RSS Feed

Category Archives: Ból

Zanim trafisz do dentysty – sposoby na ból zęba

Posted on

Czasami dopada nas nagły, nieprzewidziany ból zęba. Pamiętajmy, że do usunięcia przyczyny bólu niezbędna może być interwencja stomatologa. Do czasu wizyty warto spróbować czy nie pomogą nam dostępne w aptece środki leczenia przeciwbólowe oraz przeciwzapalne zawierające ibuprofen, które uśmierzą ból oraz zahamują narastanie stanu zapalnego.
Jak wiadomo ból zeba to także jeden z najbardziej dokuczliwych bólów. Gdy boli ząb nie sposob się skupić na pracy ani spać. Najlepsze wyjście to także iść do dentysty. Jak uśmierzyć ból zęba zanim doczekasz się na wizytę? Oprócz środków przeciwbolowych z apteki wypróbuj na ból zęba olejek goździkowy. Bolący ząb to także jedna z owych rzeczy, które skutecznie powinny uprzykrzyć ci życie. Nie da ci spać, jeść, pić, a także zachłysnąć się zimnym powietrzem! Ból zęba może wynikać z wielu przyczyn. Skoro nie ustepuje, należy koniecznie wybrać sie do dentysty. Poniżej przedstawiam parę domowych metod na złagodzenie tej dolegliwości. Nie zastąpią one leczenia wlaściwego stomatologicznego, ale przynajmniej na chwilę pomogą uśmierzyć ból. W środku każdego zęba znajduje się miazga zęba. Może być to także miękka, gąbczasta tkanka zawierajaca dużo wrażliwych zębów oraz naczyń krwionośnych. Miazgę otaczają warstwy twardej tkanki, z kolei warstwa znajdująca się najbardziej na zewnątrz to także szkliwo. Na ból zęba pomoże czosnek, cebula oraz sól. Składniki w równych proporcjach, należy wspólnie utrzeć, aż do uzyskania jednolitej zawiesiny oraz przyłożyć ja na bolący ząb, od góry przykładając wacikiem. Ból zęba może być też łagodnym dyskomfortem, ale również potrafi dać sie we znaki ostrym kłuciem, tępym uciskiem lub nieprzyjemnym pulsowaniem. Pierwszy odruch to także uśmierzyć ból zęba.

Przede wszystkim powinniśmy w sytuacji bolu zęba sięgnąć po telefon oraz umówić wizytę u dentysty – pamiętajmy – najprostsze sposoby działają najlepiej. Ludzkie zęby bola tak mocno nie bez powodu. Muszą krzyczeć o swoim stanie, bo kiedy je zaniedbamy, to także rozwijający sie stan zapalny może zainfekować zatoki, a także mózg, nie mówiac więc już o sercu. Goździki to także nierozkwitłe, wysuszone pąki drzewa goździkowego. Stosowane sa głównie jako przyprawa, ale również świetnie sprawdzają się w medycynie. Goździki działają antyseptycznie oraz bardzo dobrze uśmierzaja ból. Rozgniecionego goździka można przyłożyć do bolącego miejsca. Bardzo dobrze sprawdza się dostępny w aptece olejek goździkowy, którym warto nasmarować bolace miejsce zęba. Cytryna, ze wzgledu na bogatą zawartość witaminy C, może być skuteczna przy leczeniu wszelkich problemów dentystycznych. Potarcie kawałkiem cytryny bolącego zęba na pewno przyniesie ci ulgę. Łyżeczka soli rozpuszczona w filiżance wrzacej wody stanowi doskonały, domowy płyn do płukania jamy ustnej, który zmniejsza obrzęk. Płyn należy przytrzymać w jamie ustnej poprzez około 30 sekund, a następnie wypluć. Ból może być zwykle dotkliwszy podczas jedzenia albo picia, zwłaszcza potraw goracych albo zimnych. Szczęka w obszarze bolacego zęba może być też podrażniona oraz wrażliwa na dotyk. Ból może zaostrzać się podczas leżenia, bo wówczas ciśnienie w okolicy zęba może być wieksze. Bóle zębów wynikają zazwyczaj z podrażnienia zakończeń bólowych znajdujących się w miazdze albo ozębnej zęba. Informacja o uszkodzeniu dociera do określonych obszarów mózgu poprzez włókna unerwiajace zęby, dziąsła, żuchwy oraz szczęki. Remedium na ból zęba może być też także szałwia. Liście tej leczniczej rośliny zawierają około 3% olejku eterycznego, a również m.in. garbniki, flawonoidy witamine B1, witaminy z grupy B3, karoteny i witamine C. Roślina ta także posiada właściwości odkażające oraz grzybobójcze, które zapobiegają rozwojowi infekcji. W walce z bólem zęba skuteczny może okazać się napar z liści szałwii, ktore należy zalać wrzątkiem oraz zaparzyć. Po ostygnięciu płynu, powinno się nim płukać jamę ustną. Na ból zęba pomoże masaż punktu na dłoni, w którym łączą się ludzkie kości kciuka oraz palca wskazującego. Masować należy przeciwną strone do bolacego zęba, tzn. lewa dłoń przy bólu zęba po prawej stronie oraz na odwrót. Stymulując ów punkt, nalezy wykonywać intensywne ruchy kołowe poprzez około 5-10 minut. Przede wszystkim są to także uszkodzenia zebów, np. w wyniku próchnicy albo pęknięcia szkliwa. Pierwsze stadium to także nadwrażliwość zęba na zmiany temperatury i na słodkie oraz kwaśne jedzenie. Nadwrażliwość spowodowana może być np. opuszczeniem się dziąsła oraz odsłonięciem wrażliwej zębiny albo pęknięciem czy może innym uszkodzeniem szkliwa. To także pierwszy krok do infekcji. Zdarza sie, że ból, który odczuwamy jako ból zęba może być spowodowany np. powiększeniem sie węzła chłonnego, jakimś problemem ze stawem żuchwowym albo neuralgią. Sami tego nie ocenimy – trzeba poprosić o pomoc dentystę. Alkohol posiada właściwości przeciwbolowe oraz odkażające (działa bakteriobójczo). Recepta na uśmierzenie bólu z jego zastosowaniem może być prosta. Kiedy boli zab warto przepłukać nim usta. Najlepiej, był alkohol był schłodzony. Naturalnie nie należy jego pić. Można również wacik nasączony alkoholem przylożyć do bolacego miejsca. Kolejnym skutecznym domowym sposobem na bolący zab może być obranie ziemniaka oraz pokrojenie jego na plastry. Przyłóż jeden plaster do bolącego zęba oraz przytrzymaj poprzez 15 minut. Jeśli ząb może być złamany albo utracił wypelnienie, ból pokonać można poprzez zakrycie problematycznego obszaru miękką guma do żucia. Może być to także jedynie rozwiązanie tymczasowe, pozwalające na złagodzenie bólu do czasu wizyty u stomatologa.

Można powiedzieć, że działanie przeciwbólowe posiada także sok z zielonej papai. ów owoc posiada właściwości bakteriobójcze oraz mukolityczne tzn. rozpuszcza martwe tkanki oraz oczyszcza ranę. Preparaty z tego owocu występują w wielu medykamentach stomatologicznych. Sok z zielonej papai może być też ratunkiem na ból zęba podczas zagranicznej wycieczki. Aplikuje się jego na sączku. W uwolnieniu od bólu zeba może pomoc także stymulacja innego punktu. Znajduje sie on w zagłębieniu nad górną wargą. Wystarczy uciskać jego intensywnie poprzez pare minut, a ból ustapi. Ból spowodowany ubytkami próchnicy powstaje dlatego, że luki w zębinie odsłaniają wrażliwa miazgę zęba, ktora znajduje sie w środku. Miazga, pod wpływem drażnienia pokarmami oraz płynami zaczyna boleć. W sytuacji zaawansowanej prochnicy oraz stalego drażnienia miazgi może dojść do zapalenia miazgi. Wtenczas czujemy dotkliwy bol. Powodem bólu zęba może również być też ropień, ktory tworzy się w wyniku stanu zapalnego miazgi. Przyczyna bólu powinny być też także odsłonięte szyjki zębowe, w wyniku opuszczania się dziąseł, kieszonki zębowe, a również stany zapalne dziąseł (choroby przyzębia).Jodyna to także ciemnobrunatny preparat, wykorzystywany do dezynfekcji skory oraz blon śluzowych. Ciecz niszczy bakterie, grzyby oraz toksyny. Jodyna posiada działanie przeciwbólowe, i dlatego pomocna jest, kiedy wnet zaskoczy ból zeba. Stosuje się ją miejscowo. Wystarczy wacik nasączony niewielką ilością roztworu przykładać do chorego miejsca aż do momentu, kiedy ząb całkowicie przestanie boleć. Goździki skutecznie paraliżują nerwy, redukując bol. Jednakże olejek goździkowy powinien być też stosowany z rozwaga – wlanie jego do jamy ustnej może jedynie pogorszyć dolegliwość. Lepszym pomysłem może być nałożenie 2 kropli ojejku na bawełniany wacik oraz przyłożenie do bolącego zeba. Kłącza tataraku to także staropolska metoda walki z bólem zęba. Zawierają olejek eteryczny, gorycze, garbniki, witaminę C oraz sole mineralne. Mają właściwości przeciwbakteryjne, przeciwgrzybiczne oraz przeciwzapalne. Ich żucie działa także przeciwbólowo. Z bólem zęba poradzą sobie także nalewki walerianowe albo kamforowe. Wystarczy umieścić wacik, nasączony w jednej albo drugiej nalewce, na albo w okolicach bolącego zęba, by ukoić ból. Niezwykle ostry oraz trudny do zniesienia ból wywołuje zapalenie okostnej. To także poważna komplikacja wynikająca z dolegliwości zębów albo jamy ustnej. Okostna może być włóknistą błoną pokrywającą ludzkie kości szczęki. Do stanu zapalnego okostnej może dojść w wyniku dolegliwości dziąseł oraz powstania tamże ropnia albo zgorzeli czyli obumarcia oraz rozkladu miazgi zęba w wyniku nieleczonego stanu zapalnego.Ze wszystkich roślin posiada najwięcej fitoncydow, substancji lotnych o właściwościach zwalczajacych bakterie, dzięki czemu lagodzi kaszel oraz pomaga szybciej zwalczyć infekcje. Mocno antybakteryjne działanie czosnku sprawdza się, kiedy boli ząb. Wystarczy rozkroić obrany ząbek czosnku oraz przyłożyć do bolacego miejsca. Można rownież żuć jego poprzez około 10 minut. Zbliżone wlaściwości posiada cebula. Najłatwiej dostępnym naturalnym remedium na ból zeba może być czosnek. Ząbek czosnku obtocz w soli oraz umieść pod bolącym zebem. Możesz także żuć jeden zabek czosnku codziennie rano. Nie jedynie uśmierzysz ból, ale także wzmocnisz zęby. By złagodzić ból, należy umieścić kostki lodu w plastikowym woreczku, otoczyć cienką ściereczką oraz przyłożyć do bolacego zęba na okolo 15 minut. Możliwe może być również ulokowanie zimnego woreczka na policzku, w miejscu, gdzie znajduje się ząb. Pacjenci gabinetów stomatologicznych powinny kojarzyć charakterystyczny, intensywny zapach eterycznego olejku eukaliptusowego. Stosuje się jego w medycynie naturalnej oraz aromaterapii. Jego głównym składnikiem może być cyneol, ktory zwalczają bakterie, a również seskwiterpeny o właściwościach przeciwzapalnych. Olejek eukaliptusowy działa chłodząco oraz rozkurczowo. Może być składnikiem past do zębów oraz plynów do płukania jamy ustnej.

Odmrożenia – objawy i sposoby przeciwdziałania

Posted on

W takie dni jak dzisiaj, gdy temperatura spada poniżej zera, narażeni jesteśmy na odmrożenia. Objawy odmrożenia pojawiają sie stopniowo. Początkowo odmrożenie objawia się zmianą koloru skóry, drętwieniem, pieczeniem a z czasem dochodzi utrata czucia. Odmrożeniu sprzyja zimno, wiatr oraz wilgoć, a najbardziej narażone na odmrożenie części skladowej ciała to także twarz, dłonie oraz stopy. Ciężkość oraz rozległość uszkodzenia skóry zależą od temperatury otoczenia i czasu, w jakim ludzka skóra była poddana działaniu niskiej temperatury. Wiatr oraz duża wilgotność powietrza nasilają skutki działania mrozu.

Jak wiadomo, zmiany w naczyniach krwionośnych, spowodowane spożyciem dużej ilości alkoholu, powodują u poszkodowanych ciężkie odmrożenia, często przyczyniając się do nadmiernego wychłodzenia ciala oraz – w wyniku tego – śmierci. Miejsca szczególnie narażone na odmrożenie to: nos, uszy, policzki i palce rąk oraz stóp. Odmrożenie poprzedza „szczypanie” oraz pieczenie zagrożonej części skladowej ciala, która nie mniej jednak bystro staje się całkowicie nieczula na mroz oraz przybiera kredowo-białe zabarwienie. O odmrożeniu mówimy wówczas, kiedy pewien obszar ciała stał się zimny, kredowo-blady oraz niewrażliwy na dotyk, a po podgrzaniu do temperatury pokojowej pojawia się rumień, pieczenie, mrowienie, bol, nadmierna potliwość, obrzek, itp. W cieższych odmrożeniach obszar ow po ogrzaniu staje się obrzmiały, bolesny oraz pokrywa sie czerwonymi pęcherzykami oraz krostami. Zanim dojdzie do najgorszego organizm broni sie uruchamiając naturalne mechanizmy wzmożonej produkcji ciepła, poprzez intensywny ruch – tupanie, uderzanie rękami, itp. Niestety przy długotrwałym dzialaniu zimna może być to także krótkotrwała obrona. Postępujące oziębienie obniża przemianę materii, zwalnia czynności serca oraz oddech. W profilaktyce odmrożeń podstawowa role odgrywa właściwy ubior. Powinien on chronić przed wiatrem, wilgocią oraz bardzo dobrze izolować termicznie. Najlepszą metoda może być ubieranie się „na cebulkę”. Trzeba nie mniej jednak pamiętać, że „grzeje” nas uwiezione powietrze. I dlatego nadto lekkie albo obcisłe ubranie nie daje izolacyjnej warstwy powietrza. ważne może być nakrycie głowy, ponieważ organizm oddaje większa sekcja swojego ciepła poprzez skórę głowy. Należy zadbać także o odpowiednie zabezpieczenie kończyn (najlepsze sa rękawice warstwowe) oraz wystających części składowej ciala. Lepiej również zrezygnować ze nadto wąskich butów oraz obcisłych rękawiczek. Odmrożenia to także zmiana miejscowa na skórze spowodowana działaniem niskiej temperatury otoczenia. Do powstania odmrożeń łatwiej dochodzi, skoro niskiej temperaturze towarzyszą zimny wiatr czy może wilgoć, osoba narażona może być w bezruchu, ludzka skóra może być odsłonięta, ubranie obcisłe albo również osoba znajduje się pod wpływem alkoholu czy może narkotyków. Do najbardziej podatnych na odmrożenia części składowej ciała należa uszy, nos, palce rąk oraz stóp, policzki, broda. Z powodu szybszej utraty ciepła bardziej narażone na odmrożenia są dzieci oraz osoby w podeszłym wieku. Pierwsze objawy odmrożenia łatwo pomylić z wychłodzeniem. Z czasem nie mniej jednak nasilają się na tyle, że staje się oczywiste, że mamy to także odmrożenie. Oprócz chłodnego powietrza do powstania odmrożenia przyczyniają się wiatr oraz wilgoć. One to, jako doskonałe przewodniki ciepła, sprawiają, że oziębienie tkanek następuje szybko, także przy temperaturach dodatnich, np. od +2 do +6°C. Natomiast suche zimne powietrze znoszone może być z mniejszą szkodą. Przykładem powinny być też uczestnicy wypraw polarnych znoszący bez szkody temperatury do -50°C. Przy niewielkim odmrożeniach – kiedy wyziębiona sekcja ciała może być wciąż jeszcze blada – jesteśmy w stanie sobie dać radę sami. Główne może być przywrócenie krążenia krwi w skórze oraz tkankach podskórnych. Odmrożone części składowej ciała należy możliwie bystro ogrzać np. przy pomocy kapieli. Zaczynamy od zanurzania w temperaturze 25-30 C oraz stopniowo po kilkunastu minutach zwiększamy temperaturę do 37 C.

