolność często obejmuje obie nerki. Dochodzi do tego zawsze w postaciach funkcjonalnych oraz w chorobach dotykajacych tkanki nerki, podczas kiedy odmienne okoliczności są względnie rzadkie (obustronna kamica nerkowa, obustronna niedrożność tętnic nerkowych itd.). W związku z powyższym za zagrożone tym schorzeniem sa uważane osoby posiadające jedynie jedną nerkę w wyniku wad rozwojowych albo nefrektomii przeprowadzonej z powodu urazów, nowotworów itd. Większość objawow klinicznych ostrej niewydolności nerek wynika z gwałtownej utraty funkcjonalności wydalniczej nerki z nagromadzeniem sie końcowych produktów metabolizmu białek, które są toksyczne dla organizmu, i z zaburzeniami równowagi wodnej oraz elektrolitycznej. Nerki to także olbrzymie oczyszczalnie organizmu. Stale filtrują krew, z której usuwają produkty uboczne przemiany materii po to, by wraz z moczem pozbyć się ich z organizmu. Niekiedy sekcja z nich pozostaje na dnie tzw. kielicha nerkowego oraz ulega krystalizacji, tworząc płytkę osadową. To także z nich z czasem formuje sie piasek albo kamienie nerkowe. Minerały, jakie się w niej znajdują, pobudzają enzymy zawiadujące gospodarką wodną. Powoduje to także wydzielanie z moczem protoplastów kamicy nerkowej – kwasu moczowego, szczawiowego oraz fosforowego, oraz to także znacznie wieksze niż przy piciu zwykłej wody. Polscy urolodzy ustalili doświadczalnie, że podawanie krynickich wód – „Jan” oraz „Józef” wyraźnie poteguje wydalanie z moczem soli wapnia, fosforanów oraz magnezu. Słowem wzmaga wydalanie z organizmu podstawowego budulca kamieni moczowych. Może to także być też bolesne dla człowieka. Objawem kamicy nerkowej może być mocny ból w boku i z tyłu na wysokości nerek , pod żebrami. Często ból promieniuje do brzucha . Bóle te zdarzają sie wnet oraz są trudne do zniesienia. Często może być konieczny w takich przypadkach zabiega chirurgiczny podczas, ktorego uwa się kamienie znajdujące się w nerkach. Jeśli w nerkach znajduje się piasek może być to także również rodzaj kamicy, ktory powoduje uczucie silnego pieczenie podczas oddawania moczu. Kamienie w nerkach powstają kiedy krystalizują się takie substancje jak wapń, fosfor, magnez, kwas szczawiowy. Przyczyną powstania kamieni nerkowych powinny być też niektóre leki. Częste łykanie środków przeciwbólowych grozi powstaniem kamieni w nerkach. Dla zabezpieczenia przed kamicą nerkową warto wypijać codziennie duże ilości płynów. Objawami kamicy nerkowej są bóle nerek Podstawowe znaczenie w trakcie napadu kolki posiada podanie lekow przeciwbólowych (w wypadku silnych dolegliwości włącznie z opioidami: tramadolem, petydyna oraz morfiną) oraz rozkurczowych. W łagodzeniu objawów pomaga również nawodnienie, stymulacja diurezy i postępowanie ogólne mające na celu uspokojenie chorego (np. ciepla kąpiel). Skoro kamień może być niewielki, możesz jego wydalić sama poprzez drogi moczowe. Urolodzy twierdzą, że 80 proc. chorych, których kamienie nie przekraczają 4 mm średnicy, pozbywa się ich jesteśmy w stanie w ów sposób. W trakcie tzw. rodzenia kamieni koniecznie trzeba intensywnie się ruszać oraz dużo pić.

Co jeszcze przynosi ulgę trwałą lub tymczasową? Ulgę przynosi również zanurzenie sie w ciepłej wodzie oraz przyjmowanie środków rozkurczowych. Dobre rezultaty daja kuracje odpowiednimi wodami mineralnymi, takimi jak Jan – Krynica-Zdrój, Dabrówka – Szczawno-Zdrój. Leczenia właściwego nie powinno jednakże trwać dłużej niż 4-6 tygodni. Skoro kamień nie zostanie wydalony, niezbędna będzie pomoc lekarska. Zawsze jednakże konieczna może być konsultacja z lekarzem prowadzącym. Równie istotne może być właściwe leczenia właściwego stosowane rownież w czasie pomiedzy napadami bólu, kiedy pacjent nie odczuwa żadnych dolegliwości – dodaje specjalista dolegliwości wewnętrznych. Nie wszystkie kamienie można „urodzić”. W niektórych przypadkach konieczna może być interwencja chirurgiczna. Nie może być rzeczą prostą określenie przyczyn ich powstawania. Z pewnością jednakże odżywianie odgrywa tutaj istotną rolę. Sprzyja im również: podwyższony poziom wapnia we krwi, spożywanie dużych ilości mleka, a również rzadka dolegliwość jaka może być nadczynność przytarczyc. Takie schorzenia jak dna czy może dolegliwości jelitowe, prowadzą do tworzenia się kamieni moczanowych. Bezpośrednim celem leczenia właściwego może być usunięcie złogu (kamienia). Czesto może być możliwa samoistna ewakuacja złogu poprzez drogi moczowe, ale jedynie w wypadku kamieni niewielkich rozmiarów, tj. mniejszych niż 5–7 mm. Objawy kliniczne ostrej niewydolności nerek sa liczne oraz pozostają w ścisłym powiązaniu z ich etiologia. Charakterystyczne są zmniejszenie albo zanik wytwarzania moczu (anuria), nudności, wymioty, zaburzenia świadomości (senność itd.), pobudzenie psychomotoryczne. W przypadku przyczyn przednerkowych typowe są oznaki odwodnienia (utrata masy ciała, suchość skóry oraz błon śluzowych itd.), obrzek oraz podwyższenie ciśnienia krwi. U chorych z nawrotową kamicą moczowa należy określić ryzyko nawrotu oraz zastosować odpowiednie postępowanie diagnostyczno-lecznicze, mogące zapobiegać następnym nawrotom albo prowadzić do rozpuszczenia istniejących złogów. Podstawowe znaczenie dla