Pamiętajmy, że ogrzewanie należy stosować do czasu, aż tkanki odzyskają naturalną ciepłotę. Po kąpieli należy skórę osuszyć oraz okryć ciepłą odzieżą. W wyniku narażenia skóry na niska temperaturę dochodzi do odruchowego skurczu naczyń oraz ograniczenia dopływu krwi do danego obszaru skory. W odciętych od krążenia naczyniach włosowatych dochodzi do powstania drobnych zakrzepów i zamarzania wody w tkankach. Podczas odtajania powraca mikrokrążenie, ale jednocześnie dochodzi do wzrostu przepuszczalności naczyń, powstawania obrzęków oraz nowych zakrzepów. Efektem tego może być odwarstwienie naskorka oraz tworzenie się pecherzy, łatwe powstawanie ognisk martwiczych i często dołączanie się zakażenia w owych obszarach skóry. Odmrożenie to także zmiany w skorze oraz tkankach położonych poniżej następujące na skutek działania niskiej temperatury. Odmrożeniom sprzyja nie jedynie mróz, ale przede wszystkim wiatr oraz wilgoć. mroźne ale suche powietrze nie robi nam takiej krzywdy jak mniejszy chłód połączony z wiatrem oraz wilgocią. Gdy spoceni zostaniemy wydani na działanie wiatru bystro się wychladzamy także w dodatniej temperaturze plus 2 do plus 6 stopni. Najlepszym sposobem by uniknąć odmrożeń może być przede wszystkim prawidłowy ubior, który chroni zarówno przed zmarznięciem jak oraz poceniem się. Dziś zarówno do uprawiania sportow zimowych jak oraz na wycieczki jesteśmy w stanie wybrać stroje z inteligentnych tkanin, zatrzymujace ciepło i odprowadzające pot na powierzchnię oraz chroniące ludzkie ciało przed wilgocią. Przyczyną odmrożenia cześci składowej ciala może być najczęściej przechłodzenie całego organizmu. I dlatego w czasie ratowania poszkodowanego konieczne może być przemieszczenie jego do ciepłego (nie gorącego) pomieszczenia. Należy zdjąć z poszkodowanego mokre, zimne ubranie, a z jego palców ściągnąć biżuterię. Skoro odmrożeniu uległy palce, trzeba zanurzyć je w letniej wodzie, początkowo o temperaturze 30 stopni C, a następnie 36 °C. Na odmrożone policzki, nos czy może uszy naklada się czyste (nie gorące) opatrunki. Skoro na skórze sa widoczne pęcherze albo sinoczerwone lub blade plamy, należy zastosować suche, czyste opatrunki, najlepiej z wyjałowionej gazy. Ze względu na ogólne wychłodzenie ciała, poszkodowanemu podaje się cieple (nie gorące) napoje. Po ociepleniu odmrożonych części skladowej ciala, należy skoro to także możliwe ułożyć je nieco wyżej oraz okryć. Skoro poszkodowany może być przytomny oraz bardzo dobrze się czuje, a do dyspozycji może być ogrzewany samochód, można odtransportować jego do lekarza, skoro nie – należy wezwać pogotowie ratunkowe. Odmrożeniu ulegaja przede wszystkim obwodowe części skladowej ciała, jak uszy, nos, palce u rąk oraz nóg. Do odmrożenia kończyn dolnych przyczynia się m.in. przemakające bądź ciasne obuwie i przymusowy brak ruchu, który utrudnia wytwarzanie ciepła w organizmie. niekorzystny wpływ wywiera także przemeczenie, glód, niedokrwistość i działanie alkoholu. Najłatwiej może być odmrozić nogi. Szczególnie zagrożone są dzieci, które często w trakcie zimowych zabaw nie zwracaja uwagi na przemoczone oraz przemarznięte stopy. Bardziej niż inni zagrożeni odmrożeniem nog są również ludzie starsi, u których często występują zaburzenia krążenia oraz tym samym termoregulacji oraz obrzewania stop. Trzeba rownież wiedzieć, że dzialanie niskich temperatur na ludzkie ciało powoduje zagrożenie dla wszystkich gorzej izolowanych części składowej ciała, bowiem zaburzeniu ulega praca receptorow czuciowych znajdujacych się w skorze. Po pewnym czasie wstępnego „szczypania” ciała poprzez mróz zablokowane sa sygnaly, że coś tam złego się dzieje ze stopa, policzkiem czy może uchem. Objawy odmrożenia – rumień na skórze, swędzenie, pieczenie i bol pojawiają się dopiero w temperaturze pokojowej. Pod żadnym pozorem nie wolno odmrożonych miejsc nacierać śniegiem czy może rozcierać silnym masażem! Takie postępowanie prowadzi do uszkodzenia odmrożonych tkanek oraz utrudnia gojenie. Gdy ludzka skóra może być w fazie zblednięcia można robic rozgrzewające kapiele w letniej wodzie (ok. 25 st C) stopniowo zwiększając temperaturę kąpieli do także 40 stopni. Po osuszeniu trzeba odmrożóna skóre przykryć jałowym opatrunkiem. Przy odmrożeniu drugiego stopnia nie wolno przełuwać pęcherzy. Również trzeba zaastosowac opatrunek. Odmrożenia trzeciego oraz czwartego stopnia wymagają pomocy lekarskiej, m.in.podania leków wyrównujących bilans płynów oraz zastrzyku przeciwtężcowego. W każdym przypadku odmrożenia stan poszkodowanego powinien ocenić lekarz. Przy odmrożeniach powyżej II stopnia poszkodowanemu podaje sie surowice przeciwtężcową. Nie wolno przekłuwać pęcherzy, masować oraz nacierać czymkolwiek odmrożonych okolic skory i gwałtownie rozgrzewać odmrożonych części składowej ciała, ponieważ ludzka skóra w okolicy odmrożenia może być delikatna. Nie wolno również podawać poszkodowanemu alkoholu. Odmrożenie poprzedza szczypanie oraz pieczenie zagrożonej części składowej ciała, która bystro staje się całkowicie nieczuła oraz przybiera kredowobiałe zabarwienie. Nieco później zabarwienie okolicy zmienia sie na sinofioletowe i pojawia się obrzek. Na odmrożenia jesteśmy narażeni zawsze, kiedy wychodzimy na mróz nieodpowiednio ubrani, zwlaszcza skoro przebywać będziemy na dworzu poprzez dłuższy czas. Do najczęstszych przyczyn powstawania odmrożeń należą: niska temperatura, wilgoć, obcisłe ubranie wywołujące zmniejszone krążenie krwi, głód, zmęczenie, dolegliwości układu krażenia, odwodnienie, hipotermia, pozostawanie pod wpływem alkoholu albo narkotyków, palenie tytoniu, przebywanie na dużych wysokościach, odmienne istniejące zatem już urazy skory. Skoro na skutek przebywania na mrozie ludzka skóra zaczyna być też zaczerwieniona oraz w miejscach zaczerwienionych staje sie bolesna, można spodziewać się odmrożenia. Należy wtenczas udać sie do ciepłego pomieszczenia oraz delikatnie ogrzać miejsca przechłodzone. Natomiast bladość skory oraz ustąpienie bólu świadczą zatem już o jej odmrożeniu. Należy nosić sucha oraz ciepłą odzież. Stopy oraz ręce powinny być też szczególnie pieczołowicie chronione przed działaniem wilgoci oraz zimna (rękawice, skarpety, luźne obuwie). Odsłonięte części składowej ciała (twarz, uszy) powinno się natłuszczać. Ponadto nie należy zapominać, że ruch na świeżym powietrzu przyspiesza obieg krwi, co zapobiega odmrożeniom. Objawy odmrożeń są zależne od ich głębokości. Na poczatku ludzka skóra przybiera kolor sinoniebieski, marmurkowaty, a skoro ekspozycja na zimno trwa dłużej – w końcu woskowobiały. Po odtajaniu staje się czerwona albo sinoczerwona. Ponadto ludzka skóra może być twarda oraz zdrętwiała, w lekkich odmrożeniach podatna na ucisk, a w ciężkich twarda jak z drewna. Lekkie odmrożenia wywołują początkowo mocny ból, który nie mniej jednak bystro ustępuje, natomiast w przypadku ciężkich odmrożeń brak może być uczucia bólu. Ogrzewanie wywołuje silny, pulsujący, rwący, piekący ból. W lekkich odmrożeniach obserwujemy po ogrzaniu jedynie łuszczenie naskorka, natomiast w odmrożeniach ciężkich powstaja pęcherze, martwica, a także dochodzi do samoistnej amputacji odmrożonych części składowej ciała. W przypadku uogólnionej hipotermii ciala pojawiają się rownież dreszcze, obkurczenie naczyń powierzchownych, gesia skórka, sine wargi, przyspieszenie oddechu oraz akcji serca, następnie zwolnienie oddechu oraz akcji serca, apatia, sen, a w cieżkich przypadkach letarg, utrata przytomności, ustanie akcji serca oraz zgon. Skora wychłodzona staje sie zaczerwieniona, bolesna, daje sie odczuć pieczenie oraz szczypanie. Jeśli dojdzie do odmrożenia, przy lekkim odmrożeniu pojawia się mocny ból oraz suchość skory, skoro odmrożenie może być poważniejsze ludzka skora staje się blada, ból ustępuje, pojawia się pozbawienie czucia, ludzka skóra może być odrętwiała oraz powinny wystąpić na niej pęcherze. Skoro ludzka skóra nabierze sinawego koloru należy zglosić sie na pogotowie. Do lekarza należy udać się natychmiast także wtedy, kiedy na skórze pojawią się większe uszkodzenia, przy poważniejszych odmrożeniach konieczne może być też bowiem podanie surowicy przeciwtężcowej. Wszystkie typy odmrożeń powinny być też ocenione poprzez lekarza. W przypadku odmrożenia, zwłaszcza kiedy odmrożona sekcja ciala może być wciąż jeszcze blada, polega na możliwie szybkim przywróceniu w niej krążenia krwi. W tym celu stosujemy szybkie ogrzanie uszkodzonej kończyny w kąpieli wodnej o coraz wyższej temperaturze. Rozpoczynamy ogrzewanie wodą o temperaturze 25–30°C, by po kilkunastu minutach zwiększyć ją aż do 38–40°C. Ogrzewanie należy stosować do czasu, kiedy tkanki uzyskaja odpowiednią temperaturę. Po kąpieli można odmrożone miejsca lekko nacierać niewielką ilością 70% alkoholu etylowego aż do zaróżowienia skóry. Następnie trzeba nałożyć suchy jalowy opatrunek z grubą warstwą waty oraz z ciepło owiniętymi kończynami odwieźć chorego do szpitala. Pierwsza pomoc w przypadku odmrożeń polega na zabezpieczeniu odmrożonych okolic przed zimnem. Można w tym celu odmrożone ręce trzymać pod pachami, odmrożone części składowej twarzy przykryć dłońmi w suchych rękawiczkach, a najlepiej nałożyć suchy jałowy opatrunek z grubą warstwą waty oraz z ciepło owiniętymi kończynami odwieźć chorego do szpitala. Nie można nacierać odmrożeń śniegiem czy może zimną wodą ani bezpośrednio ogrzewać. W szpitalu odmrożone części skladowej ciała są ogrzewane w wodzie o stopniowo wzrastajacej temperaturze – od około 25 do 40 stopni Celsjusza. Ogrzewanie takie może trwać 45-60 minut oraz może być często bolesne. W związku z tym przydatne są środki przeciwbólowe, a ze względu na powstawanie zakrzepów należy zastosować heparyny drobnocząsteczkowe. Interwencje chirurgiczną należy stosować jedynie w ostateczności, raczej czekając na ewentualną samoistną amputacje. Wyróżniamy cztery stopnie odmrożeń. Odmrożenia 1 stopnia charakteryzuja rumieniem skóry, swędzeniem, pieczeniem, niekiedy bólem. Stosunkowo rzadko dochodzi do odmrożeń II stopnia, czyli martwicy naskórka, obrzęku, oraz silnego bolu jak przy oparzeniu; z kolei sporadycznie zdarzają się odmrożenia III oraz IV stopnia, w ktorych dochodzi do uszkodzenia głębszych tkanek podskornych.

Pierwszy stopień – polega na przejściowym zaburzeniu krążenia krwi w wyziębionym obszarze oraz objawia się pomiędzy innymi bólem, zaczerwienieniem albo bladością, mrowieniem oraz lekkim obrzękiem. Może być to także proces odwracalny, dotyczący jedynie naskórka oraz nie powoduje powstawania żadnych trwałych zmian. Po przejściowym zblednięciu, występuje zaczerwienienie z lekko sinawym odcieniem, obrzękiem, pieczeniem oraz uczuciem zdrętwienia, w następstwie przejściowych zaburzeń krażenia oraz ostrego stanu zapalnego.

Drugi stopień – na powierzchni skóry pojawiają się pęcherze z płynem surowiczym, dodatkowo może być ona sina oraz mocno obrzeknieta. Uszkodzenia sięgaja głębszych partii naskórka. Cechuje się tworzeniem pęcherzy z plynem surowiczym albo surowiczokrwistym, a obrzęk oraz zasinienie są znacznie większe. Pozostawia po sobie długotrwałe obrzęki i przebarwienia skory.

Trzeci stopień – zniszczenia dotyczą naskórka, skory wlaściwej, a niekiedy również tkanek położonych głębiej. Ludzka skóra ulega martwicy, staje się purpurowa. Charakteryzuje się martwicą skóry, niekiedy także oraz tkanek głębiej polożonych, łącznie z kościa. Po oddzieleniu się części skladowej martwiczych powstają ubytki, które goja się poprzez ziarninowanie.

Czwarty stopień – odmrożenia dotyczą całych części składowej ciała, np. palca, w tym także kości. Są na aż tyle poważne, że uszkodzony narzad nie zawsze da sie uratować. Skoro w warunkach polowych nie posiada możliwości wykonania takiej kąpieli ogrzewającej, to także należy zastosować krótkotrwały, delikatny masaż, używając niewielkiej ilości 70% alkoholu etylowego, a następnie nałożyć gruby opatrunek ochronny.

Pamiętajmy o tym, że odmrożonych okolic nie wolno nacierać śniegiem albo zimną wodą, jak to także niegdyś zalecano, bo może to także przynieść więcej szkody niż pożytku w wyniku uszkodzenia zmarzniętych tkanek. ów stopień odmrożenia wymaga niezwłocznej pomocy lekarskiej oraz bezwzględnie leczenia wlaściwego szpitalnego. Zapobieganie odmrożeniom zależy glównie od nas samych. Przede wszystkim pamiętajmy o tym, by wychodząc na zimno, odpowiednio się ubrać. Odzież posiada zapewnić właściwa izolację, a jednocześnie umożliwić parowanie potu. Należy zakładać parę warstw luźnych, lżejszych ubrań pod okrycie wierzchnie. Nie wolno chodzić z nieosłoniętą głowa – powoduje to także dużą utratę ciepła. Na mrozy lepsze są rękawiczki z jednym palcem. Przed wyjściem na dwór trzeba także pamietać o cieplych, welnianych skarpetach. Obuwie nie powinno być też nadto ciasne. Nie należy zapominać, że niebezpieczeństwo odmrożenia w niskich temperaturach zwiększa się wraz z podwyższeniem wilgotności powietrza oraz prędkości wiatru. Należy jak najszybciej okryć odmrożone miejsca skoro nie pojawiły się rany oraz udać się do cieplego pomieszczenia. Odmrożeń nie należy nacierać śniegiem ani polewać zimną wodą. Odmrożone miejsca należy delikatnie ogrzać np. przykładając ogrzany ręcznik, mocząc w letniej wodzie (maksymalna temperatura 30*C). Nie należy odmrożonych rak przykladać np. bezpośrednio do kaloryfera ani przykładać termoforów z gorącą wodą. Odmrożonych miejsc nie należy pocierać ani masować. Jeśli w odmrożonym miejscu powstaly pęcherze, nie należy ich przekluwać. W takiej sytuacji zaleca sie nalożenie czystych opatrunków z wyjałowionej gazy. Po ogrzaniu odmrożonych miejsc należy je okryć oraz unieść nieco wyżej. Należy pić ciepłe napoje, zjeść ciepłą zupę. Pod żadnym pozorem nie należy pić alkoholu. Ludzka skóra bardzo dobrze nagrzana powinna nabrać rożowego koloru.

Łokieć tenisisty – na czym polega ten problem?

Posted on

Tzw. łokieć tenisisty może być uznany za chorobę zawodową przede wszystkim dla informatyków oraz dla tzw. pracowników biurowych. Powszechnie uważa się, że łokieć tenisisty to również stan zapalny ścięgna oraz że najlepiej leczy się go sterydami. Nic bardziej mylnego. Natomiast chorzy skarża się na dolegliwości bólowe umiejscowione w okolicy łokcia przy ruchach odwracania przedramienia oraz wyproście łokcia, zwłaszcza przy czynnościach wykonywanych z pokonywaniem pewnego oporu, np. wkręcanie śruby, żarowki, otwieranie drzwi. I wtedy ten ból może promieniować do nadgarstka albo barku i nasila się przy ucisku przyczepu wymienionych mięśni.

Warto dodać, że grupą najbardziej narażoną na problemy ze ścięgnami sa ludzie w przedziale wiekowym 30-65 lat, z kolei w szczególności pomiędzy 45 a 54 rokiem życia. Zwiększone ryzyko rozwinięcia patologii „łokcia tenisisty” zaobserwowano również u palaczy tytoniu. Tenisiści – zarówno zawodowcy jak oraz amatorzy – stanowia zaledwie 10% wszystkich pacjentów z problemem „łokcia tenisisty”; często na tę choroba zapadają ludzie pracujący na co dzień z komputerem (sekretarki, pracownicy biurowi, informatycy, etc.) – chodzi o specyficzny system rak podczas pisania na klawiaturze komputera, a również ludzie wykonujacy ruchy nadgarstka typu wkręcanie śrubokretem z silnym zaciskiem ręki (ortopedzi, elektrycy). Pozytywnym aspektem tej dolegliwości może być spontaniczne wyzdrowienie – w przeciągu 1-2 lat, obserwowane u 80-90% wszystkich przypadków. Wokół dolegliwości łokieć tenisisty nagromadziło się dużo fałszywych sądów. Pierwszy to również przekonanie, że z powodu łokcia tenisisty cierpią miłośnicy tenisa. Stanowią oni zaledwie 10 proc. osob, u których stwierdza się łokieć tenisisty. Większość chorych to również pracownicy biurowi, informatycy, monterzy, mechanicy, i dlatego rownież została ona uznana za chorobę zawodową. Uszkodzenia tego przyczepu najczęściej zdarzają sie w wyniku wykonywania naprzemiennych ruchów prostowania oraz odwracania nadgarstka, takich jak na przykład używanie śrubokręta, ale też odbijanie piłki z backhandu przy zgietym łokciu (stąd alternatywna nazwa choroby). Do dolegliwości predysponują też czynności takie jak noszenie ciężkich przedmiotów przy wyprostowanych łokciach, wykonywanie ruchów podobnych jak przy wyrywaniu chwastów albo depilacji. Dolegliwość posiada zdecydowane powiązanie z praca przy komputerze, wykonywaniu zawodów wymuszających powtarzające się czesto ruchy nadgarstka np. wyprost i ruchy podobne jak podczas wkrecania śruby. Pomimo nazwy sugerującej związek z uprawianiem gry w tenisa – jedynie ok. 10% graczy cierpi na tę dolegliwość. Dotyczy to również zwlaszcza osób rozpoczynających naukę gry, którzy nie maja wciąż jeszcze doskonale wyćwiczonej techniki uderzeń oraz generują ruch z nadgarstka zamiast z tułowia oraz barku. Rozkład sił może być nierównomierny a wytworzone podczas odbicia piłki tenisowej wibracje dodatkowo przeciążają miejsce przyczepu mieśni. Głównym objawem dolegliwości może być ból z boku łokcia pojawiający się przy ruchach nadgarstka: chwytaniu czegoś ręką, zaciskaniu, obracaniu dłoni, unoszeniu jej części składowej grzbietowej. W zaawansowanym stadium pojawia się on również w spoczynku. Poprzez całe lata w medycynie obowiązywał pogląd, że przyczyną bólu może być stan zapalny przyczepu ścięgien mieśni prostowników nadgarstka do kłykcia bocznego nasze kości ramiennej. Pod koniec lat 90. udowodniono, że pogląd ów może być błędny, bo nie stwierdzono w okolicy przyczepu czynników zapalnych. Przyczyną łokcia tenisisty są bowiem zmiany degeneracyjne. Uważa się, że wskutek przeciążeń oraz mikrourazów dochodzi do uszkodzeń struktury wlókien kolagenowych ścięgien oraz nieprawidłowego ukrwienia okolicy przyczepu zwanej entezą (dlatego schorzenie to rownież lekarze nazywają entezopatią). Skąd sie nie mniej jednak bierze bol, skoro nie posiada stanu zapalnego, a samo ściegno nie może być unerwione? Oraz ta zagadka została wyjaśniona. Procesowi degeneracyjnemu towarzyszy wydzielanie białek, które chemicznie drażnią okoliczne tkanki, wywołując ból. Za jego powstanie odpowiada również tworzenie sie patologicznych nerwów oraz naczyń krwionośnych.

Jak wiadomo przyczyną rozwinięcia zmian degeneracyjnych może być najczęściej bardzo długo trwające przeciążenie mięśni z powtarzającymi się mikrourazami na ich przyczepie do kości. W tenisie aktywnością która powoduje odgięcie grzbietowe nadgarstka (do góry) oraz napięcie w mięśniach może być niemalże każdy typ uderzenia. Zauważono, iż zawodowi gracze, ktorzy skarżą się na „łokieć tenisisty”, wykazywali zwiększoną aktywność prostowników nadgarstka w trakcie uderzenia oraz tuż po uderzeniu pilki. Ta zwiększona aktywność mięśni mogła mieć swoją przyczynę w nieprawidłowej technice prowadzenia nadgarstka oraz lokcia w trakcie uderzenia, a również tzw. uderzenia otwartą rakietą oraz dolną częścią naciągu. Zaobserwowano, iż tenisiści używający oburęcznego backhandu rzadko rozwijaja tę patologię ponieważ większość energii pochłania kończyna nie dominująca, czyli u praworęcznych podczas tego uderzenia większość energii pochłania lewa ręka. O dużo więcej przypadków „łokcia tenisisty” diagnozuje się u tenisistów amatorów w porównaniu z zawodowymi graczami. Może być to również spowodowane błędami technicznymi, co prowadzi do zwiększonej transmisji energii z rakiety na nadgarstek oraz łokieć. Redukcja energii może być możliwa poprzez prawidlowe prowadzenie rakiety też po uderzeniu, tzn. po uderzeniu należy uwolnić zacisk dloni na rakiecie. Po okresie ostrego bólu, może wystąpić także kilkumiesieczny okres mniej nasilonych dolegliwości bólowych. Wówczas należy bezwzględnie unikać czynności obciążających staw lokciowy. Ulgę przynosi również stosowanie opaski na przedramieniu, zwykle 5 cm poniżej stawu łokciowego, która zmniejsza napięcie mieśnia prostownika palców. Wśród tenisistów-amatorów popularne może być używanie gumowych wkładek pomiędzy struny naciągu by zmniejszyć wibracje. Badania naukowe dowiodly, że stosowanie tego typu urządzeń w żaden sposób nie zmniejsza amplitudy wibracji, oraz co za tym idzie nie działa prewencyjnie. Dotychczasowe standardy leczenia właściwego “łokcia tenisisty” opierają się na zastosowaniu fizykoterapii w postaci naświetlań promieniowaniem laserowym, zabiegow ultradźwiękami, krioterapii. Czasami niektorzy ortopedzi zalecają unieruchomienie stawu w celu jego odciążenia i iniekcje ze środka przeciwzapalnego. Są dwie przyczyny zmian degeneracyjnych. Pierwsza z nich (najczęstsza) to rownież długotrwałe przeciażanie ręki wskutek wykonywania czynności wymagających ruchów nadgarstka, takich jak pisanie na komputerze czy może wkręcanie śrubek. Prowadzi ono do nadto dużego napięcia mieśni oraz mikrourazów ściegien i przyczepu. Organizm uruchamia proces samonaprawy, ale w miejscach uszkodzeń powstaje tkanka znacznie słabsza od zdrowej (np. wlókna kolagenowe mają zmienioną strukturę). Skoro ręka dalej bedzie przeciążana, dochodzi do naderwań ścięgien, zwapnienia przyczepu, utworzenia się patologicznych naczyń krwionośnych.Przyczyną łokcia tenisisty może być też nie mniej jednak nie jedynie nadto duże, ale oraz nadto małe obciążanie ręki pracą. Prowadzi ono do zmian o charakterze zanikowym – rzadko wykorzystywane mięśnie i ścięgna słabną oraz zanikają. I dlatego skoro ktoś stroniący od aktywności fizycznej zabierze się np. do skręcania nowych mebli, może dojść do naderwania ścięgna nieprzyzwyczajonego do takiego wysiłku. Na transmisję energii uderzenia z rakiety na kończynę górną posiada wpływ waga gracza, technika, doświadczenie oraz wlaściwości rakiety. Dobra technika, duże doświadczenie gracza oraz większa waga ciała zmniejsza wibracje w ręce. Najczęściej pośród amatorów „łokieć tenisisty” występuje u graczy stosujacych jednoreczny backhand – może być to również spowodowane nieprawidłowym ustawieniem nadgarstka w zgięciu dłoniowym w trakcie uderzenia, podczas kiedy doświadczeni zawodnicy uderzają piłke w pozycji zgięcia grzbietowego nadgarstka, a po uderzeniu obie grupy graczy kontynuują ruch nadgarstka w wyżej wymienionych kierunkach. Skoro chodzi o rakietę, to również efekt zmniejszenia wibracji w ręce oraz przeciwdziałanie rozwojowi tendinopatii daje duży rozmiar głowy, mniejsza waga rakiety, rama grafitowa albo epoksydowa, mniejsza siła naciągu oraz większa ilość strun naciagu, z kolei obwód uchwytu rakiety nie posiada do końca udowodnionego wplywu ale zalecany może być rozmiar uchwytu 2 albo 3, a dla dzieci 1. Gra na twardych kortach też sprzyja rozwinięciu patologii. Najczęstszą przyczyna powstawania lokcia tenisisty może być długotrwałe wykonywanie czynności, podczas których niezbedna może być naprzemienna praca nadgarstków (ich zginanie oraz prostowanie).