wdrożenia skutecznego postępowania prewencyjnego posiada analiza składu kamienia i ocena metaboliczna, polegająca na sprawdzeniu diety i wykonaniu badań moczu oraz surowicy krwi w celu wykrycia czynników prowadzących do powstawania złogów w drogach moczowych. Obecnie w większości wypadków złogi usuwa się za pomocą metod małoinwazyjnych, do których należą zabiegi endoskopowe albo rozkruszanie kamieni ultradźwiękami. Doboru najlepszej dla ciebie metody dokona specjalista, kierując się lokalizacją złogów, ich wielkością oraz kształtem i stanem twoich drog moczowych. Usunięty kamień powinien zostać przebadany, by określić, z czego się składa. Umożliwia to także ustalenie prawidłowej diety. Dzięki temu możesz uniknąć nawrotu kamicy. Nieduże kamienie nerkowe (do 5 mm) powinny zostać samoistnie wydalone z organizmu. W przypadku, kiedy złogi sa większe, konieczna może być pomoc medyczna. Kamienie można usunać, rozbijajac je falami ultradźwiękowymi, za pomocą litotrypsji laserowej albo podczas klasycznej operacji chirurgicznej. Celem owych zabiegów może być pozbycie się zlogów, dolegliwość posiada jednakże tendencje do nawrotów. Z tego powodu istotne może być podjecie odpowiednich działań profilaktycznych. Pomoc może analiza składu kamienia oraz ocena metabolizmu pacjenta, które pozwolą na określenie przyczyn problemu oraz przeciwdziałanie rozwojowi choroby. Kamienie nerkowe powstaja wówczas, kiedy stężenie związków, z których powinny tworzyć się złogi, przekracza tzw. próg rozpuszczalności w organizmie. Sprzyjają temu skłonności dziedziczne, wady w budowie ukladu moczowego oraz jego nawracające zakażenia. Do kamicy przyczynia sie również zażywanie niektórych leków (np. kortykosteroidow), nadczynność przytarczyc, osteoporoza, długotrwałe leczenia wlaściwego dolegliwości wrzodowej preparatami alkalizującymi, nadmierne zagęszczenie moczu (m.in. kiedy mało pijemy), przedawkowanie witaminy D i nieprawidłowa dieta. Zależnie od składu chemicznego powstałych złogów specjaliści mówią o kamieniach szczawianowych, fosforanowych, moczanowych i cystynowych. Od rodzaju, wielkości oraz umiejscowienia kamienia zależy leczenie. W doświadczeniach in vitro wykazano, że ubytek wagi kamieni moczowych przepłukiwanych wodą „Jan” może być przynajmniej czterokrotnie większy niż wodą destylowaną. Zdolność wyplukiwania podnosi się, kiedy woda posiada domieszkę soli wapnia. Lekarze praktycy potwierdzaja wysokie zdolności rozpuszczania kamieni moczowych polskich wód mineralnych. Elementami, które powinny doprowadzić do postawienia diagnozy ostrej niewydolności nerek, są niedawne poważne krwotoki, przyjmowanie leków znanych ze swoich toksycznych wlaściwości w stosunku do nerek, istnienie dolegliwości nerek itd. Diagnoza może być następnie potwierdzana poprzez badania laboratoryjne oraz instrumentalne. Na początku dolegliwości pojawiaja się po zjedzeniu tłustego, obfitego posilku. Możesz odczuwać wtenczas ciężar w górnej części składowej brzucha, mieć wzdęcia, zgagę oraz odbijanie. Może się również zdarzyć, że poczujesz silny, pulsujący ból z prawej strony, tuż pod żebrami, który promieniuje aż do lopatki. Takie symptomy są charakterystyczne dla kamicy pęcherzyka żólciowego. Leczenie ostrej niewydolności nerek opiera się na środkach terapeutycznych typu zachowawczego oraz zastępczego funkcji nerek. Podstawowym celem leczenia właściwego pacjenta z ostrą niewydolnością nerek może być jak najszybsze usuniecie odwracalnych przyczyn uszkodzenia nerki oraz pilna korekcja zaburzeń związanych z deficytem funkcjonalnym nerek oraz potencjalnie zagrażających życiu pacjenta (nadciśnienie tętnicze, kwasica metaboliczna itd.). Leczenia właściwego owych poważnych schorzeń posiada zawsze charakter pilny ze względu na ryzyko powiklań kardiologicznych (poważne arytmie, ostry obrzęk płuc itd.) i neurologicznych (drgawki, śpiaczka itd.). Nierzadko leczenia właściwego farmakologiczne okazuje sie nieskuteczne oraz w zwiazku z tym ich kontrolowanie wymaga pilnego leczenia właściwego dializami. Ostra niewydolność nerek może być chorobą z wysokim odsetkiem śmiertelności. Niekorzystnymi dla rokowania są całkowite zatrzymanie wydalania moczu (anuria), wiek powyżej 60 lat oraz istnienie chronicznej niewydolności nerek. Powikłaniami ostrej niewydolności nerek, które najcześciej doprowadzają do śmierci pacjenta, są zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia sercowo-krążeniowe, krwawienia żołądkowo-jelitowe, a zwłaszcza infekcje układu oddechowego oraz dróg moczowych. Dla rokowania w ostrej niewydolności nerek duże znaczenie posiada natura uszkodzenia nerek, a zwłaszcza jego odwracalność. Lekarz podaje najpierw środek przeciwbólowy i specyfik rozkurczowy. Dzięki temu mieśnie się rozluźniają, kurcz ustepuje, a kamień nerkowy może wydostać się wraz z moczem, skoro nie może być nadto duży. W przypadku, kiedy kamień nie zejdzie, dochodzi do zalegania moczu oraz rozwoju licznych bakterii, co objawia się gorączką. Taki stan zapalny może spowodować uszkodzenie nerek, i dlatego często niezbędne może być przeprowadzenie operacji. Według doświadczonych polskich urologow po operacji usuniecia kamieni moczowych pacjenta bezwzglednie należy kierować na