Wróćmy do tego, kto może uskarżać się na tę chorobę. Otóż na omawianą choroba powinny narzekać też osoby pracujące w takich zawodach jak: szwacz, sprzątaczka, czy może magazynier. Nie może być też wykluczone, że z łokciem tenisisty powinny zmagać się też osoby, które wykonują naprzemienne ruchy nadgarstków wraz z odwracaniem oraz nawracaniem przedramienia np. podczas obierania ziemniakow, przykręcania śrubek czy może pracy przy komputerze. Efekty standardowego leczenia właściwego lokcia tenisisty bywają różne. Wielu pacjentów uskarża się na brak widocznej poprawy albo rownież poprawa może być niewielka albo krótkotrwala. Jak przedstawiam poniżej – leczenia wlaściwego ,,łokcia tenisisty” wymaga dużo precyzji ze strony lekarza oraz terapeuty i kosekwencji oraz cierpliwości ze strony pacjenta. Niejednokrotnie lekceważymy pobolewanie łokcia po dniu pracy. Idziemy do ortopedy, kiedy ból staje się silny, oraz oczekujemy od niego natychmiastowego rozwiązania problemu, który nawarstwiał się latami. Do niedawna lekarze mogli spełnić nasze oczekiwania, podając sterydy w zastrzykach w okolice przyczepu ściegna. Te silne środki leczenia przeciwzapalne żwawo uwalnialy od bólu, ale więcej bylo z nich szkody niż pożytku. Nie leczą, bo łokciowi tenisisty nie towarzyszy stan zapalny, natomiast wyłaczaja sygnał alarmowy – bol. Pacjenci wracali zatem do czynności przeciążających rękę. Poza tym środki leczenia te działają destrukcyjnie na strukture kolagenu, pogłębiają zatem zmiany degeneracyjne. W przypadku łokcia tenisisty nie dają efektów nie jedynie sterydy, ale rownież maści oraz żele o dzialaniu przeciwzapalnym i zabiegi fizykoterapeutyczne łagodzace stany zapalne, np. ultradźwięki, jonoforeza, krioterapia. Najczęściej ból pojawia się w okolicy zewnętrznej (bocznej) łokcia oraz promieniuje; zwiększa się, gdyzaciskamy mocno dłoń albo zginamy grzbietowo nadgarstek z oporem, np. w trakcie uderzenia. Diagnoze stawia sie na podstawie wywiadu-badania lekarskiego (odpowiednich testów), badania USG a czasami wykonuje się zdjecie rentgenowskie, rezonans magnetyczny albo elektromiografię. Leczenia właściwego „łokcia tenisisty” trwa od 6 do 12 tygodni oraz uzależnione może być od okresu trwania dolegliwości, charakteru zmian degeneracyjnych w ściegnie oraz jego przyczepie a również stosowanych wcześniej terapii. Celem leczenia właściwego może być zmniejszenie dolegliwości bólowych, usprawnienie funkcji kończyny, zwiększenie siły mieśni. By kłopot nigdy nie powrócił należy również poprawić technikę gry oraz dostosować parametry rakiety do swoich umiejetności oraz warunkow fizycznych. Należy unikać całkowitego unieruchomienia kończyny, ponieważ prowadzi to również do zaników mięśni oraz spowolnienia procesu rehabilitacji. Pierwszym doraźnym środkiem leczniczym są okłady z lodu; środki leczenia przeciwbólowe oraz przeciwzapalne działają jedynie przeciwbólowo natomiast nie lecza przyczyny dolegliwości, a czasami nawet, tak jak iniekcje sterydowe, powinny prowadzić do powiększenia zniszczeń w ściegnie. Wyniki fizykoterapii (ultradźwięki, jonoforeza, itd.) są porównywalne ze stara metodą „czas leczy rany”. Odciażenie przyczepu może być możliwe za pomocą specjalnych opasek uciskowych, ale ich nieprawidłowe stosowanie może jedynie zwiększyć dolegliwości. Z nowych metod ktore są skuteczne, można wymienić: ESWT – terapia falą uderzeniową, iniekcje z płytko pochodnych czynników wzrostowych (Recover System) oraz mini inwazyjną metodę Topaz z użyciem elektrody generującej energię fali radiowej. Ich działanie polega na stymulacji procesu regeneracji uszkodzonego ścięgna. Jedynie parę procent przypadków wymaga bardziej rozległych oraz inwazyjnych zabiegów operacyjnych. Jest rzeczą zrozumiała, że od gdy wiemy, iż łokieć tenisisty nie może być procesem zapalnym, leczy się jego inaczej niż kiedyś. Skoro ortopeda stwierdzi, że ból związany może być jedynie z przemęczeniem ręki, zaleca odpoczynek oraz miorelaksacje, czyli głeboki masaż rozluźniający mięśnie, wykonywany poprzez terapeutę. Więc już po 2–3 zabiegach powinniśmy poczuć ulgę. Warto się nauczyć takiego masażu oraz w następnej kolejności powtarzać jego samemu w domu. Jeśli ból związany może być z samym przyczepem, ortopeda zleca wykonanie USG oraz w zależności od wyników badania wybiera odpowiednią terapię. Kiedy nie doszlo wciąż jeszcze do naderwania przyczepu, ale są więc już zmiany zwyrodnieniowe, stosuje się metode leczenia właściwego zwaną terapią wstrząsową (ESWT). Chore miejsce poddaje się działaniu fali uderzeniowej pobudzajacej tkanki do regeneracji. Leczenia właściwego opisywanego schorzenia opiera sie głównie na ćwiczeniach nadgarstka (patrz: Łokieć tenisisty – jak mogę samodzielnie zmniejszyć ból), wypoczynku oraz stosowaniu NLPZ (Niesterydowych Leków Przeciwzapalnych). Niezbędna może być też fizjoterapia, terapia manualna (powinna obejmować też szyję), a w skrajnych przypadkach- operacja. Zakłada sie też specjalną opaskę elastyczną albo gips, który posiada chronić lokieć przed zbędnymi nadwyrężeniami. Bywa nie mniej jednak tak, że wszystkie te metody zawodzą oraz pacjenci sięgają po stare sprawdzone sposoby. Najpopularniejsze wydają się być też okłady z kapusty, które powinno stosować się około 4 razy w tygodniu poprzez okres okolo miesiąca albo dlużej. Niektórzy pacjenci twierdzą, że dopiero zastosowanie metody „babuni” sprawia, że odczuwają dużą poprawe albo zupełne uwolnienie od bolu. W przypadku zerwania fragmentów przyczepu oraz powstania w ściegnie ubytku stosuje się metodę, która pozwala uzupełnić jego blizną. Pod kontrolą USG wstrzykuje się w uszkodzone ściegno czynniki wzrostu uzyskane z krwi własnej pacjenta (osocze bogatopłytkowe). W następnej kolejności ścięgno wielokrotnie się nakłuwa. Regeneracja może być możliwa jedynie wtedy, kiedy czynniki wzrostowe spotkają się z krwią własna pacjenta. W czasie tworzenia sie blizny trzeba maksymalnie oszczedzać rękę. Ortopeda określa, co można robić, a czego nie na danym etapie leczenia, oraz zaleceń owych należy bezwzględnie przestrzegać. Jeśli może być za późno na takie terapie, wykonuje się operację polegajaca na calkowitym odcięciu przyczepu oraz wycieciu zdegenerowanej tkanki wspólnie z okostną. Wówczas ścięgno sie lekko zsuwa (o ok. 0,5 cm), jego koniec sam jeden się skleja blizną z kością, a naprężenie mięśnia spada. Po takim zabiegu rękę trzeba unieruchomić na 3 tygodnie. Po 3 miesiacach można wrócić do pracy.

Boli mnie ucho – co robić?

Posted on

Czasami dokucza silnie ból ucha – choroba występujaca najczęściej u dzieci, ale zdarza się coraz dużo cześciej oraz u dorosłych. Chyba każdy przynajmniej raz w życiu odczuwał ten ból ucha. Zazwyczaj ból pojawia się po przebytym przeziębieniu albo infekcji górnych drog oddechowych. Ból ucha może pojawić sie także po opróżnieniu nosa oraz położeniu sie spać.

Warto na wstępie powiedzieć, że przyczyna tego są gromadzace się w przewodzie Eustachiusza plyny. Wywierają one nacisk na ucho, powodujac ból oraz dyskomfort. Ból ów często występuje nocą, nie dając nam spać. Nie należy jego nie mniej jednak ignorować oraz liczyć, że kiedyś minie. Są przecież domowe sposoby, które powinny nam pomóc uśmierzyć ból oraz pozbyć sie jego na dobre. Ból ucha posiada różne przyczyny, bo pojawia się nie jedynie w przebiegu dolegliwości narządu słuchu, ale rownież innych schorzeń, pozornie niezwiazanych z tą częścią ciała. Ból ucha może być też objawem tak różnorodnych chorób, jak np. refluks żoładkowo-przełykowy, zapalenie tarczycy, tętniaka aorty, a także rak oraz zawał serca. Sprawdź, co powoduje ból ucha. o choroba dość powszechna oraz nie posiada co się dziwić, skoro wywołać ją powinny różnorodne czynniki. Ból może powstać w wyniku zwykłej zmiany ciśnienia, zakażenia grzybiczego, wirusowego albo bakteryjnego ucha (np. jako powikłanie grypy), bywa wywołany poprzez owrzodzenia, uszkodzenia mechaniczne, zalegające w uchu ludzkie ciało obce, czop woskowinowy. Bóle uszu powinny być też również „wtorne”, np. często odczuwa sie je przy bólach zębów, gardła, a także szyjnej części składowej kręgosłupa. Ból ucha (otalgia) może być jednym z objawów choroby, w związku z tym jego przyczyny są zróżnicowane. Ból ucha może być też następstwem dolegliwości toczacej się w samym uchu (otalgia pierwotna) albo również być też bólem rzutowanym, który pojawia się w przebiegu schorzeń niemających związku z narzadem słuchu (otalgia wtórna). Ból podchodzący z ucha może być też spowodowany różnica ciśnień panujacych w uchu środkowym oraz w otoczeniu i/lub miejscowym stanem zapalnym. Różnica ciśnień zwykle może być wynikiem niedrożności trąbki Eustachiusza, uniemożliwiającej wyrównanie ciśnienia oraz prowadzącej równocześnie do gromadzenia sie płynu w uchu środkowym. Ból pochodzacy z ucha może być ostry, ograniczony do narządu słuchu, a poprzez to także bardzo dobrze lokalizowany poprzez chorego. Z kolei ból rzutowany może być bólem nieostrym oraz trudnym do zlokalizowania. To wszystko dlatego, że wiąże sie z uszkodzeniem narządów odległych od ucha, a co za tym idzie – może być wolniej przewodzony. Do narzadów owych należa nos, zatoki przynosowe, jama nosowo-gardłowa, zęby, dziąsła, stawy, skroniowo-żuchwowe, żuchwa, ślinianki przyuszne, jezyk, migdałki podniebienne, gardło, krtań, tchawica oraz przełyk. Są to także bowiem obszary zaopatrywane poprzez nerwy czaszkowe: nerw uszno-skroniowy (nerw V), nerw uszny tylny (nerw VII), nerw Jacobsona (czyli nerw bębenkowy, nerw IX), nerw Arnolda (czyli nerw twarzowy, nerw X), a rownież poprzez nerw uszny wielki oraz potyliczny mniejszy, które przewodza czucie z miejsca powstawania do ucha zewnętrznego oraz środkowego. Rzadszymi rodzajami bólów ucha sa bóle psychogenne (odczuwane w skutek wrażenia bolu bez przyczyny) oraz dysestezje (nieprzyjemne doznania, niedoprecyzowane dolegliwości podobne do bólu ucha). Jedną z czestszych przyczyn bólu ucha są gwałtowne zmiany ciśnienia atmosferycznego, którym podlegamy podczas np. latania samolotem oraz nurkowania.

Pomimo, że zimą nie jesteśmy nadto sklonni chodzić na basen, to także z pewnością więcej niż zwykle podróżujemy samolotami – odwiedzamy rodzinę, planujemy krótkie wypady sylwestrowe. Okazuje się jednak, że wystarczy lekki katar – co przecież w tym okresie zdarza sie dość czesto – oraz klopoty gotowe. Warto zdać sobie sprawę z tego, że nieleczone prawidlowo zapalenie ucha może skutkować groźnymi powikłaniami, tj. zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, ropniem mózgu czy może zapaleniem błędnika. Jesteśmy w stanie i dlatego tak ważna może być szybka oraz prawidłowa diagnoza lekarska. Ja generalnie zawsze zalecam pacjentowi z bólem ucha wizyte u lekarza – najlepiej laryngologa. Wiem nie mniej jednak z doświadczenia, że często pacjent reaguje na takie zalecenie w sposób negatywny, tłumacząc, że „kolejki, terminy, brak czasu itp”. Jakie zatem są domowe oraz apteczne sposoby na załagodzenie tej uciążliwej dolegliwości? Niektórzy zalecają wygrzewanie ucha, czy może włożenie wacika z olejkiem kamforowym do ucha. Ja nie mniej jednak zarówno do olejku kamforowego jak oraz samego wygrzewania podchodzę z dystansem z racji na fakt, iż wygrzewanie nasila w pewien sposób stan zapalny. Oliwa z oliwek / oliwka dla dzieci. To także jeden z najbardziej popularnych sposobów. Podgrzej delikatnie oliwę, nie może być też za ciepła, na pewno nie goraca, aby nie uszkodzić ucha. Letnią oliwę zaaplikuj do ucha, około 3 do 5 kropli. Ból powinien ustać. Olej zadziala jak lubrykant, nawilży ucho oraz pomoże pozbyć się świądu oraz infekcji. Właściwie jedyny specyfik do nabycia bez recepty działajacy przeciwbólowo oraz przeciwzapalnie, który przychodzi mi do głowy, to także krople „Ototalgin” z firmy Farmina. W składzie mamy salicylan choliny, czyli de facto ta sama substancja co w znanym wszystkim „Cholinexie”. Pamietajcie jednak, że nie wolno stosować tego preparatu przy nadwrażliwości na salicylany. Jedna z częstszych przyczyn bolu ucha są gwałtowne zmiany ciśnienia atmosferycznego, którym podlegamy podczas np. latania samolotem oraz nurkowania.

Jak mówiliśmy wcześniej – wystarczy lekki katar – co przecież w tym okresie zdarza się dość często – oraz kłopoty gotowe. Farmacja lubi zaskakiwać, zatem mała ciekawostka. „Ototalgin” zawiera tą samą substancję leczniczą oraz w tym samym stężeniu, co krople „Otinum”, pewnie niektórym znane, a wydawane z apteki jedynie na podstawie recepty lekarskiej;) Polecam nie mniej jednak traktować „Ototalgin” jako tzw. wyjście awaryjne, natomiast pamiętajcie, że przy bólu ucha wskazana może być wizyta u specjalisty, który postawi właściwie rozpoznanie. Jeśli zatem ból ucha oraz odmienne objawy nie ustąpią samoistnie poprzez 1-2 dni po lądowaniu, nie powinniśmy leczyć sie sami, jedynie odwiedzić lekarza laryngologa. Utrzymywanie się dolegliwości świadczy o tym, że prawdopodobnie doszlo do ostrego zapalenia ucha środkowego, które nieprawidłowo leczone może skończyć sie perforacją błony bębenkowej oraz pogorszeniem słuchu. Ból ucha może obejmować jego sekcja wewnętrzną albo zewnętrzną (kanał słuchowy oraz małżowina), może być też łagodny, silny, piekący, pulsujący, kłujący albo tępy. Ból ucha rozpoczyna się wnet albo stopniowo narasta, może być też również bólem przeniesionym z gardła albo szczęki. Zatkana trąbka Eustachiusza (łącząca tylna sekcja gardła z uchem środkowym) to także najczęstszy powód bólu ucha u dzieci oraz dorosłych. Sprzyja temu przeziebienie, infekcja zatok bocznych nosa albo alergia. Ostre zapalenie ucha środkowego może być też wywołane nie jedynie zmianami ciśnienia, ale także wieloma innymi czynnikami, do ktorych należą m.in. alergiczny nieżyt nosa, dolegliwości infekcyjne układu oddechowego i urazy mechaniczne. W przypadku alergii, do zapalenia dochodzi w wyniku zmiany ciśnienia w uchu środkowym z powodu obrzęku ujścia trąbki słuchowej Eustachiusza. Przy schorzeniach bakteryjnych zapalenie rozwija się z powodu przedostania się patogenów z nosa albo gardła do ucha środkowego. Nie mniej jednak w większości przypadków poczatkowa fazę dysfunkcji trąbki słuchowej oraz ostrego zapalenia ucha środkowego wywołują wirusy m.in. grypy oraz paragrypy, czyli te same, z którymi walczymy w okresie jesienno-zimowym. Zapalenie ucha środkowego objawia się narastającym swedzeniem, które po pewnym czasie przejawia się w mocny ból (odczuwany szczególnie podczas przelykania). Niekiedy z ucha zaczyna cieknąć także ropna wydzielina. Do zapalenia, potocznie nazywanego „uchem pływaka”, może doprowadzić przeziębienie, niedokladne wysuszenie uszu (np. po wizycie w pływalni), wyjście na dwór z wilgotnymi wlosami, nieumiejętne usunięcie woskowiny albo reakcja alergiczna na kosmetyki (np. perfumy, lakiery do włosów). Zapalenie ucha środkowego towarzyszy często także takim chorobom jak odra, ospa wietrzna, płonica, zapalenie zatok, krwiak jamy bębenkowej i urazom ludzkie kości skroniowej albo pojawia się po wycięciu migdałków. Choroba, obok mocno odczuwanego bólu ucha (nasilajacego się często w nocy), może objawiać się również podwyższoną temperaturą ciała, uczuciem ogolnego rozbicia, biegunką, wymiotami, bólem głowy. Czasem obserwuje się także wyciek z chorego ucha – śluzowy albo śluzowo-ropny. Jeżeli zauważyliśmy u siebie objawy świadczące o zapaleniu ucha środkowego, musimy niezwłocznie udać się do lekarza. Dlaczego? Bo w leczeniu tego stanu zapalnego niezbędne są antybiotyki (dodatkowo zaleca się stosowanie środków przeciwbólowych). Jeżeli zapalenie ucha środkowego zostanie poprzez nas zaniedbane – na skutek zbierającego się w chorym uchu płynu – może dojść do perforacji błony bębenkowej. Chociaż po jej przerwaniu dolegliwości bólowe mijają, a błona odrasta, jedynie w szczególnie ciężkich przypadkach celowo może być ona nacinana poprzez lekarza laryngologa. Po przerwaniu błony bębenkowej dochodzi do wycieku wydzieliny, która wcześniej nagromadziła się w uchu. W tym czasie należy szczególnie zadbać o jego higienę, bowiem jej brak może pogorszyć stan chorego. Na zapalenie ucha środkowego najczęściej chorują małe dzieci, co może być bezpośrednio związane z anatomią tego narzadu. U maluchów trabka słuchowa może być znacznie krótsza niż u doroslych oraz i dlatego zakażenie rozprzestrzenia sie w niej znacznie szybciej. Ostrego zapalenia ucha środkowego nie powinno się leczyć samemu. Domowe sposoby powinny pomóc nam w walce z bolem, ale podstawową metoda leczenia właściwego pozostaje antybiotykoterapia, jedynie sporadycznie uzupełniona nakłuciem błony bębenkowej. Pomóc sobie jesteśmy w stanie co najwyżej starając się poprawić ogólną kondycję organizmu poprzez wypoczynek, przyjmowanie środków przeciwbólowych oraz przeciwgoraczkowych, picie dużej ilości plynów oraz ewentualnie krótkotrwałe stosowanie kropli obkurczajacych do nosa. Resztę – zostawmy lekarzowi.

Jak wiadomo ostre zapalenie ucha wewnętrznego objawia się nudnościami, wymiotami i zawrotami głowy. Najczęściej może być ono spowodowane perlakiem – guzem, ktory powstaje na skutek stanu zapalnego, a którego usunięcie odbywa się jedynie droga operacyjną. Lekarz dodatkowo przepisuje choremu antybiotyki i środki leczenia przeciwko zawrotom głowy. Zdecydowanie mniej groźne, chociaż z pewnością równie uciążliwe, może być też zaleganie tzw. czopu woskowinowego w uchu. Woskowina to także kleista substancja o kolorze od miodowego do brązowego, ktora pokrywając kanal słuchowy, chroni ucho przed drobnymi urazami, kurzem, drobnoustrojami, zawilgoceniem, natłuszcza je oraz uelastycznia. Jeśli proces jej produkcji może być prawidłowy, wydziela się ona w odpowiednich ilościach oraz nie zalega w przewodzie słuchowym, bo może być stopniowo usuwana dzięki ruchom szczęk. Bywa jednak, że proces ów zostaje zaburzony oraz woskowina staje się tak twarda, że jej samoczynne usunięcie może być niemożliwe. Zalega wtenczas w uchu, blokujac przewód słuchowy. Ostre zapalenie ucha najczęściej rozwija się u dzieci, a powstaje na skutek infekcji bakteryjnej. Objawia się silnym bólem ucha, jego zatkaniem, gorączką i upośledzeniem sluchu. Niewyleczone do końca może przejść w stan przewlekły. Pacjent odczuwa przy tym pogorszenie słuchu (najczęściej występujące jedynie w jednym uchu), uczucie ucisku, zatkania, bolu. Stan ów zwykle zmusza do wizyty u laryngologa. Na usunięcie woskowiny warto wybrać się do lekarza, chociaż oraz bez recepty można kupić krople rozpuszczające złogi woskowinowe. Dlaczego bardzo dobrze może być zasięgnać porady specjalisty? Bo twardego korka woskowinowego najczęściej nie udaje sie samodzielnie usunąć w całości, a zatkanie przewodu słuchowego wiąże się ze złą wentylacją, a to także może być też przyczyną infekcji. Aby nie dopuścić do wytworzenia się czopu woskowinowego, musimy przestrzegać higieny. Do czyszczenia uszu nie powinno się używać patyczków kosmetycznych zakończonych wacikiem. Używajac ich, także płytko w obrębie ucha zewnętrznego, sekcja woskowiny usuwamy, a resztę „upychamy” do wnętrza przewodu słuchowego, co może prowadzić do powstawania korka woskowinowego. Najlepszą metodą może być mycie oraz osuszanie uszu za pomocą chusteczki higienicznej nałożonej na palec. ow prosty sposób sprawia, że sekcja ucha widoczna dla osób wokół nas pozostaje czysta, a wnętrze przewodu słuchowego (dla nikogo niewidoczne) może być pokryte cieniutką ochronną warstewką woskowiny. Wysiękowe zapalenie ucha środkowego dotyka najczęściej dzieci oraz objawia się nagłym upośledzeniem słuchu. Chociaż może ono ustąpić samoistnie, zwykle konieczne może być podjęcie leczenia. Polega ono na nacięciu błony bębenkowej, dzięki któremu zgromadzony w uchu śluz posiada szansę ujścia. Po jego usunięciu sluch wraca do normy. Najczęstszą przyczyną wysiękowego zapalenia ucha może być przerost migdałka gardłowego, niewyleczone ostre zapalenie ucha środkowego i alergiczny nieżyt nosa. Jeśli ów rodzaj zapalenia powraca, należy pomyśleć o usunięciu przerośniętego migdałka. Czasem ból ucha może być jednym z pierwszych objawów, że coś tam niedobrego dzieje się… z zębami. Gdy mamy bowiem do czynienia ze stanem zapalnym rozwijającym się w jamie ustnej, tępy ból może nie mieć konkretnego umiejscowienia (bolący ząb), ale obejmować całą szczękę – jesteśmy w stanie uszy, a także głowę. Najczęściej nie mniej jednak w jakimś momencie jesteśmy w stanie zauważyć, że bol raczej promieniuje do uszu, niż pochodzi stamtąd. Wtenczas nie posiada co czekać – należy chwycić za telefon oraz natychmiast umówić sie ze swoim dentystą. Jeśli nie może nas przyjąć od razu, czekając na wizyte jesteśmy w stanie skorzystać z wypróbowanych metod walki z bólem zębów. Po pierwsze – myjemy nasze zęby (nie zapominając o języku) oraz płuczemy je płukanką do ust, by jak najdokladniej odkazić jamę ustną. Po drugie – sięgamy po niesteroidowe środki leczenia przeciwzapalne (np. Aspirynę, Polopirynę S, Ibuprofen), a skoro nie jesteśmy w stanie ich brać, np. ze wzgledu na uczulenie, po paracetamol – najlepiej w postaci rozpuszczalnej w wodzie, by zadziałał jak najszybciej. Pod wzgledem anatomicznym ucho jesteśmy w stanie podzielić na trzy części: ucho zewnętrzne, wewnętrzne oraz środkowe. Ucho zewnętrzne odpowiada za odbieranie oraz przenoszenie fal dźwiękowych na błonę bębenkową. Ucho środkowe obejmuje główne struktury(ślimak, przedsionek oraz kanaly półkoliste) odpowiedzialne słuch oraz poczucie rownowagi. Ucho wewnetrzne stanowi trąbka Eustachiusza, która łaczy się z nosową częścią gardla oraz służy do wyrównywania ciśnienia. Ból ucha wiąże się najczęściej z procesem zapalnym w obrębie ucha zewnętrznego, błony bębenkowej i ucha środkowego. Do innych środków pierwszej pomocy należą cieple okłady (np. z podgrzanego ryżu, ktory jesteśmy w stanie włożyć do czystej skarpetki), płukanie jamy ustnej odkażającym naparem z ziół o działaniu przeciwbakteryjnym (np. szałwią) albo specjalnie przygotowanymi płukankami dostępnymi w aptece (np. Dentosept). Jeśli udalo nam sie zlokalizować źródlo bolu, do bolacego zeba jesteśmy w stanie przylożyć wacik nasączony czystą wódką albo spirytusem spożywczym. Powinny odkazić, podziałać przeciwbólowo oraz spowodować lekkie odrętwienie tego miejsca.

Wstydliwy temat – gdy boli mnie odbyt…

Niestety, ale wciąż uważamy, że tego typu dolegliwości jak bolący odbyt są wstydliwe i często wolimy cierpieć, niż odwiedzić specjalistę. Warto jednak udać się do lekarza, kiedy odczuwasz ból oraz świad odbytu, krwawienia z odbytu czy może objawy hemoroidów. Aby złagodzić nieprzyjemne objawy tej dolegliwości, należy unikać mechanicznego oraz chemicznego podrażniania miejsc zmienionych chorobowo. I dlatego bardzo dobrze korzystać z miękkiego papieru toaletowego oraz dbać o higienę czyli stosować delikatne mydło albo płyn do higieny intymnej. Ulgę przynieść mogą również letnie kąpiele.

Goracych i bardzo gorących kąpieli należy unikać – bo pogłębią zmiany chorobowe. Bol odbytu – czyli bol zlokalizowany w odbycie albo jego sąsiedztwie może być dość powszechną dolegliwością. W kanale odbytu błona śluzowa jelita grubego przechodzi w skóre. Błona śluzowa okrężnicy może być niewrażliwa na ból ale ostatnia sekcja kanału odbytu może być wyścielana skórą. Nasza skóra ta może być gęsto unerwiona oraz wrażliwa na bodźce bólowe. Większość przyczyn występowania bólu to również stany niezlosliwe, niezwiązane z chorobą nowotworowa. Sporadycznie zdarza się, że może być objawem raka. Sam jeden bol może mieć charakter ostry albo przewlekły a dolegliwości są dotkliwe ze wzgledu na bogate unerwienie czuciowe. Dużo czynników wywołujacych ból powoduje także krwawienie z odbytnicy. Przyczyny dolegliwości bólowych powinny być też z reguly łatwo rozpoznane oraz leczone prostymi metodami. Występuje jednakże grupa dolegliwości, których przyczyny nie są do końca poznane, mają złożony charakter a ich leczenia właściwego bywa trudne. Są to rownież tak zwane samoistne dolegliwości bolowe odbytu oraz odbytnicy. Jeśli pojawi się ból odbytu albo dyskomfort podczas siedzenia, pacjenci najpierw starają się sami sobie radzić, ponieważ wstydzą się o lym mówić, także lekarzowi. Ból może być też spowodowalny zmianami chorobowymi w obrębie odbytu (szczelina. Żylaki, zapalenie błony śluzowej), nowotworem, pochodzić od kręgosłupa (zwyrodnienia, urazy, wypadki, pęknięcia nasze kości krzyżowej) oraz zmianami zewnętrznymi o charakterze dermatologicznym (odparzenia, grzybice, kłykciny, przebarwienia) Ból odbytu, ktory nie ustępuje w ciągu 24-48 godzin po zastosowaniu prostych środków musi być też skonsultowany poprzez lekarza. Przewlekające się dolegliwości bolowe, ktore nasilają się w czasie powinny świadczyć o poważnej chorobie oraz wymagają bezwzględnej konsultacji specjalisty. Do proktologa trzeba się zglosić zawsze, kiedy dokucza nam ból w okolicach odbytu. Powinny jego powodować np. ropnie, dolegliwość Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, infekcyjne zapalenie odbytu, zapalenie prostaty, zapalenie macicy, endometrioza, ciąża pozamaciczna i zapalenie wyrostka robaczkowego. Czasami przyczyną są hemoroidy. Wyróżnia się 4 stadia choroby. Pierwsze dwa sa zwykle leczone zachowawczo: istotna może być bogatoresztkowa dieta, picie dużej ilości plynów, niedopuszczanie do zaparć, a również miejscowe stosowanie maści oraz czopków. W leczeniu 3. oraz 4. stadium dolegliwości wykonuje się zabiegi skleroterapii (w skórę wokół chorego guzka wstrzykuje się substancję, która powoduje powstanie zakrzepu; niedożywiony, niedotleniony guz odpada), stosuje się diatermie jednobiegunowe oraz niskonapięciowe (czyli wykorzystuje dzialania prądu), a również krioterapie (zamrożenie guzka, co powoduje jego martwicę), koagulację w podczerwieni (guzek zostaje zniszczony poprzez wysoką temperaturę) albo laser. 5-10 proc. chorych wymaga zabiegu operacyjnego.