krenoterapie, czyli kuracje pitną. Oraz to także w nieprzekraczalnym czasie 6 tygodni po zabiegu. Wody bowiem wypłukują drobne złogi, przeciwdziałają zakażeniu drog moczowych i nawrotom kamicy. Dziennie powinno się pić przynajmniej 1,5 litra wody „Jan”, poprzez dwa tygodnie, 4 razy na dobę, przed posiłkami oraz przed snem, a także podczas nocy, w ilościach do 0,5 litra jednorazowo. Najważniejszą przyczyną powstawania złogów może być ciężkostrawna dieta. Kamienie w pęcherzyku żółciowym tworzą sie bowiem z cholesterolu, kwasów żółciowych oraz fosfolipidów, które stanowia składniki żółci. Zaburzenie stężenia jednego z nich powoduje, że zbijają się w grudki, tworząc kamienie. Na kamienie żólciowe dużo częściej cierpią kobiety, a to także za sprawą żeńskich hormonow – estrogenów, które steruja czynnością przewodów żółciowych. Kamice woreczka żółciowego powinny rownież wywoływać restrykcyjne diety odchudzające. Okresy głodu powodują nadmierne wydzielanie kwasów żółciowych, ułatwiając powstawanie złogów. Obecnie duże kamienie nerkowe rozbija się zatem już za pomocą ultradźwieków. Do tego celu używa się specjalnego urzadzenia zwanego litotryptorem, wykorzystujacego siłę fali uderzeniowej, ktora rozkrusza kamienie do takich rozmiarów, że powinny one zostać wydalone wraz z moczem. Zabieg ów nie wymaga interwencji chirurgicznej, wykonywany może być najczęściej bez narkozy, a w zależności od wielkości kamieni trwa od 30 do 45 minut. Kamienie nerkowe to także złogi obecnych w moczu różnorodnych substancji, które powstają w nerkach oraz układzie moczowym. W zależności od składu chemicznego dzielimy je na: fosforanowo-wapniowe, szczawianowo-wapniowe, moczanowe, cystynowe i struwitowe. Chociaż geneza ich powstawania nie może być do końca poznana, istnieja pewne uwarunkowania, które zwiększają ryzyko powstawania zlogów. W niewydolności przednerkowej oraz niedrożnościowej szybkie przywrócenie ukrwienia nerki albo pilne usunięcie przeszkody w przepływie moczu w drogach moczowych pozwalaja na szybkie oraz całkowite odzyskanie funkcji nerki. Z owych spostrzeżeń jasno wynika, że szybkość diagnozy może być ważna dla rokowania. Czas, który upływa pomiędzy pojawieniem się pierwszych objawów oraz początkiem leczenia, a zwłaszcza usunięciem czynnikow wywołujących ostra niewydolność nerek, sa kluczowe dla calkowitego odzyskania funkcji nerek. Skoro kamienie nie sa dokuczliwe oraz nie daja powiklań, wystarczy przejść na tzw. dietę wątrobową. Obowiązuje na niej zakaz picia alkoholu. Trzeba również ograniczyć spożycie tłuszczu zwierzęcego oraz sięgać po pszenne albo mieszane pieczywo. Diete wspomaga się lekami rozkurczowymi oraz żółciopędnymi. Kiedy ataki silnego bólu (kolki) się powtarzają albo są dokuczliwe, niezbedne może być usunięcie kamieni. Trzeba to także zrobić koniecznie, kiedy dolegliwość przybiera na sile. Z czasem rośnie bowiem ryzyko powikłań, takich jak pojawienie się ropniaka, przedziurawienie albo przewlekłe zapalenie pecherzyka żółciowego. Jedynym sposobem, który pozwala pozbyć się złogów, może być zabieg polegający na wycięciu pęcherzyka żółciowego. Według szacunków z problemem boryka sie od 1 do 5 proc. populacji, przy czym dolegliwość dotyka najczęściej mężczyzn w wieku od 30 do 50 lat. Do rozwoju kamicy predestynują niektóre dolegliwości ogólnoustrojowe. Należą do nich np. nadczynność przytarczyc, nowotwory, gruźlica, sarkoidoza, wrodzone zaburzenia metabolizmu czy może dolegliwości jelita cienkiego. Skoro kamienie są małe, nie przemieszczaja się oraz nie blokują odpływu moczu – można także nie wiedzieć, że się je ma, bo zwykle nie dają żadnych dolegliwości. Dzieje sie tak, kiedy kamień sie przemieszcza oraz blokuje przewód moczowy. Pojawia się wówczas mocny ból w okolicy lędźwiowej, promieniujący do pachwiny oraz narządów płciowych. Towarzyszą mu nudności, wymioty, wzdęcie brzucha, parcie na pęcherz. Niekiedy po ataku podnosi sie ilość białych krwinek we krwi, a w moczu występuja erytrocyty oraz leukocyty w wiekszej ilości. W czasie napadu kolki bardzo dobrze może być zażyć środki leczenia przeciwbólowe oraz rozkurczowe, wziąć ciepła kąpiel, położyć się oraz dużo pić. Kiedy kolka nie ustępuje, rośnie temperatura oraz nie można oddać moczu, lepiej nie odwlekać wizyty u lekarza, bo może dojść do niewydolności nerek. Chcąc zapobiec tworzeniu się kamieni nerkowych, powinno się zażywać dużo ruchu, spożywać duże ilości plynów i utrzymywać prawidłową wagę ciala. Starania te są szczegolnie ważne dla owych osób, które cierpiały zatem już z powodu kamieni nerkowych. Wspólnie z lekarzem powinno się omówić szczegóły dotyczace diety. Ustalana może być ona bowiem indywidualnie, w zależności od tego, z czego składają się kamienie. Moczopędne wody mineralne korzystnie wspomagają leczenia właściwego kamicy moczowej oraz dny moczanowej dzięki alkalizowaniu moczu, zmniejszaniu stężenia kwasu moczanowego oraz szczawiowego we krwi, rozpuszczaniu kamieni moczowych, wspomaganiu diurezy, przepłukiwaniu blon śluzowych, co działa przeciwzapalnie. Ponadto pobudzaja perystaltykę dróg moczowych, wzmagając wydalanie kamieni oraz złogów. W momencie, kiedy po zażyciu dostępnego bez recepty środka przeciwbólowego dolegliwości nie ustępują.