Szczegolnie hemoroidy dotyczą ludzi z małą i dużą nadwagą, prowadzacych siedzący sposób życia, nieuprawiających sportów, z zaparciami. Czasami osoby, ktore przychodza do apteki, wstydzą się zapytać o maść czy może krem na żylaki odbytu. Wtenczas prosimy je do wolnego okienka. Polecamy czopki oraz maści ziołowe, homeopatyczne albo o składzie chemicznym. Przynoszą one ulgę, bo zawierają skladniki miejscowo znieczulające, uszczelniające oraz zwężające naczynia (wyciąg z kasztanowca, escyne, substancje osłaniające oraz gojące), które zmniejszają żylaki. Krwawienie, które towarzyszy dolegliwościom bolowym może być najczęściej spowodowane szczeliną odbytu. Zakrzepnięte hemoroidy także powinny dawać podobne dolegliwości. Krwawienie oraz ból, które nie są zwiazane z oddawaniem stolca prawdopodobnie wynikają z infekcji grzybiczej. Lekarz internista może postawić diagnozę, oglądając oraz wykonujac podstawowe badanie per nelitm, ponieważ wszystkie zmiany (guzy, polipy, pekniecia, szczeliny) są wyczuwalne na głębokości ok. 6 cm. Gdy odbyt boli, swędzi oraz piecze, należy wykluczyć pasożyty; które dotyczą głównie dziec i, ale zdarzają sie również u osób dorosłych. Najcześciej jednakże ból spowodowany może być żylakami oraz pęknięciem błony śluzowej odbytu. Lekarz pierwszego kontaktu powinien wykonać podstawowe badania oraz ewentualnie zlecić wizytę u proktologa, by wykluczyć przyczyny onkologiczne. Ryzyko występowania nowotworów wzrasta z wiekiem – każdy ból oraz krwawienie z odbytu powinny być też diagnozowane. Bardzo istotne może być stosowanie bogatobłonnikowej diety i przyjmowanie dużej ilości płynów (ok. 2 l na dobę). Spożywanie posiłków zawierających 25-30 gramow błonnika łagodzi dolegliwości bólowe. Należy unikać urazów okolicy odbytu, nie używać mydla do mycia tej okolicy a również unikać drapania.Należy dbać o to również by okolica odbytu nie byla wilgotna, nie powinno używać sie maści oraz kremów które nie sa przepisane poprzez lekarza. Powiększenie guzkow krwawniczych występuje u ok. 3% spoleczeństwa. Narażone na nie są przede wszystkim osoby prowadzące siedzacy sposób życia, otyłe, cierpiące na zaparcia oraz w związku z tym bardzo długo przesiadujące w toalecie. Ból odbytu powinny powodować różne przyczyny. Czasem są to również kłopoty z wypróżnianiem wynikające z nieprawidłowego trybu życia. W tym przypadku radzę, by najpierw zmienić dietę. Należy jeść produkty bogate w błonnik, a wieczorem jogurt albo owoc z drobnymi pestkami, pić dużo wody oraz zaparcia znikną. Ważne, by przestrzegać higieny wypróżnień o stałej porze. Jeśli pojawia się ból odbytu albo dyskomfort podczas siedzenia, pacjenci najpierw starają się sami sobie radzić, ponieważ wstydza się o tym mówić, także lekarzowi. Ból może być też spowodowany zmianami chorobowymi w obrebie odbytu (szczelina, żylaki, zapalenie błony śluzowej), nowotworem, pochodzić od kregosłupa (zwyrodnienia, urazy, wypadki, pęknięcia nasze kości krzyżowej) oraz zmianami zewnętrznymi o charakterze dermatologicznym (odparzenia, grzybice, kłykciny, przebarwienia). Samoistne zespoły bólowe odbytu oraz odbytnicy są grupą dolegliwości połączonych z uczuciem dyskomfortu w okolicy odbytu oraz nierzadko zaburzeniami oddawania stolca pod postacia zaparć albo częstego parcia na stolec. Częstość występowania poszczególnych zespolów bólowych może być trudna do ustalenia, bo jedynie sekcja pacjentow ze znacznie nasilonymi dolegliwościami zglasza sie z tego powodu do lekarza-specjalisty. Samoistne zespoly bólowe są około dwukrotnie dużo częściej rozpoznawane u kobiet. Wiek chorych waha się od 10 do 60 lat, najwiecej przypadków występuje w przedziale wiekowym 20-45 lat. W ostatnich latach częstość rozpoznawania owych schorzeń znacznie wzrosła. Jeden z najważniejszych oraz zarazem najtrudniejszych problemów związanych z samoistnymi zespołami bólowymi odbytnicy to również postawienie poprzez lekarza właściwego rozpoznania. Przed postawieniem diagnozy należy wykluczyć wszystkie odmienne możliwe przyczyny dolegliwości. Samoistne przewlekłe zespoły bólowe odbytnicy pozostaja jednostkami trudnymi zarówno w diagnostyce, jak oraz leczeniu. Przy diagnozowaniu samoistnych zespolów bólowych szczegolnie należy podkreślić, że rozpoznanie takie można postawić dopiero po wnikliwej analizie klinicznej oraz wykluczeniu innych przyczyn dolegliwości, zwłaszcza dolegliwości nowotworowych. Pacjenci powinni obowiązkowo mieć wykonane: anoskopię, rektoskopie, USG przezodbytnicze, zdjecie RTG badanej okolicy, a w przypadkach wątpliwych tomografie komputerową albo rezonans magnetyczny. Zespoły bólowe odbytnicy często stanowią dla pacjentów kłopot wstydliwy. Niekiedy zgłoszenie się do lekarza-specjalisty poprzedzone może być wieloletnimi dolegliwościami. Chociaż przewlekłe zespoły bolowe odbytu oraz odbytnicy nie stanowią zagrożenia dla życia pacjentów, upośledzają w znacznym stopniu komfort ich życia oraz sprawność fizyczną. Często bóle sa tak silne, że uniemożliwiają prowadzenie normalnego życia. Każdy z nas od urodzenia posiada hemoroidy. To również maleńkie poduszeczki wypełnione krwia, które wraz z mięśniami zwieracza uszczelniają kanał odbytu. Dopiero ich powiększenie, nadmierne wypełnienie krwią oraz stan zapalny stają się problemem, który należy leczyć. Lekarz internista może postawić diagnozę, oglądając oraz wykonując podstawowe badanie per rectum, ponieważ wszystkie zmiany (guzy, polipy, pęknięcia, szczeliny) są wyczuwalne na głębokości ok. 6 cm. Gdy odbyt boli, swędzi oraz piecze, należy wykluczyć pasożyty, które dotycza głównie dzieci, ale zdarzaja się również u osób dorosłych.

Najczęściej jednakże ból odbytu spowodowany może być żylakami oraz pęknięciem błony śluzowej odbytu. Lekarz pierwszego kontaktu powinien wykonać podstawowe badania oraz ewentualnie zlecić wizytę u proktologa, by wykluczyć przyczyny onkologiczne. Ryzyko występowania nowotworów wzrasta z wiekiem – każdy ból oraz krwawienie z odbytu powinny być też zdiagnozowane. Zespół dźwigaczy odbytu, najczęściej dotyczy kobiet. Zespół objawia się bólem, dużym napieciem oraz uczuciem dyskomfortu w okolicy odbytu, krzyża oraz nasze kości guzicznej, charakterystyczne może być uczucie rozpierania. Niekiedy ból obejmuje również pośladki i uda oraz może być głównym powodem zgłoszenia się do lekarza. Dla tego zespolu charakterystyczny może być ból przewlekły oraz nasilający się w pozycji siedzącej. Ponadto powinny występować zaparcia i czynnościowe nietrzymanie stolca. Dolegliwości w zespole dźwigaczy odbytu powstaja w wyniku skurczu mięśnia dźwigacza odbytu; nieznane pozostają czynniki wywołujace jego skurcz. U wielu pacjentów nasilenie dolegliwości wystepuje w sytuacjach stresowych. Czynnikami usposabiającymi są: siedzący sposób życia, częsta oraz długotrwała jazda samochodem, przebyte urazy, przebyte operacje w obrebie miednicy. Leczenia wlaściwego tego zespolu przysparza wielu trudności. Jednym ze metod może być stymulacja elektrogalwaniczna mięśni dźwigaczy odbytu pradem o wysokim napieciu; oprócz tego stosuje się środki przeciwbólowe, gimnastykę mięśni miednicy i masaże. W przypadku hemoroidow wyrożnia sie 4 stopnie choroby, w zależności od jej zaawansowania. Początkowo nie powodują one zbytnich dolegliwości. Sygnałem tego, że dzieje się coś tam złego, może być najczęściej ślad krwi na stolcu albo papierze toaletowym. Ból odbytu może być objawem wielu schorzeń. Istotne, czy może wraz z nim występuja inne, przede wszystkim krwawienia, ktore każdego powinny skłonić do wizyty u lekarza. Badanie proktologiczne składa się z trzech elementów: dokładnego wywiadu (rodzaj oraz czas wystepowania dolegliwości, związku z wypróżnieniami, cyklem miesięcznym u kobiet, przebytymi operacjami); oglądania odbytu oraz badania per rectum (bolesne jedynie w przypadku szczeliny albo dużej zakrzepicy) i badania wziernikiem. Powszechnie spotykanymi schorzeniami odbytu są żylaki (guzki krwawnicowe, hemoroidy). To również anatomiczna sekcja odbytu, groźne dopiero są ich patologie – powiększenie, zakrzep, zadzierzgnięcie, skręcenie, wypadniecie. Odmienne to również szczelina, na ogół związana z zaparciami, przetoka i stany zapalne odbytu oraz blony śluzowej. Często dolegliwości te występują u osób, które maja inną poważną patologię w obrebie przewodu pokarmowego. Powinny to rownież być też nowotwory złośliwe albo łagodne (gruczolaki) jelita grubego lub zmiany o charakterze zapalnym – dolegliwość Crohna oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego, predysponujące do wystąpienia nowotworu złośliwego. Kokcygodynia określa się zespół bólowy występujacy w okolicy nasze kości ogonowej. Bóle mają charakter przewlekły, występują w pozycji stojącej albo siedzącej. Czesto są skojarzone z rwa kulszową. Ponad trzy czwarte pacjentow to również kobiety w wieku pomiedzy 20-45 rokiem życia. W większości przypadków objawy kokcygodynii sa wynikiem pourazowego uszkodzenia nasze kości ogonowej (w tym po urazie porodowym). Samoistna kokcygodynia bywa uważana za chorobę psychosomatyczną, często wystepuje u pacjentów z depresją. U wielu chorych stwierdza się nadmierna ruchomość nasze kości ogonowej, zwichnięcie albo nadmierny rozwój jej tkanki chrzęstno-kostnej. Czynnikami usposabiającymi do owych zmian może być siedzący sposób życia. Leczenia właściwego kokcygodynii może być też zachowawcze albo operacyjne. Leczenia właściwego zachowawcze posiada charakter kompleksowy, cześciowo empiryczny oraz obejmuje: leżenie, fizykoterapie – ćwiczenia, masaże nasze kości ogonowej oraz mięśni miednicy, stosowanie środków zmiękczających stolec, stosowanie czopków przeciwbólowych, blokady okolicy nasze kości krzyżowej oraz ogonowej. U pacjentow z depresją ustąpienie objawów kokcygodynii obserwowano po zastosowaniu optymalnych leków antydepresyjnych. Powstawaniu hemoroidów można zapobiegać odpowiednio się odżywiając. Zalecana może być właściwa dieta bogatoresztkowa z dużą ilościa błonnika oraz picie dużych ilości płynów. Dziękitemu uniknie się zaparć. Przyczyną przewlekłego bolu odbytu powinny być też siedzacy sposob życia i codzienny stres. Schorzenie pojawia się niekiedy u kobiet po porodach. Chorobie sprzyjają ponadto wielogodzinna oraz częsta jazda samochodem, a również niektóre dolegliwości. Zespół dźwigacza odbytu często pojawia się jako powikłanie po resekcji odbytnicy, jak także w wyniku urazów miednicy. Napadowy ból odbytu charakteryzuje się epizodami naglego ostrego bólu w okolicy odbytu, trwającego od kilku sekund do kilku minut, dużo cześciej pojawiającymi się w nocy. Ulgę w bolu przynosi często zgięcie kończyn w stawach biodrowych. Epizody powtarzają sie w nierównych odstępach czasowych, przerwy pomiędzy atakami powinny wynosić od kilku godzin do kilku miesięcy. Pacjenci z napadowym bólem odbytu zazwyczaj nie maja zaburzeń czynnościowych jelit, chociaż istnieje grupa chorych, u których występują zaparcia. Zespół dotyczy 8-14% populacji oraz dużo częściej wystepuje u mężczyzn, zgłasza we wczesnej młodości oraz ustępuje samoistnie w średnim wieku. Etiologia zespolu pozostaje nieznana. Czynnikiem usposabiającym do wystapienia bolu może być stres. Leczenia właściwego napadowych bólów odbytu może być na ogół empiryczne, objawowe, z reguły zachowawcze. We wczesnej fazie rozwoju schorzenia szczególnie zalecane są ćwiczenia mięśni odbytu. Polegają one na napinaniu z jednoczesnym silnym oraz jak najdłuższym zaciskaniem mieśni zwieracza. Najlepiej wykonywać je w siadzie skrzyżnym albo siedząc na krześle. Jeśli maści są nieskuteczne albo terapii nie udaje się przeprowadzić ze względu na objawy uboczne, można wówczas zaproponować leczenia właściwego chirurgiczne. Najbardziej radykalnym zabiegiem może być przecięcie wewnętrznego zwieracza odbytu. Zabieg ow może być jednakże obarczony ryzykiem trwałego nietrzymania stolca, i dlatego obecnie stosuje się jego jedynie po wyczerpaniu innych możliwości postępowania. Inną metodą leczenia właściwego szczeliny odbytu może być wstrzyknięcie w obręb zwieracza toksyny botulinowej.

Zapalenie i nieżyt gardła

Zwłaszcza przewlekły nieżyt gardła powinien być powodem do niepokoju i nie warto wtedy odkładać wizyty u lekarza. Zapalenie gardła, które objawia się zaczerwienieniem i niezbyt silnym bólem oraz nie ustępuje poprzez parę tygodni – to także może być też przewlekłe zapalenie gardła. Przyczyny przewlekłego nieżytu gardła czasem sa prozaiczne: niedostateczne nawilżenie blon śluzowych, spowodowane np. przebywaniem w suchym powietrzu albo słabe nawilżenie oraz niedostateczne wytwarzanie śluzu. Ta druga choroba występuje czesto na podłożu zaburzeń hormonalnych u kobiet po menopauzie i towarzyszy cukrzycy oraz występuje u osób cierpiących na refluks żołądkowo-przełykowy.

Badania mówią, że u około 10 procent osób cierpiących na przewlekłe zapalenie gardła przyczyną może być alergia. Przewlekły nieżyt gardła przebiega w różnorodnych postaciach zależnych od wywołujących chorobę czynników. Należą do nich: zakażenia wynikające z powtarzających się ostrych stanów zapalnych gardla, migdałków, nosa, zatok przynosowych, a również drażniace skutki dymu tytoniowego, kurzu oraz pyłów, alkoholu, gorących potraw, itp. W początkowym stadium, przewlekły nieżyt gardła sugerują przede wszystkim zaczerwienienie, pieczenie oraz swedzenie gardła, uczucie suchości, odkasływanie treści nieżytowej i uczucie ciała obcego w gardle utrzymujace się poprzez dłuższy czas. Bol nasila się podczas przełykania śliny, a towarzyszą mu najczęściej wysoka gorączka, nieżyt krtani, nosa, zapalenie śluzówek i intensywne bóle głowy. Gardło może być wspólnym elementem drogi oddechowej oraz pokarmowej i częścią ukladu odpornościowego (immunologicznego). Migdałki sa ważną częścią układu chłonnego gardła (broniącego przed zakażeniami). Stanowią pierwszą linie obrony organizmu przed czynnikami chorobotwórczymi poprzez ich eliminację, wytworzenie przeciwcial, przesyłanie informacji do układu chlonnego i wytworzenie komórek pamieci immunologicznej. Komórki te przechowują wiedzę o czynniku chorobotwórczym. Dzięki temu organizm może szybciej zwalczyć chorobę, skoro infekcja wystąpi ponownie. Gardlo to także przestrzeń, która rozciąga się od podstawy czaszki aż do krtani. Może być częścią wspólną dróg oddechowych (nos – gardło – krtań) oraz przewodu pokarmowego (jama ustna – gardło – przełyk). Ściana gardla składa się z warstw: błony śluzowej, tkanki podśluzowej oraz mięśniowej. W jamie ustnej, gardle oraz krtani błona śluzowa może być pokryta nabłonkiem wielowarstwowym płaskim, a w nosie wielorzedowym migawkowym. Zanieczyszczenia blon śluzowych układu oddechowego sa bezustannie usuwane ruchem rzęsek komórek nabłonkowych. Ruch rzęsek przesuwa śluz wraz z zanieczyszczeniami oraz drobnoustrojami w stronę gardla oraz niżej. Po połknięciu śluzu drobnoustroje oraz zanieczyszczenia są likwidowane w kwaśnej treści żołądkowej. Usunać substancje drażniące z gardła pozwala również odruch kaszlowy. W obrębie gardla znajdują się skupiska tkanki limfatycznej (migdalki podniebienne, migdałek gardlowy u dzieci do około 10 r. życia, migdałki językowe w obrębie korzenia języka, migdałki trąbkowe przy ujściu trabek słuchowych). Pasma boczne oraz grudki chłonne na tylnej ścianie gardła stanowią pierścień chlonny gardła, nazywany pierścieniem Waldyera. Gardło może być przekrwione, a na jego powierzchni zauważa sie pojedyncze pęcherzyki, niekiedy z wysiękiem włóknikowym (płyn powstający w wyniku zakażenia) na migdalkach. Objawom towarzyszą także powiększenie węzłów chlonnych szyi, ból ucha, dolegliwości związane z bolem mięśni oraz stawów, złe samopoczucie, osłabienie i brak apetytu. Na przewlekły nieżyt gardła choruja dużo częściej osoby z wrodzoną większą podatnościa na uszkodzenie blony śluzowej gardła. Leczenia właściwego przewlekłego zapalenia gardła zależne może być od przyczyny schorzenia. Skoro powodem może być alergia podaje sie środki leczenia przeciwalergiczne. Kiedy przewlekłe zapalenie gardła wiąże się z dolegliwość refluksową należy zmienić dietę oraz sposób jedzenia i przyjmować środki leczenia łagodzace refluks. W każdym przypadku należy zadbać o dobre nawilżenie błon śluzowych gardła. Przy zapaleniu gardla pomocne są inhalacje parowe z dodatkiem olejków eterycznych, np. tymiankowego oraz lawendowego i z naparów ziół: szałwii oraz rumianku. Do płukanek na ból gardła można dodawać parę kropli gliceryny, która posiada działanie nawilżające.

Przede wszystkim trzeba koniecznie nawilżać powietrze w pomieszczeniach oraz wypijać około 2 litrów płynów dziennie, ograniczając wysuszającą błony śluzowe czarną herbate. Przy zapaleniu gardla niewskazane są gorące płyny, pikantne potrawy i alkohol, który podrażnia błony śluzowe. Osoby palące, ktore cierpią na przewlekłe zapalenie gardła powinny bezwzględnie rzucić palenie. Inni powinni unikać pomieszczeń zadymionych oraz zakurzonych. W codziennej praktyce lekarskiej rozróżnia się zapalenie gardła, będący procesem zapalnym rozwijającym się bez udziału struktur ukladu chlonnego albo z niewielkim ich udziałem, i zapalenie migdałków charakteryzujace się zmianami zapalnymi w tkance limfatycznej (chłonnej, spełniajacej funkcje obronne przed infekcjami) gardła z mniejszym udziałem zmian zapalnych w obrębie całej błony śluzowej gardła. Nierzadko stan zapalny występujący w jamie ustnej, gardle może być punktem wyjścia oraz rozwoju infekcji w obrebie krtani czy może dolnych drog oddechowych. W gardle krzyżują się system pokarmowy oraz oddechowy. Sprawia to, że posiada on stały kontakt z drobnoustrojami chorobotwórczymi (wirusy, bakterie oraz grzyby) i czynnikami drażniacymi oraz toksycznymi, które wnikają do organizmu z wdychanym powietrzem. Błona śluzowa nie może być nie mniej jednak bezbronna. Kontakt z drobnoustrojami stymuluje ją do produkcji przeciwciał oraz wpływa na dojrzewanie całego ukladu oddechowego. I dlatego u ludzi dorosłych z bardzo dobrze funkcjonujacym układem odpornościowym, większość drobnoustrojow chorobotwórczych, może być eliminowana w gardle oraz nie dochodzi do rozwoju infekcji. I dlatego zapalenia gardla u osób dorosłych przebiega łagodniej niż u dzieci, u których nie wszystkie funkcje obronne są w pelni wykształcone. Występuje zaczerwienienie błony śluzowej gardła, która staje się sucha oraz błyszcząca, czasem pokryta zasychającą wydzielina w postaci strupów widocznych za języczkiem. Chorzy na przewlekły nieżyt gardła, zwłaszcza w postaci zanikowej z wysychaniem, odczuwaja ból gardla o zmiennym nasileniu, mają wrażenie obecności przeszkody w gardle, skarża sie na drapanie oraz pieczenie. Nieżyt gardła, nazywany inaczej ostrym zapaleniem błony śluzowej. To także dolegliwość laryngologiczna, która w zależności od czynników przebiega w rożnej postaci. Najcześciej wywołują ja infekcje wirusowe (70-90% przypadkow) i bakteryjne (10-30%), które w szczególności dotykają osoby ze większoną podatnościa na uszkodzenie błon śluzowych gardła. U każdego z nas na powierzchni błony śluzowej gardła gromadzi się dużo drobnoustrojow W 1ml wydzieliny pokrywajacej błonę śluzową gardla może być od 10 do potęgi 6 do 10 do potegi 8 drobnoustrojów. W części składowej nosowej gardla flora bakteryjna może być zbliżona do tej jaką mamy w nosie, a w gardle środkowym oraz dolnym do tej jaką mamy w jamie ustnej. Przed atakami drobnoustrojow chroni nas ślina, która nieustannie obmywa jej powierzchnię (zdrowy człek produkuje jej około 1,5 litra dziennie ). Objawy te zmniejszają się, albo także znikają, podczas posiłków, zwłaszcza przy piciu.

Przede wszystkim charakterystyczną cechą tej dolegliwości może być dysproporcja pomiędzy objawami subiektywnymi utyskiwaniami chorego a obiektywnymi, przy czym dolegliwości sa zwykle większe, niż wynika to także ze zmian stwierdzonych poprzez badającego lekarza. Gardlo może być początkowym, wspólnym odcinkiem dróg oddechowych oraz układu pokarmowego. Przewlekly zanikowy nieżyt gardła może być stanem chorobowym o złożonej etiologii (przyczynie). W badaniu wziernikowym najczęściej stwierdza sie „cienką” błonę śluzowa, która sprawia wrażenie „polakierowanej”. Może ona być też różowa, bez wyraźnego przekrwienia, albo czerwona. Zwraca uwagę dość mocne wysuszenie śluzowki, szczególnie na tylnej ścianie gardła, a występujaca wydzielina śluzowa może być skąpa oraz gęsta wskutek jej zaniku oraz pojawienia się zmian włóknistych. Zmiany zanikowe dominuja u kobiet w okresie przekwitania. Według rożnorodnych źródel zapadalność na to także schorzenie u obojga płci przedstawia się 2,5-3:1. Objawy chorobowe są wspólne dla wszystkich trzech postaci przewlekłego zapalenia. Pacjenci odczuwają pieczenie, suchość, zawadzanie czy może odczucie zalegania ciała obcego, powodujące uporczywy odruch połykania. W niektórych przypadkach dochodzi do nasilenia rozwoju próchnicy albo dolegliwości przyzębia. W warunkach fizjologicznych powietrze wdychane poprzez nos zostaje ogrzane, oczyszczone z bakterii oraz pyłów i nasycone parą wodną. Również w obrębie gardła, krtani oraz tchawicy wilgotność wzrasta z 32-35% do 95 -100%.Ogrzewanie powietrza odbywa się na drodze oddawania ciepła z krwi krążącej w drobnych naczyniach krwionośnych. Dzieki temu powietrze wdychane osiąga temperature 32-34 stopnie C, niezależnie od temperatury otoczenia. Nieprawidłowy przebieg owych procesów sprzyja uszkodzeniu błony śluzowej gardła, co może powodować powstanie stanów zapalnych. Z tego względu posiada ono nieustanny kontakt z przeróżnymi czynnikami, ktore znajdują się we wdychanym powietrzu oraz spożywanych pokarmach. Podczas osłabienia odporności organizmu dochodzi często do infekcji z powodu wtargniecia się drobnoustrojów chorobotwórczych. Stany zapalne gardła dzielimy na ostre oraz przewlekłe. Ostre stany zapalne to także najczęściej infekcje wirusowe, bakteryjne oraz grzybicze, blonica, półpasiec, zapalenie opryszczkowe, angina Plaut-Vincenta, drożdżyca, aftowe zapalenie gardła. Leczenie domowe uzupełnia specjalistyczne; polega na systematycznym dażeniu do utrzymania błony śluzowej gardla w adekwatnej wilgotności. Można to także osiągnąć płucząc gardlo roztworami fizjologicznymi dostępnymi w aptekach bez recepty. Przy dokuczliwym nieżycie zanikowym, przebiegajacym z dotkliwym wysychaniem, wielką ulgę przynosi płukanie gardła poprzez nos roztworami fizjologicznymi albo ich rozpylanie w formie aerozolu do nosa. Nawracające się stany zapalne powodujące ostry nieżyt gardła powinny być też związane z zaburzeniami układu immunologicznego, zmianami w budowie błony śluzowej albo nieprawidłowej terapii antybiotykowej. Przyczyną ostrego zapalenia błon śluzowych są także niektóre schorzenia, takie jak dolegliwości krwi, ziarnica złośliwa (nowotwór układu chlonnego) czy może nowotwory układu krwiotwórczego (przewlekłe białaczki szpikowe oraz limfatyczne). Należy unikać toksyn wziewnych, czyli inhalacyjnych. Do najczęściej alergizujących czynników wziewnych zaliczamy: kurz, roztocza, sierść oraz naskórek zwierząt, pierze, wełnę, pylki roślin, różnego rodzaju grzyby chorobotworcze (czyli pleśnie).

Chory na tego typu dolegliwość posiada bezwzględny zakaz palenia tytoniu oraz powinien zmienić zanieczyszczone środowisko pracy albo miejsce zamieszkania i unikać alergenów wziewnych. Ważny może być odpoczynek głosowy, a w przypadku nieodpowiedniego używania głosu konieczna może być też terapia głosowa. Przewlekłe zapalenie błony śluzowej gardła to także szereg przewleklych stanow wynikających z czynników drażniących albo zapalenia błony śluzowej gardła. Trwa on czasowo dłużej niż stany ostre, może być trudniejszy do leczenia, dzieli sie na nieżyt przewlekly prosty, przerostowy oraz zanikowy. Chory często posiada zdeterminowane konstytucjonalnie, czynnościowe osłabienie błony śluzowej gardła (predyspozycje rodzinne). Przewlekle zapalenie gardla może być najczęściej wywolane poprzez palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, spożywanie gorących oraz ostro przyprawionych pokarmów, suche powietrze, oddychanie poprzez usta u chorych z zaburzeniami drożności nosa np. z powodu skrzywienia przegrody nosa, obecności polipów nosa, a rownież z powodu czynników wewnętrznych jak refluks żołądkowo-przełykowy, zaburzenia hormonalne ( menopauza u kobiet, niedoczynność tarczycy), zaburzenia ogolnoustrojowe takie jak schorzenia nerek, cukrzyca, niedobór witaminy A, odczyny alergiczne, niedokrwistość, niedobory żelaza, przyjmowanie niektórych leków – leków psychotropowych, nadużywanie kropli do nosa typu Xylometazilin, Nasivin, które spływają na tylną ścianę gardła powodując jej wysuszenie, ponadto leków sterydowych stosowanych przy astmie oskrzelowej odoskrzelowo. Dolegliwości nosa oraz zatok tez mają wpływa na powstanie nieżytow przewleklych błony śluzowej gardła. Przewlekły zanikowy nieżyt gardła może być to także czeste schorzenie zawodowe osób pracujących w warunkach dużych różnic temperatur, pracowników zakladów chemicznych, ponadto dotyczy osób pracujących głosem- nauczycieli, polityków, ksieży, dziennikarzy, śpiewakow, często występuje u ludzi starszych.