Wiadomo, że jeśli bolowi towarzyszy podwyższona temperatura, może być to także sygnał, że należy niezwłocznie zasięgnać porady lekarskiej. Małe kamyczki powinny przechodzić poprzez system moczowy niezauważalnie, nie powodując żadnych objawów. Większe powoduja ból w okolicy lędźwiowej. Najgorsze dolegliwości pojawiają się wówczas, gdy kamień czy może również kamienie zaczynają się przemieszczać z nerki do moczowodu. Najbardziej charakterystycznym objawem kamicy nerkowej są wnet pojawiające się ostre albo tępe, napadowe, silne bole – tzw. kolka nerkowa. Ból rozpoczyna się w okolicy ledźwiowej (dól pleców) oraz promieniuje niżej, do spojenia lonowego. Bólom powinny towarzyszyć nudności, a w moczu może pojawić się ślad krwi. Większość kamieni zostaje wydalona samoistnie, zanim to także jednakże nastąpi, należy choremu podawać środki przeciwbolowe. Najbezpieczniejszą metoda walki z kamieniami może być laser – do moczowodu wprowadza się cienkie jak wlos włókno optyczne, które w zetknieciu z kamieniem wyzwala energię rozbijającą go. Fragmenty są wydalane samoistnie. Kamienie można również rozbijać wysokoenergetycznymi falami, ultradźwiekami. Przebieg dolegliwości może być też różny. Zazwyczaj pacjent wnet zaczyna odczuwać przerywany ból w plecach promieniujący w kierunku pachwin. Dolegliwości ustępują wyraźnie po podaniu środka przeciwbólowego i leku rozkurczowego. Skoro zaciśniete mieśnie rozkurcza sie, istnieje szansa, że kamień zostanie wydalony. Nierzadko jednakże kamień pozostaje nadal w miejscu, w którym utkwił. W takim przypadku nieodzowna może być operacja. Wpływ na rozwój dolegliwości może mieć również stosowana dieta, okresy odwodnienia spowodowane spożywaniem nadto malej ilości płynów (np. w czasie upałów czy może wzmożonego wysiłku fizycznego) i infekcje ukladu moczowego. Dolegliwość pojawia sie dużo częściej u osób spożywających duże ilości czerwonego miesa, a również u osób, których skutecznia dieta obfituje w produkty bogate w sole mineralne, jak woda wysoko zmineralizowana. Każdy rodzaj kamieni nerkowych można wykryć w trakcie badania USG. Czasem jednakże lekarz zleca wykonanie dodatkowo tzw. urografii, czyli 3–4 zdjęć rentgenowskich jamy brzusznej po dożylnym podaniu kontrastu. Po co? Otóż po to, by przekonać sie, czy może posiada do czynienia z tzw. kamicą cieniujaca (widać kamienie na zdjęciu), czy może bezcieniujaca. Od wyniku urografii zależy bowiem dalsza terapia. W przypadku kamicy bezcieniującej (tzw. kamienie moczanowe) zwykle wystarczy zastosować specjalną dietę i środki leczenia (np. Allopurinol), które potrafią rozpuścić całkiem spore kamienie. Leczenia właściwego takiej kamicy trwa zwykle ok. 6–8 tygodni. Natomiast w przypadku kamicy cieniującej sprawa może być znacznie bardziej skomplikowana. Kamieni bowiem nie da sie rozpuścić oraz trzeba zastosować leczenia właściwego zabiegowe. Na szczęście dzisiaj w ponad 85 proc. przypadków stosuje się techniki małoinwazyjne: litotrypsję (ESWL), zabieg przezskórny (PCNL) oraz ureterorenoskopię. Zatem już rzadko wykonuje się klasyczną operacje, czyli rozcięcie np. nerki albo moczowodu oraz wyjęcie kamienia. Przeprowadza sie ją glównie wtedy, kiedy kamienie sa duże, wypelnily dolny i górny kielich w nerce oraz nie można ich rozbić albo kiedy kamień wpadl do moczowodu oraz zablokował odpływ moczu z nerki. Dużo częściej jednakże lekarze stosują laparoskopię – poprzez niewielkie nacięcia na brzuchu wprowadza się urządzenie zakończone maleńkim koszyczkiem, do którego zbiera sie kamienie oraz wyciąga na zewnątrz. Usunięcie kamieni nie oznacza jednak, że nie pojawią się one ponownie. By zatem chociaż trochę zmniejszyć to także niebezpieczeństwo, trzeba przestrzegać właściwej diety oraz starać się w ciągu dnia wypijać co najmniej 2 litry plynów.

Jak dbać o dziąsła i przyzębie i na co zwrócić szczególną uwagę

W przypadku zębów  najbardziej chyba sprawdza się zasada że lepiej jest zapobiegać niż leczyć. Bo przecież o ile korzystniej dla naszej higieny psychicznej i dla portfela byłoby gdyby każdy z nas dbał o zęby zamiast potem latać po dentystach z dziurawymi zębami. To samo dotyczy dziąseł. Zdrowie zębów oraz tzw. przyzębia sa naturalnie ze sobą ściśle związane. Skoro nasze siekacze, kły oraz trzonowce utrzymane są w czystości, skoro przynajmniej dwa razy dziennie szczotkujemy je poprzez aż tyle minut, ile zabiera zjedzenie ciastka z kremem, skoro czyścimy przestrzenie międzyzębowe, to także korzystają na tym także nasze dziasła. Dziąsła odgrywają istotna rolę w prawidłowym funkcjonowaniu jamy ustnej, a wszelkie zaniedbania higieniczne zębów odbijają się na przyzebiu. Niedokładne oraz nadto rzadkie mycie zębów może spowodować krwawienie z dziąseł. Dyskomfort odczuwany podczas szczotkowania oraz nitkowania zębów nie może być jednakże najgorszym, co może sie zdarzyć. Problemy z dziasłami powinny być też poważne oraz doprowadzić także do utraty zębów. I dlatego również warto pamietać, że zdrowe dziąsła to także zdrowe zęby, oraz na odwrót. Pielęgnacja dziąseł to także jedna z podstawowych zasad higieny jamy ustnej. Najpoważniejszym zagrożeniem dla zębów, dziąseł oraz przyzębia, a w dalszej konsekwencji – o tym się najczęściej nie pamięta – dla całego organizmu, może być próchnica. Jej przyczyna może być dość niewinna – gromadzaca się płytka nazębna oraz rozkładające się resztki pokarmowe. Ich usunięcie to także jedyna droga ratunku.