Jak wiadomo błona śluzowa gardła może być cienka, blada, wygładzona z poszerzonymi naczyniami krwionośnymi. Charakterystyczna może być niewielka ilość wydzieliny śluzowej spowodowanej zmniejszoną ilością gruczołów śluzowych, która zasychając nadaje błonie śluzowej wygląd polakierowanej powierzchni. Na początku dolegliwości konieczne może być przeprowadzenie badań ogólnych oraz dodatkowych: badanie moczu, morfologia krwi oraz stężenie glukozy we krwi. Leczenia właściwego należy rozpocząć wizyta u laryngologa, który wykona stosowne badania moczu, morfologii krwi oraz stężenia glukozy w organizmie. Domowe leczenia właściwego najczęściej opiera się na leczeniu objawowym z użyciem środków przeciwbólowych, przeciwzapalnych oraz przeciwgorączkowych. Najczęściej zgłaszane objawy poprzez chorych to: bol, pieczenia, drapanie, łaskotanie, uczucie suchości, ciała obcego w gardle, zalegania i spływania wydzieliny po tylnej ścianie gardla. Chory zmuszony może być do ciągłego odpluwania lepkiej wydzieliny. Uczucie suchości w gardle nasila się w nocy, oraz w okresach grzewczych, gdy bardziej suche może być powietrze w mieszkaniach. Warunki klimatyczne również mają istotny wpływ na nieżyt suchy gardła. Dużo częściej występują na terenach suchych – nad morzem, w klimatach wyspiarskich dolegliwości zdecydowanie zmniejszają sie u pacjentów. Aby zminimalizować bol, korzystne może być plukanie gardła roztworami fizjologicznymi dostępnymi w aptekach bez recepty i stosowanie aerozoli, by zapobiec wysychaniu gardła. Lekarz natomiast wprowadza odpowiednie antybiotyki, które mają na celu utrzymanie adekwatnej wilgotności błony śluzowej gardla. Leczenia wlaściwego suchych nieżytów gardła polega przede wszystkim na ustaleniu potencjalnych czynników, które powinny przyczyniać się do powstania zmian w błonie śluzowej gardla. Ich eliminacja albo leczenia, i leczenia właściwego objawowe, które posiada na celu zmniejszenie objawów przewlekłego suchego nieżytu gardla -inhalacje lekami mukolitycznymi, ssanie leków mukolitycznch oraz dezynfekcyjnych, stosowanie preparatów nawilżających na bazie farmaceutycznej oliwy z oliwek z dodatkiem witamin A +E na tylną ścianę gardła.

Co na ból gardła?

Kiedy przychodzi jesień i zima często zapadamy na przeziębienie, któremu w wielu przypadkach towarzyszy ból gardła. Nasze gardło może być ważnym ogniwem walki z rożnego rodzaju chorobotwórczymi drobnoustrojami. Tkanka chłonna, występująca w tym miejscu w formie migdałków, posiada za zadanie zwalczanie bakterii, wirusów oraz grzybów, usiłujących dostać się do organizmu.

Nasz system immunologiczny zazwyczaj radzi sobie z nimi bez większego problemu. Niestety, w czasie jesienno-zimowego przesilenia zdarzają sie przewiania, przemarznięcia albo przegrzania, które powodują osłabienie naszej odporności. Wtenczas najczęściej rozpoczyna się infekcja. Gardło zaczyna piec oraz palić. Pojawiają się trudności w połykaniu pokarmów. Przedstawiamy dziesięć prostych sposobów, które powinny przynieść ulgę w czasie bólu gardła. Ból gardła najczęściej występuje wspolnie z kluciem, pieczeniem, drapaniem czesto również chrypką. Potrafi być też tak dotkliwy, że mówienie czy może połykanie sprawiają ogromne trudności. Często ból gardła pojawia się nagle, po przemarznięciu, przegrzaniu albo również po wielogodzinnym mówieniu. Dolegliwości przeziębieniowe i infekcje górnego odcinka dróg oddechowych są najczęściej wywoływane poprzez wirusy, rzadziej poprzez bakterie. Dotyczą one jamy ustnej oraz gardła. Skoro siły obronne organizmu są osłabione, patogeny powinny bez trudu przełamać bariery ochronne organizmu, czego konsekwencja może być jesteśmy w stanie infekcja. Obecnie dostępnych może być dużo skutecznych środków farmakologicznych w postaci tabletek do ssania, syropów oraz aerozoli. Często nie mniej jednak nie mamy w domowej apteczce nic na ból gardła lub również dla zasady nie chcemy z nich korzystać. Można wówczas złagodzić ból gardła domowymi sposobami naszych babć. Ból gardła często dopada nas w najmniej odpowiednim momencie, bo – zbyt trudno ukrywać, rzadko zaczyna drapać oraz swedzieć w pobliżu apteki. Na szczęście istnieją domowe sposoby leczenia właściwego tej uciążliwej dolegliwości. Oraz chociaż niektórzy podchodzą do nich sceptycznie, warto przyjrzeć im się bliżej. Dużo z nich naturalnie wzmacnia organizm oraz poprawia jego odporność, a to rownież zdecydowanie ułatwia oraz przyspiesza zmagania z choroba. Pośród najpowszechniejszych propozycji na domową walkę z bolem gardła znajdziemy płukanie jamy ustnej ziolowymi roztworami – działają one odkażająco oraz zmniejszają obrzęk błony śluzowej. Do najchętniej stosowanych należą napary z rumianku, szałwii, tymianku, a również roztwór wody z sodą albo sola. W czasie bólu gardła główne może być jego nawilżenie, i dlatego należy regularnie przyjmować płyny. Warto postawić na napoje, które nie jedynie nawilżają, ale jednocześnie wykazują właściwości lecznicze, jak herbata z miodem oraz cytryną, mleko z czosnkiem, czy może rosół. Warto również sobie zafundować zdrową inhalację z dodatkiem olejku, np. eukaliptusowego czy może sosnowego, a ponadto przyrządzić pyszny syrop z cebuli oraz czosnku – przelany do buteleczki wygląda jak profesjonalny specyfik, a jego działanie nie ustępuje wielu syropom z apteki. Najprostszym oraz najszybszym sposobem na złagodzenie bólu gardła są płukanki. Do sporządzenia płukanki wykorzystujemy zioła o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbakteryjnym, wstrzymujacym namnażanie się wirusów oraz jednocześnie łagodzącym ból.

Do tego celu doskonale nadają się do tego rumianek, szałwia albo kwiaty czarnego bzu. Plyn, ktory chcemy wykorzystać do płukania gardła powinien być też silny. W tym celu dwie łyżeczki suszonych ziół, zalewamy pół szklanki przegotowanej lekko przestudzonej wody oraz pozostawiamy pod przykryciem na około 15 minut. Tak przygotowanym płynem płuczemy gardło pare razy dziennie. Zbyt trudno nie mniej jednak ukrywać, że pomimo zalet, jakie niosą powyższe naturalne specyfiki, przy najbliższej okazji biegniemy do apteki po tabletki do ssania, łagodzące uciażliwa dolegliwość. Pastylki te mają za zadanie przynieść ulgę podrażnionemu gardłu oraz ułatwić przełykanie. Oraz chociaż rzeczywiście poprawiają komfort chorego, warto zauważyć, że działają doraźnie – ból gardla może być sygnałem, że we wnętrzu komorek toczy się proces zapalny, tymczasem one działaja na powierzchni błony śluzowej, a zawarte w nich substancje jedynie w niewielkim stopniu przedostaja się do wnętrza komórek. Wprawdzie niektóre z nich niszczą bakterie oraz zmniejszają przekrwienie śluzowki, działają przeciwzapalnie oraz odkażają jamę ustną, ale dużo nie posiada działania stricte leczniczego. Dlaczego zatem pozwalają nam pozbyć się bólu? Proces ssania powoduje zwiększone wydzielanie śliny, co sprawia, że gardło może być bardziej nawilżone. Delikatna właściwa dieta też bedzie pomocna. Przy bólu gardła najlepiej jeść łagodne, niezbyt cieple zupy. Domowy rosół z mieszanego mięsa oraz warzyw nawodni ludzkie ciało oraz podziała mobilizująco na system immunologiczny. Warto sięgnąć po miód np. spadziowy oraz lipowy, ktore mają największe właściwości antybakteryjne oraz łagodzace. (Można jego jeść prosto ze słoiczka, z kanapką, bądź przygotować z niego napój.) Łyżka miodu rozpuszczona w letniej wodzie albo lekko podgrzanym mleku to rownież idealna mikstura – byle nie przesadzić z ciepłotą, ponieważ miód traci swoje dobroczynne właściwości pod wplywem wysokiej temperatury. Należy pamiętać, by temperatura płukanki była zbliżona do temperatury ciala. Do płukania gardła, można wykorzystać też roztwór przygotowany z ciepłej przegotowanej wody (1 szklanka) oraz łyżeczki soli kuchennej. Jeżeli płukanie powoduje odruch wymiotny, można zstąpić je naparami do picia. Napary muszą być też nieco łagodniejsze. Napar sporzadzamy z jednej łyżeczki ziela zalanego jedna szklanką wody. Po wystudzeniu popijamy napar małymi łykami, nawilżając wysuszone śluzówki. Niestety, pastylki na ból gardła nie są przeznaczone dla najmłodszych. Można je podawać dzieciom dopiero po ukończeniu 6. roku życia, a oraz wtenczas zaleca się, by dziecko pozostawało pod kontrolą rodzica – z uwagi na możliwość zakrztuszenia się. Co więcej, takie tabletki, by były skuteczne, należy ssać powoli, do momentu całkowitego rozpuszczenia, nie należy ich rozgryzać, żuć ani połykać – niezwykle trudne spełnić to rownież zalecenie, skoro chodzi o najmłodszych. Pomocny może być też syrop sporządzony z cebuli, czosnku oraz miodu. Do słoika wkladamy jedna pokrojoną cebule, pięć zmiażdżonych zabków czosnku oraz dwie łyżki miodu (można wcisnąć też troche soku z cytryny). Odstawiamy na grzejnik – po godzinie mamy gotowy syrop. Ból gardła złagodzi ciepły okład zrobiony z 2-3 ugotowanych w łupinkach ziemniaków. Ziemniaki po zgnieceniu widelcem, lekkim ostudzeniu, zawijamy w lnianą ściereczkę oraz obkładamy gardlo, owijając dodatkowo ręcznikiem. Taki okład trzymamy aż do wystygnięcia ziemniakow. Warto zatem podkreślić, że tabletki do ssania są w stanie pomoc jedynie wtedy, gdy stosujemy je wciąż jeszcze zanim infekcja sie rozwinie – przy pierwszych objawach. Przy wirusowym zapaleniu gardła warto dodatkowo odkażać jamę ustną za pomoca specjalnych płukanek (ziolowe roztwory oraz płyny do plukania można znaleźć w aptece) bądź środków odkażających w sprayu. Te drugie maja ważną zaletę – trafiają dokładnie w miejsce zapalenia, a ich aplikacja może być zdecydowanie mniej kłopotliwa. Skoro nie wiemy, który produkt wybrać, warto postawić na taki, który nie jedynie koi bol, ale również hamuje infekcje. Nie oni wszyscy prawdopodobnie wiedza, że od infekcji wirusowej prosta droga do infekcji bakteryjnej – tej, z którą poradzi sobie dopiero lekarz. By nie dopuścić do jej rozwoju, warto sięgnać po środek, który znieczuli, złagodzi, nawilży, a jednocześnie uchroni przed rozwojem infekcji bakteryjnej. Przy bolu gardła, należy pamiętać o ciągłym nawilżaniu błon śluzowych. Można do tego wykorzystać herbatki z dodatkiem miodu oraz malin.

Pamiętajmy o tym, że stosując domowe sposoby, nie wystarczy chwilowe zlagodzenie dolegliwości. By pozbyć się bólu gardła, kuracje należy prowadzić poprzez parę dni, pozwalając jednocześnie organizmowi na odpoczynek. Skoro nie znamy przyczyn bólu gardła, należy udać się do lekarza. Płukanie bolącego gardła ciepłą wodą z dodatkiem soli może pomóc organizmowi w pozbyciu się bakterii, które postanowiły osiedlić się w tym miejscu wywołując zapalenie. W szklance wody należy rozpuścić jedna łyżeczkę soli kuchennej oraz takim roztworem plukać chore gardło parę razy dziennie. Smak nie może być przyjemny oraz trzeba uważać, by płyn nie przedostawał się do przelyku. Niektórzy dodaja do roztworu odrobinę miodu, nie mniej jednak smak takiej mikstury może być dużo bardziej odstręczający niż sama woda z solą. Kiedy męczy nas dużo objawow grypy naraz, warto zastosować kompleksową kuracje złożoną z leków zawierajacych obok skladników przeciwgorączkowych oraz przeciwbólowych również substancje udrażniające gorne drogi oddechowe i zwalczające uciążliwy, suchy kaszel. Uzupelnieniem kuracji są również obecne na rynku specjalistyczne środki leczenia na noc np. Gripex NOC. Oprócz skladników zwalczających katar, kaszel oraz gorączkę zawierają ułatwiajaca zasypianie chlorfeniramine, dzięki czemu leczenia właściwego może być szybsze oraz bardziej skuteczne. Wielu lekarzy zaleca rosół przy okazji każdej infekcji. Pożywny plyn działa wzmacniająco, rozgrzewająco oraz pozwala organizmowi zebrać siły na pozbycie się mikroskopijnych intruzów. Ostry ból gardła sprawia, że przyjmowanie innych pokarmów niż plynne, może być też utrudnione. W przypadku bolącego gardła ciepły bulion spełnia parę funkcji na raz. Popijanie zupy pozwala na nawilżanie błony śluzowej oraz jednoczesne wypłukiwanie bakterii. Kiedy te trafią do naszego układu trawiennego, poradzą sobie z nimi soki trawienne. Sol zawarta w wywarze działa przeciwzapalnie oraz umożliwia odkażanie gardła. Przyjmowanie dużej ilości płynów to również pierwsza rzecz jaką jesteśmy w stanie zrobić. Odpowiednio nawodniony organizm łatwiej może być zmobilizować do walki z infekcją. Warto przy tej okazji sięgnać po napary np. z rumianku, który posiada wlaściwości kojące albo z czarnego bzu oraz lipy, które ogólnie złagodzą przebieg choroby. Niektórzy staraja się ratować przed bólem gardła popijając syropy na kaszel. Naturalnie posiadają one skladniki, które powinny przynieść pewną ulgę. Zawierają pomiędzy innymi środki leczenia przeciwzapalne i przeciwbólowe. Nie mniej jednak zamiast sięgać po farmaceutyki bez konsultacji z lekarzem, lepiej samemu przyrządzić właściwy syrop. Wystarczy pokroić w kostkę cebulę oraz przesypać ją cukrem. Całość należy przykryć oraz postawić w miejscu o temperaturze pokojowej. Wydzielajacy się sok można z powodzeniem stosować na bolące gardło i odmienne objawy przeziębienia. Bezpośrednie nawilżanie gardła też pomaga zmniejszyć ból, ponieważ chora śluzówka gornych dróg oddechowych często może być wysuszona. Przede wszystkim jesteśmy w stanie zadbać o odpowiednie nawilżenie powietrza w pomieszczeniach. Ponadto warto zastosować inhalacje. W tym miejscu też bardzo dobrze sprawdzi się napar z rumianku, a również z szałwii albo tymianku.

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 5 016 obserwujących.