Bo przecież zakładając, że ok 90% wszystkich nazebnych bakterii znajduje sie w przestrzeniach miedzyzebowych, a reszta w tzw. fissurach, zagłębieniach w górnej powierzchni zębów trzonowych, rozwiązanie wydaje się proste. Skoro pozbedziemy się zalegających tamże bakterii, wyeliminujemy równocześnie przyczynę wszystkich naszych kłopotów oraz problemów związanych z zębami. Dziąsła choruja z powodu osadzającego się na zębach kamienia. Znajdujące się w jamie ustnej bakterie wraz z resztkami jedzenia tworza na zębach lepki osad, który z czasem twardnieje. To także jesteśmy w stanie on może być źródłem szkodliwych toksyn oraz kwasów. Na poczatku powodują one zapalenie dziąseł, a w dalszych etapach – zanik nasze kości oraz rozchwianie zębów. Główne w prawidłowym dbaniu o jamę ustna są naturalnie regularne wizyty kontrolne ponieważ także najlepsza ochrona czasem nie daje rady ustrzec nas przed ubytkami, a im wcześniej taka zmiana może być zauważona, tym lepiej, bo łatwiej, szybciej oraz bezboleśnie się jej z pomoca dentysty pozbędziemy. ajczęstszym problemem są dolegliwości dziąseł. Pacjenci skarżą się na ból dziaseł, krwawienie, twierdząc, że nie mają na to także żadnego wpływu, że dzieje się to także nie z ich winy. Prawda natomiast może być taka, że dolegliwości przyzębia jedynie w około 2 procentach mają podłoże genetyczne (jest to także paradontoza prawdziwa), cała reszta dolegliwości, które pacjenci zazwyczaj określają mianem paradontozy, to także stany zapalne przyzębia spowodowane osadzającą się płytką oraz kamieniem nazębnym. Mycie zębów poprzez 2-3 minuty oraz czyszczenie przestrzeni międzyzębowych przynajmniej dwa razy dziennie to także podstawa. By uzyskać lepsze efekty, warto szczotkować ludzkie zęby po każdym posilku pastą z fluorem. Jednakże nie każdy posiada na to także czas. W takiej sytuacji po jedzeniu należy żuć bezcukrową gumę poprzez około 20 minut. Ale oraz to także nie wystarczy, by mieć zdrowe ludzkie zęby oraz mocne dziąsła. Tym, co najbardziej im szkodzi, może być odkładająca się na zębach plytka zębowa. Nie rzuca się w oczy, ale skoro przyjrzeć się bliżej, można zobaczyć na zębach matową szarobiała albo żółtawą powłoczkę. To także warstwa pozostałości posilków oraz żerujące na niej bakterie. Można ją usunąć, dokładnie, porzadnie myjąc zęby. Skoro jednakże płytka zalega dłużej, przekształca się w kamień nazębny zlożony z osadow mineralnych, białek, węglowodanów oraz bakterii. A ow można usunąć zatem już jedynie w gabinecie. Należy to także robić regularnie, najlepiej raz na pół roku. Plytka nazębna składa się w 60–80 proc. z bakterii oraz toksycznych produktow ich rozkładu. Przeważnie są to także kwasy odpowiadajace za uszkadzanie szkliwa zębów (co prowadzi do próchnicy) oraz związki niszczące tkanki przyzębia. Niezbędną do życia energię bakterie czerpią z resztek pokarmowych, przede wszystkim słodkich. Im dłużej rozkładające się resztki pozostaja w jamie ustnej, tym gorzej. Niezależnie od tego bakterie tworzace płytkę nazębną ułatwiają jej kolonizacje poprzez odmienne drobnoustroje. Mechaniczne działanie płytki na brzeg dziąsła ułatwia inwazję drobnoustrojów w głąb. Jaki widać płytki nazebne sa w ustach niepożądane oraz trzeba je stamtąd usuwać. Istnieje dużo metod czyszczenia zębów. Dobrze, skoro to także stomatolog decyduje o najlepszym dla każdego sposobie. Podstawowym elementem codziennej higieny może być naturalnie dokładne szczotkowanie zebów szczoteczka z użyciem pasty – niby rzecz oczywista, ale nie dla wszystkich, ponieważ badania dowodza, że większość ludzi robi to także źle: niedokładnie, za krótko albo przy użyciu nieodpowiedniej szczoteczki. Za miękkie powinny pozostawiać osad, będący przyczyną rozwoju bakterii oraz próchnicy, z kolei za twarde powinny ranić dziąsła, które w efekcie zaczną krwawić.

Niestety, ale niewiele osób również korzysta z nici dentystycznej, a to także konieczne, by dokładnie usunąć resztki pokarmu z przestrzeni międzyzębowych, te miejsca są bowiem najbardziej narażone na próchnicę, bo szczoteczki nie powinny w pełni do nich dotrzeć. Warto również używać płynu do płukania jamy ustnej, ktory usuwa bakterie niemal calkowicie. Może on stanowić uzupełnienie mycia zębów albo jego substytut, kiedy umycie może być niemożliwe. Ostatnim ważnym elementem wspomagajacym dbanie o zdrowe ludzkie zęby może być żucie gumy bezcukrowej, najlepiej po każdym posilku. Wzmaga to także produkcję śliny, która wypłukuje bakterie, a również przywraca odpowiednie ph jamy ustnej. Najlepiej myj ludzkie zęby po każdym posilku, a obowiązkowo rano (po śniadaniu) oraz przed snem. Trzeba na to także poświęcić co najmniej trzy minuty. Ludzkie zeby szczotkuj ruchem wymiatającym – od dziąseł w kierunku szczytu zęba. Szczoteczka powinna mieć miękkie albo miękkie włókna. Możesz nią delikatnie masować dziąsła, a również usunąć bakterie, które gromadzą się na języku. Szczoteczkę wymieniaj co trzy miesiące. Przyczyną problemów z dziąsłami może być plytka nazębna. Może być to także miekki, blisko niewidoczny nalot składajacy się głownie z bakterii, który osadza się oraz rozwija na powierzchni zębów. Bakterie wytwarzają kwasy, które atakuja szkliwo, i substancje toksyczne(toksyny), które podrażniają dziąsła, powodujac lokalny stan zapalny. Objawami stanu zapalnego dziąseł może być ich opuchnięcie, zaczerwienienie oraz krwawienie podczas szczotkowania zębów. Podrażnienie dziąseł może mieć poważne konsekwencje. Skoro nie leczymy podrażnionych dziaseł, to także następuje ich cofanie się. Tkanka łączna pomiędzy zębem a dziąsłem zostaje zniszczona oraz powstaje tamże wgłębienie, tzw. kieszonka dziasłowa. W wypadku braku odpowiedniego leczenia, stan zapalny stopniowo narasta, ludzkie zęby zaczynaja się chwiać oraz pojawia się ryzyko ich wypadania! Zapobieganie chorobom dziaseł może być łatwe! Nalot, który osadza sie na szkliwie zębów (płytka nazębna) może być najważniejszą przyczyną problemów z dziąsłami. Można jednakże skutecznie z nią walczyć. Należy dokładnie szczotkować zęby, by usnąć pozostalości nalotu, przede wszystkim na brzegach dziąseł. Należy codziennie czyścić przestrzenie pomiędzy zębami za pomocą nici dentystycznych i stosować specjalna pastę do zębów oraz płyn do plukania jamy ustnej, ktore wspomagają regenerację podrażnionych dziąseł. Jak dbać o podrażnione dziąsła? Szczotkować ludzkie zęby trzy razy dziennie, także wtenczas kiedy dziąsła krwawią. Co najmniej raz dziennie czyścić przestrzenie pomiędzy zębami za pomoca nici dentystycznych. Stosować miękką szczoteczkę oraz specjalna pastę do zębów. Co najmniej raz dziennie plukać jamę ustną specjalnym płynem, najlepiej wieczorem przed udaniem się na spoczynek. Regularnie odwiedzać stomatologa(co najmniej co pół roku), by umożliwić początkowe rozpoznanie ewentualnego zapalenia dziąseł. Regularnie, co pół roku, należy pójść do dentysty na usuwanie kamienia nazebnego. Kamień składa się z bakterii, osadów mineralnych, węglowodanów oraz białek, oraz nie sposob pozbyć się jego domowymi sposobami. Skoro kamień nazębny nie może być poprzez dłuższy czas usuwany, posiada miejsce stan zapalny tkanek, które otaczają zęby. Na płytce osadzają się bakterie, które produkują toksyny oraz powoduja zapalenie poprzez wnikanie w szczelinę dziąsłową. W rezultacie można zaobserwować krwawiace dziasła (na przykład podczas szczotkowania), obrzęk, ból podczas gryzienia oraz dotykania, a rownież niemily smak oraz zapach z jamy ustnej. Podstawowym przyborem służącym do czyszczenia jamy ustnej może być szczoteczka do zębów, ktora powinna być też wymieniana co parę tygodni. Jej kształt oraz rozmiary najlepiej dobierać indywidualnie. Ostatnio dobre oceny uzyskują szczoteczki elektryczne. Najkorzystniejsze może być szczotkowanie zębów po każdym posiłku, a przynajmniej rano oraz wieczorem. Ważne może być również czyszczenie przestrzeni miedzyzebowej. Skoro kamień nadto bardzo długo zalega na zębach, dochodzi do stanu zapalnego tkanek otaczających zęby. Kamień może być porowaty, a to także sprzyja osadzaniu sie na nim bakterii. Bakterie oraz produkowane poprzez nie toksyny wnikają w szczeline dziąsłową oraz wywołują zapalenie. Może pojawić się krwawienie (szczegolnie przy szczotkowaniu), obrzęk, bolesność przy dotykaniu oraz nagryzaniu, nieprzyjemny smak oraz zapach z ust. To także ostatni moment na interwencję, trze-ba koniecznie odwrócić bieg rzeczy, usunąć kamień oraz ukoić stan zapalny, by nie dopuścić do rozwoju paradontozy. W przeciwnym razie dziąsła zaczną się cofać, odsłaniając szyjki zębowe, a pomiędzy dziąsłem oraz zębem powstana kieszonki. Zalegające w nich bakterie produkować będą toksyny rozpuszczajace kość.

No i tak, z czasem ludzkie zęby powinny zacząć się chwiać oraz nareszcie wypadać. Plytka oraz kamień nazębny są problemem, z którym sami jesteśmy w stanie sobie radzić oraz zapobiegać poprzez dokładne czyszczenie zębów. Trzeba je myć po każdym, najmniejszym posilku, szczotkując je co najmniej trzy minuty. Przeciętnie Polak myje ludzkie zęby dużo krocej. Powinniśmy także, raz dziennie (najlepiej wieczorem), po wyszczotkowaniu, ostrożnie oraz delikatnie wynitkować ludzkie zęby oraz wykonywać te czynności na aż tyle dokładnie, by płytka nazębna, która osadziła się na zębach, została bystro usunięta. Kiedy ulegnie ona mineralizacji na skutek zaniedbania, przekształci sie w twardy kamień nazębny oraz trzeba bedzie udać się do dentysty, by jego usunął. Skoro chodzi o usunięcie poddziąsłowej płytki nazębnej oraz resztek pokarmowych spomiedzy zebów, niezastąpiona może być nić dentystyczna. Poruszamy nią w górę oraz w dół wzdłuż powierzchni stycznej pomiędzy zębami, używając za każdym wspólnie nowego, nie postrzępionego fragmentu. Dostępne są różne rodzaje nici dentystycznych, również w wersjach fluorowanych. Nić woskowana pozostawia cienką warstewke wosku na powierzchni zęba, co utrudnia wnikanie fluoru zawartego w paście do zębów. Z tego względu takiej nici należy używać po szczotkowaniu. Nić nie woskowana posiada tę zaletę, że może być też narzędziem diagnostycznym. Skoro podczas czyszczenia łatwo się strzepi, świadczy to także o toczącej się próchnicy albo o nieprawidłowych wypełnieniach na czyszczonej powierzchni. Z kolei tzw. superfloss to także odmiana nici stosowana do oczyszczania większych przestrzeni i poprzez osoby mające uzupełnienia protetyczne, np. mosty. Po nitkowaniu należy wciąż jeszcze przepłukać jamę ustną plynem do tego przeznaczonym, który dociera tam, gdzie nie dosięgnie ani szczoteczka, ani także nitka. Po wystąpieniu jakichkolwiek niepokojących objawów, na przykład takich jak wyżej wymienione, należy bezzwłocznie udać sie do dentysty. Skoro w jamie ustnej może być stan zapalny wywołany kamieniem, należy usunąć ów osad. W przeciwnym razie może dojść do rozwoju parodontozy, która może spowodować kieszonki pomiędzy dziąsłem a zębami. W kieszonkach gromadzą się bakterie produkujące toksyny, które rozpuszczaja kość. Po pewnym czasie ludzkie zęby zaczynają się chwiać oraz wypadają. Nitkę wprowadzasz do przestrzeni pomiędzy zębami oraz przesuwasz wzdłuż krawędzi zęba (nie piłuj od gory do dołu, bo uszkodzisz dziąsło). Zamiast z nitki możesz korzystać z aparatu irygacyjnego water-pick, ktory czyści silnym strumieniem wody. Główną przyczyna dolegliwości przyzębia może być plytka nazebna, zwana także płytką bakteryjna oraz biofilmem. Może być to także bezbarwna, lepka warstwa bakterii, która odklada się na zebach oraz poniżej linii dziąseł. Skoro nie może być codziennie usuwana poprzez prawidlowe szczotkowanie oraz nitkowanie zębów, może prowadzić do stanów zapalnych, ktore są pierwszym stadium dolegliwości dziąseł. Pozostałe czynniki ryzyka dolegliwości przyzębia to także pleć, wiek, cukrzyca, tytoń, alkohol oraz stres. Innymi instrumentami do oczyszczania miedzyzebia są wykałaczki oraz szczoteczki międzyzębowe. Aktualnie polecane są wykałaczki o trójkątnym przekroju. Wprowadza sie ją podstawą trójkąta w kierunku brodawki dziasłowej. Są rownież wykałaczki z fluorem. Duże przestrzenie międzyzębowe wymagają odpowiednio dobranych szczoteczek. Do oczyszczania zachyłków pomiędzy uzupełnieniami protetycznymi stosuje się tzw. szczoteczki butelkowe. Niekiedy używa się wodnych irygatorów. Służa one do przepłukiwania przestrzeni międzyzębowych oraz kieszonek dziąsłowych. Uzupełniaja szczoteczkę do zębów oraz nici dentystyczne, ale ich nie zastępują. Stosowane są głównie w procesie leczenia właściwego przyzębia objetego stanem zapalnym. Istotnym zabiegiem higienicznym może być szczotkowanie języka. Gromadzi sie na nim nalot stanowiacy magazyn skladników płytki nazębnej. Bardzo dobrze może być mieć do tego osobną szczoteczkę. Brzmi to także jak opis koszmarnego snu, ale paradontoza może być zagrożeniem całkiem realnym. Leczenia właściwego jej zaawansowanej postaci może wymagać procedur chirurgicznych, może być kosztowne oraz nie w każdym przypadku daje dobre rezultaty. I dlatego trzeba zrobić wszystko, by nie dopuścić do rozwoju choroby. W 90 proc. przypadków stanów zapalnych przyzębia udaje się tego dokonać dzięki przestrzeganiu higieny jamy ustnej, regularnemu usuwaniu kamienia nazebnego, masażowi dziąseł. Lekarz stomatolog może zalecić specjalne przyrządy do czyszczenia zębów oraz przestrzeni międzyzębowych (nici, miniszczoteczki, wykałaczki) i pasty oraz płyny łagodzące stan zapalny dziaseł. Paradontoza może być też związana również z pewnymi chorobami (np. cukrzycą) i wadami zgryzu – wtenczas naturalnie leczenia właściwego musi obejmować przyczyny dolegliwości. Choroby dziąseł oraz przyzebia spowodowane są infekcją bakteryjną. Wywołuja ją bakterie płytki nazębnej: Porphyromonas gingivalis, Treponema denticola, Tannarella forsythia oraz Aggregatibacter actinomycetemcomitans. Nieleczone stany zapalne, powinny prowadzić do poważnych problemow, takich jak zapalenie ozębnej i trwalego uszkodzenia nasze kości utrzymującej zab w szczęce. Należy zadbać o profilaktyke parodontozy. Jak to także zrobić? Staranna pielegnacja jamy ustnej odgrywa niebagatelną rolę w zapobieganiu parodontozy. W sklepach dostępne są specjalne pasty do zębów oraz płyny, ktore łagodzą stan zapalny dziąseł. Niezwykle istotne może być dokladne czyszczenie przestrzeni miedzyzebowych nićmi dentystycznymi, ewentualnie miniszczoteczkami oraz wykałaczkami. Podczas czyszczenia zębów szczoteczką stosuje się naturalnie pasty, które zawierają środki upiększające oraz związki lecznicze. Do owych ostatnich należą fluorki, środki przeciwzapalne, znieczulajace, zmniejszające nadwrażliwość. Są również pasty przeciwdziałające wytrącaniu się kamienia nazębnego, a również osadu nikotynowego. Szkodliwość palenia dla jamy ustnej nie ogranicza się jednakże do żółtych zębów. Przy wrażliwych dziąsłach najlepiej sprawdzaja się pasty z mleczanem glinu. Substancja ta zmniejsza krwawienie oraz przyspiesza gojenie. Posiada również właściwości znieczulające. Przed szczotkowaniem warto używać płukanek bakteriobójczych, które rozpulchniają osad oraz ułatwiają jego usunięcie. Zalecana może być szczoteczka o miękkim włosiu, ewentualnie średniej twardości, nigdy twarda, bo nie wyczyści ona zębów dokładnie, a może uszkodzić dziąsła. Szczoteczka miękka w zupełności wystarczy, by bezpiecznie oraz skutecznie wyczyścić zęby. Nie posiada znaczenia, czy może używamy szczoteczek zwyklych czy może elektrycznych. Jedną oraz drugą tak samo dokładnie można umyć zęby. Jeżeli nie mamy dolegliwości w obrębie jamy ustnej, wybierzmy paste taką, jaka nam odpowiada smakowo. Rekomenduje sie pasty z fluorem, ale skoro mieszkamy w regionie kraju, gdzie fluoru może być za dużo, używajmy pasty bez fluoru. Przy zębach nadwrażliwych absolutnie nie należy używać past wybielających, ale lagodnych, do nadwrażliwych zębów. W przypadku występowania krwawienia dziąseł warto zwrócić uwagę na pasty do zebów zawierające mleczan glinu, który posiada właściwości ściagajace oraz zmniejszajace krwawienie. Akcesoria do mycia nie musza być też najdroższe ani skomplikowane, ale dobrane jak najlepiej do potrzeb naszych zębów. Na koniec ważna wiadomość – o ludzkie zdrowie przyzebia trzeba dbać nie jedynie z powodu groźby paradontozy. Bakterie wywołujace stan zapalny dziąseł maja wpływ na cały organizm czlowieka. Lekarze twierdzą, że powinny się one przyczyniać do dolegliwości układu krążenia, układu oddechowego, zaburzać leczenia wlaściwego cukrzycy, a u kobiet w ciąży grozić przedwczesnym porodem oraz przyczyniać się do niskiej wagi urodzeniowej dziecka. Skuteczne oraz regularne usuwanie płytki nazębnej może być najlepszym sposobem na utrzymanie zdrowych dziąseł. Konieczne może być także szczotkowanie zębów dwa razy dziennie poprzez dwie minuty, przy wykorzystaniu adekwatnej techniki (poproś swojego dentystę o poradę). Raz na pół roku warto wybrać się do stomatologa na profesjonalny zabieg usuwania kamienia. Można wykonać jego na dwa sposoby. Pierwszy to także scaling, czyli usuwanie złogów za pomocą przyrządu emitującego ultradźwięki koszt to także ok. 90 zł. Druga metoda to także piaskowanie. Warto rzucić palenie oraz ograniczyć ilość spożywanych słodyczy. Dobrym pomysłem może być racjonalna właściwa dieta bogata w białko, witaminy oraz składniki mineralne. Dla zdrowia dziąseł warto codziennie zjeść jablko – podczas gryzienia oraz przeżuwania tego owocu posiada miejsce świetny masaż dla dziąseł. Utrzymanie prawidlowej higieny jamy ustnej, także skoro uciążliwe, może być o dużo korzystniejsze, niż długie oraz męczące leczenie. Trzeba pamiętać, że osobom ktore zaniedbaly jedno oraz drugie, współczesna technika dentystyczna oferuje dużo środków ratunkowych. Jednakże „sztuczne zęby” chociaż wyglądają „jak żywe”, są drogie oraz nie zastąpią w pełni własnych. Regularnie odwiedzaj zebologa i usuwaj kamień nazębny. Szczotkuj ludzkie zęby dokładnie, również te głębiej położone. Szczoteczka nie powinna szorować powierzchni zębowych, jedynie je dokładnie omiatać, by wlókna miały szansę dostać się w bruzdy oraz szczeliny. Nie odsuwaj dziąseł szczoteczką, staraj sie raczej delikatnie je masować bo dużo szczoteczek posiada specjalne masujące wypustki – dolegliwości przyzębia powinny być też spowodowane również nadto agresywnym szorowaniem. Stosuj nici oraz wykałaczki dentystyczne. Używaj płynu do płukania ust. Stosuj dietę bogata w białko, witaminy oraz mineraly. Nie przesadzaj ze słodyczami, unikaj potraw obklejających zęby. Skoro chcesz połasuchować, zrób to także raz, a dobrze. Jedz potrawy wymagajace żucia, dokładnego gryzienia. To także dobry trening dla dziąseł. Nie pal niczego. Zębom najbardziej szkodzi podjadanie pomiędzy glównymi posiłkami. Jeśli jednakże po takiej przekąsce (nawet słodkiej) umyjemy zęby, to także nie posiada problemu. Nie istnieje pokarm szczegolnie szkodliwy czy może korzystny dla zebów. Natomiast dla dzieci w okresie rozwoju korzystne może być pożywienie twarde, bo gryzienie pobudza wzrost szczęki oraz żuchwy, wzmaga ukrwienie kości. Dla zębów dużo ważniejsza od diety może być właściwa higiena jamy ustnej. Także kiedy najemy się słodkich oraz oblepiających przysmaków, ale w nastepnej kolejności umyjemy dokładnie zęby, nie będzie z tego powodu kłopotów. Najważniejsza może być systematyczność oraz sumienność w pielęgnacji jamy ustnej. Problemy z zębami zna oraz doświadczył ich na wlasnej skórze blisko każdy. Lęk przed dentystą czy może „nieswoje” uczucie na fotelu dentystycznym również nie są obce większości z nas. Pomimo znacznych postępów w stomatologii, powszechnego korzystania ze znieczuleń, hipnozy, czy może również usuwania próchnicy ozonem wizyta w gabinecie dentystycznym rzadko komu kojarzy się z czymś przyjemnym. Osadzajacy sie na zębach kamień, wrażliwość na ciepło oraz zimno, próchnica, zapalenie dziaseł czy może parodontoza – to także jedynie nieliczne problemy, z jakimi co pewien czas udajemy się do stomatologa. Gorzej, skoro boli, puchnie oraz ząb w ostateczności nadaje się zatem już jedynie do usunięcia. W konsekwencji mamy w następnej kolejności drogie mostki, korony czy może niekomfortowe protezy Jeżeli nie szczotkujesz zębów wystarczajaco często albo dokładnie, pozwalasz na gromadzenie sie płytki nazębnej. Bakterie zawarte w płytce nazebnej uwalniają toksyny, ktore drażnia dziąsła oraz w konsekwencji prowadzą do zapalenia dziąseł. Nieleczone zapalenie może prowadzić do krwawienia dziaseł, a następnie przekształcić się w paradontozę, uszkadzając strukturę zęba i powodując utrate zębów. W przeciwieństwie do zapalenia dziąseł, paradontoza może być procesem nieodwracalnym, i dlatego tak ważne może być początkowe rozpoznanie symptomów problemów z dziasłami.

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 3 821 obserwujących.